Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

ΒΓΑΛΕ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΣΟΥ Ο,ΤΙ ΚΡΥΒΕΙΣ Ή ΦΟΒΑΣΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΔΕΧΤΕΙΣ.
Όλοι έχουμε πράγματα που θέλουμε να τα βγάλουμε από μέσα μας. Αλλά διστάζουμε να τα παραδεχτούμε ακόμα και στους πιο κοντινούς μας ανθρώπους. Όμως, αμαρτία εξομολογημένη, αμαρτία δεν είναι...
ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΟΥ
11.6.2019 | 19:14

Μαθετε στα παιδια σας τροπους και λιγοτερη γραμματικη

Ειχα βγει χτες και επεσα φατσα με φατσα με μια παρεα εφηβων, ξερετε αυτους που εχουν θαρρος και θρασος μονο στην ''αγελη'' τους, που ειναι πανομοιοτυποι μεταξυ τους και ''μοδατοι''. Οπως εφευγα και οπως ειχα τα ακουστικα στα αυτια( προφανως νομιζαν πως δεν τους ακουγα) ακουσα τον εναν να λεει οχι και πολυ δυνατα ενα ''κλειστο μωρη'' και τους αλλους να γελανε χαμηλοφωνα. Υποθετω πως εννοουσαν το στομα μου διοτι ειμαι χοντρη και χρησιμοποιω επιτηδες τη λεξη γιατι για εμενα δεν ειναι και δεν πρεπει να ειναι αρνητικα φορτισμενη. Ειναι απλα ενα γνωρισμα που εχω στην παρουσα φαση. Να πω δε πως ειμαι σχετικα ψηλη και προσεχω πως ντυνομαι για το βαρος μου, οχι πως αν ντυνομουν αλλιως θα ειχαν το δικαιωμα ...Ο καθεις φορα ο,τι θελει.Ημουν ετοιμη να γυρισω και να τους τα πω ενα χερακι ομως προτιμησα να φυγω λογω του οτι η περιοχη εδω ειναι μικρη και αν γυρνουσα θα γινομασταν ρεντικολο. Απο την αλλη σκεφτηκα ποσο φτωχοι παιζει να νιωθουν και οι ιδιοι μεσα τους για να βρισκουν κατι τετοιο τοσο αστειο... Αντιστοιχα θεωρω θα κοροιδευαν και καποιον με ενα πχ ποδι κτλ. Να πω εδω πως κατι αντιστοιχο μου εχει ξανατυχει απο παρεα αντρων γυρω στα 25 με εμενα τοτε στα 70 κιλα(υψος 1,72) ομως εκει δεν μπορουμε να κανουμε και πολλα γιατι οι σκατοχαρακτηρες τους δυσκολα αλλαζουν.

Αλλη τωρα φορα, σε καφετερια , επινα τον καφε μου και διπλα μου καθοταν μια παρεα εφηβων κοριτσιων(14-15) εκ των οποιων ηξερα τη μανα της μιας. Η μανουλα αυτη οπου βρισκοταν και στεκοταν τονιζε με καθε τροπο πως εχει φοβερο παιδι , με τροπους, σεμνη κτλ και ολες τις χαρες... Και να συζητανε που λετε μεταξυ τους με τσιγαριλικι στο χερι ολες σε ποιον εκαναν στοματικο , πως που ποτε ενω η κορη της κυριας να λεει ολο νευρα'' με εκνευρισε μωρε ο μ....ς, ουτε να μου τον βαλει δεν μπορουσε!''.


Ολοι εσεις που διαβαζετε εδω μεσα και εχετε παιδια σκυψτε πανω απο τα παιδια σας ακομη και αν αυτο σημαινει πως θα θυσιασετε αλλα πραγματα. Ας μαθουνε λιγοτερα πραγματα αρκει να μαθουν τροπους και μην ειστε τοσο σιγουροι οτι ξερετε τα ''αγγελουδια '' σας και το ποιον τους.

Οπου εχω ακουσει γονιο να περηφανευεται και εχω γνωρισει μετα τυχαιως συνηθως το καμαρι τους...εχασα πασα ιδεα!

Ανοιξτε τα ματια σας !

(ειμαι κοπελα στα 27 και παλευω με διατροφικες διαταραχες εδω και δεκα χρονια, παρακαλω να το ανεβασετε)
28 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
avatar Μρ97 11.6.2019 | 19:45
Θρασύδειλα. Έκανες μεγάλο λάθος που δεν τα έβαλες στη θέση τους.
avatar
Ανώνυμος/η 12.6.2019 | 01:12
Και τι θα γινόταν? Θα άλλαζαν συμπεριφορά?
Καλα έκανε και φέρθηκε όπως φέρθηκε.
avatar Μρ97 12.6.2019 | 10:59
Οχι, αλλά σίγουρα θα ντρέπονταν, θα έμπαιναν στην διαδικασία να σκεφτούν κάποια πράγματα. Εξάλλου, θα υπερασπίζονταν τον εαυτό της. Οσο για τα παιδιά, σκληρό, αλλά ουτε ευθύνη της είναι το πώς έχουν μάθει, αλλά ούτε και είναι υποχρέωση της να φέρεται με το γάντι για οποιονδήποτε λόγο (είτε για να μην πληγωθούν, είτε μην φοβηθούν κλπ). Δεν λέω να είναι αγενής. Αλλά άλλο είμαι αγενής, και άλλο καταπίνω ότι μου κάνουν, σκεπτόμενη πρώτα τους άλλους και παραγκωνίζοντας εμένα.
Meremeti Meremeti 11.6.2019 | 20:15
Δυστυχώς τα παραδείγματα που παίρνουν πολλά παιδιά από το σπίτι τους περιορίζονται στο πώς να ρίξουμε τα σκουπίδια μας στον γείτονα, πώς αφήνουμε την καρέγλα για να καβαντζάρουμε την θέση στάθμευσής, ή πώς θα κάνουμε τις σωστές γνωριμίες για να μπούμε στο δημόσιο.
avatar
Ανώνυμος/η 12.6.2019 | 01:24
Μονο αυτά ειναι? Ειναι κι αλλα.
Πως θα εκμεταλλευτούμε φιλίες και σχεσεις οικονομικά για ιδίον όφελος, πως θα πεταξουμε ατομα που μας βοήθησαν και μας φέρθηκαν καλα, το κυρίως πως θα κοροιδεψουμε και θα κάνουμε bullying αυτον που μας κάνει πλην, για να γελασουμε και να γίνουμε μάγκες.
Κυρίως μαθαίνουν τα αγόρια να κανουν τους μάγκες και τα κορίτσια τις βιζιτουδες γιατί μονο ετσι πιστεύουν οτι θα πάνε μπροστά.
Συγνώμη που τα γράφω ετσι, αλλα αυτα τα παραδείγματα εχει η νέα γενιά σήμερα των εφήβων. Απο την τηλεόραση και κυρίως με το ίντερνετ εχει συνηθίσει στην ευκολία του σεξ και του πορνό, να τα λέμε ολα παιδια, εχει συνηθίσει οτι αφου το βλέπει εκεί, ετσι θα περιμένει να το κανει ο αλλος ή αυτός.
Φταίει η οικογένεια που διαλύθηκε και οι γονείς έχουν ελάχιστο μέχρι καθόλου χρονο να ασχοληθούν με τα παιδια.
Δεν μιλάνε με τα παιδια τους. Τους πετάνε ενα χαρτζηλικι και αυτο είναι η όλη κι όλη επικοινωνία τους μαζι τους.
Εδω στο σεξ δεν έχουν γνώση και δε μιλώ για βασικά, μιλώ για αυτα που διαβάζουμε κατα καιρους εδω μέσα. Δεν ξέρουν τι τους γίνεται.

Δεν ειναι μονο οι τρόποι, η συμπεριφορα, η οικογένεια παίζει μεγαλο ρόλο αλλα ειναι και οι παρέες έπειτα. Αυτές σε διαμορφώνουν. Σε ανεβάζουν ή σε ρίχνουν επίπεδο.

Απλα είναι και τα ιδια τα ατομα ποσο επιδιώκουν να βελτιωθούν ως ατομα, τους αρέσει η βωμολοχια και η βία, οτι αναπαράγεται σε τηλεοραση ίντερνετ και βιντεοπαιχνίδια.

Συμφωνώ με την εξομολογ. Απλα θα της έλεγα να μην ασχολείται. Ας λένε οτι θέλουν.
Αυτή ξέρει ποια ειναι και οτι αξίζει. Ε λοιπον?
Απλα τα νέα παιδια οι σημερινοί έφηβοι, έχουν ξεφυγει εντελώς στη χυδαιότητα να το γράψω ετσι. Δεν υπάρχει ντροπή δεν υπάρχει σεβασμός τιποτα. Μονο θράσος και χυδαίο.

Να τα λυπάσαι αγαπητή μου εξομολογ. Και να σκέφτεσαι τι καταπληκτικές ζωές θα έχουν αμα φέρονται ετσι. Μονον οίκτο και αδιαφορια για τα σχόλια τους.
avatar
Ανώνυμος/η 12.6.2019 | 01:33
Και σε αυτήν την εξομολόγηση κολλαει το επίκαιρο κείμενο τιυ Αγγέλου Τερζάκη "Τα παιδια με τα κλωναρια" ,το παραθέτω, αξίζει να το διαβασετε:

"Ήταν η ώρα του σούρουπου. Ένα ζευγάρι, αντρόγυνο, στην ώρα του σούρουπου κι εκείνο, κατέβαινε τη λεωφόρο πιασμένο μπράτσο, καθώς πορεύονταν τα ζευγάρια κάποιον άλλο καιρό. Το βάδισμά του ήταν κανονικό και λιγάκι βαρύ, ανάλογο με την ηλικία: Οι δυο μαζί πρέπει να έστριβαν τον κάβο του αιώνα.

Σε μια στιγμή, ξαφνικά μέσ’ από το μενεξελί σύθαμπο, ξεπροβαίνει μπροστά τους, σ’ αντίθετη φορά, μια ανάλαφρη παρέα: Κοριτσόπουλα και παιδαρέλια ανάμεσα στα δεκάξι και τα δεκαοχτώ τους. Γύριζαν από κάποιον εξοχικό περίπατο ή εκδρομή, γιατί κρατούσαν κλωνάρια, πρασινάδες, και τα κορίτσια είχαν σφιγμένα τα λιανά τους, σβέλτα πόδια σε παντελόνια. Ούτε λουλούδια αγκαλιές, ούτε μπουκέτα. Καμιά διάχυση σε χρώματα κι αρώματα. Ίσα ίσα δυο τρία κλαριά, σύμβολα στεγνά, ένα είδος μαρτυρίας λακωνικής του τόπου απ’ όπου έρχονταν. Η γενιά αυτή αγαπάει τη βραχυλογία, την κοφτή και σχεδόν βλοσυρή υποδήλωση, κάθε μεγαλοστομία τη σιχαίνεται, ακόμα και στα λουλούδια, που είναι για τον άνθρωπο η πιο έμφυτη ερωτική αλληγορία. Η φτερωμένη διμοιρία προχωρούσε σε ιδιότυπο σχηματισμό: Μπροστά τα κορίτσια, ξοπίσω τους τ’ αγόρια. Ήταν βέβαια ένα αυτοσχέδια, καινούργιο εθιμοτυπικό που τα είχε συντάξει έτσι, όχι η παλιά πρόληψη για διαχωρισμό των εριφίων από τα πρόβατα. Το έβρισκαν φαίνεται πιο πρακτικό ή και πιο σύμφωνο με τον αντιλυρικό τους κόσμο. Το ζευγάρωμα είναι μια φυσιολογική λειτουργία και τίποτ’ άλλο – άρα μια στιγμή.

Οι δυο γενιές – το ζευγάρι, η διμοιρία – αντικρίστηκαν, αντιπέρασαν. Όμως, στα μάτια του πρώτου, είχε απομείνει ένα ξάφνιασμα, κάτι σα μυστικό χτύπημα στο μέτωπο, από κείνα που σε κάνουν μονομιάς να ξυπνήσεις αντίκρυ σ’ ένα νέο όραμα της ζωής.

Στάθηκαν, γύρισαν κατά πίσω τα κεφάλια τους, κοίταξαν το σχηματισμό που ξεμάκραινε στο λιθόστρωτο με το γοργό, ρυθμικό του βήμα. Ξεκίνησαν πάλι. Είχες τώρα την εντύπωση πως το ζευγαρωμένο βάδισμά τους είναι λιγάκι πιο βαρύ.

– Είδες τα κορίτσια; είπε ο ένας. Πώς μας κοίταξαν!

– Αυτά πρόσεξα κι εγώ, έκανε η άλλη.

Αυτό τους είχε ξαφνιάσει. Όχι η αντίθεση στα χρόνια, το χτυπητό δίπτυχο που φέρνει, σε κάποια γραμμένη στιγμή, αντιμέτωπες τις γενιές. Εκείνο που τους είχε κρούσει, ήταν ο τρόπος που τους κοίταξαν τα κορίτσια μέσα στα λίγα δευτερόλεπτα ώσπου ν’ αντιπεράσουν. Ίσια στα μάτια, αδίσταχτα, καρφωτά. Και με κάτι σαν ατάραχη αναμέτρηση, που τη στόμωνε αδιόρατα ένας ίσκιος δροσερής ειρωνείας.

Αναπόλησαν τότε άλλα αντικρίσματα, σε χρόνια περασμένα, πάλι ανάμεσα σε ηλικίες

που έρχονταν και που έφευγαν. Ήταν διαφορετικά, πολύ διαφορετικά για να τα έχουν λησμονήσει. Αναθυμήθηκαν μάτια χλωρά, σαν και τούτα που είχαν τώρα δα περάσει, μονάχα λιγότερο αλύγιστα, μπορεί και λιγότερο σκληρά. Θέλησαν να είναι δίκαιοι, όσο τους περνούσε από το χέρι. Πιάσανε να εξηγούν, να σχολιάζουν. «Εμείς, είπανε, κοιτάζαμε τους μεγάλους με συστολή, σεβασμό. Τι ήταν ο σεβασμός; Μια ανατροφή που μας είχανε δώσει. Μέσα στα μάτια μας θάμπιζε η επίγνωση πως δεν ξέρουμε όσα ξέρουν εκείνοι, ένα δείλιασμα μπροστά στην υπεροχή. Αυτή η υπεροχή σήμερα σώζεται; Ας κάνουμε τον έλεγχό της, δίχως προκατάληψη».

[…] Υπάρχει εδώ ένα θέμα κύρους, που μονάχοι μας το κλονίσαμε. Ο σεβασμός είναι άγραφος νόμος, μια τάξη αναγκαία για την ισορροπία της ζωής, εξασφαλίζει την ομαλή διαδοχή, οργανώνει εσωτερικά τον καινούριο κι ορμητικό φορέα της. Δεν είναι όμως προνόμιο, επιταγή δίχως αντίκρισμα. Η υπεροχή δεν μπορεί να σταθεί σαν κάτι δεδομένο. Πρέπει να έχει τα πειστήριά της πάντοτε έτοιμα, ακόμα κι αν δεν της τα ζητήσει ποτέ κανένας. Διαφορετικά, γίνεται αυθαιρεσία, πρόληψη, ταμπού, ωμό δίκαιο του συμπτωματικά και πρόσκαιρα ισχυρότερου. Ήταν ένας καιρός, πραγματικά, όπου ο σεβασμός αξιωνόταν με το έτσι θέλω, από εκείνον που τύχαινε να έχει ένα χρονικό και μόνο προβάδισμα. Ο κόσμος γνώρισε πρεσβύτερους ανάξιους, που απαιτούσαν το σεβασμό μόνο και μόνο γιατί έτσι τους συνέφερε και γιατί είχαν την εξουσία να τον επιβάλουν. Ο καιρός αυτός, ας το πάρουμε απόφαση, έχει περάσει.

Πάει ο καιρός όπου ένα επιτήδειο μηδενικό απαιτούσε το σεβασμό, επειδή κατάφερε

να σκαρφαλώσει σε μια καθέδρα. Όλο και περισσότερο, από δω κι εμπρός, ο διδάσκων θα κρίνεται, ο ηγέτης θα ελέγχεται, ο γονιός θα πρέπει να δείχνεται άξιος της αποστολής του. Η αντίληψη πως έτσι και κατόρθωσες να «φτάσεις» δεν έχεις πια για τίποτα να γνοιαστείς, ανήκει στην ιστορία. Ανατέλλει μια εποχή όπου ο κάθε ενδιαφερόμενος θα ξέρει πως το δύσκολο δεν είναι ν’ ανέβεις, αλλά να σταθείς. Πως η πολιτεία σου και μόνη θα σε στηρίζει, όχι ο τίτλος."
avatar
Ανώνυμος/η 12.6.2019 | 01:33
Υπογραμμιζω το

"το δύσκολο δεν είναι ν’ ανέβεις, αλλά να σταθείς. Πως η πολιτεία σου και μόνη θα σε στηρίζει, όχι ο τίτλος. "
Kαραβάν' Kαραβάν' 12.6.2019 | 02:28
Ωραιότατο κείμενο (έπεσε και σε Πανελλήνιες στην έκθεση) που αντανακλά προβληματισμούς της γενιάς του...Μεσοπολέμου!

Αν μου επιτρέπετε.
Κάθε γενιά, κάθε μα κάθε γενιά θεωρεί τις ρπόμενες εκμαυλισμένες και ωραιοποιεί το παρελθόν. Είναι ένα γνήσιο σημάδι γήρατος, λες και ζούμε τις τελευταίες μέρες της Πομπηίας ή κάποια χιλιαστική προφητεία του μεσαίωνα.
Μην πυροβολείτε τους εφήβους για την τραχύτητα των ορμών τους και την βιάση τους να ζήσουν. Βοηθείστε να αντιληφθούν ότι ο σεβασμός είναι αμφίδρομος. Κι ότι είναι κέρδος να σέβεσαι. Με το να τους κουνάμε το δάχτυλο μια τρύπα στο νερό κάνουμε. Σημασία έχει να καταλάβουν.
avatar
Ανώνυμος/η 12.6.2019 | 02:50
Αγαπημένη Καραβάν, συμφωνω. Σίγουρα περιγράφει μια αλλη εποχή. Εγώ το έβαλα για την αντίθεση και μονο.
Σίγουρα η κάθε γενιά τις δικές της δυσκολίες, αντιξοότητες, και τις δικές της μάχες. Πιο δύσκολες ενδεχομένως πιο άγριες γιατί και η κοινωνία εχει γίνει περισσότερο άγρια.
Συμφωνω. Σημασια έχει να καταλάβουμε όλοι έφηβοι και μη, οτι ο σεβασμός σου βγαίνει απο μόνος επειδή το νιώθεις και οχι επειδή στο επιβάλλουν.
Αυτο.
Δική τους η ζωή ας τους ευχηθουμε καλοταξιδα να ναι τα πανιά τους!
Να φανούν δυνατοί στις αντιξοότητες της ζωής και να παλέψουν!
Για ολους μας.
Γέλα για σένα..Ζήσε για σένα..

Όταν τα έχεις καλά με τον εαυτό σου δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα και σε κανέναν.

https://i.pinimg.com/originals/6c/9a/90/6c9a9027d119d7abdc046e931e766173.jpg

Kαραβάν' Kαραβάν' 12.6.2019 | 03:03
Ισχύει πάρα πολύ αυτό που λες, όταν τα έχεις καλά με τον εαυτό σου δεν κοροιδεύεις τον άλλον.

Οι ποκύ νέοι μιμούνται τους μεγαλύτερους, αυτά που βλέπουν. Εμείς δίνουμε το παράδειγμα. Εμείς φταίμε. Τον εαυτό μας πρέπει να διορθώσουμε, ώστε να μην ξεφεύγει η φυσική τους τραχύτητα στην προσβολή, όπως εδώ.

Πάντως όλες οι εποχές δύσκολες είναι, τότε είχαν προσφυγιά και πόλεμο και πείνα, δεν υπάρχει εύκολη εποχή (μόνον λιγότερο δύσκολη) επειδή η ζωή η ίδια είναι δύσκολη!
avatar
Ανώνυμος/η 12.6.2019 | 03:12
Συμφωνω. Γιαυτό υπάρχει το "εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιαζω". Εμεις την φτιάξανε ετσι την κοινωνία ας μην περιμένουμε τα πάντα απο τη νεολαία.

Κάθε γενιά τις δικές της δυσκολίες εννοείται.
Απλα κατι που υπήρχε παλιότερα, υπήρχε μια καποια ανθρωπιά, έβλεπες ανθρώπους στη γειτονιά και σε νοιάζονταν, η οικογένεια ηταν πιο δεμένη. Οχι οτι και τωρα δεν υπάρχει αυτο.
Απλα κυριαρχεί η αλλοτρίωση. Η συναισθηματική κυρίως. Θα αναφερω "Ποτέ άλλοτε οι στέγες των σπιτιών των ανθρώπων δεν ήταν τόσο κοντά η μία στην άλλη, όσο είναι σήμερα. Και ποτέ άλλοτε οι καρδιές των ανθρώπων δεν ήταν τόσο μακριά η μία από την άλλη, όσο είναι σήμερα"όπως είπε ο Αντώνης Σαμαράκης.

Για τη σημερινή κατασταση φταίμε εμεις ναι.
Το εκπαιδευτικό συστημα? Οι δάσκαλοι? Τα μίντια? Φταίει το οτι χάθηκαν οι αξίες.
Δεν υπαρχουν πλεον αξίες.
Δεν υπάρχει κατι για να πιστέψουν τα παιδια αν με καταλαβες.
Kαραβάν' Kαραβάν' 12.6.2019 | 03:38
Σε κατάλαβα, πώς δεν σε κατάλαβα.
Όμως φέρνεις λογοτεχνικά παραδείγματα του παρελθόντος (κι αυτό του Σαμαράκη απο τη δεκαετία του '70 είναι αν δεν απατώμαι) που λένε πόσο καλύτερα ηταν παλιά. Δεν εκπλήσσομαι γιατί το μάθημα των Νεοελληνικών ατο σχολείο με τέτοια κείμενα μας μπουκώνει μέχρι σκασμού. Ενώ αν μας έδινε μια ματιά από κείνο το "είμαι αφόρητα καυλωμένος απόψε και ομειρεύομαι μα σε γαμ@ω όλη νύχτα" (όπως το θυμάμαι, non verbatim) του Σεφέρη στη γυναίκα του μπορεί κι οι έφηβοι να ταυτίζονταν και να ξυπνούσαν λίγο στο μάθημα.

Με τη λογική αυτή θα φτάσουμε στα Ηθικά Νικομάχεια του Αριστοτέλη για το ήθος των νέων και το ήθος των γέρων (που γνωρίζεις τι λέει)!
Πότε ήταν τελικά καλά;
Ποτέ, είναι η απάντηση. Ο άνθρωπος είναι ατελής. Προσπαθούμε για το καλύτερο καθημερινά.
Kαραβάν' Kαραβάν' 12.6.2019 | 03:55
Βρήκα και το γράμμα του Σεφέρη ολόκκηρο:

http://varelaki.blogspot.com/2010/06/blog-post_1544.html?m=1
avatar
Ανώνυμος/η 12.6.2019 | 04:42
Συμφωνω. Έγραψες με το ατελές του Αριστοτέλη. ;-)
Μα φυσικά να έβαζαν αυτο του Σεφέρη.
Εγώ το έβαλα του Σαμαράκη γιατί περιγράφει μια εποχή του σήμερα οι άνθρωποι με το ίντερνετ τόσο κοντά αλλα και τόσο μακρια. Τόσο αποξένωση. Συναίσθημα μηδέν.

Να βαζανε και ενα του Ρίτσου αν δεν το εχεις διαβασει το βάζω εδω :

"Γιάννης Ρίτσος
Ερμές, II

Ίσως γιατί έδειχναν τις αποστάσεις και ξεκούραζαν τους στρατοκόπους,
ίσως και για άλλους λόγους, που λησμονηθήκαν με τα χρόνια,
οι Έλληνες έτρεφαν για τις Ερμές πραγματική λατρεία,
ιδίως οι εύπιστες λαϊκές τάξεις και πιότερο οι νέοι
αγόρια και κορίτσια —
στο βραδινό τους περίπατο, τα καλοκαίρια,
στέκονταν ώρα στο δρόμο να τις βλέπουν· σ’ αυτές αφιερώναν
καρπούς, γλυκίσματα και μικρά ζώα (πουλιά ή κουνέλια),
στεφάνωναν το καλοχτενισμένο τους κεφάλι με κλωνάρια
κι άνθη ομορφοπλεγμένα, — γιατί αυτοί, με το ωραίο ένστικτό τους
αισθάνονταν κάτι πιο πέρα απ’ την ευλάβεια·
μάλιστα, στις τελετές,
σ’ ένδειξη υψίστου σεβασμού, τους άγγιζαν τα χείλη ή το φαλλό τους
(που σμιλεύονταν πάντα σε στύση), παίρνοντας έτσι
δύναμη για τις μέρες που, αναπότρεπτα, οι γιορτές τελειώνουν."

Είχα βρει ένα του Ρίτσου απο τα χρόνια της εξορίας, σε ενα κείμενο μιας φιλολόγου που το ανέλυε στο ίντερνετ και έλεγε για δυο φαντάρους που ο ένας κάνει αυνανισμό στον άλλον. Δεν το ηξερα. Το διάβασα εκεί. Και φυσικά ξέρεις όταν διαβάσεις τέτοια άγνωστα στο ευρύ κοινο έπειτα απο τα γνωστά, παθαινεις μια αλλαγή άποψης για το συγγραφεα. ;-) αν το βρεις στο ίντερνετ παραθεσε το μου, έφαγα τον κοσμο να το βρω, δεν το είχα σωσει τότε.

Ευχαριστώ για τον υπέροχο διάλογο οπως παντα! ❤
Kαραβάν' Kαραβάν' 12.6.2019 | 09:29
Καλημέρα!

Παρακαλώ, χαρά μου. :)

Το απόσπασμα του Ρίτσου που λες είναι από το "Τι Παράξενα Πράγματα":

"Ὡστόσο οἱ δυὸ φαντάροι (ἀσφαλῶς ἀδειοῦχοι) καπνίζουν ἀράδα φτηνὰ τσιγάρα στὸ παγκάκι τοῦ πάρκου, πλάι στὸ ἄγαλμα τοῦ Παιδιοῦ μὲ τὸ Ψάρι.Ἴσως γι' αὐτὸ μυρίζουν κι οἱ δυό τους ψαρίλα ἢ βαρβατίλα ἀπ' τὶς πολλὲς ὀνειρώξεις, καὶ τώρα ἀκόμα βρίσκονται σὲ διέγερση, χωρὶς νὰ τὸ λένε οὔτε μεταξύ τους, καὶ τὸ ξέρουν κι οἱ δυό, κι αὐτὸ τοὺς κάνει νὰ καυλώνουν πιότερο, κι ἐνῶ κρατοῦν τὸ τσιγάρο μὲ τὸ δεξί τους χέρι, μὲ τ'ἄλλο, τὸ ζερβί τους, πιέζουν τὸ πέος τους νὰ τὸ σπάσουν. […] Ἁπλώνει πρῶτος τὸ χέρι του, τοῦ τὴ χουφτώνει. Ξεθαρρεύεται κι ὁ ἄλλος. Τοῦ τὴν πιάνει κι αὐτός. Δὲ μιλᾶνε. Δὲν κοιτιοῦνται. Κοιτάει ὁ ἕνας τοῦ ἀλλουνοῦ. Λαχανιάζουν. Θέλουν νὰ φωνάξουν, δὲν ξέρουν τί· κάτι δυνατά, πολὺ δυνατά· νὰ βουίξει τὸ πάρκο, νὰ μαζευτεῖ κόσμος, κι αὐτοὶ ν' ἀναληφθοῦν ἀπλησίαστοι, ἀσύλληπτοι, οἱ δυό τους μόνοι, μόνοι, μόνοι, ὁλόκληροι, ἀθάνατοι, ὣς τὴ μεγίστη στιγμὴ τῆς ἔκρηξης, καὶ πιὰ δὲν ξέρεις τί θὰ ἐπακολουθήσει κι οὔτε ἔχει σημασία, γιατὶ αὐτὴ ὴ στιγμὴ εἶναι ὅλος ὁ χρόνος, ἔξω ἀπ' τὸ χρόνο, καὶ τὸ μόνο ποὺ θέλουν εἶναι νὰ φωνάξουν ὅλη τὴ συγκεντρωμένη σιωπὴ καὶ ν' ἀκουστοῦν πέρα, παντοῦ, λόγια […] τὰ πιὸ αἰσχρά, τὰ πιὸ ἅγια, ποτὲς δὲ τ' ἀρθρώσανε, κι εἶναι πετρωμένα μέσα τους, βράχια."

Είναι ωραία τα ερωτικά του Ρίτσου ακριβώς επειδή ασχολούνται με την βαθιά επιθυμία, χωρίς υποκριτικές εξευγενίσεις.
Είναι ακριβώς "γιατὶ αὐτὴ ὴ στιγμὴ εἶναι ὅλος ὁ χρόνος, ἔξω ἀπ' τὸ χρόνο"..."ν' ἀκουστοῦν πέρα, παντοῦ, λόγια […] τὰ πιὸ αἰσχρά, ΤΑ ΠΙΟ ΑΓΙΑ".

ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΥΤΟ!

Δεν υπάρχει χυδαίος λόγος, μόνον χυδαία μυαλά.

Οι άνθρωποι αυτοί που τους διδασκόμαστε παιδιόθεν λες κι είναι αποστειρωμένοι και χέζουν μάρμαρο, ήταν άνθρωποι πραγματικοί, με σάρκα κι οστά, και διαπιστώσεις έκαναν για την εποχή τους, όπως και για την διαχρονική φύση του ανθρώπου.
Κι ο άνθρωπος ανέκαθεν έτσι είναι: ικανός για την μεγαλύτερη χυδαιότητα και για την ευγενέστερη αυταπάρνηση. Όχι ξέχωρα σε άλλους κόσμους, ή σε παράλληλες πορείες άλλων ατόμων στον ίδιο κόσμο, αλλά ταυτόχρονα στο ίδιο άτομο.
Σκάβοντας μέσα μας έχουμε και ουρανό και χθόνια έγκατα. Κι η σοφία, νομίζω, είναι να τα βάζουμε να κάνουν ανακωχή. :)

Το συναίσθημα πάντοτε υπάρχει, δεν καταργείται, παρεκτός αν έχουμε γίνει όλοι ψυχοπαθείς, που δεν είναι δυνατόν. Δεν χρειάζεται λουλούδια και φεγγαρόφωτα, ίσως ένας σπασμός πάνω στο χύσι είναι πιο γνήσιο συναίσθημα από χίλια "σ'αγαπώ" ειπωμένα σε παστρικούς συμφώνες από σύμβαση.
Kαραβάν' Kαραβάν' 12.6.2019 | 09:30
*νυμφώνες (τραγικό typo)
avatar
Ανώνυμος/η 12.6.2019 | 14:22
Να σαι καλα βρε Καραβάν! ❤❤❤ Σε αγαπούσα και απο πριν και κάθε φορα που συζητάμε όλο και πιο πολυ.
Δεν ξέρω μαζι σου αισθάνομαι να μπορω να μιλάω για ώρες και να μη μας τελειώνουν τα θέματα. ;-)
Ευχαριστώ για το ποίημα. ❤

Μα ακριβώς το τι νιώθει κανεις, ακόμα και ο σπασμός που λες, ειναι μια έκφραση.
Θα το πω ωμά. Δεν ειναι λουλουδακια και καρδουλες. Ειναι να δεις τον άλλον στα σκοταδια του, στα πάθη του, στην χειρότερη του φαση και να τον αγαπησεις γιαυτό ακριβως γιατί κι εκείνος ειδε τα σκοταδια σου, βρήκε το μέσα εαυτό σου, σε ένιωσε.
Κάθε τι άλλο ειναι δήθεν ωραιοποίηση.
Είπαμε κάποιοι ειναι συναισθηματικοί κάποιοι όχι.
Αυτοι όμως που θα σου ανοίξουν τον κοσμο τους εχεις κερδίσει μια θέση στην καρδιά τους.
Μονο και μονο γιατί ειδες πέρα απο ολα, ειδες ακριβως αυτον τον σπασμό της καρδιάς και του σωματος βεβαίως και το ενιωθες κι εσύ.
Δυνατότερο συναισθημα δεν υπάρχει. Αυτή η ταύτιση εννοώ δυο ψυχικών κόσμων που αλληλοσυμπληρώνονται.

Αυτο ακριβώς ---
(Τάσος Λειβαδίτης)
Νύχτα. Μονάχα τ’ άστρα. Και πέρα το βάθος του ολάνοιχτου ορίζοντα—
εκεί που πάνε οι άνθρωποι χωρίς τα ονόματά τους.
Kαραβάν' Kαραβάν' 12.6.2019 | 19:09
Ευχαριστώ πολύ! Αμοιβαία τα αισθήματα.

Τα θέματα ποτέ δεν τελειώνουν, ιδιαίτερα όυαν οι κεραίες των ανθρωπων είναι ευαισθητοποιημένες όπως οι δικές σου.

Καλή σου συνέχεια καλή μου!
avatar
Ανώνυμος/η 13.6.2019 | 00:36
Καλη σου συνέχεια και σε σενα! ❤
Να περνάς συναρπαστικά! ;-)
Serendi-pity Serendi-pity 11.6.2019 | 21:04
Γι αυτο που αναφέρεις για την αγελαια συμπεριφορά εχεις πολυ δίκιο. Σε αντίστοιχη περιπτωση, αν ηταν ενα το πιτσιρίκι ή κ δυο ακόμα νομιζω δε θα εκαναν τπτ. Οχι οτι αλλαζει κ τπτ το σπουδαίο δλδ. Προβληματίζομαι οταν ακουω 12χρονα να μιλανε με εκφράσεις τυπου "θα σου γμσ" κτλ. Πριν λίγες μερες εγινε περιστατικό με πιτσιρίκια που είπαν κτ τετοιο. Σταματάει λοιπον νεαρός κ τους ρωταει "ξερετε τι σημαίνει αυτο που είπατε? ". "Μα δεν ειπαμε τπτ" να επιμένουν τα μικρα. Και φυσικα δεν παραδέχτηκαν ποτε τπτ οποτε εφυγε κ ο νεαρός. Για γελια κ για κλάμματα. Κ οι γονείς φυσικα μην τυχόν κ τους πεις κτ κακο για το βλαστάρι. Το μονο οου σου απαντανε ειναι να κοιτας τη δουλεια σου. Προβληματισμός μηδεν.
Chris S. Chris S. 11.6.2019 | 21:16
Από όσες καταστάσεις περιέγραψες. επίτρεψε μου να μείνω σε αυτό το σημείο:
Και να συζητανε που λετε μεταξυ τους με τσιγαριλικι στο χερι ολες σε ποιον εκαναν στοματικο , πως που ποτε ενω η κορη της κυριας να λεει ολο νευρα'' με εκνευρισε μωρε ο μ....ς, ουτε να μου τον βαλει δεν μπορουσε!''.
Δεν μπορώ να καταλάβω το πόσο πολύ έχουμε αλλάξει! Δεν είναι το θέμα μου για το στοματικό, αλλά το πόσο εύκολα τα συζητάνε αυτά σε δημόσιο χώρο, σαν να μην συμβαίνει τίποτα, και μάλιστα σε τόσο μικρή ηλικία!
Kαραβάν' Kαραβάν' 11.6.2019 | 21:39
Μην οικτίρουμε την εποχή μας, πάντα πο έφηβοι μικρομεγάλιζαν μεταξύ τους.
Συγκεκριμένα θυμάμαι στην α'λυκείου (15 ετών) στα γαλλικά, μιλάμε για πριν 33 χρόνια, στον Καινοζωικό Αιώνα, να αναρωτιέται συμμαθήτριά μου πώς να κάνει ισπανική στο αγόρι της, ενώ έχει μικρό στήθος!

Επίσης η σεμνότητα τρόπων κακώς συνδέεται με την σεξουαλικότητα. Η δημοσιοποίηση, κι ο ευτελισμός των πράξεων, βέβαια με την αγοραία αναφορά όντως δεν αποτελεί ένδειξη σεμνότητας, με την έννοια της σεβαστικότητας.
Sailor Venus Sailor Venus 11.6.2019 | 21:54
Έχω ξεκόψει αρκετά άτομα με τέτοιες συμπεριφορές.
Μία φορά μου θύμωσε μία επειδή έκανα ένα αστείο που πρόδιδε τάχα μου το γεγονός πως δεν είναι παρθένα.Έχει κάνει πίπες στα μισά αγόρια που ξέρει το ίδιο και η κολλητή της (που κάνει και ναρκωτικά),ανεβάζει όλη την ώρα στόρυ που είναι με τον δικό της στο κρεββάτι.Όχι το αστείο μου την ξεμπρόστιασε.Το αρνητικό μου εμένα είναι ότι δέχομαι να κάνω παρέα σχεδόν με όλους,δεν κοιτάω επίπεδο ή τρόπους ώρες ώρες πάνω στην πλάκα λέω και εγώ βλακείες.Για αυτό πολλά άτομα που είναι του επιπέδου μου με έχουν κάνει πέρα νομίζοντας ότι είμαι ίδια.
Τώρα όσο πλησιάζει ο καιρός σκοπεύω να δείξω και την σοβαρή πλευρά μου,αρκετά το χαβαλέ.
Kαραβάν' Kαραβάν' 11.6.2019 | 22:02
"πολλά άτομα που είναι του επιπέδου μου"

Αν θες μια συμβουλή από μια άγνωστη, προσπάθησε να αποβάλλεις την αντίληψη ότι οι άνθρωποι έχουν κάποιο "επίπεδο". Διαφορετικές ικανότητες, ναι, δεν είμαστε όλοι όμοια. Όμως μπορεί να σε εκπλήξουν κάποιες φορές άνθρωποι που "δεν τους το'χες" με την κοινωνική τους σοφία, όπως και άλλοι που τους νόμιζες "επιπέδου" με την καφρίλα τους.
Κάθε άτομο αξιολογείται στην ολότητά του.
Sailor Venus Sailor Venus 11.6.2019 | 22:21
Εννοώ άτομα που κάνουν και την πλάκα τους αλλά με όρια,πχ ένα παιδί είχε πει σε μία φίλη μου που διαζόταν να μπει στην τάξη γιατί άργησε <<Κάνεις λες και αναστήθηκε η μαμά σου>> και άρχισε.Τα άτομα που χαρακτηρίζω με επίπεδο του άρχισαν το κήρυγμα ενώ κάποιοι άλλοι έβαλαν τα γέλια μαζί του και φώναζαν το κλασσικό <<ΟΟΟΟΟΟΟΟ>>.
TheSaintSir TheSaintSir 11.6.2019 | 23:19
Διαφορετικού επιπέδου όχι. Διαφορετικής ποιότητας ναι.
Sailor Venus Sailor Venus 11.6.2019 | 22:22
Επιπλέον τα άτομα που τους χαρακτήρισα έτσι έχουν ξανά αποδείξει πολλές φορές την αξία τους σε παρόμοιες καταστάσεις.
avatar Κεράσι 15.6.2019 | 16:57
Σε καταλαβαίνω απόλυτα. Κάθονται και καμαρώνουν για τα παιδιά τους και αυτά πίσω απ' την πλάτη τους 13 χρονών σκατά καπνίζουν. Έχουμε πήξει στα μαθήματα. Δεν λέω κι αυτά καλά είναι. Η γνώση είναι πολύ σημαντικό εφόδιο. Αλλά κάντε ρε παιδιά και 'κανα μάθημα ζωής, χαρακτήρα. Έχουμε γεμίζει από μορφωμένους κόπανους.
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή