Το έχουμε πλέον εμπεδώσει: ο Πίτερ Πάρκερ είναι σε τέτοιο βαθμό το poster boy της ενηλικίωσης, που έχει περάσει τη μικρή του εφηβεία μαζεύοντας τα σάλια του όποτε έβλεπε τον Iron Man, έφαγε καθολικό άκυρο από την προηγούμενη φάση του με τον πλανήτη, τη σύντροφο και τον κολλητό του να μη θυμούνται καθόλου ποιος είναι, και το ορμονικό του θέμα να χτυπάει κόκκινο, και την ίδια στιγμή μια άγνωστη οντότητα μπαίνει στο μυαλό όλου του κόσμου και απειλεί με αλλοτρίωση (και μη χειρότερα) αν δεν αποκτήσει αυτό που θέλει. Ο Spider-Man αντιστέκεται ως έναν βαθμό, προστρέχει στον Χαλκ για ψυχολογικές συμβουλές και στον Punisher για εκρηκτική υποστήριξη, και προσπαθεί να τα βρει με την ΕμΤζέι του, που κάτι φρικάρει μέσα της όταν έρχονται πιο κοντά. Πάει να γίνει μελό η ταινία, τρώγοντας πάρα πολύ χρόνο στο ζευγάρι Χόλαντ - Ζεντέγια (λογικό, οι φανς αυτό θέλουν, αλλά εμείς τι φταίμε…) και, εκτός από τη swinging δράση και τις αναμενόμενες σκηνές με το ξύλο που δεν σκοτώνει κανέναν, χάνει την ευκαιρία να αναδείξει περισσότερο τη Σέιντι Σινκ, η οποία υπόσχεται frustration, ένταση και πολλά απωθημένα, αλλά αναστέλλονται κι αυτά από την αραχνοκεντρωμένη πλοκή. Κρίμα…