Μπορεί στο πρόσφατο US Οpen να διεκδίκησε την προσοχή (αν και έχασε από τον καλύτερο Zβέρεφ) το νέο τρομερό παιδί του παγκόσμιου τένις, ο Αμερικανός Μπεν Σέλτον, η Ιταλία της μπάλας ωστόσο ζει πρωτόγνωρες «αντισφαιριστικές» στιγμές με τον Γιανίκ Σίνερ, έναν συνεσταλμένο σταρ του αθλήματος και πρότυπο για τα πιτσιρίκια της γείτονος χώρας. Διόλου τυχαία, στο περσινό Φεστιβάλ Βενετίας έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της η ταινία Tennis Maestro, που έξυπνα επιχειρεί να ενηλικιώσει κινηματογραφικά έναν 13χρονο ταλαντούχο παίκτη στις αρχές των ’80s, ανεβάζοντας το αγαπημένο του παιχνίδι από την baseline στο φιλέ, με επιθετικότερες, εκρηκτικές κινήσεις. Αυτός που αναλαμβάνει να μεταμορφώσει τον όχι πάντα ευτυχή Φελίτσε από συγκεντρωμένο Ιβάν Λεντλ σε έξαλλο Γκιγιέρμο Βίλας και να τον αναβαθμίσει από τις φτωχικές μικρές κατηγορίες στους υπολογίσιμους αγώνες των σημαντικότερων κλαμπ είναι ένας πάλαι ποτέ ελπιδοφόρος παίκτης που δεν εκπλήρωσε την πρώιμη υπόσχεση μιας μεγάλης καριέρας και έγινε προπονητής για να ρεφάρει τα χρέη του ποτού και της κακής διαχείρισης των οικονομικών – και της σπαταλημένης ζωής του. Ο αγαπητός Πιερφραντσέσκο Φαβίνο γοητεύει με τη φόρα και την εκφραστικότητά του στα πρώτα γρήγορα, συχνά αιφνιδιαστικά, αναγνωριστικά games, τις συστάσεις της ταινίας όσον αφορά το θέμα της δηλαδή, αλλά για ντέρμπι με πολλά σετ, ο σκηνοθέτης Ντι Στέφανο εξαντλείται κάπου στη μέση, και η αθλητική dramedy μένει στάσιμη.