H μετεωρική άνοδος του συγκροτήματος μέσω σπάνιων γυρισμάτων και ιστοριών που δεν έχουν ειπωθεί, με αφορμή την επανένωση των μελών του για το Oasis Live 25 που αφηγούνται το ταξίδι τους από τους δρόμους του Μάντσεστερ μέχρι την παγκόσμια φήμη.

 

Μετά τον διαβόητο καβγά τους για ασήμαντη αφορμή πριν από μια συναυλία στη Γαλλία και τη ρήξη των προβληματικών τους σχέσεων, ο Νόελ που δεν συγχωρεί και ο Λίαμ που αδιαφορεί επιδεικτικά για το αν ο Νόελ δεν συγχωρεί πέρυσι θυμήθηκαν να τα ξαναφτιάξουν, μετά από δεκαέξι χρόνια φαινομενικά αμετάκλητης σιωπής.

 

Όπως και στο σύμπαν των υπερηρώων, έτσι και στο αιωνίως εφηβικό, ανεξαρτήτως ηλικίας, τσίρκο του ροκ εν ρολ, καμία διαφορά δεν μένει αγεφύρωτη και τίποτε δεν τελειώνει οριστικά, και η sold out τουρνέ που ακολούθησε απέδειξε πως ο κόσμος μπορεί να κρυφογελάει με τα καμώματα των καβγατζήδων με το ιρλανδικό αίμα ή και να γουστάρει το αλήτικο beef τους, αλλά βασικά αγαπά χωρίς όρια τα δυο πρώτα τους άλμπουμ και πεθύμησε πολύ να τους ξαναδεί πάνω στη σκηνή.

 

Θυμάμαι κι εγώ, ως συντάκτης του «Ποπ και Ροκ» κάπου στα μακρινά ’90s, να επιλέγω τους Blur στο κλασικό δίλημμα όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά γιατί έβρισκα πως το θεατρινίστικο της υπόθεσης είναι πιο στημένο και από το ευχάριστο στο αυτί, αλλά προφανώς υπολογισμένο, υβρίδιο Beatles με U2, μουσικά μιλώντας.

 

Μικρή σημασία έχουν οι αναλύσεις πάνω σε λεπτομέρειες και αναφορές: οι Oasis, μία από τις πιο ευπώλητες μπάντες στη βρετανική ιστορία και όχι μόνο, δεν καυχιούνται για επιδραστικό νέο υλικό, αλλά παίζουν τα παλιά σαν να μην πέρασε μια μέρα, με τον ίδιο κιθαριστικό καταιγισμό και τον μεταδοτικό παλμό του Λίαμ, ο οποίος εξακολουθεί να έχει πλάκα, και μόνος του και ως ντουέτο με τον αδελφό του που κάνει μούτρα αλλά ανακαλεί ρεφλέξ οικειότητας, αστείο συγχρονισμό και την ευδιάκριτη mancunian αιχμή.

 

Το ντοκιμαντέρ Don’t look back in anger των Λάβλεϊς και Σάδερν κάνει φιλότιμες προσπάθειες να αναμοχλεύσει τον αρχαίο αδελφικό θυμό, αλλά γίνεται γρήγορα σαφές πως ο Λίαμ και ο Νόελ όχι μόνο δεν έχουν τίποτε να χωρίσουν αλλά τα πάνε περίφημα, πάνω και κάτω από τη σκηνή, σαν φιλαράκια σε αγαπημένο οικογενειακό reunion, έτσι όπως κατέπλευσαν πιασμένοι χεράκι χεράκι στο Φεστιβάλ Βενετίας. Ο Στίβεν Νάιτ του «Peaky Blinders» έγραψε το σενάριο ώστε να επισημανθεί η επίδραση της μουσικής τους σε νεότερα παιδιά από όλον τον κόσμο και να ανακουφιστούν οι φαν: όλα θα πάνε καλά και οι Γκάλαχερ είναι μονοιασμένοι και χαρούμενοι που πλέον δεν διαφωνούν… για τα ρούχα που φοράνε.