Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
Ο Δημήτρης Δημητριάδης μεταφράζει Ορέστεια και Λυσιστράτη για την Επίδαυρο. Δεν είναι τόσο απλό όσο ακούγεται.
Θέατρο

Ο Δημήτρης Δημητριάδης μεταφράζει Ορέστεια και Λυσιστράτη για την Επίδαυρο. Δεν είναι τόσο απλό όσο ακούγεται.

Ο συγγραφέας και μεταφραστής μιλά στο LIFO.gr για την αναμέτρησή του με τα δύο σπουδαία έργα

Ο συγγραφέας και μεταφραστής Δημήτρης Δημητριάδης υπογράφει τη μετάφραση δύο από τις παραστάσεις της Επιδαύρου φέτος, της Ορέστειας του Αισχύλου και της Λυσιστράτης. Πρόκειται για ευχάριστη έκπληξη, καθώς είναι η πρώτη φορά που ασχολείται με Αριστοφάνη, έπειτα από πρόταση του σκηνοθέτη Μιχαήλ Μαρμαρινού, εγχείρημα που ευελπιστεί ότι θα αποτελέσει τομή, όπως εξηγεί και ο ίδιος στη συνέντευξη που ακολουθεί. Η Ορέστεια, που έχει δοκιμαστεί ήδη στην Επίδαυρο το 2001, ήταν ανάθεση από τον σκηνοθέτη όπερας και σκηνογράφο-ενδυματολόγο Γιάννη Κόκκο που ζει και εργάζεται στη Γαλλία. Ήταν η πρώτη φορά που σκηνοθετούσε τραγωδία για το Εθνικό Θέατρο και είχε εμπιστευτεί στον καλό του φίλο τη μετάφραση εκείνης της πρώτης του συνδιαλλαγής με το αρχαίο ελληνικό δράμα. Εκείνη η μετάφραση θα ακουστεί ξανά στην Επίδαυρο στις 8 και 9 Ιουλίου, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Χουβαρδά.


— Έχουν περάσει περισσότερα από 15 χρόνια από την πρώτη εναασχόλησή σας με την Ορέστεια. Χρειάστηκαν αλλαγές, θελήσατε να ξαναδείτε κάποια πράγματα;
Δεν έχει γίνει καμία αλλαγή από την πλευρά μου, μόνο ό,τι προέκυψε από μικρές παρεμβάσεις στη συντομευμένη εκδοχή του Γιάννη Χουβαρδά, γιατί ήθελε –όπως και θα γίνει– η παράστασή του να διαρκεί 2,5 ώρες το πολύ. Έκανε μια δική του –να μην την πούμε νέα– εκδοχή, που σχετίζεται με το σκεπτικό της σκηνοθεσίας του. Αλλά την έκανε με τέτοιο τρόπο, ώστε τα σημεία στα οποία γίνονται τα κοψίματα και οι αφαιρέσεις δεν είναι φανερά. Δηλαδή, έκανε μια πάρα πολύ καλή συντομευμένη εκδοχή του έργου, το οποίο δεν χάνει τίποτα από αυτό που πραγματικά είναι.

 

 Η ποίηση πρέπει να γίνει ο κορυφαίος θεσμός και όλοι οι άλλοι να υποτάσσονται σε αυτήν, γιατί αποδεικνύονται αποτυχημένοι. Όταν έχουμε στην κυβέρνηση την ίδια την αποτυχία της πολιτικής, όταν κυβερνάει η κραυγαλέα, οδυνηρή και τρομακτική αποτυχία της πολιτικής τη στιγμή αυτή, αυτό δείχνει ότι κανένας άλλος θεσμός, ούτε η δικαιοσύνη, ούτε τίποτε άλλο δεν μπορεί να λειτουργήσει στη θέση της.


— Σε ποιο από τα τρία έργα έγιναν οι περισσότερες αφαιρέσεις;
Φυσικά, και στα τρία. Παρευρέθηκα σε μια ανάγνωση και κάναμε κάποιες μικρο-επεμβάσεις, ακόμα και αλλαγές λέξεων, που ύστερα από χρόνια ίσως να τις έκανα κι εγώ στην ίδια μετάφραση. Μετά, κατά τη διάρκεια των προβών, στις οποίες δεν ήμουν, είχα επικοινωνία με τη βοηθό του Σύλβια Λιούλιου, η οποία μου έλεγε κάποιες λέξεις που προέκυπταν, τις οποίες αλλάξαμε όχι μόνο για σκηνοθετικούς λόγους αλλά και για μεταφραστικούς. Πρόκειται για κάποιες αλλαγές οι οποίες βελτιώνουν τη μετάφραση.

 

— Ήταν συνειδητή η απόφαση να μην ξαναδουλέψετε τη μετάφραση; Με την απόσταση τόσων χρόνων, δεν ήταν πιθανό κάποια θέματα να έχουν ωριμάσει κάπως μέσα σας;
Από τη στιγμή που η μετάφραση επιλέχθηκε και προκρίθηκε από το σκηνοθέτη, αυτό σήμαινε για μένα ότι όχι μόνο είχε την έγκρισή του αλλά ότι δεν είχε ενστάσεις όσον αφορά τη δική μου πλευρά. Δηλαδή, την είχε δεχτεί όπως ήταν και δεν χρειαζόταν κάτι περισσότερο. Κι εγώ δεν θέλησα να κάνω άλλη παρέμβαση, διότι μόνο αν υπήρχε από την πλευρά του σκηνοθέτη σειρά παρατηρήσεων και αντιρρήσεων θα προχωρούσα σε νέα ανάγνωση και επεξεργασία της. Κάτι που σημαίνει ότι η μετάφραση μπορούσε να δοκιμαστεί όπως ήταν το 2001, και να γίνει και αντικείμενο κριτικής βέβαια, ξανά.

 

Φωτογραφία: Στάθης Μαμαλάκης
Φωτογραφία: Στάθης Μαμαλάκης


— Διαπιστώνω ότι γίνεται μια μετατόπιση χρονική του έργου σε συγκεκριμένο ιστορικο-πολιτικό πλαίσιο...
Αυτό αφορά τη σκηνοθεσία. Δεν έχει υπάρξει καμία διαφοροποίηση, καμία επέμβαση όσον αφορά το πρωτότυπο και καμία χρονική μεταφορά στο σήμερα. Γίνεται χρονική τοποθέτηση σε μια ιστορική περίοδο πάρα πολύ κρίσιμη, αμιγώς ελληνική, να μην την πούμε και πρόσφατη, αν και απέχουμε κοντά έναν αιώνα από αυτήν – αυτό που σήμαινε, και σημαίνει, ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος ισχύει ακόμη. Είναι ζωτικής σημασίας και ιδιαιτερότητας. Τα δύο πρώτα μέρη διαδραματίζονται, απ' όσο ξέρω, τη δεκαετία του '40. Στο τρίτο μέρος της τριλογίας περνάμε σε μια άλλη διάσταση χρονική, κάτι που απαιτεί και το ίδιο το έργο, οι Ευμενίδες. Άλλωστε, και μέσα στην τριλογία γίνεται ένα τρομερό άλμα και στον χρόνο και στον χώρο. Μεταφερόμαστε στους Δελφούς και μετά στην Αθήνα, ενώ τα δύο πρώτα μέρη διαδραματίζονται στις Μυκήνες.

 
— Ποια είναι η γενικότερη σχέση σας με αυτό τον ογκόλιθο που είναι η Ορέστεια;
Με τα χρόνια, και τώρα ειδικά που έχω επανέλθει διαβάζοντας και ακούγοντάς την, και βέβαια σε σχέση με τη μετάφραση της Λυσιστράτης που έκανα, σκέφτηκα κάτι που για μένα αποτελεί το κεντρικό ζήτημα όχι μόνο της εποχής του Αισχύλου, οπότε και τοποθετείται η συγγραφή και η παράσταση της Ορέστειας, αλλά και της σημερινής, όσον αφορά τη θέση της ποίησης στο σήμερα. Η Ορέστεια λειτουργεί ως θεσμός. Θεσμοθετεί, υποκαθιστά τις ελλείψεις ενός κράτους και μιας πολιτείας και αναλαμβάνει να δημιουργήσει έναν θεσμό, τον Άρειο Πάγο, με θεατρικά - ποιητικά μέσα. Είναι ένα συγκλονιστικό γεγονός αυτό. Δηλαδή, η Ορέστεια δεν είναι μόνο ένα θεατρικό έργο, είναι η ίδια η ποίηση που λειτουργεί ως θεσμικός παράγων. Αυτό για μένα αποκαλύπτει τη βαθύτερη λειτουργία του θεάτρου, όπως πρέπει να είναι στο βάθος της, και τη θέση που πρέπει να έχει η ποίηση σήμερα. Αυτό είναι για μένα το σημαντικότερο μήνυμα, το πρώτιστο.


— Ιδεατά;
Εμπράγματα, ρεαλιστικά. Η ποίηση πρέπει να γίνει ο κορυφαίος θεσμός και όλοι οι άλλοι να υποτάσσονται σε αυτήν, γιατί αποδεικνύονται αποτυχημένοι. Όταν έχουμε στην κυβέρνηση την ίδια την αποτυχία της πολιτικής, όταν κυβερνάει η κραυγαλέα, οδυνηρή και τρομακτική αποτυχία της πολιτικής τη στιγμή αυτή, αυτό δείχνει ότι κανένας άλλος θεσμός, ούτε η δικαιοσύνη, ούτε τίποτε άλλο δεν μπορεί να λειτουργήσει στη θέση της. Τότε έρχεται η ποίηση να αναπληρώσει αυτό το τρομακτικό, αβυσσαλέο κενό, το τίποτα της πολιτικής με τους τιποτένιους πολιτικούς. Αυτό λέει η Ορέστεια, ότι η ποίηση μόνο μπορεί να αναλάβει την ανθρώπινη φύση και να την κυβερνήσει με κάποιον τρόπο που να της ταιριάζει. Δηλαδή, με όρους αλήθειας και όχι ψεύδους και απάτης. Αυτό μας συνδέει άμεσα και οργανικά με τη Λυσιστράτη. Διότι και στη Λυσιστράτη είναι η ποίηση που θεσμοθετεί. Και εκεί υπάρχει ένα τεράστιο κενό, πάλι πολιτικής, από άθλιους πολιτικούς, που κατέληξε στην καταστροφή της Σικελίας. Το έργο εξελίσσεται κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου, και κάπου εκεί έρχεται η ποίηση να προτείνει τη λύση, τη συμφιλίωση και την ειρήνευση, που δεν μπορούν να αναλάβουν και να υλοποιήσουν η πολιτική και οι πολιτικοί. Η Λυσιστράτη ανήκει μεν στην κωμωδία, πρέπει όμως να μιλήσουμε πολύ σοβαρά για το τι σημαίνει αυτό το είδος, καθώς κάνει ό,τι και η Ορέστεια, δηλαδή υποκαθιστά την πολιτική, το φιάσκο μιας πολιτικής ολόκληρης. Και προτείνει με ποιητικό τρόπο, με ποιητική επινόηση, και με σκηνική πράξη αυτό που μπορεί να σώσει μια πολιτεία. Βέβαια, το κάνει με τον καλύτερο δυνατόν τρόπο.

 

 

Με τη μετάφραση αυτή τίθεται ένα πολύ σοβαρό ερώτημα: αντέχει ο Αριστοφάνης να υπάρξει ως θεατρικός συγγραφέας σήμερα, χωρίς όλες αυτές τις παρεμβάσεις που γίνονται; Αν αντέξει, τότε είναι μεγάλος και σε αυτό και μόνο οφείλεται η διαχρονική αξία των έργων του, όχι μόνο στις παρεμβάσεις που γίνονται για να τα κάνουν προσιτά.

 
— Το ότι το κάνει αυτό μια κωμωδία τι διαφοροποιεί στη δική σας προσέγγιση;
Η κωμωδία, ειδικά ο Αριστοφάνης, συνδέεται πάρα πολύ βαθιά με την τραγωδία. Είναι γεμάτος παραθέματα, παραπομπές στον Σοφοκλή, στον Ευριπίδη και στον Αισχύλο. Το κωμικό στοιχείο δεν είναι της απλής ψυχαγωγίας και της διασκέδασης. Θέτει εξίσου σημαντικά ζητήματα και θέματα επί τάπητος. Το γέλιο γίνεται αγωγός σκέψης. Και, βέβαια, είναι ένα πάρα πολύ σοβαρό έργο. Διότι το έργο μιλάει για τη σοβαρότητα που λείπει από τον δημόσιο βίο. Αυτή την έλλειψη σοβαρότητας εκπροσωπούν οι άνδρες, οι οποίοι είναι εξ ολοκλήρου αποτυχημένοι. Η συγκεκριμένη επινόηση να προκληθούν με την αποχή των γυναικών από την ερωτική συνεύρεση είναι κάτι που θίγει όχι μόνο τα φύλα αλλά και την ίδια την ανθρώπινη φύση και όλο αυτό αποκτά πολιτική διάσταση. Είναι η αντιπρόταση σε μια αποτυχημένη διαχείριση των δημόσιων θεμάτων που έχει οδηγήσει τα πράγματα στον απόλυτο όλεθρο. Αυτές οι γυναίκες έρχονται να αντιπροτείνουν μια διέξοδο και το πετυχαίνουν, στο πλαίσιο του έργου πάντα.


— Καταρχάς, η ίδια η Λυσιστράτη δεν είναι κωμικός ρόλος.
Είναι μια διανοούμενη που έχει στοχαστεί πάρα πολύ επάνω στα δημόσια πράγματα. Κάνει αναφορά στην παιδεία της, στο τι ανθρώπους έχει συναναστραφεί, μαθητεύοντας σε αυτούς, στο τι έμαθε από αυτούς και στο πόσο υποφέρει. Υποφέρει από την κατάντια της Αθήνας. Είναι το πιο συνειδητοποιημένο και ευσυνείδητο, το πιο σοβαρό άτομο που μπορεί να διανοηθεί κανείς και το μόνο που κινητοποιείται για να γίνει κάτι σε αυτό τον απόλυτο χαλασμό που συμβαίνει γύρω του. Και για να αναδειχθεί η σοβαρότητα αυτή, όπως είπαμε, πρέπει το έργο, στη μεταφραστική του εκδοχή, να αντιμετωπιστεί με την απόλυτη ακρίβεια και πιστότητα. Το έργο αυτό ως κείμενο είναι πλήρες από νοήματα και υπο-νοήματα. Είναι γεμάτο νύξεις οι οποίες πρέπει να αναζητηθούν για να βρεθεί το νόημά τους, τι λέει αυτό το έργο πραγματικά. Χωρίς καμία παρέμβαση, καμία επέμβαση που θα το έκανε κάτι που δεν είναι. Διότι το έργο, μιλώντας ως αυτό που είναι, με τη συνδρομή μιας ακριβούς μετάφρασης φυσικά, λέει πράγματα που δεν χρειάζονται επικαιροποίηση, όχι μόνο όσον αφορά τις λέξεις, αλλά και αναφορές σε ονόματα, πράγματα και τοπωνύμια. Στη μετάφραση που έχω κάνει, με τη σύμπραξη και του Μαρμαρινού φυσικά, δεν έχω αλλάξει τίποτα. Το κείμενο παραμένει απόλυτα πιστό στο πρωτότυπο, με ό,τι χρειαζόταν και χρειάστηκε να γίνει για να αποκτήσει η μετάφραση σκηνική υπόσταση και να μπορεί να έχει την επάρκεια εκείνη που θα το κάνει να ακούγεται με ευκρίνεια και ευθυβολία.

 
— Υπάρχει «κίνδυνος», με αυτή την αντιμετώπιση, να καταλήξει να μην είναι κωμωδία;
Αυτό είναι το μεγάλο ζητούμενο, η δοκιμασία και ας πούμε το στοίχημα, αν και δεν μου αρέσει αυτή η λέξη. Με τη μετάφραση αυτή τίθεται ένα πολύ σοβαρό ερώτημα: αντέχει ο Αριστοφάνης να υπάρξει ως θεατρικός συγγραφέας σήμερα, χωρίς όλες αυτές τις παρεμβάσεις που γίνονται; Αν αντέξει, τότε είναι μεγάλος και σε αυτό και μόνο οφείλεται η διαχρονική αξία των έργων του, όχι μόνο στις παρεμβάσεις που γίνονται για να τα κάνουν προσιτά. Αυτές οι παρεμβάσεις, ωστόσο, τα παραμορφώνουν και τα εκμηδενίζουν, εξαφανίζουν εντελώς τον ίδιο τον Αριστοφάνη. Να προσθέσω ότι όλα αυτά έγιναν σε απόλυτη σύμπνοια με τον Μιχαήλ Μαρμαρινό, ώστε να εμφανιστεί ο συγγραφέας απροστάτευτος όσον αφορά τις σημερινές συγκυρίες και να δούμε αν μπορεί να προστατεύσει και να υποστηρίξει ο ίδιος το έργο του, μόνος του.

 

— Όλα έγιναν λίγο μαγικά και αναπάντεχα για εσάς. Εννοώ την ανάθεση από πλευράς του Μιχαήλ Μαρμαρινού.
Ήταν μια καταπληκτική σύμπτωση. Μου έγινε η πρόταση, ενώ από χρόνια ήθελα κι εγώ να δοκιμαστώ σε μια τέτοια απόπειρα. Ήρθε σε μια στιγμή που με βρήκε αν όχι έτοιμο, τουλάχιστον διαθέσιμο. Είχαμε μια καταπληκτική συνεργασία με τον Μαρμαρινό, διότι η πρότασή του προήλθε από το γεγονός ότι και ο εκείνος σκεφτόταν αυτά που σκεφτόμουν κι εγώ για το πώς πρέπει να αντιμετωπιστεί. τουλάχιστον καταρχάς, ως μεταφραστικό εγχείρημα ένα έργο του Αριστοφάνη και συγκεκριμένα η Λυσιστράτη.

 

"Η Ορέστεια λειτουργεί ως θεσμός. Θεσμοθετεί, υποκαθιστά τις ελλείψεις ενός κράτους και μιας πολιτείας και αναλαμβάνει να δημιουργήσει έναν θεσμό, τον Άρειο Πάγο, με θεατρικά - ποιητικά μέσα." Φωτογραφία:Πάρις Ταβιτιάν.
"Η Ορέστεια λειτουργεί ως θεσμός. Θεσμοθετεί, υποκαθιστά τις ελλείψεις ενός κράτους και μιας πολιτείας και αναλαμβάνει να δημιουργήσει έναν θεσμό, τον Άρειο Πάγο, με θεατρικά - ποιητικά μέσα." Φωτογραφία:Πάρις Ταβιτιάν.


— Και όλα έγιναν μέσα σε έναν πυρετό δημιουργικότητας, σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Ξεκίνησα τον Νοέμβριο, τελείωσα πολύ γρήγορα τη μετάφραση, την έστειλα τον Ιανουάριο, μεσολάβησε ένα διάστημα προφορικών επαφών και στη συνέχεια, από τον Μάιο, επιδοθήκαμε σε μια εντατική συνεργασία, η οποία ακόμα δεν έχει τελειώσει, μολονότι το έργο έχει σταλεί για έκδοση. Εγώ είμαι εντελώς ανοιχτός και επανέρχομαι ακόμα και στο πρωτότυπο. Τόσο πολύ θέλω αυτό το κείμενο να μη χάσει σε κανένα επίπεδο και, αν είναι δυνατόν, να κερδίσει με την νεοελληνική του εκδοχή, φυσικά με την παράσταση του Μιχαήλ, που φαντάζομαι ότι κινείται στο ίδιο μήκος κύματος. Νομίζω θα είναι κέρδος γενικότερα, όχι μόνο για τον Αριστοφάνη και για το αρχαίο δράμα, αλλά και για το ελληνικό θέατρο.


— Πάντως, στις μεταφράσεις των πρώτων χρόνων των Επιδαυρίων δεν υπήρχαν επιθεωρησιακού τύπου επεμβάσεις. Δεν ήταν πιο κοντά στο πρωτότυπο;
Οι μεταφράσεις του Αλέξη Σολομού και του Θρασύβουλου Σταύρου, οι οποίες έχουν ποιητικότητα και είναι κοντά στο πρωτότυπο, και βέβαια όσες έγιναν και ανέδειξαν τις παραστάσεις του Κάρολου Κουν, τις οποίες όλοι μας έχουμε δει και μας σημάδεψαν, είχαν την τάση της εκλαΐκευσης, όχι όμως με την έννοια της χυδαιότητας που ακολούθησε και έφτασε σε επίπεδα αφόρητης ασχήμιας. Είχαν και ευπρέπεια και σοβαρότητα και ποιητικότητα, αλλά υπηρετούσαν, καλώς κατά τη γνώμη μου, ένα συγκεκριμένο λαϊκό ύφος μέσω του οποίου ήθελαν να συνδέσουν τον Αριστοφάνη με την ελληνική παράδοση, τον λαϊκό πολιτισμό και τη σημερινή ελληνική ιδιοσυγκρασία. Κάπου πέτυχαν, κάπου απέτυχαν. Νομίζω ότι ως έναν βαθμό αποτελούν μια πολύ σημαντική και δημιουργική συμβολή όλων αυτών των σπουδαίων δημιουργών, όπως ο Αλέξης Σολομός και ο Κάρολος Κουν και ο Βολανάκης. Υπήρξε μια παράδοση μέχρι ένα σημείο χρονικό που τα πράγματα πήγαιναν πάρα πολύ καλά. Έγινε κάποια στιγμή, νομίζω τη δεκαετία του '80, μια βαθύτατη εκτροπή, την οποία πληρώνουμε ακόμα και σήμερα, και φοβάμαι ότι δεν θα σταματήσει, γιατί αποφέρει πολλά κέρδη. Εις βάρος του Αριστοφάνη φυσικά. Ο χαμένος είναι ο Αριστοφάνης.

 

Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασα στο Bard College της Νέας Υόρκης θέατρο και κινηματογράφο. Έχω γράψει για τα περιοδικά SL, Πρόσωπα, 01, Εικόνες του Κόσμου, Symbol του Επενδυτή, όπως και για τις σημαντικότερες ελληνικές εφημερίδες.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Το βδέλυγμα. Ένα κείμενο του Δημήτρη Δημητριάδη για τη LIFO

ΑπόψειςΤο βδέλυγμα. Ένα κείμενο του Δημήτρη Δημητριάδη για τη LIFO

Ο συγγραφέας Δημήτρης Δημητριάδης γράφει για έναν λαό που δεν μαθαίνει, δεν μπορεί να μάθει από τα λάθη του και από τα λάθη των άλλων. Έναν λαό που δεν αξίζει κανέναν οίκτο.
Άκρως αλαζονική, άκρως δυναμική, άκρως άρρωστη Ορέστεια

ΘέατροΆκρως αλαζονική, άκρως δυναμική, άκρως άρρωστη Ορέστεια

Ο στυγερός, αιματηρός κύκλος των Ατρειδών στα τρία κορυφαία έργα της παγκόσμιας δραματουργίας (Αγαμέμνων, Χοηφόροι, Ευμενίδες), μεταφέρεται στην περίοδο του εθνικού διχασμού των '40s σε μια παράσταση που διασκευάζει και σκηνοθετεί ο Γιάννης Χουβαρδάς σε μετάφραση του Δημήτρη Δημητριάδη.
7.7.2016
Ο Δημήτρης Δημητριάδης αυτοπροσώπως

ΑρχείοΟ Δημήτρης Δημητριάδης αυτοπροσώπως

Ο συγγραφέας του εμβληματικού πολιτικού κειμένου "Πεθαίνω σα χώρα" μιλάει για όλα στον Γιώργο Χρονά, σε μια σπάνια, χειμαρρώδη συνέντευξη της LIFO.
10.8.2018

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Χορεύοντας το πιο ωραίο κομμάτι του Μπαχ σε ένα ηλιόλουστο δωμάτιο

Θέατρο Χορεύοντας το πιο ωραίο κομμάτι του Μπαχ σε ένα ηλιόλουστο δωμάτιο

Ο βιρτουόζος του χορού Benjamin Millepied σκηνοθετεί αυτή την εντελώς μίνιμαλ εκδοχή του Μπαχ
1 ΗΜΕΡΑ ΠΡΙΝ
Ομάρ Αμπουσαάντα: Οι Σύριοι καλλιτέχνες δημιουργούμε κυριολεκτικά «με το πιστόλι στον κρόταφο»

Θέατρο Ομάρ Αμπουσαάντα: Οι Σύριοι καλλιτέχνες δημιουργούμε κυριολεκτικά «με το πιστόλι στον κρόταφο»

Πώς μπορεί να εμπνευστεί ένας καλλιτέχνης σε συνθήκες τόσο ασφυκτικές; Ιδού τι λέει ένας νέος σκηνοθέτης που εξακολουθεί να ζει στη Δαμασκό και παρουσιάζει στη Στέγη το έργο «The Factory».
16.10.2018
Δημήτρης Μαυρίκιος: «Το σεξ με το θέατρο οδηγεί σε μια κατάσταση επαγγελματικής πορνείας»

Θέατρο Δημήτρης Μαυρίκιος: «Το σεξ με το θέατρο οδηγεί σε μια κατάσταση επαγγελματικής πορνείας»

Σκηνοθέτης. Γεννήθηκε στην Αίγυπτο, ζει στα Εξάρχεια. Η αίσθηση της απώλειας πατρίδας θα τον ακολουθεί πάντα.
11.10.2018
«Γενούφα»: η τσέχικη «Φόνισσα» παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα

Θέατρο «Γενούφα»: η τσέχικη «Φόνισσα» παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα

Η συγκλονιστική όπερα του Λέος Γιάνατσεκ ανεβαίνει στην αρχική, αυθεντική της μορφή, στην Κεντρική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής
10.10.2018
Ποιος είναι επιτέλους ο 91χρονος «θρύλος των Μπολσόι», Γιούρι Γκριγκορόβιτς;

Θέατρο Ποιος είναι επιτέλους ο 91χρονος «θρύλος των Μπολσόι», Γιούρι Γκριγκορόβιτς;

Ο σημαντικότερος εν ζωή Ρώσος χορογράφος επιστρέφει στο Ηρώδειο, πλέον σε ηλικία 91 ετών, με τον θρυλικό του «Σπάρτακο». Γιατί είναι όμως τόσο σημαντικός;
10.10.2018
Ο Σάββας Στρούμπος είναι ένας σκηνοθέτης που πρέπει να ξέρεις, αν αγαπάς το θέατρο

Θέατρο Ο Σάββας Στρούμπος είναι ένας σκηνοθέτης που πρέπει να ξέρεις, αν αγαπάς το θέατρο

Μια συζήτηση με τον σκηνοθέτη που επιχειρεί στο Θέατρο Άττις μια διαφορετική προσέγγιση στο κλασικό έργο του Μπέκετ «Περιμένοντας τον Γκοντό»
9.10.2018
Τρεις Έλληνες άνδρες ηθοποιοί υποδύονται τις  «Δούλες» του Ζενέ

Θέατρο Τρεις Έλληνες άνδρες ηθοποιοί υποδύονται τις «Δούλες» του Ζενέ

Οι Δημήτρης Ήμελλος, Αργύρης Ξάφης και Κώστας Μπερικόπουλος υποδύονται τρεις γυναικείους ρόλους, υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Τσέζαρις Γκραουζίνις, σε ένα από τα θεατρικά στοιχήματα της χρονιάς
9.10.2018
Βασίλης Παπαβασιλείου: Δεν είναι η πρώτη φορά που ξεκινάω από την αρχή

Θέατρο Βασίλης Παπαβασιλείου: Δεν είναι η πρώτη φορά που ξεκινάω από την αρχή

Γεννήθηκε στις Σέρρες, ζει στο Παγκράτι. Έγινε ηθοποιός γιατί δεν μπορούσε να γίνει πολιτικός και σκηνοθέτης επειδή δεν μπορούσε να γίνει συγγραφέας.
8.10.2018
Το θέατρο της Κυριακής: Βρυκόλακες του Ερρίκου Ίψεν με την Κατίνα Παξινού

Θέατρο Το θέατρο της Κυριακής: Βρυκόλακες του Ερρίκου Ίψεν με την Κατίνα Παξινού

Σε σκηνοθεσία του Αλέξη Μινωτή
7.10.2018
 «Γυάλινος Κόσμος»: Τα πάντα για το έργο του Τενεσί Ουίλιαμς που ανεβαίνει ξανά στην Αθήνα

Θέατρο «Γυάλινος Κόσμος»: Τα πάντα για το έργο του Τενεσί Ουίλιαμς που ανεβαίνει ξανά στην Αθήνα

Με αφορμή τη φετινή παράσταση του Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά, επιχειρούμε μια αναδρομή στην ιστορία του πασίγνωστου έργου του Αμερικανού δραματουργού.
7.10.2018
Ο Μιχάλης Οικονόμου ξαγρύπνησε στην 50ή επέτειο της εκτέλεσης του Δράκου του Σέιχ Σου

Θέατρο Ο Μιχάλης Οικονόμου ξαγρύπνησε στην 50ή επέτειο της εκτέλεσης του Δράκου του Σέιχ Σου

Ο ηθοποιός που παίζει στον «Αρίστο», την παράσταση-έκπληξη της φετινής σεζόν, επιμένει να αναζητά το «Πρόσωπο» στη δουλειά και στη ζωή του
2.10.2018
Θα γίνει «Το Σώσε» στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης

Θέατρο Θα γίνει «Το Σώσε» στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης

Στις πρόβες του έργου που σκηνοθετεί ο Έκτορας Λυγίζος και σχολιάζει την παράνοια του θεάτρου και των ανθρώπων του
2.10.2018
Η θεατρική «Λίγη Ζωή» του Ίβο βαν Χόβε που παρουσιάζεται στο Άμστερνταμ είναι τόσο υπέροχη όσο το βιβλίο

Θέατρο Η θεατρική «Λίγη Ζωή» του Ίβο βαν Χόβε που παρουσιάζεται στο Άμστερνταμ είναι τόσο υπέροχη όσο το βιβλίο

Το μυθιστόρημα της Χάνια Γιαναγκιχάρα που αγαπήθηκε (και μισήθηκε) όσο λίγα τα τελευταία χρόνια ευτυχεί σε μια κολοσσιαία διασκευή για τη σκηνή.
2.10.2018
Ακούστε την Κατίνα Παξινού να διαβάζει ολόκληρη τη «Φόνισσα» του Παπαδιαμάντη (266 λεπτά)

Θέατρο Ακούστε την Κατίνα Παξινού να διαβάζει ολόκληρη τη «Φόνισσα» του Παπαδιαμάντη (266 λεπτά)

Μια σπάνια ανάγνωση για το ραδιόφωνο από την κορυφαία ελληνίδα τραγωδό.
30.9.2018
Το θέατρο στο ίντερνετ: Άμλετ, του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, με τον Δημήτρη Χορν και την Έλλη Λαμπέτη

Θέατρο Το θέατρο στο ίντερνετ: Άμλετ, του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, με τον Δημήτρη Χορν και την Έλλη Λαμπέτη

Ηχογραφημένο για το ραδιόφωνο το 1954
30.9.2018

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΠΡΟΣΦΑΤΑ