Το Liverpool Fantasy του Λάρι Κίργουαν είναι μια μυθιστορηματική εκδοχή της πραγματικότητας, μια alternate history για τους Beatles: ο Τζον Λένον δεν δολοφονήθηκε αλλά ψευτοζεί με τα λιγοστά χρήματα του ταμείου ανεργίας στο Λίβερπουλ, ο Πολ Μακ Κάρτνεϊ είναι ένας θλιβερός διασκεδαστής στα καζίνο του Λας Βέγκας, ο Τζορτζ Χάρισον ένας Ιησουίτης παπάς με σπασμένα νεύρα και ο Ρίνγκο Σταρ το παράσιτο που απομυζά τις οικονομίες της γυναίκας του και τα σαββατοκύριακα παίζει με τον Λένον στο συγκρότημα των παλιών ανταγωνιστών τους Gerry and the Peacemakers.

Αρχικά σκεφτόμουν ότι ο συγγραφέας, αρχηγός του ιρλανδο-αμερικάνικου συγκροτήματος Black 47 πρέπει να έχει φθονήσει αρκετά τη δόξα των Σκαθαριών για να γράψει με τόση ζέση για την παρακμή της μεγαλύτερης μπάντας του πλανήτη. Ιδανικό σάουντρακ του βιβλίου δεν μοιάζει πάντως να είναι η μουσική των Beatles, αλλά το Stardust: η σκοτεινή εκείνη μπαλάντα του David Essex που περιγράφει τη θεαματική πτώση του καημένου του κλόουν του ροκ εν ρολ από τον ουρανό στη γη.

Οι Beatles στο Liverpool Fantasy είναι πεπτωκότες, οι άγγελοι του ροκ που γκρεμίστηκαν από το ουράνιο βάθρο τους για να κυλιστούν στους λασπωμένους δρόμους του Λίβερπουλ, που μαστίζεται από την ανεργία και τους νεοφασίστες του Εθνικού Μετώπου. Ακόμα κι ο γιος του Λένον Τζούλιαν δεν είναι η θαμπή απομίμηση του πατέρα του αλλά ενεργό μέλος του νεοφασιστικού κινήματος.

Όλα ξεκινούν τον Νοέμβριο του 1962 στο θρυλικό στούντιο Abbey Road του Λονδίνου. Ο Λένον βρίσκεται στα μαχαίρια με τον παραγωγό του γκρουπ Μπράιαν Επστάιν. Η Parlophone και ο Επστάιν στοχεύουν στα φράγκα του μεγάλου κοινού και προσπαθούν να προωθήσουν ως επόμενο σινγκλ των Beatles το Till There was You. Ο Λένον το θεωρεί πολύ χλιαρό για τα γούστα του και υποστηρίζει πεισματικά την κυκλοφορία του σκληροπυρηνικού Please, Please Μe. H ρήξη θα οδηγήσει στην οριστική διάλυση των Beatles και ο συγγραφέας θα αρχίσει να περιγράφει ηδονικά την παρακμή του γκρουπ σ' έναν αλλόκοτο φανταστικό κόσμο, χωρίς την ορμή των επαναστατικών κινημάτων του '60, τις αντιπολεμικές διαδηλώσεις για το Βιετνάμ ή το Γουότεργκέιτ, και με πρόεδρο της Αμερικής τον Σπύρο Άγκνιου. Είκοσι πέντε χρόνια μετά τη διάλυσή τους, το 1987, οι Beatles -σκιές και απομεινάρια του παλιού εαυτού τους, με μπιροστόμαχα και εφιάλτες- θα επιχειρήσουν να ξανασμίξουν στο Λίβερπουλ για μια συναυλία.

Το εγχείρημα του Κίργουαν, να φανταστεί δηλαδή τον κόσμο χωρίς τη λάμψη των Beatles, είναι ενδιαφέρον. Η γλώσσα του, άμεση και πειστική, στηρίζει την ιστορία και τους διάσημους χαρακτήρες του βιβλίου. Στα προτερήματα του βιβλίου συγκαταλέγεται ακόμα η backstage ματιά του συγγραφέα στο μικρόκοσμο των μουσικών μιας ροκ μπάντας. Το πιο φιλόδοξο μέρος του βιβλίου, η επιθυμία του Κίργουαν να αναδημιουργήσει με αφορμή την διάλυση των Beatles την πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα της εποχής, είναι αφ' εαυτού εξαιρετικά δύσκολο ως προς την πραγμάτωσή του. To βιβλίο αξίζει πάντως να διαβαστεί σαν μια νοσταλγική ελεγεία για το ροκ εν ρολ και τις ψευδαισθήσεις των sixties, τη χρονική στιγμή που ακόμα και τα μεγαλύτερα ροκ είδωλα του πλανήτη χαμηλώνουν τα glossy φτερά τους και σου ζητούν ταπεινά να γίνουν φίλοι σου στο MySpace.