Ο Προφήτης Ηλίας στην έρημο. Τοιχογραφία της Μονής Γκρακάνιτσα, Κοσσυφοπέδιο, Σερβία, περ. 1320
Ο Προφήτης Ηλίας στην έρημο. Τοιχογραφία της Μονής Γκρακάνιτσα, Κοσσυφοπέδιο, Σερβία, περ. 1320

 

Μου άρεσε πάντα η ιστορία ότι κοράκια πήγαιναν καθημερινά ψωμί στον Προφήτη Ηλία στην έρημο.

 

Για πρωινό. (Το δειλινό, τού πήγαιναν κρέας).

 

Επί 3½ χρόνια «κόρακες έφερον αυτώ άρτους το πρωί και κρέα το δείλης, και εκ του χειμάρρου έπινεν ύ­δωρ».

 

Όλες σχεδόν οι ιστορίες ασκητισμού, μόνωσης, απομάκρυνσης από τον κόσμο, έχουν τέτοια στοιχεία μιας θαυματουργής σχεδόν εγκράτειας,  όπου ένα φύλλο ή μια μπουκιά ψωμί αποκτούν ξανά χαρακτήρα πολύτιμο.

 

Κι αυτό μ' αρέσει. Γιατί έχουμε πολλά (κυρίως στο κεφάλι μας), που τίποτα δεν μένει. 

 

Το θυμήθηκα βλέποντας μια ωραία βαϊραλιά, πριν λίγο...