Τι αισθάνεται κανείς σε ένα πογκρόμ Ισραηλινών εποίκων
«Πρώτη φορά στη ζωή μου βρέθηκα τόσο ολοκληρωτικά ανυπεράσπιστος. Το αυτοκίνητό μου ήταν τυλιγμένο στις φλόγες, αλλά το μόνο που με ένοιαζε ήταν η επιβίωση της οικογένειάς μου».
Mohammad Hesham Huraini
+972 Magazine - 27.07.2026
Ο Μοχάμαντ Χεσάμ Χουραΐνι είναι ανεξάρτητος δημοσιογράφος και ακτιβιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το Ατ-Τουουάνι της Μασάφερ Γιάτα (ομάδα από περίπου 20 μικρά παλαιστινιακά χωριά στη νότια Δυτική Όχθη, κοντά στη Χεβρώνα).
Ήξερα ότι ήταν εδώ πριν τους δω. Ήταν λίγο μετά τα μεσάνυχτα στις 18 Ιουλίου όταν περίπου 40 μασκοφόροι Ισραηλινοί έποικοι από το διαβόητα βίαιο παράνομο φυλάκιο του Χαβάτ Μαόν εισέβαλαν στο χωριό μου, το Ατ-Τουουάνι στους Λόφους της Νότιας Χεβρώνας — οπλισμένοι με ρόπαλα, πέτρες και βενζίνη.
Άκουσα φωνές, και αμέσως μετά τον γνώριμο ήχο από πέτρες που έσπαγαν τζάμια, ενώ στη συνέχεια ένιωσα τη ζέστη από τη φωτιά που είχαν ανάψει.
Οι έποικοι επιτέθηκαν πρώτα στο Τέμενος Αλ-Τάκουα, σπάζοντας τα παράθυρά του, χύνοντας βενζίνη στο έδαφος και βάζοντας φωτιά στην είσοδο, ενώ έγραψαν με σπρέι Αστέρια του Δαβίδ στους τοίχους και συνθήματα στα εβραϊκά, μεταξύ των οποίων και τη λέξη "Εκδίκηση".
Εκδίκηση για τι ακριβώς; Μας κατηγόρησαν ότι ξεκινήσαμε μια δασική πυρκαγιά που είχε τυλίξει τον οικισμό Χαβάτ Γκιλάντ νωρίτερα εκείνη την ημέρα, αν και οι ισραηλινές αρχές ανακοίνωσαν αργότερα ότι αυτή είχε πιθανότατα ξεκινήσει κατά λάθος από ένα τσιγάρο που δεν είχε σβήσει.
'Ομως αυτό το κατασκευασμένο ψέμα ήταν απλώς ένα πρόσχημα για να ξεσπάσουν οι έποικοι την οργή τους πάνω στους Παλαιστίνιους, γνωρίζοντας ότι θα έμεναν ατιμώρητοι και ότι ο ισραηλινός στρατός θα προστάτευε τους ίδιους, συλλαμβάνοντας ή πυροβολώντας τους Παλαιστίνιους που θα προσπαθούσαν να αμυνθούν.
Μετά την επίθεση στο τέμενος, χωρίστηκαν σε διάφορες ομάδες και πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι. Πέταξαν περισσότερες πέτρες, έσπασαν περισσότερα παράθυρα και εκτόξευσαν βενζίνη μέσα στα σπίτια πριν τους βάλουν φωτιά.
Ήμουν στο σπίτι του θείου μου όταν ξεκίνησε η επίθεση, ενώ η υπόλοιπη οικογένειά μου —οι γονείς μου, οι τρεις αδερφές μου και ο μικρός μου αδερφός— κοιμόταν στο σπίτι μας εκεί κοντά. Άκουσα τις αδερφές μου να ουρλιάζουν καθώς ξυπνούσαν από την αποπνικτική μυρωδιά του καπνού και των τοίχων που καίγονταν, συνειδητοποιώντας τι συνέβαινε. Έτρεξα προς το σπίτι με έναν κόμπο στο στομάχι.
Για πρώτη φορά στη ζωή μου, ένιωσα εντελώς αβοήθητος. Ήμουν μόνο ένας εναντίον περισσότερων από 40, που είχαν και την υποστήριξη των δυνάμεων κατοχής. Μου πετούσαν πέτρες καθώς έτρεχα· δεν είχα ιδέα αν κάποιοι από αυτούς κρατούσαν όπλα. Μόλις που μου έφτανε η ανάσα για να τους φωνάξω, έστω και μόνο για να νιώσω ότι δεν ήμουν ένας απλός θεατής στην καταστροφή του ίδιου μου του σπιτιού.
Εκείνη την ώρα, η σκέψη μου γύριζε συνεχώς στην οικογένεια Νταουάμπσε από την πόλη Ντούμα, της οποίας το σπίτι κάηκε ολοσχερώς από Ισραηλινούς εποίκους το 2015, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους τρία άτομα, συμπεριλαμβανομένου του 18 μηνών Αλί. Ήμουν τρομοκρατημένος ότι μπορεί να έχανα τη δική μου οικογένεια με τον ίδιο τρόπο.
Όταν έφτασα στο σπίτι μου, το πρώτο πράγμα που είδα ήταν το αυτοκίνητό μου τυλιγμένο στις φλόγες. Αλλά εκείνη τη στιγμή, δεν με ένοιαζε: το μόνο που είχε σημασία για μένα ήταν αν η οικογένειά μου ήταν ασφαλής.
Βρήκα τη μητέρα μου και τις αδερφές μου να κλαίνε και να τρέμουν. Δόξα τω Θεώ, όλοι ήταν σώοι και αβλαβείς, αλλά τα γυαλιά από τα σπασμένα παράθυρά μας ήταν διάσπαρτα σε όλο το πάτωμα. Η φρίκη, ο πανικός και ο φόβος που νιώσαμε όλοι εκείνο το βράδυ θα μείνουν χαραγμένα μέσα μας για πάντα -και γίνονται ακόμα πιο αβάσταχτοι από τη βεβαιότητα ότι αύριο όλα αυτά μπορεί να επαναληφθούν
Σε κοντινή απόσταση, ένας δεκαεξάχρονος γείτονάς μου κοιμόταν ακριβώς κάτω από ένα παράθυρο όταν οι έποικοι άδειασαν βενζίνη μέσα στο δωμάτιο, πιτσιλίζοντας τα ρούχα του. Αν τον είχαν προλάβει οι φλόγες, δεν θα ζούσε σήμερα. Τώρα θα μείνει για πάντα σημαδεμένος από την ανάμνηση της βαριάς μυρωδιάς του καπνού, της γεύσης του φόβου και του υπαρξιακού τρόμου που ένιωσε.
Αν και αυτός ο έφηβος στάθηκε "τυχερός", υπήρξε μια άλλη τραγωδία στην οικογένειά του εκείνη τη νύχτα. Η μητέρα του, η οποία ήταν έγκυος, χτυπήθηκε από μια πέτρα που πέταξαν οι έποικοι από το παράθυρό τους. Η Παλαιστινιακή Ερυθρά Ημισέληνος έφτασε περίπου 20 λεπτά μετά τη λήξη της επίθεσης και μετέφερε εσπευσμένα τη γυναίκα —την 35χρονη Ροκάγια Ραμπί— στο νοσοκομείο, αλλά το αγέννητο μωρό της δεν μπόρεσε να σωθεί, στερούμενο ακόμα και την ευκαιρία να γνωρίσει μια ζωή εδώ, ανέγγιχτη από αυτή τη βία.
Οι έποικοι επιτέθηκαν επίσης στο γαλακτοκομείο μας, βάζοντάς του φωτιά. Για τις περισσότερες γυναίκες του χωριού μας, αυτό είναι η μοναδική πηγή εισοδήματός τους. Μας έχουν ήδη αποκόψει από τόσους πολλούς τρόπους βιοπορισμού: το τοπικό βενζινάδικο, οι κατασκευαστικές εταιρείες και τα βιοτεχνικά ραφεία που λειτουργούσαν κάποτε εδώ έκλεισαν όλα τα τελευταία χρόνια. Το γαλακτοκομείο είναι ό,τι μας έχει απομείνει, και οι έποικοι προσπάθησαν να καταστρέψουν κι αυτό.
Ολόκληρο το πογκρόμ κράτησε μόνο περίπου 10 λεπτά. Αλλά 10 λεπτά που περνάς πιστεύοντας ότι πρόκειται να χάσεις την οικογένειά σου, μοιάζουν με αιωνιότητα. Καθώς έφευγαν, οι έποικοι έβαλαν φωτιά σε ένα τελευταίο σπίτι, λες και δεν είχαν προκαλέσει ήδη αρκετή καταστροφή.
Μέχρι εκείνη την ώρα, είχαμε αρχίσει να σβήνουμε τις φωτιές. Προσπαθήσαμε να σώσουμε το τέμενος, τα σπίτια μας και το γαλακτοκομείο. Το αυτοκίνητό μου ήταν αδύνατον να σωθεί· η φωτιά το είχε απανθρακώσει σχεδόν αμέσως.
Ως συνήθως, ο ισραηλινός στρατός και η αστυνομία έφτασαν μόνο αφού οι έποικοι είχαν φύγει. Αντί να καταδιώξουν τους επιτιθέμενους ή να κάνουν έφοδο στο φυλάκιό τους για να τους συλλάβουν, στράφηκαν εναντίον μας. Μας απώθησαν και μας φώναζαν, ενώ επέτρεπαν στους τρομοκράτες εποίκους να απομακρύνονται από το σημείο με πλήρη ατιμωρησία. Για ακόμα μια φορά, οι Παλαιστίνιοι αφέθηκαν απροστάτευτοι απέναντι σε μια συντονισμένη βία που διαπράχθηκε από εποίκους με την προστασία του κράτους.
Καθώς κάθεστε στο σπίτι σας, υποθέτω ότι δεν χρειάζεται ποτέ να ανησυχείτε για μια βίαιη εισβολή. Δεν περιμένετε το αυτοκίνητό σας να τυλιχθεί ξαφνικά στις φλόγες. Πιθανότατα δεν σκέφτεστε ποτέ να ενισχύσετε τα παράθυρά σας ή να βάψετε τους τοίχους σας με μπογιά που διευκολύνει το πλύσιμο των γκράφιτι μετά από μια επίθεση.
Αλλά εδώ στη Μασάφερ Γιάτα, αυτοί είναι καθημερινοί προβληματισμοί. Δεν έχει σημασία που ένας δικός μας άνθρωπος κέρδισε Όσκαρ για το No Other Land (Δεν υπάρχει άλλη γη), ούτε ότι, χάρη σε αυτή την ταινία, ο κόσμος γνωρίζει πλέον το όνομα του μικρού μας χωριού.
Αντί να λάβουμε προστασία, αφεθήκαμε να μαζέψουμε τα κομμάτια μιας ακόμη επίθεσης που έθεσε σε κίνδυνο τη ζωή μας. Μόλις οι τοίχοι τρίφτηκαν για να καθαρίσουν και η αιθάλη σκουπίστηκε, αρχίσαμε να κάνουμε έναν απολογισμό για το τι θα μπορούσε να διασωθεί — και τι είχε χαθεί οριστικά από τη βία του καθεστώτος των Ισραηλινών εποίκων.
+972 Magazine - 15.04.2026
Ο Μπάσελ Άντρα είναι Παλαιστίνιος ακτιβιστής, δημοσιογράφος και φωτογράφος - συν-σκηνοθέτης του οσκαρικού ντοκιμαντέρ No Other Land (2024) - από το χωριό Ατ-Τουουάνι στους Λόφους της Νότιας Χεβρώνας.
Κατά τις πρωινές ώρες της 25ης Μαρτίου, Παλαιστίνιοι βοσκοί έβοσκαν τα κοπάδια τους κοντά στα σπίτια τους στο Ρουτζούμ Ούλια, ένα χωριό στην περιοχή της Μασάφερ Γιάτα, στη νότια κατεχόμενη Δυτική Όχθη. Ξαφνικά, εμφανίστηκε ένας έποικος από το Σορασίμ —ένα παράνομο φυλάκιο σε απόσταση τριών χιλιομέτρων— οδηγώντας το ATV του στη μέση του χωριού.
Στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, αυτό δεν είναι ένα άγνωστο σκηνικό: η παρενόχληση και η βία των εποίκων εναντίον Παλαιστίνιων αγροτών μαίνονται εδώ και χρόνια, και έχουν κλιμακωθεί τους τελευταίους μήνες. Πολλοί αποφεύγουν πλέον να βγαίνουν από τα σπίτια τους, πόσο μάλλον να βγάζουν τα ζώα τους για να βοσκήσουν στη γη τους. Αλλά εκείνη την ημέρα, ο Σαΐντ Αμπού Αλιγιάν και άλλοι πέντε βοσκοί τόλμησαν να βγουν έξω με τα πρόβατά τους.
Μετά την άφιξη του έποικου από το Σορασίμ, σύντομα ακολούθησαν στρατιώτες —πολλοί από τους οποίους είναι συχνά και οι ίδιοι έποικοι, και εισέρχονται σε παλαιστινιακές κοινότητες με πλήρη ή μερική στρατιωτική στολή, ανεξάρτητα από το αν βρίσκονται σε υπηρεσία. Όταν ο Αμπού Αλιγιάν αρνήθηκε να εγκαταλείψει την περιοχή όπως απαιτούσαν οι στρατιώτες, ένας αξιωματικός τον έσπρωξε προς τα πίσω και έριξε δύο πυροβολισμούς στον αέρα.
Οι στρατιώτες άρχισαν να ρίχνουν χειροβομβίδες κρότου-λάμψης στους άλλους 10 βοσκούς και στα πρόβατά τους, αλλά οι Παλαιστίνιοι αρνήθηκαν να υποχωρήσουν στα σπίτια τους. Οι στρατιώτες κάλεσαν επιπλέον ενισχύσεις του στρατού και της αστυνομίας, οι οποίες έφτασαν μετά από λίγα λεπτά. Δεκάδες στρατιώτες έσπρωχναν τους βοσκούς, πυροδοτώντας περισσότερες χειροβομβίδες κρότου-λάμψης, ρίχνοντας δακρυγόνα και βαδίζοντας πίσω από κάθε κοπάδι.
Εκείνο το πρωί, ο στρατός συνέλαβε οκτώ βοσκούς, ενώ τραυμάτισε άλλους δύο ντόπιους που χρειάστηκαν ιατρική περίθαλψη. Οι στρατιώτες έδεσαν τους καρπούς των κρατουμένων, τους κάλυψαν τα μάτια και τους οδήγησαν σε ένα στρατιωτικό τζιπ, μπροστά στα μάτια των οικογενειών τους και των μικρών παιδιών τους.
Ένας στρατιώτης πραγματοποίησε τουλάχιστον τρεις συλλήψεις και στη συνέχεια σταμάτησε για να φωτογραφίσει το πλήθος — εικόνες που πιθανότατα θα ενσωματωθούν στην τεράστια βάση δεδομένων επιτήρησης του Ισραήλ. "Όλο το χωριό ήρθε για να δημιουργήσει προβλήματα", είπε στα εβραϊκά. Εν τω μεταξύ, ο έποικος παρακολουθούσε από το κοντινό οχημά του, τραβώντας και ο ίδιος φωτογραφίες των Παλαιστινίων.
Οι στρατιώτες καταφεύγουν όλο και πιο συχνά σε αυθαίρετες συλλήψεις, οι οποίες πολλές φορές ξεκινούν με αφορμή την παρουσία εποίκων στα κτήματα των Παλαιστινίων ή μετά από ανυπόστατες καταγγελίες. Ακόμα και με βάση τους μεροληπτικούς νόμους του καθεστώτος κατοχής του Ισραήλ, οι συλλήψεις αυτές στερούνται νομικής βάσης. Στην πραγματικότητα, χρησιμοποιούνται ως ένα νέο εργαλείο για να τρομοκρατούνται οι οικογένειες στη Δυτική Όχθη.
"Μια ιδιαίτερα ανησυχητική τάση έχει πάρει διαστάσεις τους τελευταίους μήνες: Στρατιώτες παίρνουν έτσι απλά Παλαιστίνιους, σε περιστατικά που κάποιοι θα αποκαλούσαν απαγωγές και τα οποία προφανώς αποτελούν παράνομες κρατήσεις", σημείωσε σε δήλωσή της η οργάνωση νομικής υποστήριξης Human Rights Defenders Fund.
Αυτές οι συλλήψεις πραγματοποιούνται "χωρίς καμία εμπλοκή των υπηρεσιών επιβολής του νόμου, παρακάμπτοντας τις νομικές διαδικασίες που κανονικά απαιτούν την αναφορά μιας σύλληψης ή κράτησης στην αστυνομία και την προσαγωγή του κρατουμένου σε αστυνομικό τμήμα", συνέχισε η ανακοίνωση. "Παίρνοντας τους Παλαιστίνιους με αυτόν τον τρόπο, στρατιώτες και έποικοι μπορούν να παρενοχλούν ή να κακοποιούν Παλαιστίνιους εντελώς ανεξέλεγκτα".
Στην περιοχή Ρουτζούμ Ούλια της Μασάφερ Γιάτα, περίπου 35 άτομα έχουν συλληφθεί με αυτόν τον τρόπο τους τελευταίους δύο μήνες. Στη συντριπτική τους πλειονότητα κρατήθηκαν από εποίκους που φορούσαν στολές στρατιωτικού τύπου, μεταφέρθηκαν σε κοντινές στρατιωτικές βάσεις αντί για αστυνομικά τμήματα και έμειναν εκεί για ώρες —όπου υπέστησαν ξυλοδαρμούς και ταπεινώσεις— πριν αφεθούν ελεύθεροι μακριά από τα σπίτια τους.
Μετά τη σύλληψη των οκτώ κτηνοτρόφων στις 25 Μαρτίου, ο στρατός τους μετέφερε σε κοντινή στρατιωτική βάση στα περίχωρα της Σουσίγια. Όμως αυτός ήταν μόνο ο πρώτος γύρος στρατιωτικών απαγωγών στο Ρουτζούμ Ούλια εκείνη την ημέρα.
Γύρω στη 1 μ.μ., ο Αμπού Αλιγιάν, τα αδέρφια του και ο γιος του επέστρεψαν για να βοσκήσουν τα πρόβατά τους κοντά στην περιοχή όπου έγιναν οι συλλήψεις. Ένας έποικος από ένα κοντινό φυλάκιο πλησίασε σύντομα με μοτοσικλέτα, αποφασισμένος να κυνηγήσει τα πρόβατά τους. Καθώς οι βοσκοί στάθηκαν μπροστά από τη μηχανή για να εμποδίσουν τον έποικο να προχωρήσει, ο έποικος κάλεσε μια στρατιωτική περίπολο, η οποία έφτασε λίγα λεπτά αργότερα για να συλλάβει τους βοσκούς, συμπεριλαμβανομένου του Αμπού Αλιγιάν και του γιου του.
"Προσπάθησα να εξηγήσω στον στρατιώτη ότι αυτή είναι η ιδιωτική μας γη και ότι μας επιτρέπεται να βρισκόμαστε εδώ με τα πρόβατά μας, αλλά εκείνος δεν απάντησε και δεν άκουγε τίποτα από όσα λέγαμε", διηγήθηκε ο Αμπού Αλιγιάν. "Μας έδεσαν με χειροπέδες εμένα και τον γιο μου, μας κάλυψαν τα μάτια, μας έβαλαν σε ένα στρατιωτικό τζιπ και μας οδήγησαν στη στρατιωτική βάση στη Σουσίγια".
Ο Αμπού Αλιγιάν, ο γιος του και οι οκτώ κρατούμενοι από το Ρουτζούμ 'Ούλια αφέθηκαν ελεύθεροι εκείνο το βράδυ σε μια άγνωστη περιοχή κοντά στη βάση. "Μας άφησαν ελεύθερους χωρίς τα τηλέφωνά μας, οπότε περπάτησα πίσω στη βάση για να πάρω το δικό μου", είπε. "Οι στρατιώτες με κράτησαν για άλλες δύο ώρες πριν επιστρέψουν το δικό μου τηλέφωνο και το τηλέφωνο του γιου μου, του Μοχάμαντ, και τελικά μας αφήσουν ελεύθερους".
Αυτή ήταν η δεύτερη φορά μέσα σε έναν μόνο μήνα που ο Αμπού Αλιγιάν κρατήθηκε αυθαίρετα σε αυτή τη βάση. Το προηγούμενο περιστατικό συνέβη αφότου ο ίδιος και ένας άλλος Παλαιστίνιος αγρότης κάλεσαν την αστυνομία για να καταγγείλουν ότι έποικοι με στρατιωτική στολή είχαν κλέψει τον γάιδαρό τους. Ως αντίποινα, οι στρατιώτες τους συνέλαβαν και τους κράτησαν στη βάση της Σουσίγια για έξι ώρες.
"Παγώσαμε από τον φόβο"
Το απόγευμα της 23ης Μαρτίου, στρατιώτες εισέβαλαν στο σπίτι του 61χρονου Άντελ Ρασίντ στο Ιμνεϊζίλ, ένα άλλο χωριό της Μασάφερ Γιάτα. Ισχυρίστηκαν ότι έψαχναν τον γιο του Ρασίντ, τον Ομάρ, αλλά στο σπίτι βρίσκονταν μόνο ο Ρασίντ, η σύζυγός του, η νύφη του και τα τέσσερα εγγόνια του.
"Οι στρατιώτες πετούσαν τα αντικείμενα του σπιτιού κάτω στο πάτωμα", είπε στο +972 η Σουτζούντ, σύζυγος του Ομάρ. "Μάζεψα τα τέσσερα παιδιά μου —τη Λαγιάλι που είναι 5 ετών, τον Ουαντί 3, τον Άντελ 2 και τον Μοχάμαντ, μόλις πέντε μηνών— και κάθισα μαζί τους σε μια γωνιά του σπιτιού".
Χωρίς να δώσουν καμία εξήγηση για τον λόγο που έψαχναν τον Ομάρ, οι στρατιώτες τελικά έφυγαν από το σπίτι. Όμως, μόλις λίγες ώρες αργότερα, στη μέση της νύχτας, επέστρεψαν. "Ξαφνικά η πόρτα άνοιξε και φακοί σημάδεψαν απευθείας στο πρόσωπό μου και στα πρόσωπα των παιδιών μου — παγώσαμε από τον φόβο", είπε η Σουτζούντ. "Με ρώτησαν για τον Ομάρ. Τους είπα ότι εργάζεται στη Βηθλεέμ και μένει εκεί. Ένας από τους στρατιώτες απάντησε: "Λες ψέματα".
Ένας στρατιώτης διέταξε τη Σουτζούντ να καλέσει τον σύζυγό της. Μετά από αρκετές αποτυχημένες προσπάθειες, ο Ομάρ τελικά απάντησε στο τηλέφωνο. "Ο αξιωματικός του μίλησε και του είπε: "Έχεις 15 λεπτά. Ή έρχεσαι σπίτι, ή παίρνουμε τη γυναίκα σου". Έβγαλαν τη Σουτζούντ έξω από το σπίτι, ενώ τα παιδιά της παρέμειναν μέσα με την πεθερά της, κλαίγοντας από τον φόβο. "Ο Ουαντί έκλαιγε και παρακαλούσε τους στρατιώτες, λέγοντας: "Μην παίρνετε τη μαμά μου, αφήστε την".
Τελικά, οι στρατιώτες της είπαν σε σπασμένα αραβικά να ντυθεί, επειδή θα τη συλλάβουν. "Φορούσα τη νυχτικιά μου, οπότε του είπα να βγει από το δωμάτιο για να αλλάξω", είπε. "Αρνήθηκαν και έμειναν μαζί μου στο δωμάτιο. Αναγκάστηκα να μείνω με τη νυχτικιά μου, και με συνέλαβαν έτσι. Έτρεμα από το κρύο".
Στη συνέχεια, οι στρατιώτες έδεσαν σφιχτά τα χέρια του Ρασίντ και της Σουτζούντ πίσω από την πλάτη τους, τους κάλυψαν τα μάτια και τους κατάσχεσαν τα τηλέφωνα. Μόλις μπήκαν στο στρατιωτικό όχημα, η Σουτζούντ θυμάται τους στρατιώτες να τους αποκαλούν "τρομοκράτες" και "δολοφόνους παιδιών" καθώς κατευθύνονταν προς μια στρατιωτική βάση στο Μπεϊτ Γιατίρ.
Όταν έφτασαν, τα τηλέφωνά τους κατασχέθηκαν και τους έβαλαν μέσα σε ένα κοντέινερ γεμάτο με αποτσίγαρα, υγρά στρώματα στο πάτωμα και πλαστικές χειροπέδες που χρησιμοποιούνται για το δέσιμο των κρατουμένων. "Μύριζε υγρασία και βρωμιά. Μας άφησαν εκεί για πολλές ώρες", είπε η Σουτζούντ. "Έτρεμα από το κρύο λόγω των ελαφριών ρούχων μου και έκανα εμετό. Σκεφτόμουν συνέχεια τα παιδιά μου που ήταν στο σπίτι, φοβισμένα".
Αφού πέρασαν περισσότερες από 12 ώρες στο κοντέινερ, μεταφέρθηκαν στο αστυνομικό τμήμα του Κιριάτ Αρμπά, ενός κοντινού οικισμού, όπου η Σουτζούντ ανακρίθηκε από μια γυναίκα αξιωματικό.
"Ρώτησα γιατί βρισκόμουν εκεί. Μου είπε ότι κατηγορούμαι για κλοπή προβάτων από έναν έποικο. Της είπα: "Πώς θα μπορούσα να κλέψω πρόβατα, αφού είμαι μητέρα τεσσάρων παιδιών και σπάνια βγαίνω από το σπίτι μου;". Η ανάκριση διήρκεσε μία ώρα, κατά τη διάρκεια της οποίας η αξιωματικός της φώναζε στα εβραϊκά, παρά την παρουσία μεταφραστή αραβικών.
Μετά από αυτό, η Σουτζούντ φωτογραφήθηκε, της πήραν αποτυπώματα και αφέθηκε ελεύθερη στην πύλη του οικισμού. Είχε αρχίσει να νυχτώνει και δεν είχε τηλέφωνο, χρήματα ή οποιονδήποτε τρόπο να βρει μεταφορικό μέσο για το σπίτι. Αφού περπάτησε σε μια άγνωστη περιοχή για 40 λεπτά, ένας περαστικός τη βοήθησε να επικοινωνήσει με την οικογένειά της, η οποία έσπευσε να την παραλάβει. Ο Ρασίντ, ο οποίος βρισκόταν ακόμα με δεμένα μάτια και χειροπέδες στο αστυνομικό τμήμα, αφέθηκε ελεύθερος περίπου μισή ώρα μετά τη Σουτζούντ.
Σχεδόν κάθε Παλαιστίνιος που συνελήφθη πρόσφατα στη Μασάφερ Γιάτα περιγράφει παρόμοιες οδυνηρές εμπειρίες, είτε πρόκειται για ξυλοδαρμό κατά τη διάρκεια της κράτησης, είτε για κατάσχεση του τηλεφώνου του, είτε για απελευθέρωση σε μακρινή απόσταση, χωρίς κανένα μέσο για να επιστρέψει στο σπίτι του.
Όταν έμαθε ότι ο πατέρας του και η σύζυγός του κρατούνταν, ο Ομάρ πήγε στο αστυνομικό τμήμα και προσπάθησε να παραδοθεί για το άγνωστο αδίκημα, με την ελπίδα ότι αυτό θα οδηγούσε στην απελευθέρωση των δύο τους. Ωστόσο, ο αστυνομικός του επέστρεψε την ταυτότητά του και του είπε ότι δεν καταζητείται, οπότε εκείνος επέστρεψε στο Ιμνεϊζίλ.
Λίγο μετά την άφιξή του στο σπίτι, ο Ομάρ έλαβε ένα τηλεφώνημα από έναν αξιωματικό της Shin Bet που τον διέταξε να πάει στην κεντρική είσοδο της διπλανής πόλης Γιάτα. Γνωρίζοντας ότι ο πατέρας του και η σύζυγός του κινδύνευαν να συλληφθούν ξανά, ο Ομάρ πήγε όπως του ζητήθηκε και συνελήφθη επί τόπου. Μέχρι σήμερα, παραμένει υπό κράτηση σε άγνωστη τοποθεσία με την κατηγορία ότι "επιτέθηκε σε έποικο", κάτι που ο ίδιος αρνείται.
Απαντώντας σε αίτημα του +972 για σχολιασμό, εκπρόσωπος του ισραηλινού στρατού δήλωσε: "Η αποστολή των IDF (Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων) στην Ιουδαία και τη Σαμάρεια είναι να αποτρέψουν την τρομοκρατία προκειμένου να διατηρήσουν την ασφάλεια όλων των κατοίκων της περιοχής και να επιβάλουν τον νόμο και την τάξη στην περιοχή. Όταν λαμβάνεται αναφορά για συμπλοκή, ο ρόλος των δυνάμεων των IDF είναι να αποκαταστήσουν την τάξη στην περιοχή και, εάν είναι απαραίτητο, να κρατήσουν τους υπόπτους που εμπλέκονται στη συμπλοκή μέχρι την άφιξη των δυνάμεων της Αστυνομίας του Ισραήλ. Σε πολλές περιπτώσεις, μετά την κράτηση, εξετάζεται η εμπλοκή των υπόπτων στο περιστατικό και τα στοιχεία τους. Εάν δεν υπάρχει ανάγκη να συνεχιστεί η κράτηση ή να μεταφερθούν για περαιτέρω επεξεργασία από την Αστυνομία του Ισραήλ, οι ύποπτοι αφήνονται ελεύθεροι".
Η Αστυνομία του Ισραήλ δεν ανταποκρίθηκε στα αιτήματά μας για σχολιασμό.
