Η πρώτη φορά που άκουσα ελληνική τραπ* στη ζωή μου ήταν σε ένα πάρτι μιας φίλης, στην ταράτσα της φοιτητικής εστίας όπου έμενα το 2016. Ήταν το «Maradona» του YPO. Τον YPO, ή Υποχθόνιο όπως ήταν το αμέσως προηγούμενο καλλιτεχνικό του ψευδώνυμο, τον ήξερα από το «Κάνε Ντου» που είχε γίνει σούπερ hit όταν ήμουν ακόμη στο γυμνάσιο.
Θυμάμαι να το ακούμε, να βλέπουμε το βιντεοκλίπ που είχε γυριστεί στα χιονισμένα βουνά της Μακεδονίας (σε εκείνη την προ Spotify εποχή, που το βίντεο ενός κομματιού έπρεπε να είναι τόσο iconic όσο το ίδιο το κομμάτι) και να χορεύουμε, γελώντας ταυτόχρονα με τους στίχους.
Γελούσαμε κυρίως από αμηχανία, καθώς κανείς από την παρέα δεν είχε ακούσει ποτέ ξανά κάτι παρόμοιο: στίχους να μιλάνε για Rolex ρολόγια, ακριβά αυτοκίνητα και σπίτια σε μια εποχή που στα κανάλια έπαιζαν ειδήσεις μόνο για μνημόνια, ΔΝΤ και «κόκκινα» δάνεια.
Μετά ήρθαν το «Ποιος είμαι», το «Dealer», το «Dab». Και κάπως έτσι, το ελληνικό τραπ έγινε πολύ μεγάλο. Για αρχή, βέβαια, μόνο στην κουλτούρα του ίντερνετ. Ήταν πολλές οι φορές που ένιωθα κάπως αμήχανα να λέω, ακόμα και στους πιο κοντινούς μου, και όχι απαραίτητα πολύ μεγαλύτερους ηλικιακά, ότι μου αρέσουν πραγματικά αυτά τα κομμάτια. Φοβόμουν μη με κράξουν – λες κι εκείνοι ξύπναγαν και κοιμόντουσαν με Μπαχ και Μπετόβεν.
Η αγαπημένη μου στιγμή ήταν στο «Medusa», ένα ιστορικό τραπ κομμάτι, που θυμάμαι, με το που κυκλοφόρησε, να παρακολουθώ με τον αδελφό μου τα νούμερά του στο YouTube να ανεβαίνουν με εξωφρενικούς ρυθμούς· μέσα στα πρώτα λεπτά έκανε κάπου 40.000 προβολές.
Από τότε πέρασαν αρκετά χρόνια κι άλλαξαν πολλά. Μεγαλώσα κι εγώ, μεγάλωσε και η τραπ. Πλέον, το είδος δεν είναι κυρίαρχο μόνο στο ίντερνετ αλλά σε ολόκληρη τη μουσική βιομηχανία της χώρας.
Αυτό μπορείς να το καταλάβεις αν κοιτάξεις απλά τα top 50 κομμάτια της Ελλάδας στο Spotify. Για παράδειγμα, τη στιγμή που γράφεται το άρθρο στην πρώτη εικοσάδα βρίσκονται 17 τραπ κομμάτια. Τρία μόνο έχουν γλιτώσει από τη λαίλαπα του τραπ: το «Σπάστε τα» της Αναστασίας, το «Σαφάρι» της Ρίας Ελληνίδου, που κάνει κι αυτή τη δική της μεγάλη επιτυχία εδώ και έναν τουλάχιστον χρόνο στη λαϊκοπόπ μουσική σκηνή της χώρας, και το «Κι άλλο» της Danae.
Τι έλειπε, όμως, όλα αυτά τα χρόνια; Ένα μεγάλο event/φεστιβάλ που θα ένωνε όλες τις φωνές και θα συγκέντρωνε σε έναν χώρο όλους όσοι αγαπούν αυτήν τη μουσική. Το έκανε το Flame Music Festival. Και ήταν σχεδόν όλοι εκεί.
Το μουσικό φεστιβάλ ήταν κράτησε δύο μέρες. Οι πόρτες άνοιξαν στις 5 το απόγευμα του Σαββάτου και η συναυλία θα ξεκινούσε στις 6. Ήδη από νωρίς οι δύο μεγάλες κεντρικές εξέδρες ήταν γεμάτες κόσμο. Όσο περνούσε η ώρα, ο κόσμος άρχισε να κάθεται και στις δύο διπλανές, δεν τις γέμισε όμως.
Αυτό που με ενθουσίασε αρχικά ήταν το πραγματικά εντυπωσιακό stage που είχε στηθεί στο κέντρο της αρένας, σε μορφή πυραμίδας, με τρία επίπεδα, όπως και συνολικά το ανακαινισμένο Telekom Center Athens, το οποίο μπορεί αυτό το Σαββατοκύριακο να είχε «ναυλωθεί» για τη μουσική, αλλά σε καμία περίπτωση δεν έχασε τον μπασκετικό του χαρακτήρα. Άλλωστε τα λάβαρα των επιτυχιών του μπασκετικού Παναθηναϊκου και των δύο μεγάλων μορφών της ομάδας, του Παύλου και του Θανάση Γιαννακόπουλου, ήταν εκεί για να θυμίζουν πάντοτε την ιερότητα του χώρου.
Το Σάββατο ήταν μια μέρα με πολλή ραπ μουσική στην Αθήνα. Στην πλατεία Νερού, τα Ημισκούμπρια έκαναν την επανεμφάνισή τους. Οι Kneecap, το θρυλικό χιπ-χοπ συγκρότημα από το Μπέλφαστ έπαιζε στο Rockwave Festival. Βέβαια, την ίδια μέρα ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου έδινε συναυλία στο Θέατρο Βράχων. Ο κόσμος έσπασε.
Η ατμόσφαιρα στο Telekom Center Athens, όσο περνούσε η ώρα, ζεσταινόταν. Ξεχώρισα την παρουσία των Above the Hood (οι οποίοι μας έκαναν τη χάρη να τραγουδήσουν τις «Σειρήνες» για να μας θυμίσουν με τον πιο γλυκό τρόπο πώς είναι να περνάνε τα χρόνια), του Tsaki με τον «Μικρό Κλέφτη», του Moose και φυσικά του Light, ο οποίος απέδειξε γιατί ήταν και παραμένει ένας από τους μεγαλύτερους εκπροσώπους της τραπ μουσικής στη χώρα, από το ξεκίνημά της μέχρι σήμερα.
Κάτι ακόμα που μου προκάλεσε εντύπωση ήταν οι έντονες αντιθέσεις. Κι αυτό γιατί από τη μια στο κοινό βρίσκονταν (κατά πλειοψηφία) ανήλικα αγόρια και κορίτσια –νομίζω περισσότερα κορίτσια– που ήξεραν απ’ έξω όλα τα νέα κομμάτια, και από την άλλη οι τριαντάρηδες που είχαν έρθει περισσότερο, πιθανολογώ, για να ακούσουν τους παλιούς Λεξ, 12ου Πίθηκου, Hatemost, Sadam.
Είχε πραγματικά πλάκα να βλέπω τις εκφράσεις των τελευταίων όταν όλα τα παιδιά γύρω τους χόρευαν τραπ. Έμοιαζαν σοκαρισμένοι. Ήταν λες και προέρχονταν από δυο εντελώς διαφορετικούς κόσμους, αλλά αυτό το φεστιβάλ κάπως τους ένωσε.
Και γι' αυτό μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχει ο Λεξ που βγήκε τελευταίος στη σκηνή και απέδειξε για ακόμη μια φορά ότι δεν καταλαβαίνει από ταμπέλες και διαχωρισμούς, που συνήθως τους βάζουν άλλοι. Άλλωστε στο collab με τον Bloody Hawk για το «Αντιγονιδών» το είπε ξεκάθαρα ο άνθρωπος: «Δεν είμαι τίποτα παραπάνω από ένας τράπερ με καμουφλάζ».
Κάτι παρόμοιο δήλωσε και ο Sidarta την επόμενη μέρα, ο οποίος, αφού πρώτα δήλωσε ότι είναι πολύ χαρούμενος που αποτελεί μέρος όλου αυτού, κατέληξε ότι «η μουσική θα πρέπει να ενώνει και όχι να χωρίζει».
Την Κυριακή, ο κόσμος ήταν εμφανώς περισσότερος, όλες οι κερκίδες ήταν γεμάτες.
Κάθε act είχε το δικό του, ξεχωριστό vibe. Για μένα, όμως, μία ήταν η μεγάλη έκπληξη: ο Trannos.
Είχα στο μυαλό μου τη μεγάλη επιτυχία του τα τελευταία χρόνια, δεν περίμενα όμως αυτό που συνέβη όταν άρχισαν να παίζουν τα κομμάτια του: ένα ολόκληρο στάδιο χόρευε και τα ήξερε απ’ έξω. Το παραδέχομαι, μερικά από αυτά δεν τα ήξερα, ειδικά τα καινούργια – μάλλον έχω αρχίσει να μεγαλώνω. Η παρουσία του, όμως, η αυτοπεποίθησή του πάνω στο stage, ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη.
Εξαιρετικά δυναμική ήταν και η παρουσία του Strat με τα μέλη της Blackphone Mafia. Ο χαμός έγινε φυσικά με το «Άμα σ’ αρέσω», που είχε γίνει ήδη μεγάλη επιτυχία από τον Απρίλιο που κυκλοφόρησε.
Για να ευφρανθεί, λοιπόν, και εμάς των λίγο παλιότερων η ψυχή, ανέβηκε ύστερα στη σκηνή ο Snik, ένας από τους GOAT, αναμφίβολα, της τραπ σκηνής στην Ελλάδα, ο οποίος έδειξε από την πρώτη στιγμή στο act του ότι δεν τον ενδιέφερε να είναι το κέντρο της προσοχής.
Σήκωνε συνεχώς στο stage συναδέλφους του, όπως ο Fly Lo και ο Trannos, ενώ μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές ήταν όταν ζήτησε να παίξουν οι «Συνθήκες» και η «Ελπίδα» του αδικοχαμένου Mad Clip. Ένας φόρος τιμής σε έναν καλλιτέχνη, ο οποίος πρόλαβε μέσα στα λίγα χρόνια που έζησε να αφήσει κομμάτια τα οποία πλέον θεωρούνται κλασικά.
Η αγαπημένη μου στιγμή ήταν στο «Medusa», ένα επίσης ιστορικό τραπ κομμάτι που με το που κυκλοφόρησε θυμάμαι να παρακολουθώ με τον αδελφό μου τα νούμερά του στο YouTube να ανεβαίνουν με εξωφρενικούς ρυθμούς, κάνοντας κάπου 40.000 προβολές μέσα στα πρώτα λεπτά. Ο ενθουσιασμός, όμως, ο δικός μου και μερικών ακόμη γύρω μου, που ξέραμε απ’ έξω όλους τους στίχους, δεν ήταν όσος του κοινού συνολικά.
Και κάπου εκεί έσκασε η πρώτη κρίση ηλικίας: πέρασαν ήδη από 8 χρόνια από τότε. Δηλάδη πολλά από τα παιδιά που ήταν γύρω μου πρέπει τότε να ήταν 2-5 ετών. Γι' αυτά είναι η «παλιά τραπ». Εγώ, από την άλλη, έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται, όσο ακούγα μερικούς από τους νέους καλλιτέχνες αυτές τις δύο μέρες: «Αυτή δεν είναι όπως η παλιά τραπ».
*για τις ανάγκες του κειμένου, ως τραπ ορίζονται όλα τα κύματα new school ραπ που εμφανίστηκαν στην Ελλάδα από το 2015 και έπειτα.
