Στα 68 της πλέον και με το 15ο άλμπουμ στην καριέρα της να έχει μόλις κυκλοφορήσει (τίτλος του "Valve Bone Woe"), η Αμερικανίδα ροκ μουσικός που μετανάστευσε το 1973 στο Λονδίνο για να βιώσει ακολούθως το δικό της μύθο στην εποχή του πανκ και πέρα από αυτή ως τις μέρες μας, δεν έχει να φοβηθεί τίποτα και δεν έχει κανένα σκοπό να προσέχει τα λόγια της για να είναι αποδεκτή από το κλίμα των καιρών.

 

Όπως δηλώνει στη συνέντευξη που παραχώρησε στον Independent, υπάρχει ένα μόνιμο ερώτημα που την βασανίζει μετά από τέσσερις και πλέον δεκαετίες μουσικής καριέρας: «Γιατί δεν υπήρξαν πιο πολλές γυναίκες στα συγκροτήματα;»

 

Και επιχειρώντας να δώσει μόνη της απάντηση, λέει: «Κάποιες θα πουν "επειδή κανείς δεν μας ενθάρρυνε". Αυτό όμως ήταν όλο το νόημα του να φτιάξεις ή να ενταχθείς σε μια μπάντα αν ήσουν κορίτσι. Το ότι κανείς δεν σε ενθάρρυνε! Το ότι έπρεπε να σκεφτείς "άντε γαμηθείτε, θα το κάνω μόνη μου!". Και κάθομαι και σκέφτομαι, "γιατί κορίτσι μου δεν έπιασες μια κιθάρα; Γιατί δεν χώθηκες σε μια μπάντα;" Τόσα πολλά κορίτσια θα μπορούσαν να είναι σε μπάντες αν το ήθελαν...»

 

Στο πρόσφατο βιβλίο απομνημονευμάτων της με τίτλο "Reckless" εξομολογήθηκε τη δική της εμπειρία σεξουαλικής κακοποίησης όταν ήταν ακόμα έφηβη, από ένα μέλος μιας συμμορίας μηχανόβιων, σημειώνοντας όμως ότι έφερε και η ίδια ευθύνη, προκαλώντας τον.

 

Και συνεχίζει, επαναλαμβάνοντας αργά τη σκέψη της: «Αν ήθελαν. Αλλά δεν ήθελαν. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση. Απλά δεν ήθελαν. Ήταν μάλλον απασχολημένες να φροντίζουν τους γκόμενούς τους. Αυτή είναι η αλήθεια δυστυχώς. Το ξέρω ότι δεν μπορώ να λέω τέτοια πράγματα σήμερα, αλλά ειλικρινά χέστηκα! Είμαι η ζωντανή απόδειξη αυτών που λέω!»

 

Οι θεές του πανκ σε μια φωτογραφία: Deborah Harry, Viv Albertine, Siouxsie Sioux (πάνω), Chrissie Hynde, Poly Styrene, Pauline Black, Λονδίνο 1979
Οι θεές του πανκ σε μια φωτογραφία: Deborah Harry, Viv Albertine, Siouxsie Sioux (πάνω), Chrissie Hynde, Poly Styrene, Pauline Black, Λονδίνο 1979

 

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Χάιντ – η οποία έχει δύο κόρες από επιφανείς μουσικούς, μία από τον δεσμό της με τον θρύλο των Kinks, Ρέι Ντέιβις και μία από τον τραγουδιστή των Simple Minds, Τζιμ Κερ – προκαλεί αίσθηση με αμφιλεγόμενες δηλώσεις της, σαν αυτές που είχε κάνει πρόσφατα σχετικά με τη σεξουαλική κακοποίηση εις βάρος των γυναικών. «Αν δεν θέλεις να προκαλείς έναν βιαστή, μη φοράς ψηλά τακούνια για να μπορείς να τρέξεις και να ξεφύγεις πιο εύκολα αν παραστεί ανάγκη» είχε πει πριν από τέσσερα χρόνια στους Τάιμς του Λονδίνου. «Αν φοράς κάτι που δηλώνει "Έλα να με γ**ήσεις", καλύτερα να είσαι σβέλτη στα πόδια».

 

Στο πρόσφατο βιβλίο απομνημονευμάτων της με τίτλο "Reckless" εξομολογήθηκε τη δική της εμπειρία σεξουαλικής κακοποίησης όταν ήταν ακόμα έφηβη, από ένα μέλος μιας συμμορίας μηχανόβιων, σημειώνοντας όμως ότι έφερε και η ίδια ευθύνη, προκαλώντας τον. «Πρέπει να αποδεχόμαστε την ευθύνη και για την δική μας συμπεριφορά» δηλώνει σήμερα στη συνέντευξη της, αναφερόμενη και στην παράδοση των "γκρούπις", των κοριτσιών που συνόδευαν τους ροκ μουσικούς προσφέροντας τους πάσης φύσεως ερωτικές υπηρεσίες.

 

Κατά τη γνώμη της, αυτός είναι και ένας από τους βασικούς λόγους που δεν έχει φτάσει ακόμα στη μουσική βιομηχανία το κίνημα #MeToo – επειδή όπως λέει «τα κορίτσια ήταν γκρούπις και πρόσφεραν εθελοντικά τον εαυτό τους». Η ίδια είχε άραγε αρσενικούς "γκρούπις"; Δεν υπήρξε τέτοιο πράγμα, τονίζει: «Ένας αρσενικός "γκρούπι" είναι απλά οπαδός. Δεν είναι το ίδιο. Δεν είναι κάποιος που θα έρθει να σου προσφέρει χύμα στοματικό έρωτα...».