Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
Ένα σφαγείο από λάτεξ στην Μπιενάλε της Αθήνας
Εικαστικά

Ένα σφαγείο από λάτεξ στην Μπιενάλε της Αθήνας

Η Saeborg, η Γιαπωνέζα καλλιτέχνις με το πιο εντυπωσιακό έργο της φετινής Μπιενάλε, μιλάει για τη μελοδραματική περφόρμανς της και την ιδέα πίσω από τα λάτεξ γουρουνάκια

Θέλεις να κάνεις το Ρigpen experience;» με ρωτάει η Saeko, ενθουσιασμένη και χαμογελαστή σαν να παίζουμε κάποιο διαδραστικό παιχνίδι. Βγάζουμε τα παπούτσια μας και με παίρνει από το χέρι για να μπούμε στο εσωτερικό της κοιλιάς της τεράστιας λαστιχένιας γουρούνας που εκθέτει στη φετινή Μπιέναλε.

 

Την προηγούμενη μέρα, στην αρχή της περφόρμανς υπήρχε μια προσομοίωση γέννας, με τα γουρουνάκια να ξεπετάγονται από τη μήτρα αυτού του γιγαντιαίου ροζ πλάσματος που το βυζαίνουν νεογέννητα χοιρίδια. Η γουρούνα γεννάει μεταλλαγμένα λάτεξ γουρουνάκια με υπερμεγέθη γυναικεία στήθη που χορεύουν techno, πριν βγει μια γυναικεία φιγούρα playmobil –αγρότισσα με ξανθές κοτσίδες– και τα σφάξει με μπαλτά. Στο τέλος, αφού πετάξει τα κομμάτια τους από εδώ και από κει, επιδίδεται σε ένα αισθησιακό στριπτίζ και η περφόρμανς τελειώνει με το playmobil ξαπλωμένο και γυμνό ανάμεσα στα κατακρεουργημένα γουρούνια. Όλο το σκηνικό, όλοι οι χαρακτήρες είναι φτιαγμένοι με λάτεξ. Ακόμα και η μορφή της βίας είναι λάτεξ στο σύμπαν της Saeborg. Υπάρχει χιούμορ και τρόμος στη δουλειά της, μελαγχολία και αλληγορία.

 

 «Από πολύ παλιά προσπαθώ να καταλάβω αν είναι αστείο το σώμα μου, να κατανοήσω τα φύλα, τη γυναικεία και γενικά την ανθρώπινη μορφή. Επιλέγω να τα ξεπεράσω και να τα φτιάξω διαφορετικά. Στην Ιαπωνία υπάρχουν στερεότυπα για τα φύλα και αυτό θέλω να το ανατρέψω».


Το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Saeborg ανήκει στη Saeko Ooi. Είναι ένας συνδυασμός του κανονικού της ονόματος και της λέξης cyborg, που δείχνει την αγάπη της για την επιστημονική φαντασία, τους ανθρώπους-μηχανές, τα kaiju, σειρές όπως το «Rick and Morty» και το «Adventure Time» και τις νοσηρές ταινίες. Ζει και δημιουργεί στο Τόκιο, σε ένα δωμάτιο τόσο μικρό που η συμπαθής μεταφράστρια, και φίλη της, μου το τονίζει συνέχεια. Είναι από τα ελάχιστα πράγματα που βγάζουν νόημα στο άγχος της να τα εξηγήσει καλά.


Γράφει το δελτίο Τύπου για το «Pigpen». «Είναι μια παράξενη περφόρμανς μελοδραματικών διαστάσεων ή μήπως μια αλληγορία που φτιάχτηκε για να μυήσει τα παιδιά στην αυστηρή χορτοφαγία; Τα χαριτωμένα αυτά χοιρίδια είναι για να τα αγκαλιάσουμε και να τα χαϊδέψουμε ή μήπως διογκωμένες σεξουαλικές φαντασιώσεις που προορίζονται για ένα παιχνίδι ρόλων; Στο "Pigpen" της Saeborg οι άνθρωποι παραμερίζουν και στο προσκήνιο έρχονται τα παϊδάκια». Η Saeborg, όμως, δεν ενδιαφέρεται να περάσει κάποιο πολιτικό μήνυμα. Αφήνει το "Pipgen" ανοιχτό σε ερμηνείες. Αντίθετα, θεωρεί ότι η τέχνη της είναι μια προσωπική υπόθεση. Γι' αυτήν είναι περισσότερο μια μορφή έκφρασης και εξερεύνησης.


«Από την αρχή ήταν όλα φτιαγμένα από λάτεξ και τα έραβα σαν κουστούμια για να τα φοράω εγώ. Τα έφτιαχνα στο μικρό διαμέρισμά μου. Όλα ήταν στα μέτρα μου» λέει – ευτυχώς, έχω έναν γνωστό που ξέρει γιαπωνέζικα.


«Από πολύ παλιά προσπαθώ να καταλάβω αν είναι αστείο το σώμα μου, να κατανοήσω τα φύλα, τη γυναικεία και γενικά την ανθρώπινη μορφή. Επιλέγω να τα ξεπεράσω και να τα φτιάξω διαφορετικά. Στην Ιαπωνία υπάρχουν στερεότυπα για τα φύλα και αυτό θέλω να το ανατρέψω. Φοράω ρούχα φτιαγμένα από τεχνητά υλικά, προορισμένα για φύλα τεχνητά κατασκευασμένα. Φτιάχνω πράγματα που μου αρέσουν ως παιχνίδια και αξεσουάρ. Πρόκειται για καινούργια σώματα, από υλικά που μου αρέσουν και σύμφωνα με τον τρόπο που σκέφτομαι. Αυτό τον καιρό είναι το μόνο που θέλω να κάνω.

 

»Όλα τα κοστούμια μου είναι ζώα της φάρμας, γουρούνια, πρόβατα, όσα η κοινωνία μας χρησιμοποιεί για το μαλλί, το κρέας και τα αυγά τους. Από τη στιγμή που γεννιούνται έχουμε αποφασίσει ότι αυτός είναι ο ρόλος τους. Αυτήν τη λογική που υπάρχει στην κοινωνία η γυναίκα πρέπει να την αντιστρέψει, γι' αυτόν το λόγο κάνει στριπτίζ. Πέρα, όμως, από τα φύλα και τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία, σκοπός μου είναι να κάνω κάτι που να ξεπερνάει τους ανθρώπους».


— Πώς αντιδρούν οι θεατές στα έργα σου; Τα βρίσκουν προκλητικά;

Καθένας έχει διαφορετική άποψη. Όταν μου λένε τι βλέπουν, αισθάνομαι ότι προβάλλουν τον εαυτό τους πάνω τους. Μου λένε διάφορα για το μέγεθός τους, μου ότι αφορούν τον βιγκανισμό, τα φύλα, τα φετίχ, αλλά εγώ έχω διαφορετική οπτική. Για παράδειγμα, δεν είχα τους βίγκαν στο μυαλό μου όταν έφτιαχνα τις στολές. Άλλοι επικαλούνται τις υποκουλτούρες της Ιαπωνίας και τη θεατρικότητα. Εγώ κάθομαι στο μικρό μου διαμέρισμα και φτιάχνω πράγματα με τα χέρια μου. Ό,τι δημιουργώ είναι πολύ βαθιά συνδεδεμένο με τον τρόπο που σκέφτομαι. Τα ζώα της φάρμας είναι μια εικόνα του εαυτού μου, ο θεατή όμως μπορεί κάλλιστα να βλέπει κάτι διαμετρικά αντίθετο.

Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Τι θα δούμε στην 6η Μπιενάλε της Αθήνας που ξεκινά σε λίγες μέρες;
Όσα αποκαλύπτουν οι φετινοί επιμελητές του καλλιτεχνικού θεσμού που επιστρέφει στην πόλη στις 26 Οκτωβρίου
Οδηγός επιβίωσης στην 6η Μπιενάλε της Αθήνας που μόλις ξεκίνησε
4 χώροι, 100 καλλιτέχνες από την Ελλάδα και το εξωτερικό: Μια μεγάλης κλίμακας έκθεση με τον τίτλο «ΑΝΤΙ» αναμένεται να προσελκύσει διεθνές ενδιαφέρον τον επόμενο ενάμιση μήνα
Οι πρώτες φωτογραφίες από την Μπιενάλε της Αθήνας - Αφιερωμένη στον Ζακ Κωστόπουλο
Τολμηρά, επαναστατικά, ανήσυχα έργα Τέχνης προσκαλούν τους Αθηναίους με σύνθημα «ΑΝΤΙ»

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Τakis στην Tate Modern: «Ξέρω να χρησιμοποιώ την ενέργειά μου. Γι’ αυτό κι εγώ είμαι πιο νέος από σένα»
Στην πλέον των 70 χρόνων καριέρα του, ο Takis δημιούργησε μερικές από τις πιο πρωτοποριακές τέχνες του 20ου αιώνα ενώ σε λίγο καιρό πρόκειται να παρουσιαστεί η μεγαλύτερη έκθεση του στην Tate Moden του Λονδίνου
O Thomas Bellinck και οι φωνές των κυνηγημένων
Ο Βέλγος καλλιτέχνης επιστρέφει στην Αθήνα με ένα έργο για το δικαίωμα στην ελεύθερη διακίνηση του ατόμου.
Η γλύπτρια Ναταλία Μελά στο σπίτι της με την κόρη της Αλεξάνδρα και την εγγονή της Ναταλία
Φωτ. Σπύρος Στάβερης
Ο Στέλιος Καραμανώλης εμπνεύστηκε από τον Ζαρατούστρα για τη νέα του έκθεση
Ζωόμορφα πλάσματα που μοιάζουν να προέρχονται από κάποια μυθολογική αφήγηση θα βρεις στις παστέλ αφαιρετικές συνθέσεις του εικαστικού που παρουσιάζει τη νέα του δουλειά στη γκαλερί The Breeder
Γεράσιμος Πιτζαμάνος: ο άγνωστος ζωγράφος του 19ου αιώνα αποκαλύπτεται σε μία έκθεση στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο
Ισάξιος των κορυφαίων της ευρωπαϊκής σκηνής, ο επτανήσιος αρχιτέκτονας και ζωγράφος παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Αθήνα
Nικόλαος Βεντούρας εχάραξεν
Μια ανέκδοτη συνομιλία με τον κορυφαίο Έλληνα χαράκτη Νικόλαο Βεντούρα
Μιλώντας με έναν Έλληνα ζωγράφο που ζει στα ανατολικά της μακρινής Μαδαγασκάρης
Ο εικαστικός καλλιτέχνης Μιχάλης Κιούσης έχει επιλέξει εδώ και δύο χρόνια για σπίτι του το απομακρυσμένο νησί της Ρεϋνιόν
Τα Ταρώ από το συρτάρι του Γιώργου Τζιλιάνου
Η Μικρή και η Μεγάλη Αρκάνα
«For ever more images?»: Χαρτογραφώντας την εικόνα τον 21ο αιώνα
Το πρότζεκτ της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση περιλαμβάνει μια διαδραστική έκθεση και ένα συμπόσιο που ερευνούν το διαρκώς μεταβαλλόμενο και συχνά απειλητικό σύμπαν των εικόνων γύρω μας.
H συναισθηματική δύναμη του κόκκινου χρώματος: στα όρια της εμμονής και της λαγνείας
Το «Κόκκινο» είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας που εξερευνά τη δύναμη των χρωμάτων
Τα manga καταλαμβάνουν το Βρετανικό Μουσείο
Η μεγαλύτερη έκθεση manga που έχει γίνει ποτέ εκτός Ιαπωνίας επιχειρεί να γνωρίσει το γιαπωνέζικο φαινόμενο που σαρώνει, σε ολόκληρο τον κόσμο.
Ήταν μια άστεγη ζωγράφος και σήμερα τα έργα της πωλούνται για χιλιάδες δολάρια
Ζούσε στους δρόμους του Σικάγο και αυτοφωτογραφιζόταν σε αυτόματα μηχανήματα. Οι selfies και τα έργα της έχουν τεράστια καλλιτεχνική αξία μέχρι και σήμερα.
Αυτό το έργο αναπαριστά συγκλονιστικά το απύθμενο και πολλαπλώς τραυματικό χάσμα του Brexit
Ο γνωστός εικαστικός καλλιτέχνης Anish Cooper δημιούργησε για λογαριασμό του Guardian ένα έργο που συλλαμβάνει τη μακάβρια εμμονή με το βαθύ χάσμα του “no deal Brexit”
Η σαγήνη των όψιμων έργων του Πιερ Μπονάρ
Η ώριμη δουλειά του Γάλλου μετα-ιμπρεσιονιστή ζωγράφου σε μια έκθεση στην Tate Modern, από το 1912 που το χρώμα έγινε βασικό του μέλημα, μέχρι τον θάνατό του το 1947.
Nick Cave στη LIFO: «Με συναρπάζει η παράξενη, οραματική τέχνη του Στέφανου Ρόκου»
Ο Έλληνας ζωγράφος και ο Αυστραλός μουσικός μιλούν αποκλειστικά στη LiFO για τη συνεργασία τους στο πρωτότυπο πρότζεκτ εικαστικής προσέγγισης του δίσκου «No more shall we part» που εκτίθεται στο Μουσείο Μπενάκη.
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή