«Ψυχωτικός δολοφόνος, ασαφές κίνητρο, αδύνατη έρευνα, αναψηλάφηση σκέψης» είναι τα στάδια διαχείρισης της πλοκής, όπως τα διατύπωσε ο Μάικλ Μαν στην απόπειρά του να μεταφέρει για πρώτη φορά τις περιπέτειες του Χάνιμπαλ Λέκτορ (δεν ήταν ακόμη Λέκτερ), που είχε γράψει ο Τόμας Χάρις. Στον Κόκκινο Δράκο, που αργότερα γυρίστηκε ξανά και μετονομάστηκε σε Ανθρωποκυνηγό, έναν τίτλο που ο Μπράιαν Κοξ έβρισκε πάντα σαχλό, ο πρώην επιθεωρητής του FBI Γουίλ Γκρέιαμ κυνηγάει έναν κατά συρροή δολοφόνο και οδηγείται στα ίχνη του Tooth Fairy μέσα από επιστολές θαυμασμού που ο τελευταίος έχει στείλει στον φυλακισμένο για τις αποτρόπαιες, κανιβαλιστικές πράξεις του Χάνιμπαλ Λέκτορ – ο οποίος, διόλου τυχαία, είχε στείλει σπίτι του με νευρικό κλονισμό τον Γκρέιαμ που τον συνέλαβε. Πολλά μπλε, πολλά πράσινα, πολλοί σπασμένοι καθρέφτες και αισθητική «Miami Vice», με ενδιαφέρον, ασυνήθιστο σάουντρακ, πλαισιώνουν το αστυνομικό παστέλ-νουάρ που αν και δυνατό σε κάποιες στιγμές, δεν συγκρίνεται με την τελειότητα της Σιωπής των Αμνών, όσο κι αν η μετέπειτα κριτική αναβάθμισε το έργο του Μάικλ Μαν, που φέτος κλείνει 40 χρόνια μετά την αρχική χλιαρή υποδοχή.