Νικόλας Άσιμος, Κατερίνα Γώγου, Παύλος Σιδηρόπουλος. Τρία ονόματα, τρεις καλλιτέχνες με αρκετά κοινά χαρακτηριστικά και πορεία, που έζησαν, δημιούργησαν και άφησαν το στίγμα τους στην περιοχή των Εξαρχείων.

 

Στη συζήτηση που ακολουθεί ο Χάρης Μαραμενίδης μας μιλά, μεταξύ άλλων, για τη «σχολή» που δημιούργησαν, για την αλληλεπίδρασή τους με τη γειτονιά με την οποία συνδέθηκαν κ.ά.

 

— Πείτε μας δυο λόγια για την ομάδα σας.

Τα Μουσικά & Ποιητικά Δρώμενα γεννήθηκαν ύστερα από μια συνάντηση φίλων ποιητών και μουσικών σε ένα παλιό καφέ στο Μοναστηράκι μετά από δική μου πρωτοβουλία πριν από τρία χρόνια, τον Γενάρη του 2016 συγκεκριμένα.

 

Σκοπός μας ήταν ‒και παραμένει‒ να διαδώσουμε την ποίηση και το έργο παλαιότερων και νέων ποιητών και δημιουργών σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους με έναν απλό διαδραστικό - μουσικοθεατρικό τρόπο.

 

Στην ομάδα μας συμμετέχουν άνθρωποι που αγαπούν την ποίηση και τη μουσική και ασχολούνται με αυτές τις δύο τέχνες είτε ως ερασιτέχνες («εραστές της τέχνης» τους αποκαλώ εγώ) είτε ως επαγγελματίες (αναφέρομαι σε αυτούς που ζουν μόνο από την τέχνη τους). Αυτή η σύζευξη και συνδημιουργικότητα, λοιπόν, μας βοήθησε να κάνουμε παραστάσεις ανάλογου περιεχομένου σε όλη την Ελλάδα.

 

Πιστεύω ότι ορισμένοι χρειαζόταν να βάλουμε το χεράκι μας και το μυαλό μας να δουλέψει ούτως ώστε να αποκτήσει ξανά η ποίηση τη θέση που της ανήκει στις καρδιές των απλών ανθρώπων που τη γνώρισαν, ίσως για πρώτη φορά, μέσα από το μελοποιημένο έργο σημαντικών Ελλήνων και ξένων ποιητών. Εκεί οι παραστάσεις μας δένουν με τη μουσική και χαρίζουν όμορφες στιγμές στους φίλους και στις φίλες που έρχονται να μας δουν.

 

Πιστεύουμε ‒και το λέμε συχνά στις παραστάσεις μας‒ αυτό που είχε πει ο Πάμπλο Νερούδα: «Η ποίηση δεν ανήκει σ' αυτούς που τη γράφουν, μα σ' εκείνους που την έχουν ανάγκη».

 

Η περιοχή των Εξαρχείων συμβόλιζε, πολλά χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, τον αντιεξουσιαστικό χώρο και την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών. 

 

— Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με τους ποιητές των Εξαρχείων στην τελευταία σας παράσταση;

Η διαφορά του καλού από το ιδιοφυές είναι ότι στο ιδιοφυές κατοικεί, γεννιέται και μεγαλώνει η ποίηση. Οι τρεις αυτοί, λοιπόν, ο Νικόλας Άσιμος, η Κατερίνα Γώγου και ο Παύλος Σιδηρόπουλος, ήταν αληθινοί ποιητές, ιδιοφυιείς, έργω και λόγω. Τους διαβάζεις και λες «ξαναγεννήθηκα».

 

Επίσης, βίωσαν και οι τρεις με σωματικό πόνο την κοινωνική πραγματικότητα. Ανήσυχοι και μπροστάρηδες στα κοινωνικά ζητήματα. Μίλησαν για έναν αυθεντικό, διαφορετικό πολιτισμό που αφορά το πώς άγεται και φέρεται ο καθένας μας στην καθημερινότητα. Πίστευαν ότι οι άνθρωποι δεν είναι μηχανές και δεν πρέπει ποτέ να γίνουν.

 

Πίστευαν, επίσης, ότι οι τέχνες δεν μπορεί να είναι το δικαίωμα μιας μικρής ελίτ που τις έλεγχε και τις ελέγχει ακόμα λόγω του χρήματος και της εξουσίας που το αυτό της δίνει. Τα έλεγαν, τα υποστήριζαν και τα πλήρωναν. Το ίδιο συνεχίζουμε να κάνουμε κι εμείς λόγω συνείδησης και κοινής με αυτούς πεποίθησης.

 

Πιστεύω ότι ορισμένοι χρειαζόταν να βάλουμε το χεράκι μας και το μυαλό μας να δουλέψει ούτως ώστε να αποκτήσει ξανά η ποίηση τη θέση που της ανήκει στις καρδιές των απλών ανθρώπων.
Πιστεύω ότι ορισμένοι χρειαζόταν να βάλουμε το χεράκι μας και το μυαλό μας να δουλέψει ούτως ώστε να αποκτήσει ξανά η ποίηση τη θέση που της ανήκει στις καρδιές των απλών ανθρώπων.


— Ποια η σχέση καθενός με την περιοχή; Πώς επηρέασε την καλλιτεχνική τους δημιουργία;

Η περιοχή των Εξαρχείων συμβόλιζε, πολλά χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, τον αντιεξουσιαστικό χώρο και την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών.

 

Λόγω παράδοσης παραμένει ως περιοχή σημείο αναφοράς για κάποιους ανθρώπους που αναζητούν, που δημιουργούν, που αντιστέκονται στους καθημερινούς ψυχαναγκασμούς και στην καθημερινή καταπίεση των κοινωνικών πρέπει.

 

Επίσης, είναι μια συνοικία που φιλοξενεί πολλές ανεξάρτητες καλλιτεχνικές ομάδες και τις δημιουργίες τους. Αυτόν τον ρόλο έπαιξε και για τους τρεις. Ο Νικόλας, η Κατερίνα και ο Παύλος σημάδεψαν αυτήν τη γειτονιά με την προσωπική και καλλιτεχνική τους πορεία.

 

— Ποια ήταν τα κοινά τους σημεία;

Ήταν και οι τρεις τους ποιητές λόγω και έργω και η ποίησή τους με αγγίζει και με κάνει καλύτερο άνθρωπο. Επίσης, μου δίνει τη δυνατότητα να δω την κοινωνία και τους ανθρώπους με άλλο μάτι.

 

Όταν θελήσεις να τη διαβάσεις και να την κατανοήσεις με την ψυχή σου σε κάνει, ούτως ή άλλως, να θες να αλλάξεις την κοινωνία, αυτός είναι ο ρόλος της άλλωστε.

 

Ο Οδυσσέας Ελύτης είχε πει ότι «η ποίηση είναι μια πηγή αθωότητας γεμάτη επαναστατικές ιδέες». Αυτό με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο. Γιατί ένας ποιητής πρέπει να ζει και να πεθαίνει ως ποιητής. Να αφυπνίζει, να δημιουργεί και να διδάσκει τον κόσμο με τον λόγο του και το παράδειγμά του κυρίως.

 

— Αυτή η ιδιότυπη σχολή ή ρεύμα έχει εκπροσώπους στις μέρες μας;

Αρκετούς, όπως διαπιστώνω στην πορεία, κι αυτό είναι πολύ σημαντικό. Υπάρχουν νέοι δημιουργοί που αποφεύγουν να εμπλακούν στο αλισβερίσι της εξουσίας και των εχόντων το χρήμα με τις τέχνες και τα γράμματα. Μένουν εκτός λόγω συνείδησης. Γράφουν και δημιουργούν και παρουσιάζουν τις εργασίες τους χωρίς δεσμεύσεις κάτω από το τραπέζι. Κι αυτό γίνεται με οικονομικό και εργασιακό κόστος.

 

Επίσης, δεν τυγχάνουν πληρωμένης προβολής από την τηλεόραση και το ραδιόφωνο που συνήθως υποστηρίζουν μια κάστα 100 ανθρώπων οι οποίοι εδώ και 50 χρόνια αποτελούν το κατεστημένο των πολιτιστικών δράσεων. Προσωπικά, έχω βαρεθεί να τους βλέπω και να τους ακούω. Είναι θέμα αισθητικής πια.

 

Επίσης, τους χαρακτηρίζει μια απάθεια για όσα τραγικά και απάνθρωπα συμβαίνουν στην κοινωνία και στη ζωή. Είναι μια γυάλα που μέσα της γυρνάνε τα χρυσά παιδιά της TV και του lifestyle και ο κόσμος παρακολουθεί ποιο μπαλάκι θα βγει από την τρύπα. Κάτι σαν τον τζόγο, με επιδοτήσεις, πληρωμένες παραστάσεις και ακριβά μεροκάματα προς χάριν της σιωπής της διανόησης...

 

Εμείς είμαστε αντίθετοι και γι' αυτό συνειδητά ένα κομμάτι της κοινωνίας έρχεται, μας βλέπει, μας αγαπά και μας εκτιμά. Κι αυτό είναι σπουδαίο και ενθαρρυντικό!

 

Τα Μουσικά & Ποιητικά Δρώμενα γεννήθηκαν ύστερα από μια συνάντηση φίλων ποιητών και μουσικών σε ένα παλιό καφέ στο Μοναστηράκι μετά από δική μου πρωτοβουλία πριν από τρία χρόνια.
Τα Μουσικά & Ποιητικά Δρώμενα γεννήθηκαν ύστερα από μια συνάντηση φίλων ποιητών και μουσικών σε ένα παλιό καφέ στο Μοναστηράκι μετά από δική μου πρωτοβουλία πριν από τρία χρόνια.

 

Info

Η επόμενη συνάντηση που επιμελείται η ομάδα «Μουσικά & Ποιητικά Δρώμενα» είναι «Ένα Νοσταλγικό Αφιέρωμα στο Νέο Κύμα»

Κυριακή 31/3, 21:00

Κελάρι Athenaeum (Aδριανού 3, Θησείο)

Ερμηνεύουν και τραγουδούν: Αλίκη Ζωγράφου, Τάκης Κωνσταντακόπουλος

Στο πιάνο ο Παντελής Λεγάκης

Αφηγούνται και Απαγγέλλουν: Χαρης Μαραμενίδης, Όλγα Μουργελά, Βίκυ Τσιμπιρλή, Ιωάννα Δημοπούλου