Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

«Black Mirror»: Η κοινοτοπία της δυστοπίας

Όταν η πασπαρτού ταμπέλα της δυστοπίας φιλοδοξεί να τα πει όλα και τελικά δεν λέει απολύτως τίποτα

Τα σενάρια του Black Mirror καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα σύγχρονων φοβικών ενστίκτων που προκαλούνται από τη ραγδαία τεχνολογική επιτάχυνση.
Τα σενάρια του Black Mirror καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα σύγχρονων φοβικών ενστίκτων που προκαλούνται από τη ραγδαία τεχνολογική επιτάχυνση.

Όσο κι αν συνηθίζει να παρατηρεί κανείς με τα χρόνια αυτό το φαινόμενο, δεν παύει να παραμένει εντυπωσιακό το πόσο μακριά μπορεί να σε φτάσει μόνο μια ιδέα, ένα τρικ, ένα τέχνασμα, μια πατέντα - ένα «gimmick» που λένε κι οι αγγλόφωνοι.

 

Κάπως έτσι λειτουργεί εδώ και έξι χρόνια η σειρά-ανθολογία αυτοτελών επεισοδίων δυστοπίας και ψηφιακού τρόμου με την επωνυμία Black Mirror, στην οποία κατά κανόνα όλα μοιάζουν να αρχίζουν και να τελειώνουν στον σκοτεινό καθρέπτη (στη μαύρη τρύπα) της πανταχού παρούσας οθόνης που καθρεπτίζει το είδωλό μας και απομυζά τη θρυμματισμένη μας προσωπικότητα σ' ένα παράλληλο αλλά ανησυχητικά γνώριμο σύμπαν.

 

Δεν πρόκειται για την πιο πρωτότυπη ιδέα του κόσμου, αποδείχτηκε όμως «χρυσός» στα χέρια του δημιουργού (και αποκλειστικού σχεδόν συγγραφέα) της σειράς, Τσάρλι Μπρούκερ, ενός παιδιού-λάστιχου (και δεν το λέω υποτιμητικά) των σύγχρονων βρετανικών media, ενός υβριδικού πολυεργαλείου (δημοσιογράφος, συγγραφέας, σεναριογράφος, κριτικός, παραγωγός, παρουσιαστής) που βρήκε την απόλυτη κλίση του στην τεχνοφοβική σπέκουλα υπό τη μορφή ευφάνταστης μυθοπλασίας.

 

Ο τέταρτος κύκλος αμολήθηκε ολόκληρος ακριβώς με το σβήσιμο του 2017, η σειρά όμως –σαφώς ευνοημένη από το αποκαλυπτικά δυσοίωνο κλίμα των καιρών και το μόνιμο άγχος περί της ανεξέλεγκτης τεχνολογίας– έχει καταφέρει προ πολλού να εισβάλει στη δημόσια συζήτηση, αποσπώντας μάλιστα περιδεή σχόλια, άναρθρα επιφωνήματα θαυμασμού αλλά και περισπούδαστες αναλύσεις.

 

Όπως είχε δηλώσει κι ο ίδιος, «αν η τεχνολογία είναι ναρκωτικό –και μοιάζει όντως να είναι– τότε ποιες ακριβώς είναι οι παρενέργειες; Στα όρια αυτής της περιοχής –ανάμεσα στην απόλαυση και στη δυσφορία– κινείται το Black Mirror. Ο «μαύρος καθρέπτης» του τίτλου είναι αυτός που συναντάς σε κάθε τοίχο, σε κάθε γραφείο, στην παλάμη του κάθε χεριού: η παγωμένη, λαμπερή οθόνη μιας τηλεόρασης, ενός μόνιτορ, ενός smartphone».


Ο τέταρτος κύκλος αμολήθηκε ολόκληρος ακριβώς με το σβήσιμο του 2017, η σειρά όμως –σαφώς ευνοημένη από το αποκαλυπτικά δυσοίωνο κλίμα των καιρών και το μόνιμο άγχος περί της ανεξέλεγκτης τεχνολογίας– έχει καταφέρει προ πολλού να εισβάλλει στη δημόσια συζήτηση, αποσπώντας μάλιστα περιδεή σχόλια, άναρθρα επιφωνήματα θαυμασμού αλλά και περισπούδαστες αναλύσεις.

 

Κατά καιρούς έχουν γίνει και οι προβλέψιμοι παραλληλισμοί με τη Ζώνη του Λυκόφωτος, παρά τα εξήντα χρόνια απόστασης, παρά τη διαφορά διάρκειας των επεισοδίων (οι βινιέτες της κλασικής ασπρόμαυρης σειράς βαστούσαν μόνο 25 λεπτά ενώ το πρώτο επεισόδιο του πρόσφατου κύκλου του Black Mirror ξεπερνά τα 75 ξεχειλώνοντας μέχρι αναισθησίας την κεντρική ιδέα της πλοκής), και παρά το γεγονός ότι το απολαυστικής b-movie αισθητικής δημιούργημα του Ροντ Σέρλινγκ δεν έπαιρνε τόσο σοβαρά τον ρόλο του στην κουλτούρα της εποχής του.

 

Αντίθετα, το Black Mirror μοιάζει να μεγαλοπιάνεται και να απολαμβάνει την περίοπτη θέση του ως παραμορφωτικός προβολέας του σύγχρονου κόσμου όπου τα πάντα μοιάζουν σουρεάλ, creepy, δυστοπικά.

 

Το πρόβλημα είναι ότι όλα αυτά, όπως διαχειρίζονται από τη σειρά με επιδερμικό, κραυγαλέο και κάπως «φτηνιάρικο» τρόπο, μοιάζουν απολύτως προβλέψιμα και όχι μόνο εκτός πραγματικότητας αλλά και εκτός σύγχρονης παθολογίας, ψυχικής και συναισθηματικής.
Το πρόβλημα είναι ότι όλα αυτά, όπως διαχειρίζονται από τη σειρά με επιδερμικό, κραυγαλέο και κάπως «φτηνιάρικο» τρόπο, μοιάζουν απολύτως προβλέψιμα και όχι μόνο εκτός πραγματικότητας αλλά και εκτός σύγχρονης παθολογίας, ψυχικής και συναισθηματικής.


Είναι σα να σου λέει, φρικάρετε με ασφάλεια παρακολουθώντας (σε κάποια οθόνη) τα διάφορα τρομολαγνικά σενάρια που μεταξύ άλλων διερευνούν τα όρια μεταξύ ένσαρκης και ψηφιακής προσωπικότητας, αλλά ρίχνετε και μια ματιά πίσω σας γιατί η πραγματικότητα μπορεί να ξεπεράσει τη φαντασία πριν το πάρετε χαμπάρι. Και τα σενάρια του Black Mirror καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα σύγχρονων φοβικών ενστίκτων που προκαλούνται από τη ραγδαία τεχνολογική επιτάχυνση.

 

Στατιστικά κάποια φοβία θα αγγίξουν σε οποιανδήποτε ψυχοσύνθεση, είτε πρόκειται για την ψηφιακή μετάσταση της ανθρώπινης ύπαρξης, για την ισχύ των social media και το ενδεχόμενο να σε μπλοκάρουν όχι μόνο οι φίλοι και «οι φίλοι» σου αλλά ολόκληρο το σύστημα, για τα εμφυτεύματα παρακολούθησης, για το φιλτράρισμα ακατάλληλου για παιδιά περιεχομένου, για τους αλγόριθμους που καθορίζουν ακόμα και τις «γκομενικές» σχέσεις, για τη θεαματική επανασύσταση πολιτικών οργανισμών καθεστωτικού ολοκληρωτισμού και νέο-φασιστικής αντίληψης, για τα πάσης φύσεως άχρηστα και «ανώμαλα» apps, για τα δημόσια και ιδιωτικά καθαρτήρια στα οποία μπορούμε να βρεθούμε για πάντα εγκλωβισμένοι, για τον υπολανθάνοντα φόβο ότι κάποια ανύποπτη στιγμή μπορεί να παγιδευτούμε σε κάποια προσομοίωση εικονικής πραγματικότητας ή να χαθούμε για πάντα στο ψηφιακό «σύννεφο».

 

Το πρόβλημα είναι ότι όλα αυτά, όπως διαχειρίζονται από τη σειρά με επιδερμικό, κραυγαλέο και κάπως «φτηνιάρικο» τρόπο, μοιάζουν απολύτως προβλέψιμα και όχι μόνο εκτός πραγματικότητας αλλά και εκτός σύγχρονης παθολογίας, ψυχικής και συναισθηματικής. Για κάποια χρόνια μετά τη διάδοση της κινητής τηλεφωνίας, τα προϊόντα μυθοπλασίας αρνιούνταν πεισματικά να εισάγουν αυτή τη νέα κοσμογονική δυνατότητα επικοινωνίας στην πλοκή, γιατί δεν ήξεραν πώς ακριβώς να το διαχειριστούν.

 

Το Black Mirror έχει πάει στο άλλο άκρο, κινδυνεύοντας να βραχυκυκλώνει κάθε τόσο από το ρετροφουτουριστικό κιτς ενός κλινικού παράλληλου σύμπαντος απόλυτης ψηφιοποίησης.

 
Ας μην γινόμαστε οδοστρωτήρες όμως. Υπάρχει κάτι σε κάθε κύκλο για τον καθένα, κάποια ιδέα που μένει να στοιχειώνει το μυαλό με τις προεκτάσεις της, έστω και ως ονειρικός (εφιαλτικός) απόηχος. Καμιά φορά ακόμα κι ένα ολόκληρο επεισόδιο.

 

Όπως το απόκοσμα ρομαντικό (και αθεράπευτα νοσταλγικό για μια ιδανική νεανική εκδοχή των '80s) «San Junipero» του τρίτου κύκλου (ανάλογου σχετικά ύφους αλλά όχι τόσο αποτελεσματικής εκτέλεσης είναι και το επεισόδιο «Hang the DJ» του τέταρτου). Ή το σπέσιαλ χριστουγεννιάτικο επεισόδιο του δεύτερου κύκλου «White Christmas» με έναν εξαιρετικό Τζον Χαμ. Ή ο «εμβληματικός» πιλότος της σειράς, το επεισόδιο με τίτλο «Εθνικός Ύμνος» όπου ο πρωθυπουργός της Βρετανίας υποχρεούται, εκβιασθείς, να συνευρεθεί ζωντανά στην τηλεόραση με γουρούνι, χαρίζοντας κατ' αντανάκλαση στον τότε αληθινό πρωθυπουργό Ντέιβιντ Κάμερον το παρατσούκλι «γουρουνογάμης» (pigfucker).

 

 

Το τρέιλερ της τέταρτης σεζόν του «Black Mirror»

 

Ο τέταρτος (και τελευταίος;) κύκλος μοιάζει ο πιο προβληματικός πάντως, με την έννοια ότι ανακυκλώνει τα ίδια και τα ίδια τεχνάσματα (ακόμα και οι ακροβατικές κωλοτούμπες της πλοκής φαίνονται πιο προβλέψιμες από ποτέ).

 

Ακόμα και το επεισόδιο που σκηνοθέτησε η Τζόντι Φόστερ με τον τίτλο «ArkAngel» και μοιάζει πιο κοντινό στην πραγματικότητα από οποιοδήποτε άλλο ίσως (μια μητέρα τοποθετεί στην κόρη της εμφύτευμα παρακολούθησης που δεν μπορεί να αφαιρεθεί, με φίλτρα προστασίας από δυσάρεστα οπτικοακουστικά ερεθίσματα) χωλαίνει ασθμαίνοντας στην προσπάθειά του να αναδείξει ένα καίριο ζήτημα, ερεθίζοντας απλά μια έντονη γονική ανησυχία.


Στο σύμπαν του Black Mirror είναι σα να συμβαίνουν τα πάντα όχι στην ίδια παράλληλη διάσταση, αλλά στο ίδιο προκάτ χωριό που έχει στηθεί σαν θεματικό πάρκο τεχνοφοβικού μαζοχισμού. Αυτή η αίσθηση επιβεβαιώνεται μάλιστα στο τελευταίο επεισόδιο του τέταρτου κύκλου που φέρει τον τίτλο «Μαύρο Μουσείο» και περιλαμβάνει ίχνη από όλα τα επεισόδια της σειράς που έχουν προηγηθεί.

 

Απόπειρα ανάδειξης μιας εσωτερικής λογικής που διέπει τη σειρά ή αποχαιρετισμός; Θα δείξει. Το πρόβλημα πάντως δεν είναι τόσο οι κραυγαλέοι αφηγηματικοί περιορισμοί της σειράς. Είναι το ίδιο το μυθοπλαστικό υποείδος της δυστοπίας που, λόγω κατάχρησης, έχει καταντήσει στην εποχή μας μια πασπαρτού και «ό,τι να' ναι» ταμπέλα που φιλοδοξεί να τα πει όλα και συνήθως δεν λέει απολύτως τίποτα.

 

Γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Ξεκίνησε να γράφει το 1994 στο περιοδικό «01».
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
12 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
ανώριμος23 ανώριμος23 6.1.2018 | 15:20
προσωπικα δε μ αρεσει η σειρα εχει μια ηθικιστικη προσεγγιση στα πραγμτα και κατανταει παροδια
14:17 14:17 6.1.2018 | 17:52
Γραφετε πολυ ωραια, κ. Πολιτακη.
Lumidy Lumidy 6.1.2018 | 19:20
Απ' τις πιο δυνατές σειρές που σε βάζει σε σκέψεις και σίγουρα πολλές φορές θα σε εκνευρίσει, γιατί αν μη τι άλλο, η προσέγγιση της στον τομέα της τεχνολογίας δεν απέχει πολύ απ' την πραγματικότητα ή το κοντινό μέλλον.
stroller stroller 7.1.2018 | 18:04
Όσο καλοφτιαγμένη και ψυχαγωγική να είναι η σειρά, η τεχνολογία που παρουσιάζεται στις περισσότερες περιπτώσεις δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα ή το κοντινό μέλλον. Ειδικά στον 4ο κύκλο, που τον είδα πρόσφατα, δεν παίζει τίποτα ρεαλιστικό. Κάποιες φοβίες και κάποιους σύγχρονους προβληματισμούς, τα πιάνει και τα τραβάει στα άκρα. Απόλυτα θεμιτό, προϊόν ψυχαγωγίας είναι άλλωστε, και πολύ επιτυχημένα το κάνει κατά τη γνώμη μου, αλλά μην γινόμαστε και αφελείς.
Lumidy Lumidy 7.1.2018 | 19:30
Μην είσαι τόσο σίγουρος. Μην ξεχνάς ότι η τεχνολογία έχει κάνει τεράστια άλματα την τελευταία δεκαετία και τείνει να παρουσιάσει προβλήματα. Μην βλέπεις Ελλάδα. Κοίτα τι γίνεται στην Κορέα, Ιαπωνία και Ταϊβάν. Εμείς είμαστε για εκείνους στον Μεσαίωνα όσον αφορά την τεχνολογία. Για παράδειγμα, δες την Σοφία, το ρομπότ που πήρε υπηκοότητα. Και αυτό είναι απλά ένα απλό μοντέλο. Είναι το θεμέλιο. Έχω διαβάσει άρθρα που λένε ότι τέτοιες τεχνολογίες είναι εφικτές. Για παράδειγμα, στο Black Mirror, season 1 episode 3, είναι πιθανό σενάριο το να αποθηκεύονται μνήμες σε κάποιο Cloud π.χ. ή κάτι παρόμοιο. Επιπλέον, στην τελευταία σεζόν, το σενάριο του 2ου επεισοδίου με την παρακολούθηση του παιδιού πιστεύεις ότι απέχει πολύ; Και δεν χρειάζεται ΚΑΝ να είναι όπως το παρουσιάζει. Υπάρχουν πολλοί παρανοϊκοί-υπερπροστατευτικοί άνθρωποι που βρίσκουν τρόπους να παρακολουθούν τους αγαπημένους τους (ή μη).
Μπορεί να το έχει τραβήξει στο άκρο για την σημερινή εποχή, αλλά μην ξεχνάς ότι βιβλία του Ιούλιου Βέρν φαίνονταν τραβηγμένα κάποτε, παρόλα αυτά, 100 χρόνια μετά, φαίνονται ξεπερασμένα και φυσιολογικά.
stroller stroller 7.1.2018 | 23:52
Στην πρακτική πραγματικότητα του σήμερα, ίσα που μπορούμε να έχουμε gps κολάρο σε σκύλο (με ένα σωρό τεχνικά προβλήματα υλοποίησης) και στο Black Mirror βλέπουμε ένα παράλληλο, κατα τ'άλλα πολύ παρόμοιο με το κανονικό, σύμπαν όπου (spoiler) η μάνα έχει πλήρη πρόσβαση στο νευρικό σύστημα του παιδιού της σε ένα tablet μέσω ένος απίθανου εμφυτεύματος. Στα περισσότερα επεισόδια, ο κρόταφος ενός ανθρώπου είναι η απόλυτη διεπαφή: παίρνεις μέχρι και τις αναμνήσεις κάποιου σε ρετρό βίντεο!

Στο "κοντινό" μέλλον τίποτα από όλα αυτά δεν είναι εφικτό. Ωραίες οι αλληγορίες, μου αρέσει η σειρά γενικά, αλλά π.χ. σε άλλο άρθρο στο lifo διαβάσαμε πριν λίγες μέρες πως "δεν θα καταλάβουμε ποτέ πλήρως τον ανθρώπινο εγκέφαλο" από αναγνωρισμένο επιστήμονα - sorry, αλλά θα δώσω περισσότερη βάση σε αυτό παρά στον σεναριογράφο του Black Mirror. Η σειρά είχε και επεισόδια πιο ρεαλιστικά (αυτό με τα social media π.χ. Σ3Ε1) αλλά τα τελευταία ήταν τελείως sci-fi (όχι απαραίτητα κακό). Και ξέρεις ποιος αποκαλείται "πατέρας του sci-fi"... ο Ιούλιος Βερν.

Τέλος, δε μπορώ να μην το σχολιάσω, αλλά η Σοφία είναι practical joke! Απόλυτα ελεγχόμενο demo ήταν, δεν ξέρω αν έχεις νέα της, πώς τα πάει; Βγαίνει βόλτες και συναναστρέφεται με άλλους πολίτες της Σαουδικής Αραβίας; Από πού να το πιάσεις το όλο θέμα... Να σου θυμίσω και την αντίστοιχη artificial intelligence (της Microsoft) που είχε account στο Twitter και της κλείσαν το account μετα από 1-2 μέρες αλληλεπίδρασης με το κοινό γιατί άρχιζε να γίνεται racist! Τα άλματα που έχουν γίνει στην τεχνολογία την τελευταία 20ετία, είναι άλματα τεχνικά. Έχουμε κάνει τα πάντα μικρότερα και γρηγορότερα. Και εξυπνότερα και αποδοτικότερα, σε συγκεκριμένες δουλειές όμως. Για να πιάσουμε επίπεδο Black Mirror υπάρχουν πολύ δυσκολότερα εμπόδια.
η σειρα ειναι αριστούργημα..Επειδή εσένα δεν σ αρέσει μην προσπαθεις με εξυπνίστικες αερολογίες να την υποβαθμίσεις... προσπάθησα να διαβάσω το άρθρο σου μέχρι το τέλος αλλά με κούρασε αφάνταστα στην ανάγνωση..
ImmortalWind ImmortalWind 7.1.2018 | 11:41
Κάθε γνώμη σεβαστή φυσικά και απόλυτα λογικό να μην αρέσουν όλα σε όλους. Δεν με βρίσκεις όμως σύμφωνο στην επιχειρηματολογία σου. Το Black Mirror δεν προσπαθεί απαραίτητα να προβλέψει το μέλλον μας αλλά έχει ήδη ανοίξει πάμπολλες συζητήσεις στα media για το πού μπορεί να μας οδηγήσει η τεχνολογία αν την αφήσουμε ανεξέλεγκτη και σηκώνει ερωτήματα και ηθικά διλήμματα που είναι παραπάνω από θεμιτά να ακούγονται σε μία δημοφιλή τηλεοπτική σειρά.

Επίσης θα διαφωνήσω ότι τα επεισόδια είναι σαν κανόνας προβλέψιμα, με πρόσφατη εξαίρεση το ArkAngel του οποίου την πλοκή προσωπικά πρόβλεψα από το πρώτο 10λεπτο, κάτι όμως που καθόλου δεν υποβάθμισε την ποιότητά του αλλά και την ευχαρίστηση που μου έδωσε παρακολουθώντας το. Συνολικά όμως, η πλειοψηφία αυτών με έκανε πολλάκις να αναπηδήσω από την καρέκλα μου.

Έγραψες ότι:
"Το πρόβλημα είναι ότι όλα αυτά, όπως διαχειρίζονται από τη σειρά με επιδερμικό, κραυγαλέο και κάπως «φτηνιάρικο» τρόπο, μοιάζουν απολύτως προβλέψιμα και όχι μόνο εκτός πραγματικότητας αλλά και εκτός σύγχρονης παθολογίας, ψυχικής και συναισθηματικής. Πηγή: www.lifo.gr"

Συγνώμη αλλά, δεν έχω εντοπίσει τίποτα το "φτηνιάρικο" και το "επιδερμικό" στην σειρά και πραγματικά θα ήθελα να ακούσω τις προτάσεις σου για μία άλλη σειρά που να μπορεί να εξαντλύει με μη επιδερμικό τρόπο παρόμοιες ιδέες σε λιγότερο από 80'. Όπως ξαναείπα, είναι απόλυτα σεβαστό ότι δεν σου άρεσε η σειρά, απλά η επιχειρηματολογία σου δεν με βρίσκει σύμφωνο. Παρόλο που αφιερώνω μόλις 3-4 ώρες εβδομαδιαίως για σειρές και ταινίες, θεωρώ το Black Mirror μία όαση στην έρημο των κακογραμμένων σεναρίων.
oak. oak. 8.1.2018 | 21:27
τα περισσοτερα προβληματα που παρουσιαζει, λυνονται με μερικα if-else στον κωδικα.
στο 3ο επεισοδιο: Δειχνεις τεχνολογια με την οποια διαβαζεις αναμνησεις βαζοντας μια πινεζα στο κροταφο και δεν εχεις ακομα αυτοματο πιλοτο στα αυτοκινητα (για να μην χτυπησουν τον ποδηλατη)? Seriously now?

Ενας ανθρωπος που εχει μια σοβαρη σχεση με την τεχνολογια - θα του δημιουργηθουν 500 αποριες για το καθε επεισοδιο.
Τι μπαταριες εχουν ολες αυτες οι συσκευες?
Πως εχουν τοση εμβελεια αναμεταδοσης?
Αν οι μηχανες ειναι τοσο ικανες (5ο επεισοδιο) να σκοτωνουν, γιατι υπαρχουν ακομα οι ανθρωποι? κτλ κτλ
Ωραια σειρα, αλλά ριλαξ - μακαρι να ειχαμε τετοια τεχνολογια.

Οπως και να'χει, την προοδο δεν μπορεις να την σταματησεις - σιγουρα οχι στο πλαισιο των ηθικων κανονων. Η οικονομια και οι φυσικοι ποροι/οικολογια θα τα ρυθμισουν ολα.

avatar
Ανώνυμος/η 9.1.2018 | 21:09
"έχουμε πάει στο φεγγάρι και δεν έχουμε ακόμα ιπτάμενα αυτοκίνητα; wow"
"έχουμε τεχνολογία που κάνει τα αεροπλάνα αόρατα στα ραντάρ αλλά δεν έχουμε ακόμα ρομποτικούς οικιακούς βοηθούς; seriously wow"

Η κριτική αυτή δεν βγάζει καθόλου νόημα.
oak. oak. 10.1.2018 | 22:13
ενω το δικο σου εχει.
τι σχεση εχει οτι εχουμε παει στο φεγγαρι (50 χρονια εχουμε να παμε) και τα ιπταμενα αυτοκινητα?

δεν εχουμε τεχνολογια που κανει αορατα τα αεροπλανα στα ρανταρ. Λιγοτερο ορατα - ναι.

πηγαινε διαβασε τα βασικα
avatar
Ανώνυμος/η 9.1.2018 | 21:23
Προβληματικό άρθρο. Βασίζεται σε συναισθήματα και γενικολογίες, κι όχι σε επιχειρήματα. Μοιάζει σα να γράφτηκε μόνο και μόνο για να προσφέρει αντίλογο.
Από τον Πολιτάκη περίμενα κάτι πολύ καλύτερο.
ΟΚ, τον ουσιαστικό σκοπό του τον εκπληρώνει (γράφουμε σχόλια και το συζητάμε), αλλά ως κείμενο δεν λέει μία: Η κριτική που κάνει είναι εντελώς ρηχή, όπως και η κριτική στην δυστοπία ως αφηγηματικό είδος.

Βασικά με άφησε με απορίες: Γιατί το έγραψε; Τι θέλει να πει; (διότι λέει, λέει και δεν λέει τίποτα) Ποιός ο λόγος δημοσίευσης ενός άρθρου καφενόβιας κριτικής; Έχει ο διαβάσει καθόλου επιστημονική φαντασία ο συντάκτης; Και αν -όπως είμαι σίγουρος- έχει διαβάσει, τότε, τι κατάλαβε, τι πήρε από αυτή;

Ένα άρθρο συλλογή από κλισέ, συντηρητικό, αντιδραστικό (με την κανονική έννοια του όρου), ρηχό και χωρίς γνώση. Πράγμα εντελώς αντίθετο με τα γραπτά του Πολιτάκη που εχω διαβάσει εδώ και 20 χρόνια.


Προηγούμενα 1 Επόμενα

ΕΙΔΗΣΕΙΣ/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ/ΠΡΟΣΦΑΤΑ