Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
Στο «Sauvage», ο Καμίλ Βιντάλ Νακέ δεν επιχειρεί καθόλου μια κοινωνιολογική προσέγγιση στην ανδρική πορνεία.
Σινεμά

Ερωτισμός και σεξουαλικότητα στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

Το 59ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης είναι γεμάτο από ταινίες που εξερευνούν τον έρωτα και το σεξ από ποικίλες πλευρές

Ευτυχώς το σαχλό κλισέ περί ερωτικής πόλης έχει σταματήσει να ακούγεται εδώ και χρόνια στη Θεσσαλονίκη. Ωστόσο, το 59ο Φεστιβάλ είναι γεμάτο από ταινίες που εξερευνούν τον έρωτα και το σεξ από πολλές και ποικίλες πλευρές. Με το αφιέρωμα για το ελληνικό queer να δεσπόζει, οι δρόμοι της erotica στο σινεμά αναγκαστικά διασταυρώνονται με την περίπλοκη, πολυσήμαντη εξερεύνηση της ταυτότητας, προσωπικής και συλλογικής.


Τίποτε δεν συγκρίνεται με την πολυερωτική, και όχι πανσεξουαλική, οδύσσεια της Αλμπερτίνα Κάρι, Daughters of Fire, μια λεσβιακή φαντασία στη μακρινή Παταγονία, όπου τρεις γυναίκες συναντώνται τυχαία και ξεκινούν ένα λεσβιακό ταξίδι αισθήσεων (που συνορεύουν με τις παραισθήσεις), το οποίο καταλήγει σε ένα παρατεταμένο πάρτι, με μια συμμετέχουσα να απομονώνεται φορώντας ακουστικά στον κήπο, γυμνή από τη μέση και κάτω, να αυνανίζεται, να ολοκληρώνει, να κάνει την απαραίτητη παύση, και να συνεχίζει για μια δεύτερη, έντονη φορά, και να συνέρχεται από την ηδονή του sequel, αποκτώντας επαφή με το περιβάλλον – καμία, παρά μόνο η σταθερή κάμερα, δεν της δίνει σημασία, διότι είναι όλες απασχολημένες με τον χορό και τις εκ περιτροπής παρτενέρ τους.

 

Η ταινία της Αργεντινής σκηνοθέτιδος δεν συγγενεύει ακριβώς με την αεικίνητα πουσαρισμένη κινηματογράφηση του συμπατριώτη της, Γκασπάρ Νοέ, αλλά απελευθερώνει in extremis τη γυναικεία επιθυμία, χωρίς πόνο και συστολή, μέσω της απενοχοποίησης της οπτικής ενός φακού πρόθυμου, χαρούμενου για την εκρηκτική συμμετοχικότητα.

 

 

The Daughters of Fire


Αντίθετα, το Μη Με Αγγίζεις της Αντίνα Πιντίλιε ανακατεύει προσωπικές εμπειρίες και μυθοπλαστικά στοιχεία για να ερευνήσει την απουσία επαφής, το σκάλωμα της οικειότητας που ξεκινά από αχαρτογράφητα συναισθηματικά τραύματα και επεκτείνεται σε προκαταλήψεις για την εμφάνιση, την ομορφιά, το σώμα και τη σεξουαλική συμπεριφορά.

 

Αρτιμελείς ή όχι, οι πρωταγωνιστές είναι μέλη ενός κλινικού πειράματος και η κάμερα της Ρουμάνας σκηνοθέτιδος τοποθετείται στο κέντρο της «ανάκρισης», υποτίθεται για να εμπλέξει τον θεατή σε μια διαλογική εξομολόγηση, που όμως είναι πολύ ψυχρή για να αποδώσει καρπούς, ή έστω ένα πειστικό δράμα.

 

Το όργιο του φινάλε, που αντίστοιχα είδαμε και στο Daughters of Fire, δεν είναι παρά μια σεταρισμένη διάταξη κορμιών σ' ένα σεξ κλαμπ. Η Αντίνα και η Λόρα της ταινίας δεν θα γίνουν ποτέ κόρες της φωτιάς, αλλά δεν είμαι σίγουρος πως θα βρουν συμπαραστάτες στη μπρεχτική τους μίρλα.

 

 

Μη Με Αγγίζεις


Στο Sauvage, ο Καμίλ Βιντάλ Νακέ (δεν γνωρίζω αν έχει σχέση με τον Πιέρ, διάσημο φιλόλογο και θεωρητικό της Αρχαίας Ελλάδας, αλλά η Αντίνα μας είπε πως δεν έχει καμία με τον Λουσιάν, τον σκηνοθέτη) δεν επιχειρεί καθόλου μια κοινωνιολογική προσέγγιση στην ανδρική πορνεία.

 

Τον ενδιαφέρει η ανάγκη για αγάπη ενός νέου άνδρα που πουλάει φτηνά, τυχαία, συνεχώς και απερίσκεπτα το κορμί του, ορμώμενος από το δάσος της Βουλώνης για να καταλήξει, προσωρινά, στο σπίτι ενός ευγενικού άνδρα, που θέλει να τον ημερέψει, ως άλλο κατοικίδιο. Ο αδέσποτος και ανερμάτιστος ήρωας σκηνοθετείται ως κανονικό αγρίμι, που απλώς προσαρμόζεται στις επιθυμίες των άλλων, ενώ παράλληλα σβήνει τη δική του καύλα όπως-όπως.

 

Ωραίο και δυναμικό το ντεμπούτο του Νακέ, μια ταινία απόλυτα ισορροπημένη ανάμεσα στα ένστικτα και το επίκτητο συναίσθημα που δραπετεύει σε μικρές δόσεις από ένα υβρίδιο ανθρώπου με ζώο, που δεν παραπονιέται ποτέ, δεν λέει εύκολα όχι, και πασχίζει να θέσει όρια στα υποψήφια αφεντικά και τους περιστασιακούς συμμάχους, τη φωλιά και την αγέλη του αντίστοιχα.

 

Το Sauvage είναι μια από τις καλύτερες επιλογές του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, πρωτοπαίχτηκε στην Εβδομάδα Κριτικής των Καννών, φέρνει αναγκαστικά στον νου τις Άγριες Νύχτες του Σιρίλ Κολάρ, αλλά είναι σαφώς το πορτρέτο ενός αντι-διανοούμενου.

 

 

Sauvage


Αναγκαστικά, ένα άνθρωπος που πάσχει από νευροϊνωμάτωση προκαλεί το οξύμωρο, αλλά πραγματικό, βλέμμα αποστροφής, σαν την ορθάνοιχτη νευρική ματιά σε φρέσκο δυστύχημα στο δρόμο. Ο Άνταμ Πίρσον είναι ο Βρετανός ηθοποιός που είδαμε και στο Under the Skin του Γκλέιζερ, και στο γλυκό, μυαλωμένο, ιδιαίτερο Chained for Life του Άαρον Σίμπεργκ είναι ο Ρόζενταλ, ένας performer συγγενής του Ανθρώπου Ελέφαντα (αν και εκείνη είναι διαφορετική ασθένεια), που μαζί με άλλους συναδέλφους του με γενετικές ανωμαλίες και ποικίλες παραμορφώσεις, συμμετέχει στο παράξενο, παλιομοδίτικο φιλμ τρόμου που γυρίζει ένας γερμανικής, της γειτονιάς του Χέρτσογκ, προφοράς b-movie σκηνοθέτης.

 

Ο περιοδεύων θίασος των freaks και ειδικά ο Ρόζενταλ φιλτράρει την απόδοση της πρωταγωνίστριας, μιας όμορφης κοπέλας που αμέσως τον συμπαθεί, θέλει να τον βοηθήσει και φαίνεται να αντιστέκεται σθεναρά στον οίκτο που συνήθως προκαλεί στους άλλους, διασκεδάζοντας τον με αυθεντική συμπάθεια – ή μήπως πρόκειται για το προσποιητό ενδιαφέρον των ηθοποιών για τη διαφορετική κατάσταση του οποιουδήποτε, ως μέσο πληροφόρησης της δικής τους, άμεσης ή μελλοντικής ερμηνείας; Καθόλου απίθανο.

 

Η ταινία ξεκινά με ένα απόσπασμα παλιάς συνέντευξης της Πολίν Κέιελ, της επιδραστικής και αφοριστικής Αμερικανίδας κριτικού, η οποία όταν είχε ερωτηθεί για την ομορφιά, απερίφραστα υποστήριξε τις ηθοποιούς με την αρμονική εμφάνιση, και σε μια άρεια κορόνα, παραδέχτηκε πως είναι σαφώς πιο ευχάριστο για τον θεατή να τις χαζεύει.

 

Ο Σίμπεργκ, με πολλές σινεφίλ αναφορές, χωρίς ωστόσο να τις πετάει δεξιά κι αριστερά χωρίς νόημα, επιχειρεί μια σκεπτόμενη αντιστροφή των όρων και κυρίως σχολιάζει την υποκρισία μέσω της υποκριτικής. Η ωραία και το τέρας κάνουν ως και σεξ στην ταινία μέσα στην ταινία (μπορεί να υπάρχει ακόμη μια στο μίξερ, δεν είμαι σίγουρος) και προσπερνούν άνετα τον οίκτο και το εφέ του αξιοπερίεργου, αποκτώντας επαφή και κατανόηση. Ο Πίρσον είναι εξαιρετικός και εκφραστικός, αν και πιο εντυπωσιακή είναι η ενηλικίωση μιας ενζενί, όπως την ερμηνεύει η Τζες Γουέιξλερ.

 

 

Chained for Life


Στο We, ο Ολλανδός σκηνοθέτης Ρενέ Έλερ δεν ασχολείται τόσο με τις αναστατωμένες ορμές μιας παρέας νέων αγοριών και κοριτσιών, ένα ζεστό καλοκαίρι σε ένα χωριό στα σύνορα Βελγίου με Ολλανδία, όσο με την κυνική εκμετάλλευση των προνομίων αυτής της μικρής, ανερχόμενης ελίτ, όταν τα μέλη της αρχίζουν να βαριούνται και αναλαμβάνει την επιστασία τους ο πιο προβληματικός, αρχηγικός και ανήθικος της παρέας.

 

Εδώ το σεξ γίνεται παιχνίδι εξουσίας από την κάστα των οκνών, μια idle class που φαίνεται να έχει χάσει το όποιο μικρό γούστο είχε στο παρελθόν. Χωρισμένο σε κεφάλαια, το We κερματίζει την αφήγηση με έντεχνη ανάπτυξη, παρουσιάζει αρετές στο ύφος αλλά αδυναμία στη θερμοκρασία του.

 

 

We

 

Ανάμεσα στον Θείο Μπούνμι του Απιτσατπόνγκ Βερεσεθάκουλ και τον Δεσμώτη του Ιλίγγου του Άλφρεντ Χίτσκοκ (ναι, όντως), το Διαβολόψαρο (Manta Ray) του Ταϊλανδού Φατιπόνγκ Αρουνφένγκ είναι το ακριβώς αντίθετο του Daughters of Fire: ένα μικρό ποίημα για την υπέρβαση της αφοσίωσης. Ο στενός δεσμός ανάμεσα σε έναν ψαρά με βαμμένα ξανθά μαλλιά κι έναν βαριά τραυματισμένο, τον οποίο βρίσκει στους βάλτους, σώζει από βέβαιο θάνατο και φροντίζει μέχρι να σταθεί στα πόδια του, δεν είναι ακριβώς φιλικός, ούτε όμως και σαρκικός, αλλά παίρνει διαστάσεις ερωτικής εμμονής, με ενδιαφέρουσα προβολή στον χώρο και τον χρόνο, όταν ο πρώτος εξαφανίζεται χωρίς λόγο και προειδοποίηση και ο «σωσμένος» παίρνει, κατά κάποιον τρόπο, τη θέση του, αργοπορημένα, αλλά λυτρωτικά.

 

Χαύνη και λυγερή, σαν τις ταινίες του Βερεσαθάκουλ, η ταινία είναι αφιερωμένη στους Ροχίνγκιας, τους απάτριδες της Μιανμάρ που θεωρούνται ο πιο καταδιωγμένος λαός αυτή τη στιγμή στον πλανήτη.

 

Καθώς ο βαριά τραυματίας στην ταινία δεν μιλάει καθόλου, γίνεται σαφές πως ο σκηνοθέτης εμπιστεύεται περισσότερο την εικόνα από τον λόγο για τα θέματα που τον απασχολούν. Και σε ένα ντεμπούτο αυτοπεποίθησης και εικαστικής ομορφιάς (προέρχεται από τις Καλές Τέχνες και εντυπωσιάστηκε από το αντίστοιχο έργο που είδε στο πλαίσιο της έκθεσης «Ρωμαϊκή Φιλευσπλαχνία», στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης στην Αποθήκη Β, από καλλιτέχνες που εμπνεύστηκαν από ταινίες του διαγωνιστικού), που σύρεται λίγο παραπάνω από τα αλληγορικά και αφηγηματικά κυβικά του, αλλά λάμπει σαν το θανατηφόρο φωσφορίζον ψάρι του τίτλου.

 

 

Manta Ray

 

Κι αν αναρωτιέστε γιατί απουσιάζουν οι ελληνικές ταινίες, τουλάχιστον σε εκείνες που είδα, στο διεθνές διαγωνιστικό ή στο εθνικό πανόραμα, ερωτισμό δεν διέκρινα.

Γεννήθηκα στην Αθήνα και μεγάλωσα στην Καλλίπολη του Πειραιά. Σπούδασα Κοινωνιολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και Επιστήμες Τύπου και Πληροφόρησης, με κατεύθυνση στον κινηματογράφο, στη Σορβόνη. Ξεκίνησα να δουλεύω ως κριτικός κινηματογράφου στο περιοδικό Σινεμά και τον ΑΝΤΕΝΝΑ και συνεργάστηκα με εφημερίδες και περιοδικά σε μόνιμη βάση. Εδώ και μια δεκαετία, κάνω κριτικές σε ταινίες, συνεντεύξεις, ανταποκρίσεις από τα μεγάλα φεστιβάλ και ρεπορτάζ για τη LIFO και τον ALPHA TV.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

11 ταινίες που δεν πρέπει να χάσεις στο 59ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Σινεμά11 ταινίες που δεν πρέπει να χάσεις στο 59ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος ξεχωρίζει τις πιο δυνατές ταινίες του φεστιβάλ που ξεκινά την 1η Νοεμβρίου
19.10.2018
Οι πρώτοι τίτλοι από το μεγάλο αφιέρωμα του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης στο ελληνικό queer cinema

ΣινεμάΟι πρώτοι τίτλοι από το μεγάλο αφιέρωμα του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης στο ελληνικό queer cinema

Για πρώτη φορά ένας κρατικός πολιτιστικός φορέας επιχειρεί ένα μεγάλο αφιέρωμα στην queer τέχνη
8.10.2018

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

«Σατυρικόν»: 50 χρόνια από τη θρυλική ταινία του Φελίνι, με αφορμή την επέτειο γέννησής του

Σινεμά «Σατυρικόν»: 50 χρόνια από τη θρυλική ταινία του Φελίνι, με αφορμή την επέτειο γέννησής του

Η πορεία της ταινίας στην Ελλάδα των αρχών της δεκαετίας του ’70, η υποδοχή, οι κριτικές που πήρε και η φήμη που απέκτησε
7 ΩΡΕΣ ΠΡΙΝ
Ο Τόμας Στούμπερ ψάχνει τη συμμετρία μέσα στους διαδρόμους ενός κλειστού πολυκαταστήματος

Σινεμά Ο Τόμας Στούμπερ ψάχνει τη συμμετρία μέσα στους διαδρόμους ενός κλειστού πολυκαταστήματος

O Γερμανός σκηνοθέτης της ταινίας «Μέσα στους Διαδρόμους» μιλά στο LIFO.gr για τη γοητευτική ταινία του
1 ΗΜΕΡΑ ΠΡΙΝ
Ο Μ. Νάιτ Σιάμαλαν πιστεύει πως είναι και ο ίδιος σούπερ ήρωας

Σινεμά Ο Μ. Νάιτ Σιάμαλαν πιστεύει πως είναι και ο ίδιος σούπερ ήρωας

Ο διάσημος σκηνοθέτης μιλά στον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο για τη νέα του ταινία «Glass» και τις περιβόητες ανατροπές στο φιλμικό του σύμπαν
2 ΗΜΕΡΕΣ ΠΡΙΝ
Όλες οι ταινίες του Αστερίξ που έχουν γυριστεί από το 1967 μέχρι σήμερα

Σινεμά Όλες οι ταινίες του Αστερίξ που έχουν γυριστεί από το 1967 μέχρι σήμερα

Με αφορμή τη νέα ταινία «Αστερίξ: Το Μυστικό του Μαγικού Ζωμού» που προβάλλεται στις αίθουσες, ξαναβλέπουμε όλες τις animation και live action κινηματογραφικές μεταφορές του θρυλικού κόμικ των Γκοσινί και Ουντερζό
2 ΗΜΕΡΕΣ ΠΡΙΝ
Ο Βαν Γκογκ στην οθόνη – 8 ταινίες για τον μεγάλο ζωγράφο

Σινεμά Ο Βαν Γκογκ στην οθόνη – 8 ταινίες για τον μεγάλο ζωγράφο

Οι ταινίες που φρόντισαν να βάλουν κυριολεκτικά τον ζωγράφο στην πύλη της αιωνιότητας
17.1.2019
Το «The Favourite» του Λάνθιμου ως αλληγορία για τον εφιάλτη του Brexit

Σινεμά Το «The Favourite» του Λάνθιμου ως αλληγορία για τον εφιάλτη του Brexit

Η ταινία αποτελεί το βασικό πλαίσιο αναφοράς στo κύριο άρθρο γνώμης της κυριακάτικης έκδοσης του Guardian
13.1.2019
Η τραγική κληρονομιά του Τζον Μπελούσι

Σινεμά Η τραγική κληρονομιά του Τζον Μπελούσι

Ο πληθωρικός κωμικός που πέθανε από υπερβολική δόση στα 33 του, θα έκλεινε τα 70 αυτόν το μήνα. Η διαχρονική φήμη του όμως θα έπρεπε να έχει να κάνει με την κωμική του διάνοια παρά με τους εθισμούς του
12.1.2019
Ποιες ταινίες θα δούμε το 2019;

Σινεμά Ποιες ταινίες θα δούμε το 2019;

Νέες ταινίες μεγάλων δημιουργών όπως ο Σκορσέζε, ο Ανγκ Λι, ο Αλμοδόβαρ και ο Ταραντίνο, υπερηρωικές υπερπαραγωγές, live action διασκευές ντισνεϊκών τίτλων και πολλά ακόμα
12.1.2019
Ανίτα Έκμπεργκ: Η θεά της «Dolce Vita», η αιώνια μούσα του Φελίνι

Σινεμά Ανίτα Έκμπεργκ: Η θεά της «Dolce Vita», η αιώνια μούσα του Φελίνι

Η διάσημη ηθοποιός που απεβίωσε σαν σήμερα θα μείνει στην ιστορία ως μια από τις πιο ερωτικές και όμορφες γυναίκες στην ιστορία
11.1.2019
Καληνύχτα και καλή τύχη: Χωρίς παρουσιαστή τελικά τα φετινά Όσκαρ

Σινεμά Καληνύχτα και καλή τύχη: Χωρίς παρουσιαστή τελικά τα φετινά Όσκαρ

Για πρώτη φορά μετά από τριάντα χρόνια, η «μεγαλύτερη νύχτα του σινεμά» (του Χόλιγουντ βασικά) θα εξελιχθεί χωρίς παρουσιαστή.
11.1.2019
H Αθήνα ποτέ δεν κοιμάται

Σινεμά H Αθήνα ποτέ δεν κοιμάται

Ένα υπέροχο βίντεο-κολάζ του Νίκου Πάστρα για τις προβολές της «Χαμένης Λεωφόρου του Ελληνικού Σινεμά»
10.1.2019
20 χρόνια Sopranos: Τελικά πεθαίνει ή όχι ο Τόνι στο αινιγματικό φινάλε;

Σινεμά 20 χρόνια Sopranos: Τελικά πεθαίνει ή όχι ο Τόνι στο αινιγματικό φινάλε;

Με αφορμή την κυκλοφορία ενός νέου, «οριστικού» βιβλίου για την θρυλική σειρά, ο δημιουργός της Ντέιβιντ Τσέις μιλά για τα πάντα αλλά και για το πιο αμφιλεγόμενο φινάλε στην ιστορία της τηλεόρασης
10.1.2019
Τελικά θα βρεθεί να τα παρουσιάσει κάποιος/α αυτά τα Όσκαρ;

Σινεμά Τελικά θα βρεθεί να τα παρουσιάσει κάποιος/α αυτά τα Όσκαρ;

9.1.2019
Χρυσές Σφαίρες: Η προγραφή του Μπράιαν Σίνγκερ;

Σινεμά Χρυσές Σφαίρες: Η προγραφή του Μπράιαν Σίνγκερ;

Οι παραγωγοί και ο πρωταγωνιστής του «Bohemian Rhapsody» ευχαρίστησαν τους πάντες στους λόγους που ακολούθησαν τον θρίαμβο της ταινίας στις χτεσινές Χρυσές Σφαίρες, εκτός από τον σκηνοθέτη Μπράιαν Σίνγκερ.
7.1.2019
«Την έλεγαν Σίντι και φορούσε μπλουζάκι Black Sabbath»: Ο Ίθαν Χοκ θυμάται το πρώτο του «γαλλικό» φιλί

Σινεμά «Την έλεγαν Σίντι και φορούσε μπλουζάκι Black Sabbath»: Ο Ίθαν Χοκ θυμάται το πρώτο του «γαλλικό» φιλί

Η χρονιά που τελείωσε ήταν μια από τις πιο σημαντικές στην καριέρα του αειθαλούς 48χρονου ηθοποιού
3.1.2019