Σπαραγμένες εντυπώσεις από «Τα άνθη του κακού» του Μπωντλαίρ σ' ένα ισόγειο διαμέρισμα στα Εξάρχεια.

 

"Είμαστε πολλοί, ή τελοσπάντων αρκετοί, σ’ ένα μικρό διαμέρισμα με μπαλκόνι στον ακάλυπτο. Καλλωπιζόμαστε, μπαινοβγαίνουμε, βαριόμαστε, παίρνουμε πόζες, μεταμφιεζόμαστε, αναβοσβήνουμε τα φώτα. Απαγγέλλουμε ποιήματα στα γαλλικά. Είναι σαν μια αναμονή. Για κάτι που δεν έρχεται, αλλά το φτιάχνουμε μόνοι μας, κι ας είναι και ψεύτικο. Καλύτερο από αληθινό."