Οι Όμορφες Μέρες του Γιώργου μαζί μου

Για μια ταινία του Γιώργου Τζώρτζη, που πέθανε σήμερα

 

 

 

 

Ο Γιώργος Τζώρτζης που πέθανε σήμερα είχε παίξει σε μια ταινία σχεδόν αλλόκοτη και σίγουρα άμοιαστη με οποιαδήποτε άλλη, ελληνική. Το «Όμορφες Μέρες» του Κώστα Ασημακόπουλου.

 

Δηλαδή, κάποιος που θα την έβλεπε βιαστικά και υπεράνω, δεν θα καταλάβαινε και πολλές διαφορές. Αμήχανο μελό, κουλέρ λοκάλ, απλοϊκό σενάριο... 

 

Όμως υπάρχει κάτι μυστήριο και λεπτό στην ταινία αυτή, που θα το ΄λεγες σχεδόν αγνότητα. Το ίδιο πράγμα που διακρίνω όταν βλέπω το «Σκιές στην Άμμο» του Μαυρομμάτη.

 

Ο Τρούσας δυσανασχετεί όταν χρησιμοποιώ ασαφείς, συναισθηματικούς όρους για να προσδιορίσω ένα έργο τέχνης. Κάποτε με ειρωνευόταν (πριν του ζητήσω να γράφει στη lifo) επειδή μιλώ με ήξεις-αφήξεις για την ροκ φάση του Γιώργου Ρωμανού.

 

Τι σημαίνει αγνότητα; Δεν είναι, δεν επιτρέπεται να είναι κριτικος όρος. Θεολογίζει σχεδόν. 

 

Επιμένω ωστόσο. Συγγενεύει ίσως με την αφέλεια που αναφέρει ο Σίλερ στο «Περί αφελούς και συναισθηματικής ποιήσεως». Τις απονήρευτες καρδιές με το σχεδόν προγλωσσικό βαλάντωμα, που συχνά κουτρουβαλάνε στο κιτς και τα στερεότυπα. Όχι σε όλες, αλλά σε μερικές, ελάχιστες, διακρίνεις μια φευγαλέα λοξότητα που είναι όλη δική τους― ο τρόπος που καδράρουν, που μιλάνε, έχει μια πειθώ που τούς δόθηκε χωρίς να τη σκεφτούν.

 

Εντείνει η νοσταλγία τη σκέψη μου; Όχι. Αντιθέτως, με κάνει καχύποπτο. Πιστεύω ότι υπάρχουν καμμιά δεκαριά ταινίες  του ελληνικού κινηματογράφου που αδικήθηκαν επειδή κατηγοριοποιήθηκαν βιαστικά, μυωπικά, ως εμπορικές ή βήτα. Δεν είναι αριστουργήματα, είναι όμως διαμάντια μοναξιάς. Ολομόναχες κατασκευές. Ένα ακόμη: «Το Ταξίδι» με τη Βουγιουκλάκη.

 

Το «Όμορφες μέρες» ανήκει σε αυτά. Το διαπερνά μια λεπτότητα σχεδόν ερήμην. Έχει σπουδαία μουσική. Παύσεις, που δημιουργούν μουσική, επίσης. Ηθοποιούς έξοχους. 

 

Το όλον έχει μια ελλειπτικότητα που επιτείνεται από το ασυγχρόνιστο ντουμπλάζ, το λίγο άγαρμπο μοντάζ και μια καθυστέρηση στις ατάκες να ειπωθούν στις μη κωμικές σκηνές― σαν όλοι να διστάζουν να μιλήσουν και να ζήσουν. Αυτός ο δισταγμός παράγει κομψότητα, κι ας μοιάζουν όλα εραστεχνικά.

 

Και έχει και τον Γιώργο Τζώρτζη που πάει να εξαπατήσει μια ετοιμαθάνατη πλούσια για να της φάει τα λεφτά, αλλά την ερωτεύεται εντέλει!

 

Τον σούπερ Γιώργο, τον μετρημένο και ήσυχο ηθοποιό, που πέθανε σήμερα.