Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
Σινεμά

Ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος δίνει ενάμιση αστεράκι στο Ουζερί Τσιτσάνης και εξηγεί γιατί

Μια ιστορία που ειπώθηκε επιφανειακά και μια καλή ευκαιρία που χάθηκε.

Ουζερί Τσιτσάνης
Εποχής
Ελλάδα, 2015, (ΕΓΧΡ.)
Σκηνοθεσία: Μανούσος Μανουσάκης
Πρωταγωνιστούν: Ανδρέας Κωνσταντίνου, Χάρης Φραγκούλης, Χριστίνα Χειλά-Φαμέλη

 

 

Ο Μανούσος Μανουσάκης επιστρέφει στον κινηματογράφο έπειτα από δεκαετίες μακράς τηλεοπτικής διαδρομής, μεταφέροντας στην οθόνη το ομώνυμο μυθιστόρημα του Γιώργου Σκαμπαρδώνη, τηρώντας την ενδιαφέρουσα και ασυνήθιστη για τα ελληνικά δεδομένα ιδέα του βιβλίου: ο έρωτας ανάμεσα σε μια Εβραία και έναν χριστιανό εξελίσσεται στο επίκεντρο, την ίδια στιγμή που ο Βασίλης Τσιτσάνης, η ψυχή του έργου, παρατηρεί ανθρώπινες συμπεριφορές και σταδιακά εμπνέεται από τα γεγονότα (βρισκόμαστε στην κατεχόμενη Θεσσαλονίκη, το 1942, με τους Γερμανούς να έχουν ξεκινήσει τις πρώτες μεταφορές των Εβραίων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης), χωρίς να παρεμβαίνει πρωταγωνιστικά στην πλοκή.

 

Το πρώτο και, ίσως, κυριότερο πρόβλημα της συνειδητά αφηγηματικής ταινίας εστιάζεται στο νευρικό μοντάζ, που από την αρχή δίνει έναν άνευ λόγου βιαστικό ρυθμό: τα απότομα κοψίματα στα πρόσωπα και τη δράση δεν αφήνουν περιθώρια πληρότητας έκφρασης και βαθύτερης δραματικότητας, αφήνουν δε κενά στην στους χαρακτήρες, που πασχίζουν να συμπληρωθούν στη συνέχεια. Πλούσιο σε υλικό και διανομή, το πολυπρόσωπο Ουζερί Τσιτσάνης στρίβει απότομα και τρέχει γρήγορα, αντιβαίνοντας το εσωτερικό τέμπο των ηρώων αλλά και το πνεύμα της εποχής του – κάποια σημαντικά σημεία, όπως οι αρνητικοί ρόλοι του αρχιραβίνου και του δοσίλογου, βγαίνουν θολοί και ανεξήγητοι, σαν έχουν πέσει θύματα στο τελικό μοντάζ.

 

Ενώ ο Θέμης Καραμουρατίδης σέβεται και ως έναν βαθμό φρεσκάρει τον ήχο των εκπληκτικών τραγουδιών, ο ίδιος ο Τσιτσάνης του έργου δεν παρουσιάζεται απλώς ως παθητικός δέκτης που αφυπνίζεται σταδιακά, αλλά ως αμήχανος κομπάρσος, παρά την προσπάθεια του πάντα εύστοχου Ανδρέα Κωνσταντίνου να δώσει ένταση και αγωνία. Ο έρωτας ανάμεσα στον Χάρη Φραγκούλη (Γιώργος) και τη Χριστίνα Χειλά-Φαμέλη (Εστρέα) περνάει από πολλές φάσεις, μερικές αμήχανες και πεζές, και μερικές συγκινητικές, σε μια παραγωγή άνιση, που άλλοτε αναπαριστά φιλότιμα κι άλλες φορές χρησιμοποιεί την εποχή ως ντεκόρ για να προχωρήσουν οι διάλογοι την πλοκή.

 

Το Ουζερί Τσιτσάνης μας πάει πίσω, σε ένα σινεμά λαϊκό, με αίσθημα και περιπέτεια και αναφορές στις ρίζες. Η αίσθηση, ωστόσο, που αναδίδει είναι αυτή μιας ιστορίας που ειπώθηκε επιφανειακά και μιας καλής ευκαιρίας που χάθηκε.

 

Γεννήθηκα στην Αθήνα και μεγάλωσα στην Καλλίπολη του Πειραιά. Σπούδασα Κοινωνιολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και Επιστήμες Τύπου και Πληροφόρησης, με κατεύθυνση στον κινηματογράφο, στη Σορβόνη. Ξεκίνησα να δουλεύω ως κριτικός κινηματογράφου στο περιοδικό Σινεμά και τον ΑΝΤΕΝΝΑ και συνεργάστηκα με εφημερίδες και περιοδικά σε μόνιμη βάση. Εδώ και μια δεκαετία, κάνω κριτικές σε ταινίες, συνεντεύξεις, ανταποκρίσεις από τα μεγάλα φεστιβάλ και ρεπορτάζ για τη LIFO και τον ALPHA TV.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

O Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος  δίνει 3 ½ άστρα στο Carol και εξηγεί γιατί
Ο Τοντ Χέινς γυρίζει ένα μητροπολιτικό Brokeback Mountain, χωρίς να πιέζει με ακτιβιστικό άγχος, στην εξαιρετικά σχεδιασμένη, λίγο απόμακρη ταινία του.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ο Σύλλας Τζουμέρκας από το Μεσολόγγι στη Θάλασσα των Σαργασσών
Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Σύλλας Τζουμέρκας εξηγεί ποιες είναι οι προθέσεις και επιδιώξεις του με το «Θαύμα της Θάλασσας των Σαργασσών», αναλύει, χωρίς σπόιλερ, τους δύο γυναικείους πρωταγωνιστικούς ρόλους και αποκαλύπτει τη φύση και το ύφος της τρίτης μεγάλου μήκους ταινίας του.
Μάρτιν Σκορσέζε: «Μαθαίνοντας να πεθαίνεις, περί αυτού πρόκειται»
«Μετά από τόση οργή και τόσον αγώνα στη ζωή, όλα τελικά καταλήγουν στον τρόπο εξόδου απ’ αυτή» λέει ο 76χρονος σκηνοθέτης μιλώντας στους Los Angeles Times για τον ‘Ιρλανδό’, το ελεγειακό μαφιόζικο έπος του που κλείνει οριστικά έναν μυθικό κύκλο ταινιών
Η κριτική μας για το «Ο Ιρλανδός» του Σκορσέζε: 5 άστρα - είναι αριστούργημα
Στη χρυσή του ωριμότητα ο Σκορσέζε γυρίζει ακόμη ένα αριστούργημα που επαξίως στέκεται στην πρώτη τριάδα των έργων του - ίσως μαζί με τον Ταξιτζή και το Οργισμένο Είδωλο.
10ο Φεστιβάλ Πρωτοποριακού Κινηματογράφου της Αθήνας: Τα highlights της φετινής διοργάνωσης
Μια ματιά στο φετινό πρόγραμμα και δύο επιλογές που ξεχωρίσαμε από την ενότητα «Σεξουαλικές απελευθερώσεις, οπτικές επαναστάσεις»: το πρώτο γκέι φιλμ στην ιστορία του κινηματογράφου και την ιστορία μιας θρυλικής τρανς στο Βελιγράδι μετά τον εμφύλιο.
Το The Crown ως ξέπλυμα της μοναρχίας και ως απόηχος του Brexit
Η εξαιρετικά δημοφιλής και στη χώρα μας τηλεοπτική σειρά δεν είναι η πρώτη πρόσφατη παραγωγή υψηλού κύρους που φαίνεται να παρατηρεί με «ροζ γυαλιά» την σύγχρονη ιστορία της βρετανικής μοναρχίας.
αδελφέ Αντονιόνι *
Εδώ Ζabriskie point
Με ποιους θα ήταν ο Χριστός σήμερα;
Απάντηση: Με τους οικονομικούς μετανάστες και τους πρόσφυγες, σύμφωνα με την αφήγηση της ταινίας «Το Νέο Ευαγγέλιο» που γυρίστηκε στον Ιταλικό Νότο, στο ίδιο ακριβώς σκηνικό που είχε γυριστεί «Το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο» του Παζολίνι αλλά και «Τα Πάθη του Χριστού» του Μελ Γκίμπσον.
Τι συνέβαινε στην Ελλάδα, στις τέχνες και τα γράμματα, τον ταραγμένο Νοέμβρη του 1973;
Θέατρο, κινηματογράφος, μουσική, βιβλίο, χορός, εικαστικά, διαλέξεις, αλλά και η λογοκρισία να δουλεύει...
Όλες οι ταινίες του Μάρτιν Σκορσέζε στο καλειδοσκόπιο του LIFO.gr
Ο Μάρτι κλείνει σήμερα τα 77 κι εμείς ξαναβλέπουμε μία-μία όλες τις ταινίες μιας σπουδαίας φιλμογραφίας, λίγο πριν από την επίσημη πρεμιέρα στη χώρα μας του επικού «Ιρλανδού»
«Last Christmas»: Η σημασία και η ανανέωση του είδους της ρομαντικής κομεντί
Ο σκηνοθέτης Πολ Φιγκ και η πρωταγωνίστρια Εμίλια Κλαρκ εξηγούν γιατί το «Last Christmas» δεν είναι μια συνηθισμένη συνάντηση του έρωτα με το γέλιο.
Ματ Ντέιμον και Κρίστιαν Μπέιλ: Μια φιλία που άλλαξε την Ιστορία, «Κόντρα σε όλα»
Οι βραβευμένοι με Όσκαρ Ματ Ντέιμον και Κρίστιαν Μπέιλ πρωταγωνιστούν στο «Κόντρα σε όλα» που είναι βασισμένο στην αληθινή ιστορία του οραματιστή Αμερικανού σχεδιαστή αυτοκινήτων Κάρολ Σέλμπι και του ατρόμητου Βρετανού οδηγού Κεν Μάιλς.
Από το Τέξας στον ISIS: Ένα 20λεπτο υποβλητικό ντοκιμαντέρ στο Netflix λέει πολλά για την απομόνωση, τη φιλία και τα πολιτισμικά στερεότυπα
Η βραβευμένη στο Sundance μικρού μήκους ταινία “Ghosts of Sugar Land” ξετυλίγει το προσωπικό δράμα μιας παρέας φίλων από το Χιούστον του Τέξας προσδίδοντάς του συγχρόνως μια γεωπολιτική εμβέλεια
Ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο γίνεται σήμερα 45 και θυμόμαστε 10+1 αγαπημένες ερμηνείες του
Από την προ «Τιτανικού» εποχή μέχρι το (καθυστερημένο) Όσκαρ για το «The Revenant», αυτά είναι τα highlights μιας υπέροχης καριέρας που έχει ακόμα πολλά να δώσει.
Τα 5 πιο εμβληματικά αυτοκίνητα σε ταινίες της τελευταίας δεκαετίας
Τι κοινό έχουν τα «Transformers» με τη σειρά ταινιών «Fast and Furious», το «Mad Max» και την τριλογία του «Σκοτεινού Ιππότη»;
Στίβεν Κινγκ: Ο συγγραφέας που ξέρει και τον πιο κρυφό μας φόβο
O πολυγραφότατος συγγραφέας που αντλεί εδώ και μισό αιώνα υλικό από πιθανή και απίθανη πηγή τρόμου ξαναζεί μέρες δόξας χάρη στην επιτυχία των δύο «It» και του «Doctor Sleep», της συνέχειας της θρυλικής «Λάμψης»
7 σχόλια
Ταξινόμηση:
avatar Sevi Kougiou 6.12.2015 | 11:46
Δε συμφωνώ καθόλου με την παραπάνω κριτική.Η ταινία με κρατούσε σε όλη τη διάρκεια της.Δε βαρέθηκα σε καμία στιγμή της ταινίας,η κάθε σκηνή περνούσε και το δικό της μυνημα.Ένας έρωτας που πολύ είτε θα επιθυμούσαν είτε θα ταυτιζονταν μαζί του.Τα ιστορικά γεγονότα θεωρώ ήταν επαρκή στην ταινία καθώς είναι μια ταινία και όχι ένα ντοκιμαντέρ για τον αιματηρό πόλεμο.Την ταινία αν μπορούσα θα την έβλεπα κάθε βδομάδα και σίγουρα θα της έδινα 5 αστεράκια .Είμαι 18 χρονών και καμιά ελληνική ταινία μέχρι τώρα δεν με έχει βάλει σε τόσες σκέψεις και δε μου έχει δώσει το ερέθισμα να ψάξω μόνη μου περισσότερα όσον αφορά το συγκεκριμένο θέμα.Αλλά εγώ είμαι απλά 18 χρονών...
αποσπερίτης αποσπερίτης 6.12.2015 | 14:55
Μακάρι σε 10 χρόνια όταν γίνεις 28 να διαβάσεις αυτό το post και να αναρωτηθείς για το τι τρέλες έλεγες στα νιάτα σου :P
Μάλλον θα πρέπει να παρακολουθήσεις περισσότερο κινηματογράφο και να εμβαθύνεις περισσότερο σε ό,τι θα παρακολουθήσεις.
avatar Obobo 7.12.2015 | 01:44
Υπάρχουν ωραιότερες ελληνικές ταινίες, πολύ πιο καλογυρισμένες που καταφέρνουν να σε αγγίξουν βαθιά μέσα στην ψυχή ενώ παράλληλα σε βάζουν σε σκέψεις (π.χ. θα σου πρότεινα να δεις τις "Νύφες"). Δε θα έλεγα πως η ταινία είναι άθλια αλλά σίγουρα ούτε για 5 αστέρια που λες εσύ.
avatar kikitsif 7.12.2015 | 01:54
Σίγουρα σε αρκετά σημεία πάσχει το μοντάζ, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έγινε πολύ καλή δουλειά σε όλα τα άλλα επίπεδα. Οι ταινίες δεν έχουν αυτοσκοπό να εστιάζουν καθ'όλη την διάρκεια σε ένα συγκεκριμένο θέμα. Αν μη τι άλλο είναι αξιέπαινη η προσπάθεια αυτή να θίγονται κατά καιρόυς τόσο βαρυσήμαντα θέματα. Προφανώς ο Μανουσάκης δεν είναι Βούλγαρης και αυτό δεν ειπώνεται υπονομευτικά. Είναι καλό άλλωστε να είναι ευρύ το κοινό που θα παρακολουθήσει μια ταινία σαν κι αυτή. Και ας μην ξεχνάμε πως οι κριτικές κατακεραυνώνοντας τις ταινίες δεν θίγουν απλώς την επαγγελματική υπόληψη του σκηνοθέτη, αλλά πολύ περισσότερο ζημιώνουν οικονομικά όλους τους ηθοποιούς, τους τεχνικούς που δούλεψαν με μεράκι γι'αυτή την δουλειά.
avatar Obobo 7.12.2015 | 02:11
Είδα προχθές την ταινία ύστερα από μεγάλη ανυπομονησία λόγω του ότι τα έργα εποχής με δραματικό υπόστρωμα τέτοιου είδους είναι η αδυναμία μου, συν του ότι θεωρώ τις ερμηνίες του Ανδρέα Κωνσταντίνου πολύ εύστοχες και φυσικά επειδή αγαπώ τα τραγούδια του Τσιτσάνη.
Η κριτική μου; Μέτρια. Δηλαδή και να μη τη δεις δε χάνεις και τίποτα το συγκλονιστικό.
Το έργο θεωρώ κάνει καλή δουλειά στο να σε μεταφέρει στη Θεσ/νικη του '40 δίνοντας με επιτυχία την αίσθηση του απάνθρωπου χειρισμού της ευραικής κοινότητας στα χέρια των ναζί καθώς επίσης και τη δράση των αντιστασιακών. Οι ηθοποιοί και ειδικά οι πρωταγωνιστές δεν μετέφεραν στον θεατή το βάθος του έρωτα ή οποιασδήποτε άλλης ενέργειάς τους με αποτέλεσμα σκηνές οι οποίες θεωρητικά θα πρεπε να ταν πολύ συναισθηματικά φορτισμένες και να προκαλούν δέος στο κοινό, να περνάνε απλά αδιάφορες. Επιπλέον θεωρώ πως κάποιοι σημαντικοί για την εξελιξη της πλοκής χαρακτήρες όπως ο ρόλος που υποδύεται ο Γιάννης Αηβάζης αδικούνται από τον σκηνοθέτη με αποτέλεσμα οι εξελίξεις να είναι ιδιαίτερα απότομες. Γενικά όντας άτομο που το επηρεάζουν συναισθηματικά τέτοιου είδους ταινίες μπορώ να πω πως η συγκεκριμένη με αφησε πλήρως απαθή. Σίγουρα δεν ήταν βαρετή, αλλά ούτε και εξαιρετικά σπουδαία προκειμένου να την ξαναδώ. Ειλικρινά μιλώντας, πιο πολύ με "έπιασαν" οι τελευταίες δύο προτάσεις που εξηγούν τι απέγιναν οι εβραίοι της Θεσσαλονίκης συνοδευόμενες από το "Συννεφιασμένη Κυριακή" παρά οποιαδήποτε άλλη εξέλιξη στην ταινία. Οι ηθοποιοί καλοί, αν και είχα περισσότερες απαιτήσεις από τους πρωταγωνιστές. Ποιος ξέρει βέβαια; μπορεί να ταν και θέμα του σκηνοθέτη. Συνοπτικά, 2,5/5 αστέρια για μένα. Θα μπορούσε να ταν πολύ καλύτερη μη σας πω και αριστούργημα αν είχε πέσει στα κατάλληλα χέρια.
xouftalo xouftalo 7.12.2015 | 02:48
Δεν έχει σημασία Θοδωρή μου. Αυτή η ταινία φτιάχτηκε για ένα κοινό που δεν βλέπει κινηματογράφο και δεν ενδιαφέρεται για κριτικές. Θα πουλήσει μισό εκατομμύριο εισιτήρια και καλά θα κάνει. Είναι τίμια διασκέδαση για ανθρώπους που δεν το έχουν με το σινεμά. Έκαστος εφ' ω ετάχθη.
Άσχετο, αλλά θα ήθελα να δω ένα άρθρο για το κενό στον Ελληνικό κινηματογράφο. Ή Παπακαλιάτης ή Λάνθιμος; Κάτι στη μέση δεν υπάρχει;
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή