Το πρόβλημα με τον παραπονεμένο από το φιλελεύθερο Χόλιγουντ που τον σνομπάρει, όπως διατείνεται, Ζάκαρι Λέβι δεν είναι η φιλορεπουμπλικανική του ιδεολογία, αλλά οι εξαιρετικά περιορισμένες υποκριτικές του δυνατότητες. Ως επικεφαλής μιας επίλεκτης ομάδας απογοητευμένων πρακτόρων της CIA, αδυνατεί να μεταδώσει απειλή ή συγκίνηση, να προβάλει μια ηγετική προσωπικότητα ή να προτείνει κάτι διαφορετικό στην ταπεινή εκδοχή της κινηματογραφικής μυστικής κατασκοπίας. Με γυρίσματα στη Βουδαπέστη και στο Μισισίπι(!), ο Κωδικός Τεχεράνη είναι ένα χαλαρό κυνήγι αμερικανικών χρημάτων που ξέμειναν από την ισλαμική επανάσταση του ’79, και τα μέλη των ειδικών επιχειρήσεων που γνωρίζονται καλά από το Αφγανιστάν βρίσκονται μπροστά σε ένα μυστικό που δεν αφορά ακριβώς το υπέρογκο ποσό που ονειρεύονται για να λυτρωθούν κι αυτοί από την κοπιώδη και άχαρη εργασία τους, αλλά ένα πλέγμα υψηλότερου κινδύνου, που θα μπορούσε να συντείνει στον κοινωνικό αναβρασμό της πρωτεύουσας του Ιράν. «Το κορμί μου ανήκει στη χώρα» είναι μια από τις υπερβολικές ατάκες του σεναρίου, που αναλώνεται σε περίτεχνους και εξομολογητικούς διαλόγους, για να αναπληρώσει το έλλειμμα της δράσης. Ο Λίαμ Νίσον εμφανίζεται ελάχιστα, κυρίως για να εξυπηρετήσει τη λεπτή γραμμή μεταξύ ψεμάτων και εξαπάτησης, όπως διευκρινίζει ο χαρακτήρας του βετεράνου μέντορα που ενσαρκώνει.