Γεννήθηκα στην Αθήνα, στο Περιστέρι, και έμεινα στη γειτονιά που μεγάλωσα για πολλά χρόνια. Στο κέντρο μετακόμισα πολύ πρόσφατα. Είχα πολύ ωραία παιδικά χρόνια, προστατευμένα και ξέγνοιαστα, με παιχνίδι στη γειτονιά από το πρωί μέχρι το βράδυ. Ήμουν ένα συνεπές παιδί που δεν έλεγε ψέματα, δεν έκανε σκανταλιές, ήμουν πάντα καλή μαθήτρια και αρκετά κοινωνική, γιατί ως οικογένεια είχαμε πολλούς φίλους. Είχα όμως και μεγάλη ανάγκη για απομόνωση, πολύ συχνά. Ήμουν ένα μοναχοπαίδι, λίγο φαντασιόπληκτο. Η γιαγιά μου με έλεγε «φαντασμένη».
• Ήθελα να γίνω ηθοποιός ή δασκάλα και αυτά τα δύο σπούδασα τελικά. Ξεκίνησα τις σπουδές στο Παιδαγωγικό και η δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου ήρθε έναν χρόνο αργότερα, όχι τόσο συνειδητά. Δεν ήξερα τι ήθελα, έπαιζα με τις πιθανότητες και ανακάλυπτα τον εαυτό μου και τις δυνατότητες μέσα μου. Δεν ένιωθα ποτέ ότι είμαι γεννημένη για το ένα ή το άλλο και δεν ξέρω σε τι θα ήμουν καλύτερη. Ξέρω όμως ότι όσο ήμουν σε αναζήτηση, το θέατρο ήρθε να προσθέσει κι άλλα ερωτηματικά και αυτό με μάγεψε. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που δεν χρειαζόταν να είμαι καλή μαθήτρια ή καλό παιδί, αλλά να δώσω χώρο στα ζιζάνια που ένιωθα να έχω μέσα στο κεφάλι μου.
• Δεν ήμουν ολοκληρωτικά δοσμένη στις σπουδές μου – ήμουν καλή φοιτήτρια και αγαπούσα το πανεπιστήμιο, αλλά δεν είχα πειστεί ότι με έβλεπα εκεί. Αυτό θυμάμαι. Οι άνθρωποι αγαπούν να αφηγούνται γραμμικά το παρελθόν τους. Εγώ θυμάμαι περισσότερο τις παρεκκλίσεις, γιατί εκεί συνέβησαν σχεδόν όλα τα σημαντικά. Κάτι έψαχνα εν μέσω αμφιβολιών και είμαι αρκετά περήφανη για το εικοσάχρονο κορίτσι που ήμουν, και ενώ δεν ήξερε πού πάνε τα τέσσερα, ρίσκαρε να δώσει στη δραματική σχολή με Ζαν Ανούιγ και Σοφοκλή.
Κάθε φορά που δίνεις κάτι στη σκηνή, δεν το χρησιμοποιείς απλώς, το παραχωρείς. Και ό,τι παραχωρείς, δεν σου ανήκει ποτέ ξανά με τον ίδιο τρόπο. Αυτό είναι το τίμημα. Ούτε η κούραση ούτε η ντροπή ούτε o φόβος της αποτυχίας, αλλά η μετακίνηση.
• Η πρώτη μου θεατρική δουλειά ήταν η παράσταση «Χίλντα» σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου. Αμέσως μετά ξεκίνησα να μπλέκω και με την τηλεόραση, έκανα την πρώτη σειρά που λεγόταν «Μάνα εξ ουρανού» και δεν σταμάτησα ποτέ έκτοτε. Η υποκριτική ήταν για μένα μια περίεργη εμπειρία. Με το που τέλειωσα το λύκειο, ξεκίνησα να κάνω ιδιαίτερα μαθήματα για το χαρτζιλίκι μου, που κατέληξαν να είναι μια κανονική δουλειά. Αυτό διήρκεσε έναν χρόνο και όταν μπήκα στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου μού κακοφάνηκε που δεν είχα χρόνο και για διδασκαλία. Είχα μάθει να είμαι ανεξάρτητη και αυτόνομη και τα χρήματα που έβγαζα από τις μετέπειτα δουλειές στο θέατρο δεν μπορούσαν να συγκριθούν με αυτά που έβγαζα από τα μαθήματα. Χρειάστηκε να κάνω δουλειές παράλληλα με το θέατρο, που ευτυχώς μου έμαθαν πώς πληρώνονται οι άνθρωποι. Στις άλλες δουλειές, κατά κάποιον τρόπο, έμαθα να δουλεύω και να έχω αξιώσεις για τη δουλειά μου. Ακούγεται απλό, αλλά δεν είναι.
• Ζούμε σε έναν κόσμο που μας ζητά διαρκώς να είμαστε ειδικοί, σίγουροι, προγραμματισμένοι για το α ή το β. Το θέατρο είναι ένας από τους λίγους χώρους όπου η αμφισβήτηση παραμένει μια δημιουργική κατάσταση. Δεν είμαι σίγουρη τι με γοητεύει περισσότερο στο θέατρο, το παιχνίδι, η μελέτη, η αναζήτηση ή η προσευχή. Πάντως όλα αυτά είναι κομμάτια του. Στο θέατρο έχεις τη δυνατότητα να βιώσεις κάτι πολύ σπάνιο και σχεδόν ανήκουστο στον σύγχρονο κόσμο: την ασημαντότητά σου.
• Η καλλιτεχνική πορεία μου μοιάζει με μια σειρά από αποφάσεις που δεν ήμουν πάντα βέβαιη ότι ήταν σωστές, αλλά τις στήριξα όσο μπορούσα κάθε φορά. Κάποιες φορές ένιωθα ότι προχωράω. Άλλες ότι απλώς επιβιώνω μέσα σε αυτό που έχω επιλέξει. Τώρα πια νομίζω πως είμαι πιο ώριμη και συνειδητοποιημένη όλο και περισσότερο τοποθετώ τον εαυτό μου σε περιβάλλοντα που μου ταιριάζουν. Πιστεύω περισσότερο στον εαυτό μου, με την έννοια ότι έχω αποδεχθεί ότι είμαι πολύ περισσότερα από ένα κυνήγι ευκαιριών ή επιτυχιών. Όταν αποφάσισα να γίνω ηθοποιός, τα όνειρά μου ήταν πολύ μεγαλύτερα από μια προσωπική κατάκτηση – ήθελα να υπηρετήσω κάτι μεγάλο. Αυτό το μεγάλο υπάρχει ακόμη μέσα στην καρδιά μου και εκεί επιστρέφω όταν χάνομαι ανάμεσα στα πολλά.
• Δεν νομίζω ότι υπάρχει ηθοποιός που ψάχνει κάτι σε βάθος και φοβάται να το εκθέσει. Γιατί οι ηθοποιοί είναι εν γένει γενναιόδωροι άνθρωποι. Δεν λέω βέβαια ότι υπάρχει σίγουρα ασφαλής έκθεση. Κάθε φορά που δίνεις κάτι στη σκηνή, δεν το χρησιμοποιείς απλώς, το παραχωρείς. Και ό,τι παραχωρείς, δεν σου ανήκει ποτέ ξανά με τον ίδιο τρόπο. Αυτό είναι το τίμημα. Ούτε η κούραση ούτε η ντροπή ούτε φόβος της αποτυχίας, αλλά η μετακίνηση. Αν με ρωτάς βέβαια προσωπικά, αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο νιώθω πως κάνω το ωραιότερο επάγγελμα στον κόσμο.
• Νιώθω ότι η τόση ταχύτητα στερεί σαφώς από αυτά που λέμε, αλλά και από αυτά που δεν λέμε. Από τις παύσεις, ας πούμε. Δεν προλαβαίνουμε να δώσουμε χώρο στην έκφραση. Αυτό που με ανησυχεί περισσότερο δεν είναι ότι μειώνεται το λεξιλόγιο. Είναι ότι μειώνεται η ανοχή στην πολυπλοκότητα και την εκφραστικότητα. Υπάρχει βιασύνη να καταλήξουμε κάπου, να διαβάσουμε μια περίληψη, να μη διαβάσουμε ολόκληρο το άρθρο αν είναι πάνω από 4.000 λέξεις. Υπό αυτή την έννοια, ναι, η γλώσσα που διαρκώς βιάζεται να καταλήξει, φτωχαίνει. Και η τέχνη έχει μεγάλη ευθύνη ως προς αυτό. Πρέπει να εκπαιδεύσουμε τους θεατές, τους αναγνώστες, τους ακροατές σε άλλους ρυθμούς. Πιο αργούς, πιο μαλακούς. Και να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να χρησιμοποιεί τόσο τις λέξεις όσο και τις σιωπές.
• Αυτό που με έχει διαμορφώσει περισσότερο είναι οι επιλογές που τελικά δεν έκανα. Τα «όχι» που έχω πει, τα πράγματα που έχω χάσει, οι καταστάσεις στις οποίες επέλεξα να μη βρεθώ.
• Η σχέση μου με την Αθήνα είναι σαν ένας γάμος που ενώ γκρινιάζεις, ενώ βαρέθηκες, ενώ κουράστηκες, ταυτόχρονα δεν έχεις καμία διάθεση να χωρίσεις. Είναι μέρες που η Αθήνα είναι ανυπόφορη, είναι γκρι, θα ήθελα να είναι πολύ πιο πράσινη... Αλλά ταυτόχρονα έχει απίστευτο παλμό, είναι απίστευτα καλλιτεχνική και ιστορική πόλη. Η κουλτούρα της, η ιστορία της, ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο βρομίζει αυτή η πόλη μού είναι κάτι πάρα πολύ οικείο και όσο ταξιδεύω το εκτιμώ και περισσότερο. Όταν πηγαίνω σε μια ευρωπαϊκή πόλη που είναι απόλυτα τακτοποιημένη, κάτι μέσα μου κλοτσάει, νιώθω λίγο σαν να είμαι σε έναν δοκιμαστικό σωλήνα.
• Πιστεύω ότι οι νίκες στον χώρο μας είναι αρκετές τα τελευταία χρόνια, και το #MeToo έχει βοηθήσει πάρα πολύ σε αυτό. Γιατί και μόνο να καταλάβεις ότι πια η σιωπή δεν είναι αρετή απαραίτητα, είναι μια μεγάλη νίκη. Ταυτόχρονα, δεν μπορώ να σου πω ότι είμαι ήσυχη. Και σε επίπεδο έμφυλο, με τρομάζει η πραγματικότητα. Δηλαδή οι γυναικοκτονίες που ακούμε τόσο συχνά και έχουμε συνηθίσει είναι κάτι που δεν συνάδει με όλη αυτή την επίφαση προόδου για την οποία μιλάμε. Η νίκη στην πραγματικότητα είναι το πώς και ο ίδιος ο χώρος έχει προσδιορίσει τις σταθερές του. Ήδη από όταν ήμουν φοιτήτρια στο Εθνικό είχε αρχίσει να αλλάζει, αλλά ακόμα υπήρχε η αίσθηση ότι η τέχνη για να γίνει θέλει ξύλο, θυσία, τον σκληρό τρόπο. Ή, ας πούμε, ότι ένας καλλιτέχνης, επειδή έχει αυτή την ιδιότητα, δικαιούται να είναι λίγο παράξενος στη συμπεριφορά, λίγο απότομος, λίγο σκληρός, έως και κακοποιητικός. Γενικά, όλο αυτό το κομμάτι της συγκάλυψης που υπήρχε χρειαζόταν ένα ολόκληρο σύστημα από πίσω για να μπορέσει να σταθεί. Οπότε, ναι, νομίζω ότι έχουν γίνει βήματα προς αυτή την κατεύθυνση, γιατί έχουμε αλλάξει λίγο το πώς προσδιορίζουμε τα πράγματα: τι θα πει πρόβα, ποια είναι τα όρια μέσα σε μια πρόβα, ποιο λεξιλόγιο πρέπει να χρησιμοποιείται – για να μπορέσουμε κάποτε να χαλαρώσουμε λίγο. Αλλά δεν είναι η στιγμή για να χαλαρώσουμε.
• Καλό είναι να ρωτάμε, να απενοχοποιήσουμε την άγνοιά μας ως προς το λεξιλόγιο που πρέπει να χρησιμοποιούμε όταν μιλάμε για τους ανθρώπους γύρω μας. Θέλει απλώς από όλες τις μεριές αγάπη και νοιάξιμο ο τρόπος με τον οποίο ανοίγουμε αυτόν τον διάλογο. Γιατί ένας άνθρωπος στην ηλικία του πατέρα μου, που έχει μάθει να λέει με συγκεκριμένο τρόπο κάποια πράγματα, χρειάζεται χρόνο και εκπαίδευση για να αλλάξει. Άλλοι κάνουν ταχύρρυθμα μαθήματα, άλλοι μένουν λίγο πίσω. Το θέμα είναι πως λογικά θα πάμε κάπου.
• Κρατάω μια μικρή αντίσταση όταν αυτά τα πράγματα γίνονται με βίαιο τρόπο. Δεν πιστεύω ότι αλλάζουν έτσι τα πράγματα. Γι’ αυτό και πιστεύω ότι είναι πολύ πιο αποτελεσματικό τα μεγάλα κοινωνικά ζητήματα να περνάνε μέσα από το πρίσμα της τέχνης. Δηλαδή, είναι πιο αποτελεσματικό για κάποιον να δει μία παράσταση που να αναδεικνύει ένα κομμάτι ανισότητας παρά να του πεις «έτσι πρέπει να μιλάς για την ανισότητα». Πρέπει να το βιώσει, να του έρθει μαλακά, να το αντιληφθεί, να το συναισθανθεί. Θέλει τέτοιες διαδικασίες, οι οποίες παίρνουν χρόνο. Και εμείς, ως κοινωνίες, έχουμε μάθει να γίνονται όλα γρήγορα, από τη μια μέρα στην άλλη. Ε, δεν γίνεται.
• Νομίζω ότι όλη αυτή η δυσκολία που μεταφέρεται στη γλώσσα αντικατοπτρίζει τη δυσκολία που υπάρχει και στην κοινωνία της αφομοίωσης. Πρέπει να βάλεις στην κουβέντα τις ταξικές προεκτάσεις που υπάρχουν, να καταφέρεις να μιλήσεις όχι για την πλούσια ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, αλλά για τη φτωχή ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα και για τη Ρομά ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, να μιλήσεις και για ένα γκέι ανάπηρο άτομο. Οι προεκτάσεις του πολέμου και η Γάζα και ο παγκόσμιος πόλεμος και η Αμερική έρχονται να τονίσουν τις πραγματικές προτεραιότητες. Ιστορικά ο δυτικός κόσμος βρίσκεται σε μια ευάλωτη κατάσταση: ακούς για συμπερίληψη, διαφορετικότητα, και ξαφνικά γίνεται ένας πόλεμος και τα μάτια κλείνουν μαζικά και στοχευμένα. Υπάρχει ορατότητα, αλλά μόνο αν δεν είσαι μαύρος, μουσουλμάνος. Προσωπικά νιώθω άβολα να μιλάω για συμπερίληψη όταν γίνεται σφαγή στη Γάζα. Μου φαίνεται γελοίο, υποκριτικό.
• Θεωρώ ότι αυτό που έχει αλλάξει σε σχέση με παλιότερα είναι ότι πλέον έχουμε συναίσθηση της κατάστασης. Σκεφτόμαστε πολύ παραπάνω, και αυτό νομίζω ότι μας βραχυκυκλώνει. Έχω περάσει πολλά χρόνια χωρίς να μιλάω για το τι γίνεται στον κόσμο μόνο και μόνο επειδή ήθελα να είμαι απολύτως συνειδητοποιημένη, ενώ παλιότερα λειτουργούσε περισσότερο η παρόρμηση από ό,τι σήμερα. Ίσως είναι απόρροια της τεχνολογίας και του νέου τρόπου σκέψης. Έχει να κάνει πολύ με την εισροή πληροφορίας αλλά και με τις ήττες που τρώει ο πολίτης σήμερα. Βλέπεις ότι οι κυβερνήσεις ανά τον κόσμο έχουν γίνει πολύ πιο συντηρητικές, πολύ πιο απόλυτες και οι ελευθερίες έχουν αρχίσει και μαζεύονται. Οπότε έχουμε στο βιογραφικό μας και πάρα πολλές ήττες. Έχουμε βγει πολλές φορές στον δρόμο χωρίς αποτέλεσμα.
• Ειδικά αν είσαι νεότερος και δεις ότι αυτό είναι η πραγματικότητα, λες «άρα εγώ δεν έχω καμία πολιτική υπόσταση». Απαξιώνονται οι θεσμοί κι εμένα αυτό μου φαίνεται η χειρότερη μορφή κυνισμού. Είναι λάθος για όλους, και για τις συντηρητικές κυβερνήσεις και για τις φιλελεύθερες.
• Τα άτομα της γενιάς μου αργούν να ενηλικιωθούν επειδή νιώθουν ότι ζουν σε ένα περιβάλλον στο οποίο δεν μπορούν να επενδύσουν. Νιώθω διαρκώς την ανάγκη να επαναπροσδιορίσω το περιβάλλον μου. Δηλαδή αν ήμουν σε μία άλλη χώρα όπου τα πράγματα θα λειτουργούσαν και θα πίστευα στη δικαιοσύνη και στο σύστημα υγείας της, ίσως ήμουν πιο έτοιμη να κάνω οικογένεια, ίσως να ηρεμούσα, να κοιμόμουν ήρεμη τα βράδια.
• Το πιο μεγάλο μου όφελος από αυτό που κάνω είναι η πίστη στον άνθρωπο. Γιατί η τέχνη αυτό κάνει –και το θέατρο πολύ περισσότερο–, ερευνά την ανθρώπινη ψυχή, και αυτό είναι ελπιδοφόρο. Πραγματικά, όσο περνά ο καιρός πιστεύω όλο και περισσότερο στην τέχνη. Αρχίζω να πιστεύω ότι όλα τα υπόλοιπα που κάνουμε είναι κομμάτια που μας κρατάνε στη ζωή και η τέχνη έρχεται να δώσει ουσία σε όλα αυτά τα πράγματα, να τα αναβαθμίσει, να τα μετουσιώσει σε κάτι μεγαλύτερο. Ειδικά οι παραστάσεις των τελευταίων χρόνων με τις οποίες έχω συνδεθεί καλλιτεχνικά έχουν ένα κομμάτι προσευχής, μία διαδρομή, ένα ταξίδι. Μέσα από αυτές έχω νιώσει να ωριμάζω. Το θέατρο μου έχει δώσει την ευκαιρία να εμβαθύνω, να μη λειτουργώ με τους όρους της ταχύτητας και της επιπολαιότητας που έχουμε συνηθίσει.
• Κάθε φορά που δίνεις κάτι από τον εαυτό σου, σε οποιοδήποτε επίπεδο, αν είσαι αληθινός, ειλικρινής, σίγουρα έχεις ένα τίμημα. Αλλά νομίζω ότι το κέρδος είναι πολύ μεγαλύτερο. Δεν νιώθω ότι όταν τελειώνει μια παράσταση είναι τόσο εύκολο να πεις «εντάξει, πάμε παρακάτω». Είναι όμως σαν να αδειάζω ένα δοχείο για να το ξαναγεμίσω με κάτι πιο φρέσκο, πιο ειλικρινές και πιο αληθινό. Δεν νιώθω ότι σκορπάω.
• Πέρσι ήμουν στο «Cleansed» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά, φέτος θα είμαι στον «Άμλετ» του Δημήτρη Καραντζά ξανά. Ήμουν και στον «Γλάρο», πάλι του Δημήτρη – κάπως δένομαι με ανθρώπους. Και με τη Λητώ Τριανταφυλλίδου, που κάναμε μαζί τον μονόλογο «Girls and Boys», έχουμε ξαναδουλέψει, π.χ. στη «Βίλα». Φαίνεται ότι στο θέατρο επιμένω με τους ίδιους ανθρώπους, μου αρέσει αυτό. Στην τηλεόραση παίζω στους «Σούπερ Ήρωες» στον ΑΝΤ1. Τα τελευταία χρόνια κάνω παράλληλα θέατρο και τηλεόραση. Είναι λίγο κουραστικό, αλλά μέσα μου κάπως τα δύο λειτουργούν συνδυαστικά.
• Ο πιο μεγάλος μου φόβος είναι μήπως δεν προλάβω να αγαπήσω και να αγαπηθώ όσο πιο πολύ και βαθιά γίνεται. Ταυτόχρονα, θα ήθελα να προλάβω να καταλάβω κάπως το νόημα αυτής της ζωής.
• Με κάνει να αισιοδοξώ για το μέλλον οτιδήποτε έχει να κάνει με το εδώ και τώρα. Οτιδήποτε νικά τη μαυρίλα, την απαισιοδοξία, τον θάνατο. Τα ζώα, γιατί συνήθως ζουν στο απόλυτο εδώ και τώρα, γιατί έτσι είναι φτιαγμένα. Με κάνουν να αισιοδοξώ η φύση, η ομορφιά, ο ήλιος – πώς έλεγαν στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους», που είχαν πόλεμο και ξαφνικά έβλεπαν τον ήλιο, «μα έχω ανάγκη για ζωή»; Καμιά φορά, όταν πέφτω πολύ ψυχολογικά αναλογιζόμενη το τι συμβαίνει γύρω μου, η ομορφιά είναι κάτι που μπορεί να νικήσει όλη αυτή την κακοτοπιά και να με πάει στο απόλυτο εδώ και τώρα. Και ο έρωτας το κάνει αυτό. Σε πάει στο εδώ και τώρα.
• Μ’ αρέσει πολύ να πηγαίνω στα μπαρ της Αθήνας το βράδυ με έναν αγαπημένο φίλο, να μιλήσουμε για ένα θέμα και να το ξεψαχνίσουμε. Μ’ αρέσει πολύ το διάβασμα, να γράφω, μ’ αρέσουν οι γάτες μου. Και η θάλασσα μ’ αρέσει πάρα πολύ. Φέτος το καλοκαίρι θέλω να είμαι όσο γίνεται περισσότερο εκεί.
• Λατρεύω τα ταξίδια. Καταρχάς είναι έτσι φτιαγμένες οι ζωές μας, τουλάχιστον η δική μου –που είναι πολύ πυκνή και από άποψη δουλειάς–, που όταν φορτώνει το πρόγραμμά μου και το κεφάλι μου με πράγματα που πρέπει να γίνουν, κάποια στιγμή νιώθω παγιδευμένη στην καθημερινότητα. Όταν πας ένα ταξίδι όμως, ακόμη και για λίγες μέρες, συνειδητοποιείς ότι αυτή η καθημερινότητα είναι μια ψευδαίσθηση. Μερικές φορές παίρνω τα βουνά και τις θάλασσες για να νιώσω ζωντανή και για να γεμίσω χρώματα και αρώματα που στην Αθήνα λείπουν. Επίσης, μπορεί να φύγω και μόνο για να θυμηθώ ότι υπάρχει πάντα plan Β. Όσο μένω πολύ στην Αθήνα, τείνω να το ξεχνάω αυτό. Ένα ταξίδι στο εξωτερικό βοηθάει, κοντινό ή μακρινό, να θυμηθώ ότι έχει ζωή και έξω από το κουτί και είναι μόλις μια απόφαση μακριά. Έπειτα λατρεύω την ησυχία και την ανεμελιά τού να μπορώ να είμαι προσωρινά άγνωστη. Αυτό είναι το πιο κοντινό πράγμα στην ελευθερία που έχω βρει. Κάθε ταξίδι είναι σαν να κάνεις μια μικρή, νέα αρχή κάπου. Αυτή η σκέψη μπορεί να με γλιτώσει από μία κρίση πανικού.
• Με εκνευρίζει που ο Έλληνας πολύ συχνά υποτιμά τα όρια, που νιώθει ότι μπορεί να τα καταπατά με το έτσι θέλω. Με ενοχλεί η αίσθηση του κυνισμού και της απαξίωσης που έχουν κάποιοι άνθρωποι, που δεν οδηγεί πουθενά. Με ενοχλεί κυρίως γιατί προέρχεται τις περισσότερες φορές από ανθρώπους που δεν έχουν κάνει καμία προσπάθεια για τίποτα. Καμιά φορά μεταφράζεται ως αγένεια, αλλά δεν είναι μόνο αγένεια, είναι κάτι πολύ πιο βαθύ.
• Με τρομάζει που κάθε μέρα ακούμε και για μία ακόμα γυναικοκτονία. Το έργο που έπαιζα φέτος, το «Girls and Boys», σχετίζεται πολύ με αυτή την πραγματικότητα, με το τι συμβαίνει πίσω από τις κλειστές πόρτες μιας κατά τα άλλα «κανονικής», κλασικής, πυρηνικής οικογένειας στην οποία όλα φαινομενικά πάνε καλά – κι αυτό με ταράζει πολύ. Επειδή έχει τύχει να βρεθώ σε σχέση δύσκολη, κακοποιητική, έχω να πω επίσης ότι οι γυναίκες έχουμε μάθει να προστατεύουμε τους συντρόφους μας, δεν θα μιλήσουμε εύκολα. Είναι σαν να έχει πειστεί η γυναίκα ότι πρέπει να στηρίξει την επιλογή της. Η αλήθεια είναι ότι κάποιες φορές είναι πολύ δύσκολο να παρέμβεις, υπάρχει αντίσταση και από τις δύο μεριές, ενώ φαίνεται ότι το κακό είναι κοντά, πολύ κοντά. Ίσως αν απλοποιηθεί λίγο το σύστημα, το πώς μια γυναίκα μπορεί να κάνει καταγγελία, θα βοηθηθούν πάρα πολλές γυναίκες που φοβούνται.
• Κάποτε θα έλεγα ότι μόνο τρομακτική είναι η κανονικότητα. Μεγαλώνοντας, όμως, την αντιμετωπίζω με λίγο περισσότερη τρυφερότητα, γιατί νομίζω ότι η ανάγκη για κανονικότητα προκύπτει από την αδυναμία μας να δοκιμάσουμε περισσότερα πράγματα, να ρισκάρουμε, να βγούμε εκτός κέντρου. Κατά τα άλλα, πιστεύω ότι είναι μια ουτοπία, δεν υπάρχει κάτι κανονικό. Εγώ τουλάχιστον δεν νιώθω καθόλου κανονική. Τους φίλους μου δεν τους βλέπω καθόλου κανονικούς. Την οικογένειά μου δεν τη βλέπω καθόλου κανονική. Δεν ξέρω τι είναι κανονικό.
• Υπερεκτιμημένη θεωρώ τη βεβαιότητα. Κάποτε μ’ άρεσε να έχω γνώμη και να είναι παγιωμένη. Τώρα πια το θεωρώ κάτι υπερεκτιμημένο, μη σου πω ότι με φοβίζει κιόλας όταν ακούω πολύ μεγάλες βεβαιότητες.
• Η ζωή μ’ έχει μάθει ότι είναι τέλεια, υπέροχη, τη λατρεύω, αλλά είναι πολύ εύκολο να σταματήσεις να της δίνεις νόημα – θέλει καθημερινά προσπάθεια, γιατί γύρω μας υπάρχει έλλειψη έμπνευσης, δυσκολία. Είναι σαν μαραθώνιος.
Η Νατάσα Εξηνταβελώνη κάνει πρόβες για το «Άμλετ» του Δημήτρη Καραντζά που θα ανέβει προσεχώς. To «Cleansed» θα επαναληφθεί τη νέα σεζόν, όπως και το «Girls and Boys». Παίζει επίσης στην τηλεοπτική σειρά «Σούπερ Ήρωες» του Ant1.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
