Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Ο Freddie F. αφηγείται τη ζωή του στη LIFO

Το πατρικό του στον αμερικάνικο Νότο είναι δίπλα στις γραμμές του τρένου και κάθε φορά που αυτό περνάει, τραντάζεται συθέμελα.
M. HULOT
Κατάγομαι από μια πόλη που βρίσκεται στα σύνορα της Νότιας και της Βόρειας Καρολίνας. Λέγεται Rock Hill και είναι ένα μέρος όπου οι περισσότεροι κάτοικοι δούλευαν στα υφαντουργεία ή στα χωράφια καπνού, ρυζιού και βαμβακιού. Φωτο: Στάθης Μαμαλάκης / LIFO

Κατάγομαι από μια πόλη που βρίσκεται στα σύνορα της Νότιας και της Βόρειας Καρολίνας. Λέγεται Rock Hill και είναι ένα μέρος όπου οι περισσότεροι κάτοικοι δούλευαν στα υφαντουργεία ή στα χωράφια καπνού, ρυζιού και βαμβακιού. Το πατρικό μου σπίτι είναι σχεδόν πάνω στις ράγες του τρένου και το σπίτι τρέμει ολόκληρο όταν περνάει.

 

Στην πόλη αυτή νομίζεις ότι έχει σταματήσει ο χρόνος, μέχρι και σήμερα. Είναι βαθύς Νότος και έτσι, ενώ είναι πανέμορφη πόλη, οι κάτοικοι είναι λίγο οπισθοδρομικοί και, δυστυχώς, ρατσιστές. Οι λευκοί μένουν στο δικό τους μέρος της πόλης και οι μαύροι στο δικό τους. Είναι μεγάλο σοκ, μεγαλώνοντας με κάθε ράτσα κάτω από τον ήλιο, να συνειδητοποιείς ότι στο χωριό σου υπάρχει τέτοιος διαχωρισμός.

 

• Στα 16 μου προσπάθησα να ζήσω εκεί, γράφτηκα στο σχολείο, πήρα αμάξι, βρήκα δουλειά και πίστευα ότι θα τα καταφέρω. Δεν τα κατάφερα όμως. Μετά από λίγο καιρό πήρα τηλέφωνο τους γονείς μου κλαίγοντας και τους ζήτησα να επιστρέψω στην Ευρώπη. Δεν αισθανόμουν καθόλου Αμερικανός και κατά κάποιον τρόπο τους είχα μισήσει. Ήμουν τελείως διαφορετικός από τους συμμαθητές μου, ντυνόμουν διαφορετικά, άκουγα άλλες μουσικές, διάβαζα άλλα βιβλία και γενικότερα είχα εντελώς άλλα ενδιαφέροντα. Στα διαλείμματα την έβγαζα στις τουαλέτες για να αποφεύγω τους χαρακτηρισμούς «fag», «immigrant» και το bullying.

 

• Το σπίτι μου, όμως, είναι η Αθήνα και η Νέα Υόρκη. Εκεί είναι όπου νιώθω άνετος και ακόμα σαν μικρός εξερευνητής γιατί και οι δύο αυτές πόλεις βρίσκονται μεταξύ εξέλιξης και χάους και συνεχώς ξεδιπλώνονται καταστάσεις μπροστά στα ματιά σου. Κάθε μέρα που ζούσα στη Νέα Υόρκη ευχαριστούσα την τύχη μου που μπορούσα να ζω σε ένα τέτοιο μέρος.

 

Σπούδασα Καλές Τέχνες και Αγγλική Φιλολογία. Έχω κάνει ό,τι δουλειά μπορείς να φανταστείς μέχρι να γίνω φωτογράφος. Από την εφηβεία και μετά δούλευα τον χειμώνα στο Mad club και τα καλοκαίρια στη La Luna ή στο Remember της Αντιπάρου. Δίδασκα αγγλικά, έγραφα και φωτογράφιζα για περιοδικά, έκανα ραδιόφωνο με το όνομα Σκοτεινή Σταχτομπούτα και εκθέσεις με τα ψευδώνυμα Fuzzy Logic, Bang Bang και Vicious Child.

 

Δεν αισθανόμουν καθόλου Αμερικανός και κατά κάποιον τρόπο τους είχα μισήσει. Ήμουν τελείως διαφορετικός από τους συμμαθητές μου, ντυνόμουν διαφορετικά, άκουγα άλλες μουσικές, διάβαζα άλλα βιβλία και γενικότερα είχα εντελώς άλλα ενδιαφέροντα. Στα διαλείμματα την έβγαζα στις τουαλέτες για να αποφεύγω τους χαρακτηρισμούς «fag», «immigrant» και το bullying.

 

• Σε κάποια φάση, ενώ πλέον ταξίδευα και φωτογράφιζα, βρέθηκα στο Mέμφις του Tενεσί. Από εκεί ήταν δύο από τους ήρωές μου, ο Έλβις και ο μεγαλύτερος για μένα φωτογράφος της μοντέρνας τέχνης, ο William Eggleston. Σε κάποια φάση άνοιξα τον τηλεφωνικό κατάλογο και έψαξα εάν υπάρχει το όνομα Eggleston. Όχι μόνο υπήρχε, αλλά όταν πήρα τηλέφωνο, το απάντησε ο γιος του!

 

Του εξήγησα πως θα ήθελα να γνωρίσω τον πατέρα του, πως ήμουν φωτογράφος και πως είχα έρθει από πολύ μακριά γι' αυτόν και μόνο τον λόγο στο Mέμφις. Αυτός γέλασε και μου είπε «θα μιλήσω με τον πατέρα και θα σε πάρω». Μετά από 20 περίπου λεπτά χτύπησε το τηλέφωνο και με κάλεσε ο Eggleston για BBQ και συζήτηση! Πετούσα στα σύννεφα!

 

Εκείνη τη μέρα γνώρισα τον Eggleston, την οικογένειά του και τον βοηθό του Christian Patterson. Γίναμε φίλοι και οι συζητήσεις που γίνονταν περί φωτογραφίας, τέχνης και αισθητικής με βοήθησαν να βρω τη ματιά με την οποία θα εκφραζόμουνα στο μέλλον. Δεν είχαν τόση σημασία αυτά που λέγαμε αλλά το ότι συνειδητοποίησα ότι ένας καλλιτέχνης μαθαίνει να δουλεύει με το ένστικτό του – αυτό φυσικά μετά από χρόνια δουλειάς και μελέτης.

 

• Στην Ελλάδα γύρισα μετά από πολλά χρόνια, για οικογενειακούς λόγους. Ο αδερφός μου είχε πάει στο Ιράκ με τον αμερικανικό στρατό και οι γονείς μου είχαν πάρει σύνταξη στην Ευρώπη και αποφάσισαν να μείνουν στην Ελλάδα. Η μητέρα μου είχε πάθει μεγάλη κατάθλιψη, με την οικογένεια να ζει σε διάφορα μέρη του κόσμου και τον αδερφό μου να έχει πάει στον πόλεμο και προσπάθησε να μας μαζέψει κοντά, για να έχουμε τουλάχιστον ο ένας τον άλλο για συμπαράσταση.

 

• Άρχισα να φωτογραφίζω όταν πλέον οι αλλεργίες και το άσθμα δεν μου επέτρεπαν να χρησιμοποιήσω λάδια, διαλυτικά και σπρέι. Ποτέ δεν χρησιμοποίησα τη φωτογραφία για αναμνήσεις, ήταν πάντα για δουλειά· πάντα υπήρχε κάποια ιδέα πίσω από αυτό που ήθελα να κάνω. Ενώ ακόμα πειραματιζόμουν, μου δόθηκαν αρκετά ενδιαφέρουσες ευκαιρίες. Η πρώτη μου δουλειά ήταν οι Type O Negative όταν ήμουν πιτσιρικάς – με το που εμφανίστηκα στη φωτογράφιση, μερικά μέλη του συγκροτήματος μου ζήτησαν ναρκωτικά. Θυμάμαι, μετά, στο κείμενο που έγραψα, το ανέφερα αυτό και παραλίγο να με διώξουν από το περιοδικό.

 

Στη συνέχεια ακολούθησαν φωτογραφίσεις του Moby, των Stereo Lab, των R.E.M, των Erasure και πολλών άλλων. Ενώ ταξίδευα και φωτογράφιζα σε όλη την Αμερική, σε κάποια φάση βρέθηκα με έναν παλιό φίλο, επίσης φωτογράφο, στο Λος Άντζελες. Αποφασίσαμε να γίνουμε team και να φωτογραφίζουμε μαζί. Βρήκαμε ατζέντη και αρχίσαμε να δουλεύουμε στο Χόλιγουντ. Η πρώτη μας δουλειά ήταν ένα editorial μόδας με τους Jane's Addiction και την Alessandra Ambrosio για το περιοδικό «Flaunt».

 

Η δουλειά άρεσε στο περιοδικό και άρχισαν να μας δίνουν celebrities και μόδες να φωτογραφίζουμε κάθε μήνα. Σιγά-σιγά γνωρίσαμε και άλλους πελάτες και δουλεύαμε αρκετά. Σε κάποια φάση ζούσα μεταξύ Νέας Υόρκης, Καλιφόρνιας, βόρειας Καρολίνας και Τζόρτζια. Μπαινόβγαινα σε αεροπλάνα λες και ήταν ταξί, αλλά ένιωθα ότι η φωτογραφία στο Λ.Α. δεν μου ταίριαζε κι έτσι αποφάσισα να εγκατασταθώ ολοκληρωτικά στη Νέα Υόρκη.

 

• Κάποια στιγμή αποφάσισα να ασχοληθώ με τη μουσική. Δεν με ενδιέφερε να γίνω μουσικός, αλλά περισσότερο ο ήχος ως τέχνη, ως μορφή έκφρασης. Με άλλους δύο φίλους αρχίσαμε να πειραματιζόμαστε και να φτιάχνουμε μουσική ως συγκρότημα. Μετά από φωτογράφιση και συνέντευξη με τη Riz Maslen (Νeotropic, Small Fish with Spine) της δισκογραφικής Ninja Tune, καταλήξαμε να τρώμε μαζί της, όταν είδε τα synths και τα samplers που είχαμε και ζήτησε να ακούσει αυτό που κάνουμε.

 

Η Riz έτυχε να είναι A&R της δισκογραφικής OxygenMusicWorks από τη Νέα Υόρκη και μετά από μερικούς μήνες μας πήραν από την εταιρεία και υπογράψαμε μαζί τους ως ThreeMinuteHeroes για δυο EP. Αυτά έγιναν το '96 και το '97 έφυγα για Αμερική, νομίζοντας ότι θα μένω στη Νέα Υόρκη και θα το παίζω καλλιτέχνης.

 

• Στο περιοδικό «Ήχος» με πήγε ένας φίλος που δούλευε ως σύμβουλος του Καββαθά. Ήμουν μικρός τότε και ήθελα να κάνω πράγματα και γι' αυτό ο τότε αρχισυντάκτης Χρήστος Τσανάκας με πήρε δίπλα του και μου έμαθε πώς δουλεύουν τα περιοδικά. Ήταν τέλεια εποχή, μάζευα σαν μανιακός βινύλια και λάβαινα CDs από παντού. Εγώ έπαιρνα τα CDs, τα πουλούσα στο δισκάδικο στη Σόλωνος και Μασσαλίας και μετά έπαιρνα τα λεφτά και αγόραζα βινύλια.

 

Γενικά, η μουσική ήταν πάντα στη ζωή μου. Όταν ήμουν στους ThreeMinuteHeroes, κάποια στιγμή χρειάστηκαν χρήματα για να πάρουμε ένα sampler. Βάλαμε αγγελία για να πουλήσουμε ένα akaisynthesizer. Στην αγγελία απάντησε ο Γιάννης Παπαϊωάννου (ΙΟΝ), τον οποίο εκτιμούσα πολύ ως μουσικό και αρχισυντάκτη του «01». Πήγα με τον φίλο μου να του πουλήσουμε το akai ελπίζοντας ότι θα του μιλήσουμε λίγο παραπάνω, αλλά αυτός πήρε το synth και μας σνόμπαρε.

 

• Χρόνια μετά, ενώ είχαμε δουλέψει αρκετές φορές μαζί, εγώ ως φωτογράφος και ο Γιάννης ως δημοσιογράφος, με πήρε τηλέφωνο και μου ζήτησε να τραγουδήσω στο κομμάτι «LowLand». Το κομμάτι άρεσε, υπήρχε μια περίεργη χημεία μεταξύ μας κι έτσι δημιουργήθηκαν οι Mechanimal. Δεν μου περνούσε καν απ' το μυαλό ότι έναν χρόνο μετά θα είχαμε έναν soldout δίσκο και ότι θα παίζαμε σε χώρους σαν το Fuzz, τη Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών και ότι ο δίσκος αυτός θα είχε τέτοια απήχηση.

 

• Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω ζήσει τίποτα τραγικό μέχρι στιγμής, έχω σταθεί αρκετά τυχερός. Αυτά που ζω με την κρίση, ο τρόπος που βλέπω την πόλη μου να ασχημαίνει από αυτήν, τους συνανθρώπους μου να πεινάνε, να μην έχουν θέρμανση, να είναι σε απόγνωση, με κρατάνε ξύπνιο τον τελευταίο χρόνο.

 

 

O M.Hulot είναι διευθυντής της έντυπης LIFO και δουλεύει σε αυτήν από το πρώτο φύλλο της

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Freddie F.: «Πιστεύω ότι η μεγαλύτερη πρόκληση σε οποιοδήποτε πορτρέτο είναι η εμπιστοσύνη»
Ο εξαιρετικός φωτογράφος και συνεργάτης της LiFO θυμάται ιστορίες πίσω από μερικά χαρακτηριστικά πορτρέτα της στήλης «Οι Αθηναίοι», που φέρουν την υπογραφή του.
Οι Αθηναίοι της LifO στο Μουσείο Μπενάκη - Μια μεγαλειώδης έκθεση αποθεώνει την Αθήνα και τους κατοίκους της
Η LifO γιορτάζει 15 χρόνια πετυχημένης κυκλοφορίας τιμώντας αυτό που είναι ο πυρήνας του αντικειμένου της, τους Αθηναίους.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Τα ορφανά του Δημοτικού Βρεφοκομείου Αθηνών
Oι συγκλονιστικές φωτογραφίες της Βούλας Παπαϊωάννου κυκλοφόρησαν σε ένα συλλεκτικό «Λεύκωμα ζωής» από το Κέντρο Ερευνών «Ρίζες» και το Μουσείο Μπενάκη
«Όχι παντρεμένοι· αλλά θα το θέλαμε»: Ερωτευμένοι άντρες από άλλες εποχές
Το νέο φωτογραφικό λεύκωμα «A Photographic History of Men in Love» απεικονίζει ιστορίες αγάπης μεταξύ ανδρών σε τρυφερές φωτογραφίες που τραβήχτηκαν μεταξύ του 1850 και του 1950.
Το πέταγμα της χρυσαλλίδας. Φωτογραφίες του Γιώργου Γιατρομανωλάκη
The Splitting of the Chrysalis & the Slow Unfolding of the Wings
Ορισμένοι άνθρωποι είναι σωσίες κάποιου γάτου
Όλοι ξέρουμε πως οι σκύλοι συνήθως μοιάζουν με τα αφεντικά τους. Κάτι ανάλογο συμβαίνει με τις γάτες, αλλά πιο υπόγεια...
Η φωτογραφική ομάδα «Διαδρομές» στεγάζει στο κέντρο της Αθήνας το πάθος για τις στιγμές
Μια ομάδα που ορίζει ως μέσο τη φωτογραφία και ως προορισμό την προσωπική έκφραση του καθενός.
Γνωρίστε τον σπουδαίο Έλληνα φωτορεπόρτερ Σωκράτη Μπαλταγιάννη
Οι κοινωνικά ευαίσθητες φωτογραφίες του διαθέτουν ισορροπία, δυναμισμό και αναδίδουν έναν βαθύ ανθρωπισμό, που αποφεύγει την γλυκερή καλλιέπεια.
Jindrich Streit, ένας σπάνιος, υπέροχος φωτογράφος της τσέχικης επαρχίας
τα ανθρώπινα πλάσματα ανασαίνουν και φωτίζονται από μια αξιοπρέπεια παράξενη, που δεν ξέρεις από πού έρχεται, μέσα σε τόση λάσπη.
Η Νάπολη, συγκινητικά σκοτεινή
Φωτογραφίες του άγγλου φωτογράφου Sam Gregg
Μια φωτογραφική έκθεση που παρουσιάστηκε στην Τεχνόπολη, στο πλαίσιο της φετινής Athens Pride Week
Ο Δημήτριος Μασούρας μιλά για την έκθεση φωτογραφίας «Ιλίρ: Ένας Ήλιος από Πούλιες».
Από Αύγουστο Σεπτέμβρη
Φωτογραφίες: Σπύρος Στάβερης
Αδέσποτες γάτες στους δρόμους της Ιταλίας του 1950
Ασπρόμαυρες φωτογραφίες γατιών που περιπλανιούνται στα σοκάκια των ιταλικών πόλεων.
Σπάνιες φωτογραφίες από τα Μάταλα του '60 και του '70
15 φωτογραφίες του Wolfgang Kistler που αποτυπώνουν την απλή ζωή των κατοίκων στο διάσημο ψαροχώρι.
40 μέρες
Ξαφνικά, βοριαδάκι. Τι κάνουν αυτοί πρωι-πρωί;
Μάριο Βίττι: «Οι Έλληνες έχουν μια υπερηφάνεια δικαιολογημένη»
Ο σημαντικότερος πρεσβευτής των ελληνικών γραμμάτων στην Ιταλία και επίτιμος, πλέον, δημότης Ύδρας μάς μιλά από το σπίτι του στη Ρώμη με αφορμή την έκθεση φωτογραφιών του που φιλοξενείται στο νησί.
Η ονειρική ζωή των σκύλων του Παλμ Σπρινγκς
Η Αμερικανίδα φωτογράφος Νάνσι Μπαρόν φωτογραφίζει τα προνομιούχα τετράποδα μέσα στα φινετσάτα μοντερνιστικά σπίτια της παραθεριστικής πόλης της Νότιας Καλιφόρνιας.
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή