Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
 

«Τι έγινε, Φοίβο; Κατάθλιψη;»

Τέσσερις λέξεις που με ταρακούνησαν, με άγχωσαν, με έκαναν να αισθανθώ ανθρώπινο σκουπίδι
ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΟΙΒΟ ΚΡΟΜΜΥΔΑ
Η θεραπεία μου έπρεπε να ξεκινήσει άμεσα, αν ήθελα να δω ανακούφιση. Παραιτημένος πλέον από το οτιδήποτε, δεν πρόβαλα καμία απολύτως αντίσταση, είχα βαρεθεί οι ίδιες σκέψεις να έρχονται και να μένουν, ακόμα κι όταν τις εκλογίκευα.

«Πάσχεις από ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή». Τέσσερις και τέσσερις οχτώ, έτσι ξεκίνησε το μονοπάτι προς την κατακρεούργηση της μηδαμινής μου αυτοπεποίθησης. Ή τουλάχιστον προς την αρχή της λύσης του προβλήματος. Και αν το καλοσκεφτώ, αυτή ήταν απλώς η στιγμή της συνειδητοποίησης, η ώρα του πανικού που θα με έκανε να σκεφτώ πώς να το διαχειριστώ, πώς θα το πάρει η μάνα μου, η οποία θα πόναγε αφόρητα στη σκέψη πως το παιδί της πάσχει από κάτι το οποίο το κάνει να υποφέρει σε καθημερινή βάση. Όταν ο ψυχολόγος μού είπε πως έχω κατάθλιψη, γύρισα όλο το κέντρο της Αθήνας προσπαθώντας να σκεφτώ πώς θα το ανακοινώσω στην οικογένεια και τους στενούς μου φίλους. Τα πράγματα, ωστόσο, δεν ξεκινάνε από 'κει αλλά δύο χρόνια πιο πίσω.


Είχα ένα νταραβέρι με μια κοπέλα που τα χνότα μας δεν ταίριαζαν, ωστόσο μου άρεσε. Πολύ. Η σχέση αυτή, καταδικασμένη εξαρχής να αποτύχει, ολοκληρώθηκε με μια σεξουαλική επαφή χωρίς προφυλάξεις, η οποία έμελλε να είναι η κατάρα μου για τους επόμενους έξι μήνες. Καθ' ότι περισσότερο «περπατημένη» από εμένα και λόγω της επιμονής της να ολοκληρώσουμε χωρίς προφυλάξεις, κάτι πήγε στραβά στο μυαλό μου και νόμιζα πως κόλλησα HIV. Ξεκίνησαν τα έντονα ψυχοσωματικά, σε σημείο να παρουσιάζω ακόμα και συμπτώματα άλλων αφροδίσιων που περιλάμβαναν έντονους πόνους και ενοχλήσεις στα γεννητικά όργανα, ενώ κόντεψα να φτάσω στα πρόθυρα της ανορεξίας όταν για δύο εβδομάδες κάθε (μικροσκοπική) ποσότητα φαγητού κατέληγε να βγαίνει ακέραιη ως έμεσμα. Ο παθολόγος μου έγινε ο καλύτερός μου φίλος, κάθε δεύτερη μέρα ήμουν εκεί προκειμένου να με καθησυχάζει, η δερματολόγος μου με είδε γυμνό κατ' εξακολούθηση λόγω της εμμονής μου πως ανέπτυσσα συμπτώματα πρωτογενούς λοίμωξης. Και, φυσικά, το Ίντερνετ. Κάθε μέρα ξεκοκάλιζα σελίδες ολόκληρες σχετικά με τη μετάδοση του ιού, παρόμοιες περιπτώσεις με τη δική μου που απευθύνονταν σε διαδικτυακούς ειδικούς προκειμένου να καταπραΰνουν τις φοβίες τους, ενώ καθόλου τυχαίο δεν ήταν το γεγονός ότι επανέρχονταν συστηματικά, παρά τα όποια καθησυχαστικά σχόλια του εκάστοτε γιατρού. Έτσι ανακάλυψα μια κοινότητα με ανθρώπους που μοιράζονται κοινά στοιχεία με εμένα.

 

Μυριάδες κόσμου, αντί να απευθυνθούν στον γιατρό τους, καταφεύγουν στην ανωνυμία του Διαδικτύου, κάτι που εν τέλει τους ωθεί σε περισσότερα άλυτα ερωτήματα όπως και στη δημιουργία επιπλέον υποθετικών σεναρίων.


Ξεκίνησα συνεδρίες με έναν άριστο ψυχολόγο, με τον οποίο μπορέσαμε να εμβαθύνουμε στα ζητήματα που με απασχολούν, όμως με το πέρας της συνεδρίας και αφού πέρναγε μία ώρα, ξανακλεινόμουν σ' εκείνο το νοσηρό καβούκι, κλαίγοντας γοερά, δίχως να λογαριάζω την οποιαδήποτε λογική. Έμενα βυθισμένος στις σκέψεις μου και σε μια διαρκή υπαρξιακή αγωνία. Σκεφτόμουν πως όλα αυτά θα χαθούνε, πως δεν υπάρχει περίπτωση να μην είμαι οροθετικός, παρά τις επιστημονικές αντιρρήσεις.


Το εξάμηνο πέρασε, πήρα το θάρρος να κάνω την εξέταση και, φυσικά, βγήκε αρνητική. Σε όλα τα αφροδίσια. Ευτυχής, πήρα την απόφαση να συνεχίσω τη ζωή μου. Καθ' ότι βαρύς καπνιστής (3 πακέτα την ημέρα), δεν άργησε να χτυπήσει ένα άλλο καμπανάκι, αυτό του καρκίνου στον πνεύμονα, στο στομάχι, στον λάρυγγα, οπουδήποτε. Ο κύκλος των εξετάσεων ξανάρχισε, οι φίλοι μου μού έλεγαν πως έχω κάποιο άλλο πρόβλημα το οποίο αρνούμαι να δω και μάταια προσπαθούσαν να με κάνουν εκείνοι να το δω. Ήμουν πεπεισμένος πως θα πέθαινα με μαρτυρικό τρόπο. Και τότε ο ψυχολόγος μου μού είπε πως έχω κατάθλιψη, αφού σκέφτομαι συνεχώς τον θάνατο και ζω μέσα σε αυτό το περιβάλλον, δίχως να έχω το κουράγιο να βγω. Με συμβούλεψε να δω ψυχίατρο. Εννοείται πως η αντίδρασή μου ήταν αρνητική, «δεν υπάρχει περίπτωση να πάρω ψυχοφάρμακα, θα το παλέψω μόνος μου». Μετά από δύο εβδομάδες, όμως, και αγανακτισμένος από τον αρνητισμό μέσα στον οποίο ζούσα, ενώ ταυτόχρονα είχα τύψεις για τη ραγδαία ψυχολογική κατάπτωση της μητέρας μου, αποφάσισα να κάνω λίγο πίσω.

 

Ακόμα κι αν υποτροπιάσετε και καταλήξετε να σκέφτεστε διάφορα, θα είστε σε θέση να αντιληφθείτε πως αυτά είναι αποκλειστικά σκέψεις του κεφαλιού και όχι η πραγματικότητα.
Ακόμα κι αν υποτροπιάσετε και καταλήξετε να σκέφτεστε διάφορα, θα είστε σε θέση να αντιληφθείτε πως αυτά είναι αποκλειστικά σκέψεις του κεφαλιού και όχι η πραγματικότητα.

 

Έτσι, λοιπόν, διαγνώστηκα από τον ψυχίατρό μου με ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή (ή OCD, όπως το λέμε στη μητρική μας). Η θεραπεία μου έπρεπε να ξεκινήσει άμεσα, αν ήθελα να δω ανακούφιση. Παραιτημένος πλέον από το οτιδήποτε, δεν πρόβαλα καμία απολύτως αντίσταση, είχα βαρεθεί οι ίδιες σκέψεις να έρχονται και να μένουν, ακόμα κι όταν τις εκλογίκευα. Οπότε, ας το να πάει στο διάολο, μπορεί και να έχουν δίκιο όλοι αυτοί, στραβά αρμενίζεις κι αυτό το καταλαβαίνεις από τα πρόχειρα «γκάλοπ» που έχεις στήσει. Έχεις βαρεθεί τις εμμονές σου, δεν κοιμάσαι ήρεμος, δεν έχεις διάθεση για πράγματα που αγαπάς, οπότε δεν σου απομένει και τίποτε άλλο.


Έτσι κι έγινε. Μπήκα σε αγωγή από την επόμενη κιόλας μέρα. Το αλκοόλ κόπηκε και δεν άργησα να πάρω την απόφαση να αντικαταστήσω το βιομηχανικό τσιγάρο με ηλεκτρονικό. Όσο περνούσαν οι εβδομάδες, έβλεπα κάτι να αλλάζει στον εαυτό μου, αργά αλλά σταθερά. Οι αρνητικές σκέψεις άρχισαν να υποχωρούν ή να αποκρούονται εντελώς από τον εγκέφαλό μου, ο ύπνος μου βελτιώθηκε σημαντικά, η συμπεριφορά μου σταμάτησε να είναι εριστική και αγχώδης. Αλλά πήρε κάποιον καιρό, μη λέω ψέματα, αυτά δεν γίνονται άμεσα, συνήθως παίρνουν μέχρι και έναν μήνα.

 

Δεν θεωρώ τον εαυτό μου θεραπευμένο, ίσως ποτέ να μη θεραπευτώ, αλλά ποσώς μ' ενδιαφέρει, το έχω αποδεχτεί ως ένα κακό κομμάτι μου το οποίο σίγουρα δεν το θέλω και στο χέρι μου είναι να συμφιλιωθώ μαζί του και να το δαμάσω.


Και τότε άρχισα να μιλάω για όσα με απασχολούσαν το διάστημα που προηγήθηκε της συναισθηματικής κρίσης. Για το εγκεφαλικό του θείου μου και τις φορές που κοντέψαμε να τον χάσουμε μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Για τον συνδυασμό τού να ζεις κάτω από τη σκιά αυτού του περιστατικού με πολλές ώρες μοναξιάς και συν τοις άλλοις να έχεις να φέρεις σε πέρας διπλωματική και να ασχοληθείς με τη δουλειά και το σπίτι, χωρίς να μπορείς να εξωτερικεύσεις το οτιδήποτε σε κάποιον, καθώς επικρατούσε ένας μόνιμος εκνευρισμός. Το βασικότερο ήταν πως έπρεπε να αντιληφθώ ότι αυτά πάνε, πέρασαν, έπρεπε να συμφιλιωθώ μαζί τους και να συνεχίσω τη ζωή μου, να κυνηγήσω τα όνειρά μου (τα οποία, μαζί με όσες ασχολίες μού έδιναν απόλαυση, τα είχα παραμελήσει, καθώς το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να κοιτάω στο Ίντερνετ για συμπτώματα θανατηφόρων ασθενειών).


Θα είμαι ψεύτης όμως αν πω πως κάποια από αυτά τα πράγματα δεν τα σκέφτομαι μία στο τόσο. Αλλά πλέον καταλαβαίνω πως τα σκέφτομαι όταν είμαι ψυχικά πιεσμένος, οπότε αποτελούν σύμπτωμα κάποιου άλλου θέματος, βαθύτερου και πιο σύνθετου. Συνεπώς λαμβάνω τα μέτρα μου, είτε αφήνοντάς το να φύγει όπως ήρθε είτε ζητώντας τη συμβουλή του ψυχιάτρου μου. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου θεραπευμένο, ίσως ποτέ να μη θεραπευτώ, αλλά ποσώς μ' ενδιαφέρει, το έχω αποδεχτεί ως ένα κακό κομμάτι μου το οποίο σίγουρα δεν το θέλω και στο χέρι μου είναι να συμφιλιωθώ μαζί του και να το δαμάσω. Να σταματήσει δηλαδή να με επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό και απλώς να μου περνάει αδιάφορα.

 

 

 

Τώρα, αν κάποιοι από εσάς βρήκατε έστω και την παραμικρή ταύτιση με οποιοδήποτε από τα παραπάνω και θεωρείτε πως χρειάζεστε βοήθεια, μόνο κάποιες συμβουλές μπορώ να σας δώσω:


Πρώτον, μακριά από το Ίντερνετ, δεν ωφελεί. Το δοκίμασα και το μόνο που κάνει, ασχέτως του αν καθησυχάζει έστω και λίγο, είναι να τρέφει τη συγκεκριμένη μανία και να καταλήγει μια πράξη που και καλλιεργεί την εμμονή σας και δεν σας βοηθάει ψυχολογικά. Αν είστε από αυτούς που καταφεύγουν σε αυτό, μην ανησυχείτε, δεν είστε οι μόνοι, γι' αυτό μην αισθάνεστε άσχημα. Μυριάδες κόσμου, αντί να απευθυνθούν στον γιατρό τους, καταφεύγουν στην ανωνυμία του Διαδικτύου, κάτι που εν τέλει τους ωθεί σε περισσότερα άλυτα ερωτήματα όπως και στη δημιουργία επιπλέον υποθετικών σεναρίων. Προτιμήστε τον παθολόγο σας, θα αισθανθείτε πιο ξαλαφρωμένοι και θα μπορείτε να του πείτε άμεσα όλες σας τις σκέψεις για να σας πει κι εκείνος με τη σειρά του τι σας συμβαίνει.

 

Δεύτερον, μη φοβάστε να μιλήσετε ευθέως. Είτε στον παθολόγο είτε στον ψυχολόγο, μιλήστε ελεύθερα. Βγάλτε προς τα έξω όλες τις σκέψεις που σας απασχολούν, απελευθερωθείτε, αδειάστε ελεύθερα απ' όσα σας απασχολούν. Η δουλειά τους είναι να σας ακούνε με τη μέγιστη σοβαρότητα προκειμένου να κρίνουν τι χρειάζεστε.


Τρίτον, αν σας πουν πως χρειάζεστε φάρμακα, μην τα φοβηθείτε, δεν είναι τόσο καταστροφικά όσο επιμένουν ορισμένοι. Αντιθέτως, βοηθάνε. Αν, δε, σας προτείνουν αγχολυτικά και δη εξαρτησιογόνα (όπως Xanax ας πούμε), μην πάρετε την πρωτοβουλία να αυξομειώσετε τις δόσεις μόνοι σας. Θα καταλήξετε να μην μπορείτε να ηρεμήσετε χωρίς αυτά, γι' αυτό θα πρέπει να ακολουθείτε κατά γράμμα το πρόγραμμα που ορίζει ο ψυχίατρος.


Τέταρτον, μη βιάζεστε να δείτε αποτελέσματα. Μπορεί κάποιοι να ισχυρίζονται πως είδαν άμεση αλλαγή, αλλά σας διαβεβαιώ πως η πλειονότητα εκείνων που παίρνουν κάποια αγωγή μπορεί να κάνουν και έναν μήνα για να αισθανθούν καλύτερα. Αλλά συμβαίνει, σας το εγγυώμαι.


Πέμπτον και βασικότερο, μην το βάζετε κάτω. Ποτέ. Θα βγείτε ατσαλωμένοι από την όλη διαδικασία, αρκεί να τηρείτε την αγωγή σας όσο χρειαστεί. Περιττό να πούμε πως για κάποιο διάστημα θα πρέπει να ξεχάσετε το αλκοόλ, προκειμένου να μεταβολίζετε σωστά τα φάρμακα. Και θα το δείτε, ακόμα κι αν υποτροπιάσετε και καταλήξετε να σκέφτεστε διάφορα, θα είστε σε θέση να αντιληφθείτε πως αυτά είναι αποκλειστικά σκέψεις του κεφαλιού και όχι η πραγματικότητα.


Η κατάθλιψη και η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή δεν είναι ταμπού, μιλάτε ελεύθερα γι' αυτήν. Κι αν κάποιος προσπαθήσει να σας βγάλει «ψυχάκια» ή κάτι τέτοιο, εθελοτυφλεί μπροστά στα δικά του προβλήματα. Εγγυημένα. Οπότε μην ντρέπεστε, σημεία των καιρών είναι και οι καιροί περνάνε. Το θέμα είναι να πυρπολήσουμε αυτά που επιμένουν να μας βασανίζουν και η αυτογνωσία είναι το πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση, όσο μελό και αν ακούγεται.

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Το στίγμα των ψυχικών ασθενειών και 7 μύθοι που το συνοδεύουν

Ψυχή & ΣώμαΤο στίγμα των ψυχικών ασθενειών και 7 μύθοι που το συνοδεύουν

Είναι καιρός να καταπολεμήσουμε το στίγμα και να στηρίξουμε τα αγαπημένα μας πρόσωπα, αρκεί να μιλήσουμε ανοιχτά.
5.8.2017
Η εξομολόγηση ενός πρώην υποχόνδριου και ακραία αρρωστοφοβικού

MικροπράγματαΗ εξομολόγηση ενός πρώην υποχόνδριου και ακραία αρρωστοφοβικού

Πώς γιατρεύτηκα απ' την αγχώδη διαταραχή, και πώς γελάω πλέον με τις φρίκες που έτρωγα παλιά
10.10.2016
Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου μιλά ανοιχτά για την κατάθλιψή και την απόφαση του να πάρει φαρμακευτική αγωγή

ΆνθρωποιΟ Βασίλης Παπακωνσταντίνου μιλά ανοιχτά για την κατάθλιψή και την απόφαση του να πάρει φαρμακευτική αγωγή

«Θέλω να πολεμήσω το στίγμα που βιώνουν οι άνθρωποι με προβλήματα ψυχικής υγείας» είπε ο τραγουδιστής στο περιοδικό «Τα ΣΟΨΥχά μας»
28.9.2017
 Συναισθηματική κακοποίηση: 25 πράγματα που κάνετε στην ενήλικη ζωή και «αποκαλύπτουν» την παιδική σας ηλικία

Ψυχή & Σώμα Συναισθηματική κακοποίηση: 25 πράγματα που κάνετε στην ενήλικη ζωή και «αποκαλύπτουν» την παιδική σας ηλικία

Ο βαθμός τοξικότητας των παιδικών μας χρόνων -ευτυχώς- μπορεί να προσδιοριστεί από τη σύγχρονη ψυχολογία και να αντιμετωπιστεί
9.8.2017
Χρήστος Αγγελάκος: «Δεν γράφω για να μ' αγαπάτε, γράφω για να φτιάξω έναν κόσμο»

ΒιβλίοΧρήστος Αγγελάκος: «Δεν γράφω για να μ' αγαπάτε, γράφω για να φτιάξω έναν κόσμο»

Ένας ξεχωριστός Έλληνας συγγραφέας μιλά από τα βάθη της ψυχής του για τον έρωτα, την ασθένεια, την απώλεια και την αρχιτεκτονική των μυθιστορημάτων του, λίγο πριν εκδοθεί το νέο του βιβλίο.
5.11.2017

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Την πρώτη μου την γκόμενα τη λέγανε Βαρβάρα...

Πρώτο Πρόσωπο Την πρώτη μου την γκόμενα τη λέγανε Βαρβάρα...

Ενώ, στην ουσία, τις περισσότερες φορές δεν έχουν τίποτα το σαρκικό, ούτε καν ένα φιλί, οι παιδικοί έρωτες είναι πολύ έντονοι.
20.9.2018
Οι ζωές των άλλων

Πρώτο Πρόσωπο Οι ζωές των άλλων

Όπου βλέπω «σκαστούς» από την πόλη, θέλω να μου πουν αν πέτυχε αυτό που είχαν στο μυαλό τους. Και πάντα μου λένε το ίδιο: «ήταν η καλύτερη απόφαση που έχουμε πάρει».
7.9.2018
Θυμάμαι τον Κωστή

Πρώτο Πρόσωπο Θυμάμαι τον Κωστή

Γνωριστήκαμε γύρω στο ’90, όταν εγώ σκόρπαγα ακόμα τις νύχτες μου κι αυτός είχε τραβήξει χειρόφρενο στη δική του ασωτεία για λόγους υγείας.
1.9.2018
Εγώ, ο ξένος

Πρώτο Πρόσωπο Εγώ, ο ξένος

«Μία φούχτα χώμα να κρατώ και, να σωθώ μ’ εκείνο».
29.8.2018
Κέλι Μαρί Τραν: «Δεν θα μπω στο περιθώριο εξαιτίας της διαδικτυακής παρενόχλησης»

Πρώτο Πρόσωπο Κέλι Μαρί Τραν: «Δεν θα μπω στο περιθώριο εξαιτίας της διαδικτυακής παρενόχλησης»

Η ηθοποιός του Star Wars διέγραψε τον λογαριασμό της στο Instagram αυτό το καλοκαίρι καθώς έγινε θύμα διαδικτυακής παρενόχλησης. Τώρα μιλά για πρώτη φορά στους New York Times.
27.8.2018
Είδα τον τέως κάποτε

Πρώτο Πρόσωπο Είδα τον τέως κάποτε

Πώς άφησα να περάσει η ευκαιρία για μία «viral» ανάρτηση πολλαπλώς εξωφρενικής σημειολογίας
25.8.2018
Γονίδια εναντίον περιβάλλοντος: τι μας μαθαίνουν τα δίδυμα

Πρώτο Πρόσωπο Γονίδια εναντίον περιβάλλοντος: τι μας μαθαίνουν τα δίδυμα

Η σχέση φύσης και ανατροφής στην ανάπτυξη ενός παιδιού αναλύεται εδώ και αιώνες. Μια από τις πιο παλιές αρθρογράφους των New York Times –και μητέρα διδύμων– εξηγεί, μέσω ερευνών αλλά και από την προσωπική της εμπειρία, πώς λειτουργεί αυτή η σχέση.
24.8.2018
Μοναξιές. Ελευθεροτυπία, 1993

Πρώτο Πρόσωπο Μοναξιές. Ελευθεροτυπία, 1993

Άρθρο που ψηφιοποιείται πρώτη φορά. Από τη (μεγάλη) φάση της ζωής μου, που ρεμπέλευα στην Αθήνα.
16.8.2018
Ξέρω τι θα κάνεις φέτος το καλοκαίρι

Πρώτο Πρόσωπο Ξέρω τι θα κάνεις φέτος το καλοκαίρι

Κι όμως την πατάμε κάθε χρόνο, επιρρεπείς στην ψευδαίσθηση ότι «φέτος θα τη δούμε αλλιώς και θα ξεκουραστούμε πραγματικά». Ως γνωστόν, «διώξε τη φύση σου κι αυτή θα επιστρέψει καλπάζοντας»…
16.8.2018
 Something changed. Από τη Δέσποινα Τριβόλη

Πρώτο Πρόσωπο Something changed. Από τη Δέσποινα Τριβόλη

Πέρα από τα κλισέ με τα αρμυρίκια και τις διακοπές της κολεκτίβας, το ιδανικό καλοκαίρι δεν είναι παρά μια στιγμή. Τίποτα παραπάνω.
12.8.2018
Τα παιδικά μας καλοκαίρια

Πρώτο Πρόσωπο Τα παιδικά μας καλοκαίρια

Τα παιδικά μας καλοκαίρια μάς θυμίζουν ελευθερία. Ίσως στην πιο απόλυτη μορφή που την έχουμε ζήσει. Τα καλοκαίρια των παιδιών μας πρέπει να τους θυμίζουν το ίδιο.
20.7.2018
Σκληρός καριόλης για μια νύχτα

Πρώτο Πρόσωπο Σκληρός καριόλης για μια νύχτα

Πώς ένα βράδυ ο Τζων Τίκης μού έσωσε τη ζωή.
14.7.2018
Πώς έζησα και μεγάλωσα μέσα στο φόβο

Πρώτο Πρόσωπο Πώς έζησα και μεγάλωσα μέσα στο φόβο

Επαναδημοσίευση ενός παλιού άρθρου, δυστυχώς επίκαιρου ξανά
10.7.2018
Ήξερα ότι ήθελα να χωρίσω, αλλά δεν ήξερα τον τρόπο

Πρώτο Πρόσωπο Ήξερα ότι ήθελα να χωρίσω, αλλά δεν ήξερα τον τρόπο

Όταν ξεκινάς μια κοινή ζωή με έναν άλλο άνθρωπο, συνειδητά ή ασυνείδητα δημιουργείς ένα σωρό προσδοκίες
4.7.2018
Εσένα που σε ξέρω τόσο λίγο

Πρώτο Πρόσωπο Εσένα που σε ξέρω τόσο λίγο

Παζλ στον αέρα. Κάτι επικίνδυνα κομμάτια χάος. Όμως εσύ.
1.7.2018
4 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
avatar eple 3.10.2017 | 23:31
Κατ' αρχάς συγχαρητήρια για το θάρρος να μιλήσεις ανοιχτά για την περιπέτειά σου, θέλω όμως να βγω λίγο "εκτός θέματος" και να κάνω την εξής παρατήρηση: είναι φοβερό πως ένας νέος άνθρωπος με όλη την πληροφορία στα χέρια του, ελέω ίντερνετ, τρομοκρατείται απολύτως από την οροθετικότητα, (στα όρια της δαιμονοποίησης) μέχρι που "ανακουφίζεται" επειδή τελικά δεν ήταν οροθετικός αλλά είχε κατάθλιψη ή OCD (που είναι εν και οι δύο εν δυνάμει πιο επικίνδυνες από την οροθετικότητα). Επειδή λοιπόν καθημερινά νέοι άνθρωποι μαθαίνουν πως είναι οροθετικοί και καταβάλλονται από αυτοκτονικό ιδεαναγκασμό μπροστά στο φόβό της ασθένειας, να πούμε άλλη μια φορά εδώ εκείνο που μένει εκτός κειμένου στην παραπάνω ιστορία -ίσως και επειδή άλλο είναι το ζητούμενο: Η οροθετικότητα είναι πλέον μια κατάσταση απολύτως ελεγχόμενη με τα σημερινά δεδομένα της ιατρικής και ο οροθετκός, εφόσον ακολουθεί την αγωγή του, μπορεί να ζήσει μια απολύτως λειτουργική ζωή χωρίς κανένα πρόβλημα ή τον φόβο πως θα νοσήσει. Είναι κρίμα στην εποχή της πληροφορίας κάποιος να βρίσκει στο google όλα τα συμπτώματα της πρωτολοίμωξης αλλά η εικόνα που έχει για τους οροθετικούς να έχει μείνει στη δεκαετία του 70.
avatar Foivos Krom 4.10.2017 | 02:59
Καμία αντίρρηση φίλτατε, αλλά λυπάμαι που δεν ξεκαθάρισα κάτι: προφανώς η όλη εικόνα που προκύπτει για τον HIV σε προσωπικό επίπεδο πρόκειται περί φοβίας, άρα δεν απαντά στη λογική αλλά στο συναίσθημα και σε υποσυνείδητο τρόμο (ενδεχομένως της πατρότητας θα 'λεγε κάποιος του κλάδου της ψυχολογίας). Έχουν υπάρξει κάποιες εμπειρίες που με οδήγησαν στο να το έχω ως προσωπικό δαιμόνιο να με τρομάζει, όσο και να καταλαβαίνω πως τα πράγματα έχουν αλλάξει άρδην. Όπως, όμως, έμαθα από το Full Metal Alchemist, είναι κατανοητό να φοβάσαι κάτι που δεν καταλαβαίνεις. Και εγώ θέλω να το καταλάβω και να υπερνικήσω τη φοβία μου. Γιατί έτσι δεν αλλάζω μόνο εγώ, έτσι αλλάζουν, έστω και ουτοπικά, ολόκληρα συστήματα χτισμένα πάνω στην τρομολαγνεία. Και σε ευχαριστώ για τα συγχαρητήριά σου, ειλικρινά.
His Dudeness His Dudeness 5.10.2017 | 13:23
Θα ήθελα κι εγώ με τη σειρά μου να σε συγχαρώ για το κείμενό σου, το οποίο ήταν πολύ καλογραμμένο, ενδιαφέρον και ωφέλιμο για τον αναγνώστη. Φαντάζομαι πως, με κάποιο τρόπο, η δημοσιοποίηση της προσωπικής σου εμπειρίας πρέπει να δρα και θεραπευτικά για σένα τον ίδιο, παράλληλα όμως δρα καθησυχαστικά και για κάθε αναγνώστη που έχει ζήσει ο ίδιος κάτι παρόμοιο. Πρέπει επιτέλους να γίνει αντιληπτο σε όλους μας ότι η ψυχική ασθένεια πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν τη σωματική, χωρίς στίγμα και με αναζήτηση επιστημονικής βοήθειας.
avatar Montmorency 5.12.2018 | 10:45
Συγχαρητήρια για το βήμα που αποφάσισες να κάνεις. Ήθελα να σε ρωτήσω πώς επέλεξες γιατρό. Νομίζω ότι είναι κάτι που μπλοκάρει πολλούς στην προσπάθεια να κάνουν ένα ανάλογο πρώτο βήμα.
Προηγούμενα 1 Επόμενα