Η Άννα Λάσκαρη παρουσιάζει μια σειρά έργων των οποίων η υλικότητα συγκροτεί ένα χειρονομιακό σκηνικό που δημιουργεί ένταση ανάμεσα σε μια πληθώρα εικόνων και κίνησης, γλυπτικής και ήχου, ζωγραφικά νεύματα και εύθραυστα αποσπάσματα εντυπώσεων.

 

Πολλά από τα ποικίλα υλικά προέρχονται από το στούντιο της καλλιτέχνιδος. Τίποτα δεν εγκαταλείπεται – οι αξίες επαναδιεκδικούνται μέσα από τους επινοημένους τρόπους που τα υλικά εκτυλίσσουν τον εαυτό τους και τις μεταξύ τους σχέσεις.

 

Λωρίδες από PVC μεταμορφώνονται σε πύλες που οδηγούν σε περαιτέρω στρώματα περιπλεκόμενων συνθηκών, όπου το ατομικό και το συλλογικό διασχίζουν τον χώρο, όπως υπαινίσσεται και ο τίτλος της έκθεσης.- Από το Εxtreme singularities της Μαρίας Πετρίδη, συγγραφέας