Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
Όλοι έχουμε πράγματα που θέλουμε να τα βγάλουμε από μέσα μας. Αλλά διστάζουμε να τα παραδεχτούμε ακόμα και στους πιο κοντινούς μας ανθρώπους. Όμως, αμαρτία εξομολογημένη, αμαρτία δεν είναι...
ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΟΥ
16.8.2018 | 00:13

Μετράει η εμφάνιση?

Ξεκινώντας να αναφέρω πως η εμφάνιση είναι το αδύναμο σημείο μου. Το πρόσωπο μου για την ακρίβεια.
Από μικρός θυμάμαι να έχω το παρατσούκλι μπάζο ή ασχημομούρης.
Όταν έβγαλα το λύκειο και οι ορμόνες είχαν φτάσει στο απροχώρητο άρχισα να ψάχνω άλλους τρόπους για να εντυπωσιάσω τις κοπέλες μιας και ήθελα επιτέλους να βιώσω και εγώ τι σημαίνει σεξ.
Δοκίμασα πολλούς τρόπους ξεκινώντας από το κλασσικό που κάνουν όλοι οι πιτσιρικάδες, προσπαθούσα να γίνω γλυκούλης και να είμαι το καλό παιδί που κάνει όλα τα χατίρια. Το αποτέλεσμα? Απογοητευτικό! Κατέληγα να ακούω τα προβλήματα τους και να δίνω συμβουλές για να περνάνε καλά οι άλλοι.
Συνέχισα με άλλη στρατηγική. Συγκεκριμένα προσπαθούσα να δείχνω πιο δυναμικός και να πηγαίνω την κουβέντα σε πιο πονηρά θέματα με κάθε ευκαιρία. Το αποτέλεσμα? Το γνωρίζετε ήδη δεν χρειάζεται να το αναφέρω.
Έφτασα 19 και γνώρισα μια κοπέλα η οποία με έκανε να αισθάνομαι τόσο άνετα ώστε να είμαι συνέχεια ο εαυτός μου κάθε φορά που ήμουν μαζί της.
Αυτή ήταν και η πρώτη κοπέλα που ολοκλήρωσα μαζί της.
Όταν χωρίσαμε, στην αμέσως επόμενη κοπέλα που γνώρισα προσπάθησα να είμαι ο εαυτός μου όμως το μόνο που κατάφερα είναι μια τρύπα στο νερό. Το ίδιο και σε αρκετές επόμενες σχέσεις.
Για να μην πολυλογώ έφτασα 22 και γνώρισα πάλι μια κοπέλα η οποία με έκανε να νιώθω όπως η πρώτη, άνετα και έβγαζα τον αληθινό μου εαυτό χωρίς να φοβάμαι ή να ντρέπομαι. Αυτή ήταν η δεύτερη μου.
Για να μην γίνομαι κουραστικός μέχρι σήμερα, στα 28 μου, είχα άλλες πέντε εμπειρίες.
Αυτό που έχω καταλάβει για τον έρωτα είναι πως ναι μεν η εμφάνιση παίζει τεράστιο ρόλο για την συντριπτική πλειοψηφία, και αντρών και γυναικών, όμως υπάρχουν φορές που η χημεία ανάμεσα σε δύο ανθρώπους είναι τόσο δυνατή ώστε η εμφάνιση να μην παίζει κανέναν απολύτως ρόλο.
Οπότε άσχετα με τα κιλά σου, την εμφάνιση σου, το ύψος σου, την κοινωνική σου τάξη κλπ να θυμάσαι ένα πράγμα. Η εμφάνιση μετράει στην πλειοψηφία, αυτό που είσαι μετράει σε αυτούς που θες. Να μην φοβάσαι να είσαι ο εαυτός σου και πάνω από όλα να μην ντρέπεσαι για τον εαυτό σου.
16.8.2018 | 00:12

Πρεπει να πάω σε ψυχολόγο...

Δεν αντέχω άλλο,εχω θέματα με τον χαρακτήρα μου που πρέπει να ξεπεράσω απελπίζομαι με παίρνει από κάτω,νιώθω ότι είμαι άσχημος ενώ αρκετοί μου λένε το αντίθετο,δεν έχω αυτοπεποίθηση καθόλου φοβάμαι να μιλήσω πολλές φορές και να πω αυτά που νιώθω σε φίλους μου και κοντινους ανθρώπους,κλείνονται πολύ στον εαυτό μου και μου κάνει κακο όλο αυτό.Θελω να πάω σε ψυχολόγο αλλά δεν θέλω να μαθευτεί και να λένε όλοι "έχει κατάθλιψη και προβλήματα" δεν θέλω να με λυπατε κανεις ουτε να με σχολιαζουν,ζω σε αρκετά μικρή κοινωνία που όλα μαθαίνονται.Επισης είναι και τα λεφτά που σίγουρα θα παίρνουν αρκετά.Δεν ξέρω τι να κάνω πάντως χρειάζομαι σίγουρα ψυχολόγο να με βοηθήσει να δω αλλιώς τα πράγματα να με συμβουλέψει κάποιος που έχει εμπειρία,είμαι στα χάλια μου...
15.8.2018 | 23:48

Απελπισία

Τον θέλω..έχω κάνει βλακεία και μάλλον τώρα με θεωρεί ηλίθια και ανώριμη...Δε ξέρει πόσο ερωτευμένη είμαι μαζί του.Το χειμώνα πάλι θα χαθούμε..Αλλά ρε γαμωτο σε θέλω πως να σου το δείξω τι να κάνω..Η απόρριψη είναι δεδομένη αλλά πονάει
15.8.2018 | 22:56

Χορεύουμε;

Η ζωή είναι χορός, χορός παθιασμένος. Και μπορεί να μην είμαστε όλοι επαγγελματίες να γνωρίζουμε τα βήματα, αλλά ο Θεός μας έδωσε ψυχή και μάτια για να μπορούμε να κοιτάζουμε βαθιά στους ανθρώπους. Να κοιτάμε μέσα στον άλλο, γιατί αλλιώς χάνονται οι στιγμές...αν μετανιώνω για κάτι είναι για τα κενά βλέμματα...Για τις φορές που κοίταξα κάποιον βιαστηκά, τρομοκρατημένη, με φόβο...γιατί δεν ήξερα το μέλλον, γιατί προσπαθούσα να μη σκέφτομαι...με ένοιαζε μόνο το τώρα. Λάθος. Το τώρα είναι αυτό που πρέπει να κοιτάζουμε κατάματα και να μη φοβόμαστε τι θα φανεί στο βλέμμα. Αν άφηνα όλα τα μηνύματα να περνούν μέσα από δυο τρεμάμενα μάτια...κι ας περνούσαν...άλλωστε ποιός θα τα διάβαζε...μπροστά σε μια ψυχή που ανοίγεται μπροστά σου, ποιός στέκεται στις λεπτομέρειες; κανείς...ο δρόμος αυτός δεν έχει εμπόδια, έχει μόνο προκλήσεις που θα σου δείξουν το μονοπάτι της ψυχής σου, της δική σου ψυχής. Γιατί τελικά όταν κοιτάς κάποιον στα μάτια αυτό που βλέπεις καλύτερα και πιο ξεκάθαρα από όλα είσαι εσύ.
15.8.2018 | 22:44

Φαντασιώσεις

Καθε φορά που χωρίζω με κάποιον, έχω την εντύπωση ότι αυτός περνάει την τέλεια ζωή, καλοπερνάει κι έχει σταματήσει εντελώς να με σκέφτεται από την επόμενη κιόλας μέρα του χωρισμού. Ενώ εγώ περνάω ένα δράμα..
15.8.2018 | 22:41

ΧΑΛΙΑ 15ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Ολη μερα μεσα γιατι λεφτα ουτε για δειγμα και βραδυνο μακαρονια με μυτζηθρα σκετα ενω ολοι οι γειτονες ψηνουν.... ελεος γαμω.. νιωθω πολυ χαλια θελω να κοιμηθω να εξαφανιστω βαρεθηκα
15.8.2018 | 22:37

Θαύμα

Θέλω απόψε να γίνει ένα θαύμα για όλους μας.
15.8.2018 | 22:33

ΟΧΙ ΑΛΛΟ

Είμαι 28 χρονών και μοναχοπαίδι. Κάποιος θα με πει καλομαθημένη και κάποιος άλλος κακομαθημένη.. Το θέμα είναι οτι οι γονείς μου ακόμα και σε αυτήν την ηλικία είναι υπερπροστατευτικοί και καταπιεστικοί..... Δεν με βοήθησαν να σπουδάσω αλλά ούτε εγω είχα την οικονομική άνεση να το κάνω μόνη μου, με την δικαιολογία οτι θα είναι μακριά και δεν θα με βλέπουν στην σχολή που είχα περάσει... Το αποτέλεσμα να γυρνάω δεξιά-αριστερά και να κάνω οτι εργασία βρίσκω και αν με βολεύουν οι ώρες επειδή δεν έχω και αμάξι και νομίζω πως θα ξέρετε πως συγκοινωνία δεν υπάρχει όλες τις ώρες και μάλιστα σε επαρχιακό μέρος που έχουμε μόνο ταξί και λεωφορεία....
Ενω έχω δίπλωμα οδήγησης, ποτέ μα ποτέ δεν με έχει αφήσει ο πατέρας μου να οδηγήσω μόνη μου, να πάω έστω μια βόλτα... Κάθεται πάντα στην θέση του συνοδηγού και μετά απο 3 χρόνια που οδηγάω, μου λέει πάντοτε τι θα κάνω.. Αν κάποια στροφή την πάρω με μεγαλύτερη ταχύτητα ή λίγο κλειστά αρχίζει φωνάξει και λέει πως θα οδηγήσω μόνη μου όταν μάθω να παίρνω σωστά τις στροφές.... Φυσικά δεν υπάρχει περίπτωση να με αφήσει να οδηγήσω μέσα στην κίνηση και αν τελικά τον πείσω, θα χλιμιντρίζει δίπλα και θα είναι ξανά όλο παρατηρήσεις.... Το έχουμε συζητήσει αρκετές φορές και πάντα μου λέει οτι φοβάται ότι θα σκοτωθώ (λες και αυτός αν είναι δίπλα μου, δεν μπορεί να συμβεί το κακό!), αλλά και το εξωφρενικό που ακούω μερικές φορές οτι πρέπει να ζήσω τα πάντα που συμβαίνουν στον δρόμο για να το πάρω μόνη μου... Πιστεύω να καταλαβαίνετε τι εννοώ: αν δεν ζήσω τρακάρισμα, παράνομη προσπέραση( που το έχω ζήσει αυτό) και ότι άλλο συμβαίνει απο τους οδηγούς, δεν πρόκειται να οδηγήσω μόνη μου...... Και φυσικά οι επαρχιακοί δρόμοι, δεν είναι σαν της Αθήνας... Αν ζούσα στην πόλη σας, ούτε συνοδηγός δεν θα με άφηνε να μπω!
Το θέμα είναι πως όλο αυτό με κρατάει πίσω επειδή δεν μπορώ να βρω δουλειά και δεν υπάρχει περίπτωση να δίνω τουλάχιστον 20 ευρώ για να γυρνάω σπίτι ή να νοικιάσω κάπου μόνη μου σπίτι.....
Και το δίπλωμά μου έχω και με χαμηλή ταχύτητα πηγαίνω και τον δρόμο προσέχω, και βλέπω παιδιά 15-16 χρονών και έχουν απίστευτη ελευθερία με το αμάξι.. Αλλά ίσως οι γονείς τους θέλουν να σκοτωθούν και για αυτό τα αφήνουν ελεύθερα...
Ακόμα και σήμερα που το συζητήσαμε πάλι τις ίδιες δικαιολογίες άκουσα..... Τους είπα ακόμα και το ενδεχόμενο να βρω κάποιον φίλο και αν είναι απο άλλη περιοχή, πως θα πηγαίνω να τον βλέπω αν δεν έχω την ελευθερία να πηγαίνω με το αμάξι την στιγμή που δεν με αφήνουν να πάω μόνη μου ούτε 100 μέτρα;; Και πάλι πήρα την αποστομωτική απάντηση πως θα πηγαίνω με το λεωφορείο και αν είναι να του πληρώνω την βενζίνη όταν με γυρνάει μερικές φορές στο σπίτι...
Συγνώμη που το λέω, αλλά εγω αυτούς τους ανθρώπους δεν τους θεωρώ γονείς μου, απλώς μένουμε στο ίδιο σπίτι και δεν με ενδιαφέρουν καθόλου, όπως δεν τους ενδιαφέρω εγω και η ζωή μου και ας λένε ότι ''με λατρεύουν''... Και θα το δουν στο μέλλον αυτό, όπως δεν με βοηθάνε όταν τους έχω ανάγκη έτσι δεν θα με έχουν και εμένα βοήθεια όταν με χρειαστούν...

ΥΓ. Το 2008 εμφανίστηκε κάποιο πρόβλημα υγείας και έπαιρνα φαρμακευτική αγωγή μέχρι πριν ένα χρόνο.. Πολύ πιθανόν να ήταν απο την υπερένταση που έχω και δεν μπορώ να ησυχάσω ούτε τώρα, και φυσικά ''φοβούνται'' να μην ξαναεμφανιστεί αλλά ούτε λόγος να με αφήσουν ελεύθερη για 5 λεπτά, να ''μου κάνουν το χατίρι''!.. Έχω σκεφτεί ακόμα και την αυτοκτονία (η καλύτερη εκδίκηση, τι λέτε;), αλλά δεν το τολμώ για την ώρα.. Περισσότερο φοβάμαι αν δεν έχω σίγουρα αποτελέσματα...
ΥΓ 2.Μήπως λίγο σεξ με βοηθήσει να χαλαρώσω κάπως;;;;
ΥΓ 3.Θέλω να κλάψω, να ξεσπάσω αλλά δεν με αφήνω να κλάψω και όλη αυτή η ένταση μαζεύεται μέσα μου..... Αλλά κλαίω το βράδυ, κάτω απο τα σκεπάσματα στο κρεβάτι μου....
ΥΓ 4.Συγνώμη για την έκταση του μηνύματος...Και να φανταστείτε αυτή η ιστόρια ειναι μονο για το αμαξι....

ΕΙΔΗΣΕΙΣ/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ/ΠΡΟΣΦΑΤΑ