Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

ΒΓΑΛΕ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΣΟΥ Ο,ΤΙ ΚΡΥΒΕΙΣ Ή ΦΟΒΑΣΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΔΕΧΤΕΙΣ.
Όλοι έχουμε πράγματα που θέλουμε να τα βγάλουμε από μέσα μας. Αλλά διστάζουμε να τα παραδεχτούμε ακόμα και στους πιο κοντινούς μας ανθρώπους. Όμως, αμαρτία εξομολογημένη, αμαρτία δεν είναι...
ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΟΥ
18.2.2019 | 13:27

Εσείς τι θα κάνατε?

Μιλουσαμε με το υποτιθεται αγορι μου χθες το βραδυ για να παμε για υπνο και του κανω "ποναω απο την περιοδο" και μου μουγκρισε. μετα μου ειπε "θελω να κοιμηθω". του απαντησα "καλα σου λεω πως ποναω και μου λες θελω να κοιμηθω?" και μου ειπε "ασε με ησυχο γ--- την τυχη μου θελω να κοιμηθω".... στενοχωρηθηκα μετα μονη μου και εκλαιγα. Σημερα το πρωι δεν μου εστειλα τιποτα ουτε ρωτησε πως ειμαι. Εσεις τι θα κανατε? Σημαινε πως δεν του καιγεται καρφι?
18.2.2019 | 13:05

ΕΒΑΛΑ ΠΡΩΤΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ

Πλέον φτάνω τα 30, πριν δυο χρονια κατάλαβα οτι δεν ζω όπως θέλω, ζούσα όπως άκουγα και μου λέγαν οι γύρω μου,π.χ γονείς. Δεν λέω ότι με ανάγκαζαν να κάνω πράγματα λέω απλά ότι μου λέγανε από τη δίκη τους οπτική πως έπρεπε να κάνω κάποια πράγματα και επειδή έτσι μεγαλώνουμε κάπως όλοι έμενα είχαν μπει σαν λογικά και σωστά. Θυμάμαι που ήθελα να φύγω από μια δουλειά όπου πέρασα πολύ δύσκολα και ο μόνος λόγος που έμενα ήταν τα λογία της Μητέρας μου: κανε υπομονή, που θα βρεις δουλειά τέτοια εποχή; και άλλα τέτοια, μέχρι που έσκασε μια βόμβα μέσα μου και τα έκανα όλα όπως ήθελα. Αρρώστησα μέσα μου και σωματικά ακούγοντας αυτές τις γνώμες ενώ μέσα μου ήξερα ότι δεν άντεχα και ήθελα κάτι άλλο. Τελικά και δουλειά βρήκα και όλα καλά πήγανε.

Η απόφαση μου ήταν να μην έχω ανχος, και ναι τελικά είναι θέμα απόφασης, δεν αξίζει να χαλάς την υγειά σου για καμία δουλειά και για κανέναν σε αυτή τη ζωή. βλέπω εδώ στην τωρινή μου δουλειά εγώ που είμαι χαλαρός και γελάω κάνω μια χαρά τη δουλειά μου και οι γύρω μου έχουν χάσει το χιούμορ τους και έχουν γεράσει πριν την ώρα τους.

Τώρα σκέφτομαι να αφήσω και αυτή τη δουλειά και να κάνω κάτι άλλο που έτσι και το πω θα φανεί τρελό και όλοι θα πουν πάλι μα καλά θα αφήσεις τη δουλειά του 8αρου,πρωινού , σε γραφείο και άλλα πολλά θετικά που έχει;;;; άλλοι θα παρακαλούσαν για κάτι τέτοιο, Ναι αλλα δεν θα βγάλω πότε πολλά λεφτά εδώ που είμαι και δεν θα δουλεύω πότε όπως θέλω εγώ, ούτε μου αρέσει ο κλάδος , κανένας δεν θα καταλάβει απο την οικογένεια θα τους φανεί τρελό άλλα πλέον εχω καταλάβει οτι πρέπει να κάνει ο καθένας οτι του αρέσει , να σπάει τους κανόνες , να ακούει το ρημάδι το μυαλό του, άλλωστε αυτό είναι που θα σε κάνει να ξεχωρίσεις από τους άλλους,

ένα απλό παράδειγμα: Αν έλεγες πριν μόλις 10 χρονιά ότι θα μπορείς να ανεβάζεις φωτογραφίες στο FACEBOOK διαφημιζοντας προϊόντα και θα βγάζεις κάποιος λεφτά από αυτό θα τον κοιτάζανε και θα λέγανε ότι είναι μουρλός, τώρα πόσοι το κάνουν αυτό ;;; λίγοι βγάζουν πάρα πολλά αλλά έγινε......

Άπλα τα γράφω γιατί πιστεύω ότι πολλοί πιέζονται από τους γύρω τους και δεν το καταλαβαινουν και έτσι γράφουν όλοι για καταθλίψεις και ανχος και τέτοια. Ακούστε τα θέλω σας και ζήστε για αυτά!!!! Δεν ειναι τίποτα λάθος και τίποτα σωστό απο όσα επιβάλει η κοινωνία μας να ζήσουμε..... Πρέπει να ζήσουμε οπως θέλουμε εμείς κι ας φαινόμαστε τρελοί στους άλλους που ζούνε μέσα σε κουτί!!!!
18.2.2019 | 12:18

Δευτερη ευκαιρια;

Είχα μια σχέση 6 χρόνων με την οποια έχω χωρισει σχεδον εδω και ένα χρόνο. Μου εστειλε να ξαναπροσπαθησουμε. Ο λογος που χωρισαμε τοτε ήταν γιατι είχαμε τσακωθει και αυτός ξενοκοιταζε με αλλες, μιλουσε με αλλες και δεν ξερω τι αλλο εκανε και ηθελε χρονο. Τωρα μου λεει οτι ειμαι το αλλο του μισο και τωρα καταλαβε τι ήμουν για εκεινον. Να δωσω δευτερη ευκαιρια;
18.2.2019 | 12:13

Ερώτηση

Μου στέλνουν αιτήματα φιλίας (ωραιοι άντρες) και κατόπιν μπαίνω να τους δεχτώ εξαφανίστηκε το αίτημα και αυτό γίνεται αρκετά συχνά, τόσο άσχημη με βρίσκουν? Οκ δεν είμαι θέα αλλά είμαι μια χαρά και έχω αρκετά καλό σώμα τι να φταίει άραγε?
18.2.2019 | 12:05

Να μοιραστώ τι πιστεύω

Αν δεν ακούς τα Θέλω σου, θα δυσκολεύουν τα πράγματα. Νόμος!
18.2.2019 | 11:37

εξομολόγηση

Τελικά του τα είπα, για την ακρίβεια του το έγραψα σε ένα μήνυμα, ότι δηλαδή είμαι ερωτευμένη, αλλά άκρα του τάφου σιωπή... σε τίποτα δεν μπαίνει στον κόπο να απαντήσει, ούτε καν σε κάτι τόσο σημαντικό , έτσι με αφήνει να καταλάβω ότι δεν του ήμουν τίποτα...
18.2.2019 | 11:18

Επικοινωνία

Καλημέρα σε όλους!!! Είναι αρκετός καιρός τώρα που διαβάζω τις εξομολογήσεις σας, τα σχόλια και σκέφτομαι πως ίσως υπάρχει ένα βήμα εδώ ώστε να καταφέρω να επικοινωνήσω... Μου αρέσει να γράφω, να επικοινωνώ μέσω της γραφής, δυστυχώς όσες φορές έχω προσπαθήσει να ανοίξω μια συζήτηση με αυτό το τρόπο δεν ευόδωσαν οι προσπάθειες. Γιατί? Γιατί όλοι αποζητούν επαφή, χαχαχα! Κι εγώ επίσης!!!
Τους τελευταίους μήνες διανύω μια δύσκολη περίοδο επαναπροσδιορισμού, χωρισμό, προβλήματα υγείας, ψυχοθεραπεία, αλλαγή πόλης... στην ουσία άλλαξε μέσα σε μια στιγμή όλη μου η ζωή. Ωστόσο, με κάποιο μαγικό τρόπο, αντεπεξήλθα και η πορεία μου φαίνεται ανοδική. Ξέρω πως αυτά συμβαίνουν συνεχώς στους ανθρώπους. Δεν αισθάνομαι καθόλου μοναδική στον πόνο, ούτε άτυχη, ούτε αδικημένη, ούτε καν μόνη πια. Το μόνο που ζητάω είναι επικοινωνία με μια ευρύτερη " κοινότητα " . Να επικοινωνώ με ανθρώπους που αισθάνονται μόνοι, που θέλουν να μοιραστούν τον πόνο τους, τις εμπειρίες τους, τις σκέψεις τους σχετικά με το οτιδήποτε!!! Να κάνω φίλους, κι άλλους φίλους...
18.2.2019 | 11:08

να ακους τα θελω σου οταν δυσκολευουν τα πραγματα?

ακους την καρδια σου η τα πρεπει/δεν πρεπει της οικογενειας σου? ειμαι σε μια σχεση που πραγματικα με κανει χαρουμενη και με κινητοποιει να βγαζω τον καλυτερο μου εαυτο σε ολα.. ειναι οτι πιο ομορφο εχω. το προβλημα εντοπιζεται στο αστατο παρελθον του αγοριου μου με ιστορικο καταχρησεων. τοσο καιρο μαζι, ουδεμια κακη ενδειξη, τιποτα τετοιο δεν εχει δηλητηριασει την καθημερινοτητα μας.. φυσικα εαν οτιδηποτε αρνητικο συβει, αν γινει τοξικο ολο αυτο κλπ γνωριζω τι πρεπει να κανω για τον εαυτο μου. και το εχω εξηγησει αυτο στους γονεις μου. αν χρειαστει θα αντιδρασω, δεν θα δεχτω να συμβιβαστω σε κατι τοξικο. προσπαθω να τους καθησυχασω εξηγοντας πως κατανοω την ανησυχια τους ωστοσο στην παρουσα φαση η σχεση ειναι κατι παρα πολυ ομορφο, υπαρχει προσπαθεια και σεβασμος και δεν υπαρχει καμια αιτια για ρηξη. δεχομαι ψυχολογικο πολεμο αλλα δεν θελω να υποχωρισω, να συμβιβαστω και να θυσιασω κατι ομορφο χωρις να εχω ΕΓΩ αιτια, χωρις να εχει γινει κατι που αμεσα με αφορα... οι γονεις ξερω πως παντα απο αγαπη ανησυχουν αλλα να μην κανω την επιλογη που το μεσα μου φωναζει? βλεποντας οτι εξακολουθω να ειμαι καλα, να εξελισσομαι και να ειμαι σε αυτη τη σχεση δεν θα πουν ποτε "ας κανει οτι την κανει χαρουμενη και οι επιλογες δικες της?".. παντα θα δεχομαι ολη αυτη την πικρα?
πιστευω πως θα μετανιωσω πιο πολυ αν υποχωρησω και συμβιβαστω παρα αν το ζησω κι ας με τρομαζει το αγνωστο. ειμαι της φιλοσοφιας πως το παρον ειναι το μονο που εχουμε, ας το ζησουμε οπως μας ευχαριστει εφοσον δεν βλαπτουμε κανεναν... τι να κανω? πως να συνεχισω? πως να φερω παλι γαληνη? δεν θελω απο φοβο και κινδυνολογια να κανω επιλογες. θελω να κανω επιλογες επειδη το μεσα μου μου το λεει... ειμαι χαζορομαντικη και αφελης????