Η έκθεση αποτελείται από είκοσι έργα μικρών και μεγάλων διαστάσεων, ακρυλικά σε καμβά και χαρτί, σχέδια με μολύβι. Ανθρωποκεντρική ζωγραφική, σκοτεινές συνθέσεις που εναλλάσσονται με έργα όπου υπερτερεί το φως και το έντονο χρώμα. Η πλειοψηφία των έργων παράχθηκε τα τελευταία 3 χρόνια και αποτελούν ένα προσωπικό ιδιότυπο ημερολόγιο. Ο τίτλος προέκυψε από το ομότιτλο έργο Reality όπου συνυπάρχουν το λογικό με το παράλογο.


Μεταξύ άλλων ο συλλέκτης Χρίστος Χριστοφής αναφέρει: «Παρακολουθώ τη δουλειά του Βασίλη Σελιμά από την συνεργασία του με την Πινακοθήκη Βογιατζόγλου και την έκθεση Κτίριο 1 πριν από τρία χρόνια. Συνεχίζει να ζωγραφίζει κυρίως πορτρέτα, παιδιών και ενηλίκων. Έντονα χρώματα, καθαρή γραφή και υψηλή τεχνική αρτιότητα χαρακτηρίζουν την τωρινή του δουλειά.

 

Σε πρόσφατο άρθρο του με τίτλο «Για μια ζωγραφική της αυτογνωσίας», ο Μάνος Στεφανίδης, αναφερόμενος στη σύγχρονη ελληνική ζωγραφική, ρισκάρει μια πρόβλεψη για το ποιοι θα μπορούσαν να είναι οι κλασικοί Έλληνες ζωγράφοι του αύριο.

 

Ανάμεσα στους δεκαπέντε περίπου άξιους καλλιτέχνες που προτείνει βρίσκεται και ο Βασίλης Σελιμάς. Τα έργα του, παρόλη τη μεγάλη θεματική τους γκάμα, φλερτάρουν έκαστο σε διαφορετικό βαθμό με το αποδεχτό και το παράλογο, σχηματίζοντας ως σώμα δουλειάς έναν ενδιαφέροντα ρυθμό ποσόστωσης κανονικότητας και παρέκκλισης.

 

Το έργο «Reality», έργο φαινομενικά χιουμοριστικού χαρακτήρα, στη μία άκρη του παράδοξου και το έργο «The hug» στην άλλη άκρη, αυτή του φυσιολογικού. Αντίθετα, ρυθμός εναλλαγής συναισθημάτων δεν υπάρχει. Σε όλα τα έργα οι ήρωές του μοιάζουν «αναπαυτικά δυστυχισμένοι», όπως θα έλεγε και ο ποιητής Νίκος Καρούζος ''Η τέχνη είναι ένας ελιγμός ευτυχίας ώστε να υπάρχουμε κάπως αναπαυτικά δυστυχισμένοι.''»