Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Του χρωστάμε

Ο Νταλάρας είναι πολύ πάνω από σπουδαίος τραγουδιστής. Πρόκειται κυριολεκτικά για καλλιτεχνικό φαινόμενο που διαρκεί περισσότερα από 50 χρόνια.
Το σπάνιο ηχόχρωμα της φωνής του έλκει από το Βυζαντινό μέλος, το δημοτικό τραγούδι, τους ρεμπέτες και τη λαϊκή φτωχογειτονιά.

Ο Νταλάρας είναι πολύ πάνω από σπουδαίος τραγουδιστής.

Πρόκειται κυριολεκτικά για καλλιτεχνικό φαινόμενο που διαρκεί περισσότερα από 50 χρόνια.

 

Ένα βαρύτιμο «μουσικό κουτί» με το πιο πλούσιο, γνήσιο και ειλικρινές απόσταγμα του βίου μας.

 

Αφοσιωμένος, φιλομαθής, χαλκέντερος και ακραία εμμονικός όπως όλοι οι μεγάλοι ερευνητές, επιστήμονες, διανοούμενοι και καλλιτέχνες, εννοεί να κατέχει και να δαμάζει το υλικό του. 

 

Είvαι οριστικά και αμετάκλητα «ταγμέvoς» όπως εύστοχα είπε ο Βασιλικός. 

 

Ο Θεοδωράκης αποκαλύπτει ότι ο Νταλάρας τού έμαθε τους «δρόμους» του λαϊκού τραγουδιού επειδή «ξέρει όλα τα όργανα, ακούει τα πάντα και θα μπορούσε να γίνει μαέστρος καλύτερος απ’ όλους». Τα ίδια κι ο Μούτσης, «τον είδα μια φορά να κουρδίζει την ορχήστρα του και γούρλωσα τα μάτια μου».

 

Ίσως η σκληρή αυτοπειθαρχία και η ένθεη τελειομανία του ενοχλούν τους χύμα και ρατέ του σιναφιού (που έχουν όμως κι αυτοί τη δική τους χάρη).

 

Άνθρωπος με βαθύτατο ένστικτο δεν υπέκυψε σε ευκολίες.

Με πολύ μόχθο και τεράστια επιμονή, έχει εισχωρήσει στο τραγούδι σε βάθος που δεν έφτασε ποτέ κανένας τραγουδιστής.  

 

Σωματοποιεί απολύτως στίχο και μουσική και δημιουργεί την ξεχωριστή ατμόσφαιρα κάθε τραγουδιού που ερμηνεύει, πότε με σπάνιο τσαμπουκά, πότε με άφατη τρυφερότητα και πάντα με ασίγαστο πάθος

 

Το σπάνιο ηχόχρωμα της φωνής του έλκει από το Βυζαντινό μέλος, το δημοτικό τραγούδι, τους ρεμπέτες και τη λαϊκή φτωχογειτονιά.    

 

Έχει μέσα του όλο το ελληνικό «ντουέντε» γι’ αυτό μπορεί να πει τα πάντα. Είναι δικά του γιατί είναι άνθρωπος δικός μας. Κουβαλάει την ψυχή και την ιστορία μας. Μας θυμίζει ποιοι είμαστε. 

 

Ο Νταλάρας ακολούθησε περισσότερο τα ίχνη των μεγάλων της Γενιάς του ’30, παρά τους συγκαιρινούς του. 

 

Στην τραγουδιστική κιβωτό του διασώζει τον ελληνικό λαϊκό πολιτισμό που αποτύπωσαν, Ελύτης, Χατζηκυριάκος-Γκίκας, Σεφέρης, Θεοτοκάς, Τσαρούχης για καφενέδες, νησιώτικα σπίτια, καΐκια, προσφυγικές παράγκες, εργάτες, λιόδεντρα, αμπέλια, αγάλματα, αντάρτες, πόνο, αγάπες, διονυσιασμό και αιδημοσύνη. 

 

Όταν πιάνει ένα τραγούδι το τελειοποιεί μουσικά και ερμηνευτικά σαν να κόβει από ένα ρούχο τις κλωστές που περισσεύουν και μας το παραδίδει αψεγάδιαστο. 

 

Ίσως η σκληρή αυτοπειθαρχία και η ένθεη τελειομανία του ενοχλούν τους χύμα και ρατέ του σιναφιού (που έχουν όμως κι αυτοί τη δική τους χάρη).  

 

Καμιά τέχνη δεν διαθέτει την αμεσότητα του τραγουδιού.

Σε τρία λεπτά σε κάνει κομμάτια. 

 

Και ο Νταλάρας υπό το βάρος των αριστοκρατικών του επιλογών, είναι για μισό αιώνα η ψυχική παραμυθία των απλών ανθρώπων. Τραγουδήσαν, χάρηκαν, θυμήθηκαν, έκλαψαν, αγάπησαν μαζί του.

 

Του χρωστάμε.

 

Ο Διονύσης Χαριτόπουλος είναι συγγραφέας. Γεννήθηκε το 1947 στον Πειραιά όπου από μικρή ηλικία έκανε διάφορες χειρωνακτικές δουλειές στο Λιμάνι και στα γύρω μηχανουργεία. Eγκατέλειψε νωρίς δύο απόπειρες σπουδών στην Αθήνα και στο Λονδίνο και δούλεψε στη διαφήμιση μέχρι το 1990. Γνωστότερα έργα του: "Δανεικιά γραβάτα", "525 τάγμα πεζικού", "Τα παιδιά της Χελιδόνας", "Άρης, ο αρχηγός των ατάκτων", "Εκ Πειραιώς"

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Γιώργος Νταλάρας: Η φήμη είναι ταλαιπωρία!
«Αντί να βλέπουν τον Γιώργο, βλέπουν τον Νταλάρα και τον κάνουνε ό,τι θέλουνε...»
Το μίσος και ο Γιώργος Νταλάρας
Η αντίληψη ότι όσοι υποστηρίζουν το μνημόνιο θα πρέπει να προπηλακίζονται είναι ιδανική συνταγή για εμφύλιο πόλεμο.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ο ηλικιακός ρατσισμός
Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που οι ηλικιωμένοι βρίσκονται στο στόχαστρο ή στο περιθώριο
Αγαπημένε Ζακ, αγαπημένη Zackie, χθες πήγαμε στην κηδεία σου
Ο Filtig γράφει ένα ανοιχτό γράμμα στον Ζακ Κωστόπουλο εκ μέρους μιας κοινότητας που μόλις έμαθε τι σημαίνει queer πένθος.
Διαχωρισμός Κράτους-Εκκλησίας: Πότε επιτέλους θα πάψουμε να είμαστε η «Τεχεράνη της Ευρώπης»;
Επιτακτικότερη παρά ποτέ είναι η εκκοσμίκευση της Ελλάδας.
Ο πάτος. Aπό τον Δημήτρη Δημητριάδη
Υπάρχει μία πλευρά «επωνύμων» οι οποίοι σιωπούν ή εμφανίζονται να μιλούν αλλά με μασημένα ή ασαφή, ουδέτερα, ανούσια, λόγια, όταν απαντούν στην ερώτηση τι σκέφτονται για «την σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα».
Ψαραντώνης της Εφταλούς: O άνθρωπος που έσκαβε τη θάλασσα
Μια μαρτυρία του Κώστα Γκοτζαμάνη στο LIFO.gr για τον μυθιστορηματικό Ψαραντώνη της Εφταλούς- τον οποίο είχε συναντήσει ως αγροτικός γιατρός στο καλύβι του με έναν εξημερωμένο γλάρο και γάτες που κολυμπούσαν να τον προϋπαντήσουν όταν γύριζε απ΄ το ψάρεμα.
Άγγελος Παπαδημητρίου: Αυτή η αυγουστιάτικη φτώχεια που μας χωράει όλους σαν ξενοδοχείο τρίτης κατηγορίας
Ο Άγγελος Παπαδημητρίου γράφει για τον ελληνικό Αύγουστο - αυτό τον θρίαμβο των ελαχίστων- μένοντας στην Αθήνα, «φτωχός ανάμεσα στους φτωχούς».
Ένα πικρό αντίο στη γενιά του λαϊφστάιλ
Υπήρξαμε για λίγο βασιλιάδες του κόσμου.
20 χρόνια από την αποδημία του Κωστή Μοσκώφ
Ο Μοσκώφ πλησίαζε με τον τρόπο του τον τύπο ενός homo universalis της εποχής του. Μα ήταν γεννημένος για ποιητής, αυτή ήταν η αυθεντική δημιουργική στόφα του.
Προπαγάνδα
Ο πόλεμος μεταξύ των κομμάτων για την κατάληψη της εξουσίας είναι λυσσώδης.
Ο ρόλος του καλλιτέχνη
Κανένας καλλιτέχνης, όσο εγωιστής κι αν είναι, δεν δουλεύει μόνο για τον εαυτό του. Επιδιώκει πάντα το έργο του να φτάσει στους φυσικούς του παραλήπτες που είναι οι συμπολίτες του.
Όσα γνωρίζουμε για τις πρωτοπορίες (και τον άνθρωπο) είναι λάθος;
Μια απόπειρα να απαντηθεί το ερώτημα, υπό το φως των επαναστατικών ανακαλύψεων της γνωστικής ψυχολογίας και της νευροεπιστήμης για τη σχέση ανάμεσα στο νεόκοπο Εγώ και τον Κυρίαρχο Νευρωνικό Εαυτό, λαμβάνοντας υπόψη τις απόψεις τής κβαντικής φυσικής για τον τρόπο λειτουργίας του εγκεφάλου.
Αυτό που απομένει
«Κουλτούρα είναι αυτό που απομένει όταν ξεχάσεις όσα έμαθες».
Μίμης ο ψαράς
Έβγαλε το Βαρβάκειο, έβγαλε το Οικονομικό Πανεπιστήμιο αλλά έκανε καριέρα ψαρά στη Βαρβάκειο Αγορά. Δεν άντεχε να κλειστεί σε γραφείο. Προτιμούσε να πουλάει ψάρια, να φωνάζει και να καλαμπουρίζει ελεύθερος.
Κουτσό άλογο
Κέρδισε τις εκλογές με το «λεφτά υπάρχουν». Μετά πήγε στο Καστελόριζο να μας πει το αντίθετο «λεφτά γιοκ».
Μη διαβάζετε
Αν δεν σας ενδιαφέρει να εννοήσετε τον κόσμο και να ερευνήσετε τον βαθύτερο εαυτό σας, δεν υπάρχει λόγος.
Δεν υπάρχει δυνατότητα σχολιασμού
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή