Θέατρο & Χορός :: Eπιλογές

Το σπαρταριστό έργο των Μπαριγιέ και Γκρεντί στο οποίο βασίστηκε η ομώνυμη γνωστή κινηματογραφική επιτυχία κάνει πρεμιέρα την Πέμπτη 5 Νοεμβρίου στην κεντρική σκηνή του θεάτρου Ιλίσια Ντενίση σε σκηνοθεσία της Μιμής Ντενίση.

Η σκηνή Νέα Χώρα φιλοξενεί το πολυβραβευμένο ροκ μιούζικαλ του Jonathan Larson, Rent, που ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Το διάσημο έργο-φαινόμενο της γενιάς του MTV που έχει κατακτήσει το Μπρόντγουεϊ και έχει παρουσιαστεί σε 40 χώρες, βασίζεται στην κλασική όπερα του Πουτσίνι και αφορά μια παρέα περιθωριακών νέων στο Village της Νέας Υόρκης που ζουν έντονα στη δεκαετία του '90. Η σκηνοθεσία ανήκει στη Θέμιδα Μαρσέλλου και την απόδοση έχει καταφέρει υποδειγματικά στην ελληνική γλώσσα ο Γιώργος Καπουτζίδης.

«Το στρίψιμο της βίδας» του Henry James είναι η αφετηρία της φανταστικής λογοτεχνίας. Είναι η μήτρα για να γεννηθούν χιλιάδες στοχασμοί και συναισθήματα πάνω στο μεγάλο μυστήριο της ανθρώπινης ύπαρξης. Τι είναι καλό, τι είναι κακό, τι είναι λογικό, τι είναι παράλογο, τι είναι φαντασία και τι πραγματικότητα; Μια ιστορία που μπερδεύονται τα παιδιά με τους ενήλικες, οι ζωντανοί με τους πεθαμένους, η αμαρτία με την αρετή. Μια ιστορία λοιπόν με απρόσμενους επισκέπτες η μήπως όχι και τόσο απρόσμενους ....

Ο Μπερανζέ, ένας  βασιλιάς μ' εξασθενημένη δύναμη του οποίου το βασίλειο καταρρέει, μαθαίνει πως θα πεθάνει μέσα σε μιάμιση ώρα. Ολόκληρο το έργο γίνεται ένα προκαθορισμένο τελετουργικό της πτώσης και του τέλους, μέσα από το οποίο ο Ιονέσκο επιχειρεί μια αλληγορική καταγραφή της εμμονής και του φόβου του θανάτου, απ' τον οποίο μάταια πασχίζει να απαλλαγεί ο άνθρωπος.

Την Πέμπτη 17 Δεκεμβρίου ξεκίνησαν στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν (Φρυνίχου 14 Πλάκα), οι παραστάσεις του έργου «Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΠΕΘΑΙΝΕΙ», του Ευγένιου Ιονέσκο, σε μετάφραση Ερρίκου Μπελιέ & σκηνοθεσία Μάνιας Παπαδημητρίου.

Το Εσωθέατρο παρουσιάζει από τις 6 Φεβρουαρίου και για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων το «Θέατρο Χωρίς Σύνορα» στην παράσταση «Έρως + θάνατος». Πρόκειται για την τριλογία των έργων: «Ανθρώπινη φωνή», του Ζαν Κοκτώ, «Σαλώμη», του Όσκαρ Ουάιλντ και τον μονόλογο «Υλικό Μήδειας», του Χάινερ Μύλλερ.

Τρεις μεγάλοι συγγραφείς. Τρεις γυναίκες στο όριο της ύπαρξης τους. Κοινός παρανομαστής ο ακραίος έρωτας, απόλυτος και θανάσιμος, όπως μόνο αυτός δικαιούται να υπάρχει. Η αρχή του τέλους, το πάθος χωρίς όρια, οδυνηρό και ανικανοποίητο, είναι ο τελικός εκτελεστής μιας πράξης που από πόθο ζωής καταλήγει σε πόθο θανάτου.

Οι οριακοί χαρακτήρες είναι μια πρόκληση για την εξερεύνηση της ανθρώπινης ψυχής στο μεταίχμιο της ύπαρξης της, εκεί που τα όρια καταργούνται και η εξιλέωση έρχεται ως τιμωρός μιας διάψευσης που ακυρώνει τη ζωή. Μια τριλογία όπου το φως, η εικαστική παρέμβαση και η μουσική, πρωταγωνιστούν εξίσου δυναμικά και συνθέτουν την ιδανική ατμόσφαιρα για τρία έργα σταθμούς στην ιστορία του παγκόσμιου θεάτρου.

«ΚΑΙ ΔΕ ΘΑ ΧΩΡΙΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ», λέει η πρωταγωνίστρια του ομότιτλου έργου.

Και μιλά αφού έχει ήδη χωρίσει από το σύντροφό της, σύζυγο ή εραστή, δεν έχει σημασία!

Έχει χωρίσει προ πολλού ή θα χωρίσει στο μέλλον, πάλι δεν έχει σημασία! Σημασία έχει ότι δε θα χωρίσει ποτέ...

Ό,τι έχει βιωθεί, δεν ξεγράφεται.

Αναβιώνεις το υπόλοιπο της ύπαρξης, βασανιστικά και λυτρωτικά. Είτε με την ισχύ της ανάμνησης, είτε με την εμμονή του φαντάσματος, είτε την επίκληση της επανάληψης.

Ένας δείπνος, μυστικός και κλειστός, μεταξύ φαντασμάτων, ένας δείπνος ύμνος στο ανεξίτηλο πέρασμα των παλαιών ερώτων.

Ένας νέος Στρίντμπεργκ, όπου στον πόλεμο  των δύο φύλων αλλάζουν τα όπλα. Το μίσος αλλάζει σε αδυσώπητη τρυφερότητα.

Για δεύτερο χρόνο επαναλαμβάνεται το θεατρικό έργο του Richard Alfieri σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια με τους Ρένα Πιττακή και Κώστα Κάππα στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, μετά από μια πολύ πετυχημένη σεζόν.

Η παράσταση παρακολουθεί την απρόβλεπτη σχέση που δημιουργείται ανάμεσα σε μια αστή μοναχική κυρία και τον νεαρό χορευτή που προσλαμβάνει για να της παραδώσει κατ' οίκον μαθήματα χορού. Η Λίλυ και ο Μάικλ δύο εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες, μέσα απ' τα μαθήματα χορού (βάλς, σουίνγκ, τσάρλεστον, φλαμένγκο, ροκ εντ ρολ, τάνγκο) περνούν όλη την γκάμα της ανθρώπινης επικοινωνίας.

Η πρεμιέρα είναι προγραμματισμένη για τις 8 Οκτωβρίου.

Το έργο διαδραματίζεται σε μια ανδρική λέσχη κάπου στη Βοστόνη. Μέσα από διαδοχικά φλας μπακ παρακολουθούμε τον Μπάρνυ και την Έληνορ από νεαρούς έως μεσόκοπους. Από τη δεκαετία του 1940 έως του 1970. Την Πέμπτη 15 Οκτωβρίου ανοίγει η αυλαία του θεάτρου Αλέκος Αλεξανδράκης, όπου ο Γιώργος και η Νινέτα Λεμπέση, θα παρουσιάσουν το έργο του Άλμπερτ Γκέρνυ «ΕΡΩΤΙΚΗ ΑΝΑΡΧΙΑ» σε σκηνοθεσία της Πέμης Ζούνη.

Τι πρόκειται να συμβεί εάν ήρωες με ονόματα όπως Ιάγος, Μάκμπεθ, Ρωμαίος και  Άμλετ-Όλιβ συναντηθούν σε ένα "σκοτεινό" μπαρ με το όνομα "ΠΥΡ"?...
Μη βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα. Ό,τι και να υποθέσετε...είναι λίγο!

Η Μπέσσυ Μάλφα υπογράφει ένα πρωτότυπο μουσικό έργο που θα κλέψει την   παράσταση...
Μια μαύρη κωμωδία με πολύ μουσική και έντονα στοιχεία ροκ όπερας.

ο Θεατρικός Οργανισμός "Νέος Λόγος", παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το έργο του, «Μακμπέτ», στο Studio Μαυρομιχάλη, από την Κυριακή 18 Οκτωβρίου.

Ο «Μακμπέτ» πρόκειται για ένα έργο της τελευταίας και πιο ώριμης περιόδου του συγγραφέα, γραμμένο το 1972, που αποτελεί τον καρπό της ανατρεπτικής ματιάς του Ιονέσκο, στο αριστούργημα του Σαίξπηρ.

Με αφορμή τον «Μακπέθ» του Ελισαβετιανού ποιητή, ο Ιονέσκο βρίσκει την ευκαιρία  να εξαπολύσει έναν ανελέητο πόλεμο σε κάθε μορφής εξουσία, χρησιμοποιώντας φυσικά όλα τα "όπλα" που του παρέχει το θέατρο του παραλόγου, του οποίου υπήρξε ηγετική μορφή, με κυριότερο αυτό της κωμωδίας.

Τον Απρίλιο τα Κορίτσια Ημερολογίου έκαναν πρεμιέρα στο Λονδίνο και τώρα  έρχονται στο θέατρο «Κιβωτός» για να κατακτήσουν την Αθήνα!

Η θεότρελη και τρυφερή κωμωδία «The Calendar Girls», όπως είναι ο πρωτότυπος τίτλος της, που ανεβαίνει σε απόδοση Θοδωρή Πετρόπουλου και σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη, βασίζεται σε μια πραγματική ιστορία.

Αρχικά μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Tim Firth με πρωταγωνίστριες την Helen Mirren και την Julie Walters. Ακολούθησε η θεατρική διασκευή και μια θριαμβευτική περιοδεία στη Μ. Βρετανία.

Προσαρμοσμένο στην ελληνική πραγματικότητα, το έργο διαδραματίζεται σε μια επαρχιακή κωμόπολη όπου μια ομάδα απλών, καθημερινών γυναικών, μέλη του Τοπικού Γυναικείου Συλλόγου, διασκεδάζουν την πλήξη τους φτιάχνοντας κέικ και μαρμελάδες, κεντώντας τσεβρέδες ή πλέκοντας πουλόβερ και παρακολουθώντας αφόρητα βαρετές ομιλίες...

Προϊόν συλλογικής εργασίας των Παναγιώτη Μέντη, Θανάση Παπαγεωργίου και της θεατρικής ομάδας Ex Animo, ξεκίνησε να γράφεται δύο χρόνια πριν από τον Παναγιώτη Μέντη και τον Θανάση Παπαγεωργίου. 80 μικρές και μεγαλύτερες σκηνές, συνθέτουν αυτό το ψηφιδωτό που διαρκεί γύρω στις δυόμιση ώρες και διακόσιοι ρόλοι παιγμένοι από 11 ηθοποιούς, που όταν χρειαστεί μετατρέπονται σε ορχήστρα που αυτοσχεδιάζει ρυθμούς και μελωδίες. Η θεματολογία βασίζεται πάνω σε όλα αυτά που μας πολιορκούν καθημερινά: Ειδήσεις από την τηλεόραση και τον Τύπο, καθημερινό, ημερήσιο και ηλεκτρονικό, γεγονότα του αστυνομικού δελτίου, συνεντεύξεις σχετικών και άσχετων, σήριαλ, ριάλιτι, τηλεοπτικά παράθυρα, κοσμική ζωή, life style και ό,τι άλλο μας σερβίρεται ή συναντάμε στο δρόμο μας.

Γραμμένο πριν τα Δεκεμβριανά του 2008, το έργο του Γιάννη Τσίρου έρχεται να υπενθυμίσει ότι στην άλλη πλευρά του φάσματος δεν θα συναντήσουμε την αυτονόητη ατιμωρησία, αλλά μια απάνθρωπη μηχανή που συντηρεί σε πείσμα του χρόνου ένα παράλογο σωφρονιστικό σύστημα.  Και τίθεται το ερώτημα:  ποια είν' αυτή η μηχανή;  Τι την τρέφει, ποιοί κατεβάζουν τους μοχλούς, ποιοί λαδώνουν τα γρανάζια της;

Μήπως  όλοι μας;

Η «Αττική οδός» είναι ένα έργο συνόλου για δέκα ρολίστες. Είναι η ιστορία δυο σύγχρονων ελληνικών οικογενειών όπως ξετυλίγεται στα πλαίσια μιας συγκεκριμένης κρίσης και ταυτόχρονα είναι και μια αστυνομική περιπέτεια που καταλήγει σε ένα προσυμφωνημένο φόνο. Το έργο διαπερνούν δυο μεγάλοι ρόλοι η κυρία Αθηνά (ΤΖΕΝΗ ΡΟΥΣΣΕΑ) και η υπηρέτρια της η Ντίνα (ΕΛΕΝΗ ΓΕΡΑΣΙΜΙΔΟΥ) που είναι οι μητέρες των δυο οικογενειών αντίστοιχα. Αυτές συνέχουν το έργο, συγκρατούν τη συνοχή των δυο οικογενειών και οδηγούν την υπόθεση στην τελική έκβαση συναποφασίζοντας να χρησιμοποιήσουν τα πάντα για να επιβιώσουν οι οικογένειες τους. Ακόμα και το θάνατο. Οι δυο μητέρες στην προσπάθεια τους να λύσουν τα πολλαπλά προβλήματα των οικογενειών τους, με τις λιγότερες δυνατές απώλειες φτάνουν μέχρι τη θυσία. Για να ζήσουν όλοι όσο καλύτερα γίνεται, κάποιος από τους δέκα πρέπει να θυσιαστεί. Η απόφαση των δυο γυναικών είναι το επίκεντρο της πλοκής του έργου.

Η «ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ» παρουσιάζει τον χειμώνα του 2009 - 2010 στο Θέατρο Βασιλάκου στον Κεραμεικό την κωμωδία του Ρώσου συγγραφέα Αλεξάντρ Οστρόφσκι «ΣΕ ΣΤΕΝΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΚΥΚΛΟ» σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη.

Πρόκειται για μια τραγική κωμωδία που έχει παρουσιαστεί  άλλη μια φορά στη χώρα μας, στο Θέατρο Αμόρε κερδίζοντας διθυραμβικές κριτικές από κριτικούς και κοινό. Μία κωµωδία διανθισμένη µε ειρωνεία... Μια κωμωδία λεπτών αποχρώσεων...

Το έργο γλαφυρά απεικονίζει πώς ο άνθρωπος σχεδόν γελοιοποιείται μπροστά στις αξεπέραστες επιθυμίες του.
Ένα πορτρέτο της απληστίας και του νεοπλουτισμού,  μια εικόνα που καθρεφτίζεται στη σύγχρονη καταναλωτική κοινωνία.

Επαναλαμβάνεται για τρίτη συνεχή χρονιά, στο Θέατρο Μεταξουργείο, το συγκλονιστικό έργο του Βασίλη Κατσικονούρη, «Το γάλα», σε σκηνοθεσία Άννας Βαγενά. Η παράσταση, που γνώρισε πολύ μεγάλη καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία,  επί δύο χρόνια στο Θέατρο Βασιλάκου και στη συνέχεια στη Θεσσαλονίκη και σε περιοδεία, επιστρέφει στο Θέατρο Μεταξουργείο απ' όπου ξεκίνησε.
Πρεμιέρα: Πέμπτη 5 Νοεμβρίου.
«Το γάλα» είναι η ιστορία μιας μητέρας μετανάστριας από τη πρώην Σοβιετική Ένωση, που με τους δυο γιους της, προσπαθούν να προσαρμοσθούν και να επιβιώσουν στην Ελλάδα.

Το έργο που καθιέρωσε τον Κώστα Τσαχτή παρουσιάζει το Εθνικό Θέατρο σε σκηνική διασκευή του Σταμάτη Φασουλή και Θανάση Νιάρχου και σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο της Εκάβης η Νένα Μεντή.

Έγκλημα. Έγκλημα στο χιόνι. Απεχθές έγκλημα και ανεξιχνίαστο. Άγριο έγκλημα. Απ' αυτά που γίνονται καθημερινά πρωτοσέλιδα στις εφημερίδες και πρώτο θέμα στις ειδήσεις στην τηλεόραση. Θύμα ένας νεαρός καλλιτέχνης. Βρέθηκε σφαγμένος κάτω από άγνωστες συνθήκες στην τουαλέτα ενός εγκαταλειμμένου σταθμού. Ήταν μόνος. Ήταν όμορφος. Ήταν το μοναχοπαίδι μιας μάνας που ένα χρόνο μετά τον θάνατο του γιού της, σπάει τη σιωπή της και αποφασίζει να συναντήσει τον μοναδικό αυτόπτη μάρτυρα της δολοφονίας. Αυτός είναι ένα παιδί μόλις 18 χρονών. Η παράσταση, γίνεται αναπαράσταση εκείνης της μοιραίας νύχτας αλλά και ψυχολογική αρένα μιας σκληρής διαπροσωπικής πάλης μεταξύ των δύο. Της μάνας και του νεαρού μάρτυρα.

Πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει κανείς προκειμένου να... φτάσει ψηλά;

Την απάντηση σε αυτό το ανορθόδοξο μεν, αλλά τραγικά καθημερινό ερώτημα αναλαμβάνουν να δώσουν ο συγγραφέας Μιχάλης Κόκκορης και ο  σκηνοθέτης Λευτέρης Γιοβανίδης μέσα από την προκλητική κωμωδία «Γιατί η Μαντόνα κι όχι εγώ»

Η Βαλεντίνη (Μαρία Λεκάκη), αφήνοντας πίσω της το μοναστήρι και με ένα μωρό στην αγκαλιά, έρχεται στην πόλη με άγριες διαθέσεις. Γοητευμένη από το σύγχρονο life-style και την ποπ κουλτούρα, βρίσκει στο πρόσωπο της Μαντόνα το πρότυπό της και βάζει σκοπό της ζωής της να την ξεπεράσει. Στο δρόμο της βρίσκονται ένας αποτυχημένος συγγραφέας (Χρήστος Σουγάρης) και ένας πρώην κατάδικος (Ιωσήφ Πολυζωίδης). Οι τρεις μαζί καταστρώνουν και θέτουν σε εφαρμογή ένα «ανορθόδοξο» σχέδιο, με σκοπό να φτάσουν στην κορυφή...

Ήρωες που κινούνται στα άκρα, πρότυπα που ωθούν στα άκρα, μέσα σε έναν κόσμο που έχει προ πολλού ξεπεράσει τα όριά του.

Εμφανίζονται σε βίντεο οι ηθοποιοί: Μαρία Καβογιάννη, Καίτη Κωνσταντίνου, Γιώργος Κιμούλης, Νένα Μεντή, Ιεροκλής Μιχαηλίδης, Φώτης Σεργουλόπουλος.

Το Θέατρο ΧΩΡΑ ύστερα από μεγάλη ανταπόκριση του κοινού, παρουσιάζει για δεύτερη χρονιά από την Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου, το «CHATROOM» του Enda Walsh: μία παράσταση που συζητήθηκε με τον πιο θετικό τρόπο για την προσέγγιση του ανεξερεύνητου αλλά και γοητευτικού κόσμου του διαδικτύου.

Mας υποδέχτηκε την περασμένο χειμώνα πάνω σε μια... στέγη ενός σπιτιού που βουλιάζει  σαν ένας άλλος σύγχρονος Οδυσσέας, για να μας διηγηθεί τα πάθη του. Από εκεί ξεκίνησε ο Λάκης Λαζόπουλος ένα ταξίδι στο παρελθόν του Έλληνα, στους ανθρώπους της ζωής του - τη γυναίκα του ( που υποδύεται η Χρύσα Ρώπα, μια μοντέρνα Πηνελόπη που στέκεται δίπλα στον άντρα της σε μια καθημερινότητα διαβρωμένη από τη διαφθορά, το ρουσφέτι και τη διάλυση των πάντων), την πεθερά του, το γιο του, την «Ελληνίδα μάνα» , τον προσωπικό του άγγελο- και όσες ακόμα ψυχές κουβαλά η ιστορία του νεοέλληνα από το 1960 έως το σήμερα. Όλα τα θέματα που τον έπνιγαν, που έκαναν την πραγματικότητά του οδυνηρή, το βίο του αβίωτο, τα όνειρά του ουτοπικά, «ξετυλίχθηκαν» μέσα από μια ιστορία καθημερινή, ρεαλιστική, άκρως χιουμοριστική, βαθιά καυστική.

Το κλασικό αριστούργημα του Άντον Τσέχοφ, ένα έργο βαθιά ποιητικό, τρυφερό και ανθρώπινο, παρουσιάζεται για δεύτερη μόλις φορά στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου μετά την ιστορική παράσταση του 1953 σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν. Ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής  Γιάννης Χουβαρδάς σκηνοθετεί για πρώτη φορά στην Κεντρική Σκηνή με μία εξαιρετική διανομή.

Το έργο
Ο καθηγητής Σερεμπριακώφ και η νεαρή γυναίκα του Ελένα καταφτάνουν στο απομακρυσμένο υποστατικό τους στη ρωσική επαρχία, το οποίο συντηρούν η Σόνια - κόρη του καθηγητή από τον πρώτο του γάμο - και ο θείος της Βάνιας. Η εμφάνισή τους αναστατώνει τη ζωή των ανθρώπων του κτήματος, διαταράσσει την ήρεμη καθημερινότητα και φέρνει στην επιφάνεια χαμένα όνειρα και ανεκπλήρωτους πόθους.  Οι ήρωες του Τσέχοφ βλέπουν τον κόσμο γύρω τους να αλλάζει αναπόφευκτα χωρίς οι ίδιοι να μπορούν να κάνουν κάτι.

Η παράσταση
Τοποθετημένοι στο σήμερα, οι ήρωες του Τσέχοφ είναι εγκλωβισμένοι σε ένα χώρο χωρίς καμία ορατή οδό διαφυγής.  Παγιδευμένοι στη φθορά της καθημερινότητας, τη μοναξιά, την πλήξη και την ανία, αναζητούν τον τρόπο να δώσουν νόημα στη ζωή τους ενώ γύρω τους ο κόσμος, η φύση, τα ανθρώπινα συναισθήματα αλλάζουν και σταδιακά εκφυλίζονται. Στην απόγνωσή τους επιστρατεύουν χορό, μουσική, τραγούδι, τσάι αλλά και βότκα, χωρίς να ξεχνούν ακόμα και τον σαρκασμό ή την αυτογελοιοποίηση, όμως όλα αποδεικνύονται μάταια μπροστά στην ιστορική λαίλαπα που εισχωρεί από τις χαραμάδες της μεγάλης τζαμαρίας και τυλίγει τα πάντα σε μια γλυκιά παρακμή.

Ένα σπίτι στην εξοχή με τον ωραιότερο βυσσινόκηπο της περιοχής βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και της κατάρρευσης. Οι σχεδόν αδιάφοροι μικροαστοί ιδιοκτήτες του δεν κάνουν τίποτα για να το σώσουν από την πώληση. Χάνουν το αγαπημένο τους πατρικό σπίτι και το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να το κοιτούν και να αναπολούν... Να αναβιώνουν τις παιδικές τους αναμνήσεις, να νοσταλγούν τις παλιές ευχάριστες στιγμές, να χορεύουν, να γελούν, να φλερτάρουν... Τίποτα δεν τους κάνει να μετανιώνουν για την απόφασή τους, ακόμα και όταν ακούν τα τσεκούρια να χτυπούν δυνατά και να κόβουν τις αγαπημένες τους βυσσινιές.

Ο Αντόν Τσέχοφ μέσα από το έργο του απεικονίζει τη διαρκή φθορά της καθημερινής ζωής στη Ρωσία του 20^ου αιώνα δίνοντας όμως μια νότα ελπίδας για το μέλλον και κάνοντας μια ακριβή πρόβλεψη της ίδιας της επανάστασης που ακολούθησε.

Το έργο «ΕΣΥ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ ΣΟΥ», του Eric Westphal, είναι η τρίτη κατά σειρά παραγωγή του ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ, με πρεμιέρα το Σάββατο 19 Δεκεμβρίου. Η σκηνοθεσία είναι του Κοραή Δαμάτη, με τους Αντιγόνη Βαλάκου, Σμαράγδα Σμυρναίου, Δημήτρη Μπικηρόπουλο και Αντώνη Θεοδωρακόπουλο.

Έργο σκληρό, ευφυές, ποιητικό αλλά και απροσδόκητα κωμικό, ψηλαφά την ανθρώπινη ψυχή με έναν τρόπο βαθύ και, ταυτόχρονα, ανάλαφρο σαν σε ένα ευφυές παιγνίδι.

Είναι η ιστορία δύο ώριμων γυναικών, αδελφές μεταξύ τους, που ζουν χρόνια μόνες στο σπίτι που τους άφησε ο πατέρας τους, σχεδόν 'έγκλειστες'.

Σε ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον, ο Άλεξ έλκεται από την υπερβολική βία κάθε μορφής (κλοπές, βιασμούς, βανδαλισμούς) και αγαπά ...τον Μπετόβεν. Μετά από προδοσία των 'ντρούγκων' του, θα βρεθεί στη φυλακή και θα πάρει μέρος σε ένα κρατικό πείραμα σωφρονισμού, με το οποίο θα κερδίσει την ελευθερία του αλλά ταυτόχρονα θα χάσει κάθε δυνατότητα επιλογής και αντίδρασης, αφού σε κάθε πράξη βίας θα αντιδρά -ασυνείδητα- αρνητικά. Ένα ταξίδι από έναν κόσμο ναρκωτικών, βίαιων ενστίκτων και πλήξης... σε έναν κόσμο  χωρίς βούληση, χωρίς ένστικτα, χωρίς αντίδραση. χωρίς Ελευθερία.  Μπορεί η βία τελικά να αντιμετωπιστεί χωρίς να γεννήσει άλλες μορφές βίας; Ποια είναι τα κριτήρια του Καλού και του Κακού και από ποιον (πρέπει να) ορίζονται; Αξίζει να θυσιαστεί το αγαθό της ελευθερίας της έκφρασης ακόμη κι αν επιδρά στην έννομη τάξη; Ή όταν μας στερείται η ελευθερία επιλογής, χάνουμε την ανθρωπιά μας;

Ερωτήματα τα οποία απασχόλησαν όλους εξαιρετικά έντονα τη χρονιά που πέρασαν και στα οποία η mikriskini απαντά με το γνωστό κείμενο του Antony Burgess, χτίζοντας μία παράσταση  που αναπτύσσει τους χαρακτήρες και την πλοκή με διάθεση σουρεαλιστική και γκροτέσκα, (στοιχεία που διακρίνουν τις μέχρι τώρα παραστάσεις της ομάδας, Η Δίκη, Γραμμή, Σκουίκ)

Με έμφαση στη μουσική, που δημιούργησαν ειδικά για την παράσταση ο Κώστας Κοντοβάς και ο Γρηγόρης Κλιούμης από τα Υπόγεια Ρεύματα και ερμηνεύουν live επί σκηνής.

Δυο γυναίκες, στο ίδιο κελί, κατηγορούμενες για το φόνο του συζύγου τους. Τι μπορεί να συμβαίνει μέσα στο μυαλό μιας γυναίκας; Η τρέλα και το πάθος είναι τόσο κοντά που πολλές φορές δεν έχεις το χρόνο να καταλάβεις τη διαφορά...

Η δεύτερη παραγωγή της Φ1.62 για το 2009, σε σκηνοθεσία της Γεωργίας Ανδρέου, δίνει πνοή σε ένα ψυχολογικό θρίλερ που έρχεται να ταράξει τα νερά του συμβατικού μεταμεσονύχτιου θεάτρου.

Βασισμένο στο «Red» της Anna Reynolds

Η σατανική Μαρτέιγ ζει βάζοντας στοιχήματα πάνω στην κρυφή ερωτική ζωή των άλλων και κυριαρχεί με αυτό τον τρόπο κοινωνικά. Κάποια μέρα, η Μαρτέιγ αναθέτει στον πρώην εραστή της, τον ακόλαστο Βαλμόν, να αποπλανήσει τη νεαρή κοπέλα που πρόκειται να παντρευτεί. Εκείνος τα καταφέρνει θαυμάσια, κερδίζοντας έτσι το στοίχημα. Η απρόσμενη άφιξη της ωραιότατης  Τουρβίλ θεωρείται ως πρόκληση για τη Μαρτέιγ που αναθέτει στον Βαλμόν να την κατακτήσει, προσφέροντάς του ως τίμημα μια βραδιά μαζί της.

Έτσι, ο Βαλμόν επιδίδεται σε ένα ρεσιτάλ υποκρισίας, χρησιμοποιώντας ως όπλο τη γοητεία του και την τέχνη του στον έρωτα, και παρουσιάζεται στην Τουρβίλ σαν ένας ανιδιοτελής ερωτευμένος. Τελικά πετυχαίνει το σκοπό του, αλλά ερωτεύεται και ο ίδιος το θήραμά του, με αποτέλεσμα να καταστρέψει όχι μόνο την Τουρβίλ, αλλά και τον εαυτό του.

Ο Γιώργος Κιμούλης που έχει αναλάβει τη διασκευή και τη σκηνοθεσία,μεταφέρει τους ήρωες του πασίγνωστου μυθιστορήματος του Λακλό, στη δεκαετία του 1930.

Τρελόκουτο είναι.... ό,τι θέλει κάνει... Έτσι, από τον Ιανουάριο του 2010, το πασίγνωστο έργο «Mugnog Kinder» του Ράινερ Χάχφελντ, που ανέβηκε τον Οκτώβρη στην παιδική σκηνή του θεάτρου ΗΒΗ, θα λέγεται «Το Τρελόκουτο». Πρόκειται για μια μοναδική παράσταση, γεμάτη μουσική, χορό τραγούδι και γέλιο, που εδώ και μερικούς μήνες μαγεύει τα παιδιά, αλλά και όσους αισθάνονται ακόμη παιδιά...

Δυο λόγια για το έργο:

Ο Τέρι και η Ντάντα, που περνούν τις διακοπές τους με τη θεία και το θείο τους, βρίσκουν ένα παλιό κουτί και το βαφτίζουνε Τρελόκουτο. Αυτός είναι ο καινούργιος τους φίλος, ο μυστικός τους σύμμαχος. Το Τρελόκουτο λέει στους μεγάλους όλες τις αλήθειες που θέλουν αλλά δεν τολμούν να τους πουν οι μικροί. Και οι μεγάλοι, φυσικά, αναστατώνονται. Ποιος είναι αυτό το αόρατο και πανταχού παρόν Τρελόκουτο; Πώς θα το εξολοθρεύσουν; Το κυνήγι του Τρελόκουτου φέρνει στους μεγάλους μόνον απρόοπτα και κωμικά ατυχήματα. Γιατί το Τρελόκουτο, με τη βοήθεια των παιδιών, ξεγλιστρά πάντοτε! Η λύση είναι, όμως, απλή: για να κερδίσουν οι μεγάλοι το Τρελόκουτο, πρέπει πρώτα να το αγαπήσουν, όπως πρέπει να μάθουν ν' αγαπούνε τα παιδιά γι' αυτό που είναι, γι' αυτά που νιώθουν, γι' αυτά που σκέφτονται, γι' αυτά που γεννά η ζωηρή τους φαντασία.

Μια παράσταση γεμάτη μουσική, χορό, τραγούδι!

Πώς θα σας φαινόταν αν ένας συγκάτοικος εμφανιζόταν στο διαμέρισμά σας δηλώνοντας ότι είναι νεκρός;

Θα τον πιστεύατε;

Θα τον θεωρούσατε ψυχασθενή;

Ή θα καλούσατε την αστυνομία νομίζοντας ότι κινδυνεύετε;

Η απάντηση δίνεται από τη μεταφυσική κομεντί «Το υπερπέραν είναι εδώ» του, βραβευμένου από το ΥΠΠΟ, Λεωνίδα Τσίπη και παρουσιάζεται από τους «Σκηνοβάτες», συνοδεία ζωντανής μουσικής, στο Αντιθέατρο κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στις 21.00 από τις 2 Ιανουαρίου 2010.

Το έργο «ΣΠΟΥΔΗ ΣΤΗ ΒΙΑ», βασισμένο στο θεατρικό του Ζαν-Λυκ Λαγκάρς «Η Θέση του Άλλου», παρουσιάζεται από το Σάββατο 9 Ιανουαρίου 2010 στο θέατρο Οδού Παραμυθίας, σε σκηνοθεσία Ιάκωβου Δρόσου, από τη θεατρική ομάδα «Σύρραξις».

Είναι μια σπουδή στην ψυχολογική και τη σωματική βία μέσα από μια μπεκετική αντιμετώπιση που φθάνει μέχρι τα όρια του παραλόγου. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που ο Λαγκάρς ήταν λάτρης του Μπέκετ και του Ιονέσκο και μάλιστα πολλά έργα του είναι άμεσες αναφορές σ' αυτούς τους δύο δημιουργούς.

Μια γυναίκα και ένας άντρας, δύο «τραυματισμένα» άτομα, στο πουθενά, με μόνα αντικείμενα μια καρέκλα, ένα χαλασμένο τρανζίστορ και μια αλυσίδα προσπαθούν να επιβιώσουν και να επιβληθούν ο ένας στον άλλο. Οταν δεν το καταφέρνουν, καταφεύγουν σε ακρότητες που μερικές φορές ξεπερνάνε τα επιτρεπτά όρια. Δύο επιπλέον άτομα θα γίνουν μάρτυρες αυτής της ανείπωτης βίας, δύο άτομα που εκπροσωπούν όλους εμάς, τους εφησυχασμένους θεατές.

Το έργο παρουσιάζεται σε παγκόσμια πρώτη και ο συγγραφέας συστήνεται στο ελληνικό κοινό για πρώτη φορά.

Η παράσταση ενός σπουδαίου πολιτικού έργου του Πέτερ Βάις, σε σκηνοθεσία της αναπληρώτριας καλλιτεχνικής διευθύντριας Έφης Θεοδώρου, αναζητά, με αφορμή μία από τις πιο καθοριστικές περιόδους της παγκόσμιας Ιστορίας, τις δικές της απαντήσεις για τη φύση  της επανάστασης.

Η καταδίωξη και η δολοφονία του Ζαν-Πωλ Μαρά, όπως παίχτηκε από τον θεατρικό όμιλο του Ασύλου του Σαραντόν με τη διεύθυνση του κυρίου ντε Σαντ, όπως είναι ολόκληρος ο τίτλος του έργου, που γράφτηκε από τον Πέτερ Βάις το 1963,  παρουσιάζεται για δεύτερη μόλις φορά στο Εθνικό Θέατρο.

Το Θέατρο Εξαρχείων γιορτάζοντας τα 50 χρόνια στο θέατρο του Τάκη Βουτέρη, θα παρουσιάσει από τις 15 Ιανουαρίου σε κοινή παράσταση δύο σημαντικά έργα δύο σπουδαίων Ελλήνων θεατρικών συγγραφέων, με κοινό τίτλο ΝΥΧΤΕΣ ΕΞΟΔΟΥ.

Πρόκειται για το «Οι Δύσκολες Νύχτες του κυρίου Θωμά», που έγραψε ειδικά για τον Βουτέρη ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, και για το «Η Έξοδος» του Γιώργου Μανιώτη.

Ήρωας του Καμπανέλλη ο Θωμάς, ένας συνταξιούχος καθηγητής που περνά τις νύχτες του στην κρεβατοκάμαρά του, συνομιλώντας με τη νεκρή πια γυναίκα του σα να 'ναι παρούσα, μοιράζοντας μαζί της --και μαζί μας-- τις μέρες του, τις καινούργιες του περιπέτειες και τις έγνοιες, τα μελλοντικά του σχέδια, τους εφιάλτες και τα όνειρά του.

Συγκίνηση και αισιοδοξία ξεχειλίζουν από την πένα του Καμπανέλλη, αγάπη για τη ζωή, για τους ανθρώπους, για όλα τα ζωντανά και για τ' άψυχα μαζί.

Στην « Έξοδο» του Γιώργου Μανιώτη ένας στρατηγός μιλά στους νεοσύλλεκτους που μετά την ορκωμοσία τους ετοιμάζονται για την πρώτη τους έξοδο. Μέσα από τις παραινέσεις του και την κριτική του, άθελα του ξεγυμνώνεται, και παρασύρεται σε μιαν αποτίμηση της δικής του ζωής, της δικής του πορείας. Μιας πορείας ασήμαντης αλλά και τραγικής μαζί, ανθρώπινης και οπωσδήποτε αναγνωρίσιμης.

Επίκεντρο των δύο έργων ο άνθρωπος, με τις αγωνίες του και τα πάθη του, ένας ύμνος στη ζωή και στη συνέχειά της.

Κοινωνικοπολιτικό έργο ωμού ρεαλισμού με μαύρο χιούμορ και με στοιχεία ψυχολογικού θρίλερ: Ένας ανερχόμενος και αδίστακτος δημοσιογράφος, για να δημιουργήσει σάλο γύρω από την τηλεοπτική εκπομπή του, κλείνει μια συνέντευξη με ένα νεοναζί σκίνχεντ που τελευταία έχει προκαλέσει την κοινή γνώμη. Η συνέντευξη αυτή, για να δοθεί αίσθηση επικινδυνότητας, θα πραγματοποιηθεί σε μια υποβαθμισμένη περιοχή της Μαδρίτης όπου θα αντιπαρατεθούν ο κιτρινισμός της εκπομπής του με τις νοσηρές ιδεοληψίες των νεοφασιστών υπονομεύοντας το παγιωμένο σύστημα τηλεόραση-παθητικός τηλεθεατής.

Το έργο του Έντουαρντ Άλμπη Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;, σταθμός για την παγκόσμια ιστορία του θεάτρου πρωτοανέβηκε στις 13 Οκτωβρίου το 1962 στη Νέα Υόρκη (θέατρο Μπίλλυ Ροζ) συγκλονίζοντας και σοκάροντας τον κόσμο ολόκληρο και σημαδεύοντας ιδιαίτερα τη μεταπολεμική Αμερική.

Το έργο καταγγέλλει την υποκρισία της Αμερικάνικης κοινωνίας, την βία, τις καταστροφικές ψευδαισθήσεις και το αδιέξοδο των ανθρώπινων σχέσεων.

Ο συγγραφέας ξετυλίγει την ανελέητη δράση του μέσα στο σπίτι ενός πανεπιστημιακού και οι τέσσερις χαρακτήρες, τα τέσσερα πρόσωπα που παγιδεύει θα μοιάζουν με τέσσερα αγρίμια σε κλουβί, ζώντας την πιο παράξενη, την πιο σκληρή αλλά ίσως και την πιο ανθρώπινη νύχτα της ζωής τους.

Ένας παράξενος άντρας ισχυρίζεται πως είναι ο λύκος του γνωστού παραμυθιού και πως αποφάσισε να αποκαταστήσει τη φήμη του. Αποκαλύπτει πως η αγαπημένη μας Κοκκινοσκουφίτσα είναι πολύ κακό κορίτσι. Ανατρεπτική διασκευή του κλασσικού παραμυθιού με έντονα στοιχεία μιούζικαλ.

Δον Ζουάν: ο Γάλλος ευγενής με τις χιλιάδες ερωμένες και τους αμέτρητους εχθρούς, ο μυθικός εραστής που σαγήνευσε και αποπλάνησε δεκάδες γυναίκες.

Ο Αιμίλιος Χειλάκης σκηνοθετεί την σκανδαλώδη κωμωδία του Μολιέρου με μια ανατρεπτική διανομή, με τον Γιάννη Μπέζο στο ρόλο του κεντρικού ήρωα και τον ίδιο στο ρόλο του υπηρέτη του, Σγαναρέλου. Ένας δυναμικός θίασος υπηρετεί το κορυφαίο αυτό κείμενο του Μολιέρου, μια κωμωδία με τολμηρές απόψεις, που δεν έπαψε ποτέ να παραμένει επίκαιρη και να συγκινεί άντρες και γυναίκες, από το πρώτο κιόλας ανέβασμά της πριν από σχεδόν 350 χρόνια.

Το έργο

Έχοντας μόλις εγκαταλείψει μία ακόμη από  τις ερωμένες του, ο Δον Ζουάν  συνεχίζει να προκαλεί τον συντηρητικό  περίγυρό του, αμφισβητώντας  καθιερωμένους θεσμούς  και παραβιάζοντας  κοινωνικά ταμπού. Με την ακαταμάχητη  γοητεία του και το κοφτερό, ασυμβίβαστο πνεύμα του, ξεπερνά κάθε εμπόδιο, εκθέτει τους εχθρούς του και κλονίζει την παραδοσιακή ηθική. Σε μια επίδειξη υψηλής αυτοπεποίθησης θα επιχειρήσει να προκαλέσει ακόμη και τον Θεό. Θα καταφέρει να ξεφύγει αλώβητος και απ' αυτήν την αναμέτρηση;

Όλοι συμφωνούμε. Πρόκειται να εκραγεί. Η αντίστροφη μέτρηση έχει ξεκινήσει. Αλλά κανένας δε ξέρει ποσο διαρκεί αυτη η αντίστροφη μέτρηση. Έχουμε λεπτά ή ώρες; Μέρες ή χρόνια; Και μετά; Προκειται για μια αντίστροφη μέτρηση προς την αποκάλυψη ή την ουτοπία;

Ένα χρόνο μετα τη πρώτη παρουσίαση της παράστασης A Guide to getting Lost, τα πράγματα φαίνονται ακόμα πιο αβέβαια. Η Mkultra ανακατασκευάζει, αναδομεί και ξαναδημιουργεί μια παράσταση με αφετηρία το ίδιο υλικό. Όπως ένας DJ  μιξάρει μουσικά κομμάτια έτσι και η Mkultra μιξάρει τη προηγούμενη της δουλειά και δημιουργεί μια μεταπαραγωγή.

MKULTRA

Ο καλλιτεχνικός οργανισμός Mkultra  δραστηριοποιείται σε Ελλάδα και Ευρώπη από το 2001. Συνεργάστηκε σε σταθερή βάση με την F2 Performance Unit  και δημιούργησαν 8 παραγωγές (Darkroom 1 & 2, 22 Δωμάτια, Restricted Area, On the Edge, Secret location 1 & 2,  100 Μικρά Μυστικά) από το 2002 μέχρι το 2007. Παράλληλα παραστάσεις παρουσιάστηκαν σε Αγγλία και Ιταλία σε χώρους όπως Arcola Theatre, Young Vic, BAC, Shunt, West Yorkship Playhouse αλλά και αντίστοιχα σε φεστιβάλ οπως Teatro Europeo Turin, Parartissima, Turin Biennial Fabrica Europa Festiva(Florence).

Ο συγγραφέας και σκηνοθέτης Γιώργος Παλούμπης συνεχίζει να μελετά με ρεαλισμό και πολύ χιούμορ την καθημερινότητα του σύγχρονου έλληνα.  Στο θέατρο ΧΩΡΑ από την Πέμπτη 28 Ιανουαρίου το ΠΑΚΜΑΝ αναζητά την αλήθεια στην πίστα του αχανούς αστικού τοπίου.

Αθήνα σήμερα. Τέσσερις άνθρωποι. Τρία διαμερίσματα. Δύο οπτικές. Μία σύμπτωση. Το παιχνίδι αρχίζει κι ο καθένας έχει μόνο μια ζωή.

Στο έργο παρακολουθούμε ταυτόχρονα τρία διαμερίσματα: Στο ένα ο Μάνος με την Ειρήνη, ένα επιτυχημένο, κοσμικό ζευγάρι με προχωρημένες απόψεις.  Στο άλλο η Εκάβη, αδελφή της Ειρήνης, μια γυναίκα αποφασισμένη να ζει μόνη, χωρίς την ψευδαίσθηση μιας ερωτικής σχέσης. Στο τρίτο ο Θάνος, ένας παλιός φίλος του Μάνου από το στρατό, ο οποίος ζει μοναχικά αναρρώνοντας από έναν επίπονο χωρισμό. Μία αθώα φαινομενικά πράξη στιγμιαίας έμπνευσης, θα οδηγήσει τους τέσσερις σε μια παράξενη συνάντηση και θα φέρει στην επιφάνεια τα 'θέλω' του καθενός. Η πραγματικότητα του ενός θα αρχίσει να αποτελεί κίνδυνο για την πραγματικότητα του άλλου.  Το παιχνίδι έχει μόλις αρχίσει... γιατί η αλήθεια δεν είναι πάντα αντικειμενική...

Από τις 31 Ιανουαρίου 2010 στο θέατρο Αλίκη, κάτω από το γενικό τίτλο Ό,τι προτιμάτε, η ελισαβετιανή κωμωδία συναντά μία φάρσα των 60s, σε δυο ξεχωριστές παραστάσεις υπό ενιαίο concept και τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Θωμά Μοσχόπουλου.

Ένας ενιαίος θίασος δεκαεπτά προσώπων, εναλλάξ κάθε βράδυ (και σε μια long run παράσταση την Κυριακή), καλείται όχι μόνο να ζωντανέψει την αινιγματική Ιλλυρία και την ψυχιατρική κλινική του Δρ. Πρέντις, αλλά και να επιτρέψει το κρυφοκοίταγμα της μίας δραματουργίας (και της κάθε παράστασης!) στην άλλη.

Κοινοί άξονες, η τρέλα, που αφηγείται την αλήθεια, ενώ συνδιαλέγεται με την εξαπάτηση και τον αποκλεισμό· η παρενδυσία, που αποκαλύπτει περισσότερα κρυμμένα πάθη από όσες ταυτότητες καλύπτει· η προσπάθεια επιβολής της τάξης σε έναν άτακτο κόσμο, που γεννά μεγαλύτερη ανισορροπία· η υπερβολή, η  φαντασίωση, το όνειρο και ο πανταχού παρών έρωτας, στις πολλαπλές, ιδανικές μορφές του, που μεταστρέφεται σε σεξουαλική ανάγκη, εξίσου ισχυρή και κινητήρια απίθανων κωμικών καταστάσεων. Ταυτόχρονα, η παρουσία της μουσικής ικανής να λειτουργήσει ως ταχυδακτυλουργικό πέρασμα σε έναν άχρονο, παράλληλο κόσμο επιθυμιών και πόθων· έναν κόσμο που, σε αντιστοιχία με αυτόν που ζούμε, μοιάζει σαν ένα αστείο, αλλά σκοτεινό τσίρκο.

Το θέατρο ΧΩΡΑ παρουσιάζει από την Κυριακή 31 Ιανουαρίου την παράσταση «Η ΠΕΤΡΑ ΤΗΣ ΥΠΟΜΟΝΗΣ», ένα έργο με θέμα τη θέση της γυναίκας στο Αφγανιστάν σήμερα. Η παράσταση είναι βασισμένη στο βιβλίο του Ατίκ Ραχίμι «Η πέτρα της υπομονής», που χαρακτηρίστηκε ένα μικρό αριστούργημα και το 2008 κέρδισε το βραβείο Goncourt, το σημαντικότερο λογοτεχνικό βραβείο της Γαλλίας­.

Μια νεαρή γυναίκα μιλά στον άντρα της που είναι σε κώμα, για τη σχέση τους, τα όνειρά της, τη ζωή της, τα θέλω της, για τον πόλεμο, τη βία, τη θρησκεία,  το φόβο, τον έρωτα ...

Του εξομολογείται για πρώτη φορά αλήθειες που ίσως κάθε γυναίκα σ' αυτόν τον κόσμο, θέλει να πει στο σύντροφο της αλλά δεν το τολμά...

Και μάλλον κρύβει μέσα της, αλήθειες γυναικών από κάθε γωνιά της  γης.

Σε αυτό το παραλήρημα, αποφασίζει να του φανερώσει και το μεγάλο της μυστικό...

Και ο άντρας της, γίνεται γι' αυτήν η πέτρα της υπομονής...

Ένα έργο βαθιά αληθινό, που ίσως βοηθήσει το θεατή να αναζητήσει τη δική του πέτρα της υπομονής.

Η «Μηχανή Τέχνης» επιστρέφει στην Αθήνα και παρουσιάζει για πρώτη φορά στο ελληνικό κοινό το  έργο της Παλόμα Πεδρέρο «Άννα στις  11-Μ».Τρεις μονόλογοι γυναικών γύρω από έναν άνθρωπο που η τύχη του αγνοείται. Για έναν άνθρωπο που ξεκίνησε όπως κάθε πρωί να πάει στην δουλειά του αλλά βρέθηκε στο λάθος μέρος και στην λάθος στιγμή. Ένας άνθρωπος που θα μπορούσε να είναι ο καθένας μας,

Ένα έργο που αφορά την αλληλεγγύη των ανθρώπων απέναντι στην τυφλή βία της τρομοκρατίας.

Την Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου κάνει πρεμιέρα ένα ρομαντικό και ερωτικό δράμα του 1968 της Μαργκερίτ Ντυράς. Το έργο παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Η Μαργκερίτ Ντυράς εμπνεύστηκε το έργο από ένα γεγονός που συγκλόνισε τη Γαλλία το 1949. Μια γυναίκα που ζει στην επαρχία της Γαλλίας μια ήσυχη ζωή, σκοτώνει τον άντρα της χωρίς κανένα λόγο. Τον τεμαχίζει και στέλνει τα κομμάτια του, με τρένα που περνούν από το χωριό της, σε όλη τη Γαλλία. Η συγγραφέας συγκλονισμένη, με το έργο της προσπαθεί να βρει τους λόγους που οδήγησαν μια ήσυχη γυναίκα, μια γυναίκα της διπλανής πόρτας, ένα συνηθισμένο πρόσωπο, μια γυναίκα που περνούσε ώρες καθισμένη, σιωπηλή, μέσα στον κήπο της, σ' αυτή τη σκληρή πράξη. Ενα ποιητικό έργο που εξετάζει τη συνηθισμένη πλευρά ενός εγκλήματος.

Η αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία θεάτρου «Κούλα η Πλανιδού» παρουσιάζει τη νέα της θεατρική παραγωγή, «Το Τσίρκο» του Νίκου Ζακόπουλου, στο θέατρο Φούρνος, από τις 6 Φεβρουαρίου.

Ένα τσίρκο εν πλω με προορισμό τη «γη της επαγγελίας». Ένα ζευγάρι γελωτοποιών χρίζεται κατά λάθος (ή κατ΄ ανάγκη;) παγκόσμιο σύμβολο ιδανικού. Κάθε επιβάτης ταγμένος στο προσωπικό του νούμερο... Εικοσιτέσσερις εικόνες- εικοσιτέσσερα διαφημιστικά σποτ προωθούν, εν αγνοία των πρωταγωνιστών τους, ό,τι «πουλιέται και αγοράζεται» υπό την επωνυμία Afta-City. Υπάρχει πραγματικά Afta-City, ή πρόκειται για την πιο επιτυχημένη διαφημιστική καμπάνια όλων των εποχών;

Η Β΄ Σκηνή του θεάτρου Ορφέας - σκηνή Ανδρέας Βουτσινάς, παρουσιάζει από τις 8 Φεβρουαρίου το έργο της Σήλα Στήβενσον «Δρόμος μακρύς».

Ζώντας τις συνέπειες της άδικης δολοφονίας του γιου τους, μια οικογένεια δίνει τον δικό της αγώνα να βρει το νόημα και τη συγχώρεση.

Το έργο γράφτηκε πριν δύο χρόνια και παρουσιάστηκε στο Λονδίνο με μεγάλη επιτυχία σε ένα πρόγραμμα του Υπουργείου Δικαιοσύνης με θέμα τη «Συγχώρεση». «Το Θέατρο της Συνέργειας», σε συνεργασία με το «Πρόγραμμα της Συγχώρεσης» ανέθεσαν στη Σήλα Στήβενσον τη συγγραφή του έργου μετά από μακρά περίοδο έρευνας στις φυλακές του Λονδίνου. Η ίδια, όπως αναφέρει για το έργο της, γράφτηκε για να παιχτεί όχι μόνο στο θέατρο αλλά και στις φυλακές, γι΄ αυτό και επέλεξε να το γράψει σε ιδιαίτερο στυλ με πολύ συχνή και επιτατική απεύθυνση προς το κοινό.

Η 'Οφηλία' είναι μία παράσταση που αναζητά και ανακαλύπτει έναν δραματικό ρόλο. Πρόθεση της παράστασης είναι να αναζητήσει τα κρυμμένα πιθανά στοιχεία της ταυτότητάς της, να σκιαγραφήσει την κοπέλα-γυναίκα με το όνομα Οφηλία, να την ανακαλύψει μέσα σε διαδρομές της στην πόλη της Αθήνας και μέσα στις σελίδες του Σαίξπηρ, σε όσα λέγονται και δεν λέγονται για εκείνη. Πώς ένιωσε όταν αρνήθηκε να πάρει τα γράμματά του Άμλετ, υπακούοντας στον πατέρα της; Πού πάει αφού φεύγει από το σκληρό διάλογο μαζί του, έχοντας ακούσει το: I did love you once - I loved you not και έχοντας πει: I was the more deceived.

Η όλη σύλληψη στηρίζεται σε μια απλή απορία: τι θα γίνει αν βγάλουμε το πρόσωπο Οφηλία από το βιβλίο και την αφήσουμε να περπατήσει στην σημερινή Αθήνα, στους δρόμους που κι εμείς περπατάμε;

Ο Έντγκαρ και η Άλις ζουν σε ένα απομονωμένο νησί του Σουηδικού αρχιπελάγους. Εκείνος είναι λοχαγός, εκείνη ήταν ηθοποιός αλλά τα έχει παρατήσει.  Πλησιάζει η 25^η επέτειος των γάμων τους και εκείνοι ασφυκτιούν μέσα στο μικρόκοσμό τους.  Δεν κάνουν παρέα με άλλους ανθρώπους στο νησί, έχουν στείλει τα παιδιά τους στην πόλη για να σπουδάσουν και με κάθε τρόπο πληγώνουν ο ένας τον άλλο, κάτι που δεν εμπεριέχει απαραίτητα κακία, είναι στοιχείο της σχέσης τους.

Η έλευση του Κουρτ, εξαδέλφου της Άλις, στο νησί θα περιπλέξει την κατάσταση.  Ο Κουρτ έχει έρθει να αναλάβει προϊστάμενος του λοιμοκαθαρτηρίου.  Τους τρεις τους, τους δένει ένα κοινό παρελθόν και πιθανότατα διάφορα μυστικά, λιγότερο ή περισσότερο ένοχα. Ο Κουρτ θα ενταχθεί για στο μικρόκοσμο του ζευγαριού.  Οι καταστάσεις θα οδηγήσουν και τους τρεις σε ακραίες επιλογές.  Η αλήθεια και το ψέμα, ο θάνατος και η ζωή, αρχίζουν να μπερδεύονται.  Οι ισορροπίες θα ανατραπούν, ωστόσο λίγα πράγματα θα αλλάξουν.

Το 1984 πια είναι παρελθόν. Όταν, όμως, γράφτηκε από τον Τζώρτζ Όργουελ στη δύση της δεκαετίας του ’40, το μέλλον ήταν αβέβαιο. Ο Όργουελ, πολιτικός αναλυτής ο ίδιος, εμπνευσμένος από τις απολυταρχικές μεθόδους του Χίτλερ και του Στάλιν οραματίστηκε ένα ζοφερό μέλλον που στην εποχή του τρόμαξε άλλα πια αποτελεί την καθημερινότητα όλων μας. Γιατί πραγματικά, πάνω απ’ όλα, το 1984 περιγράφει την ήττα. Την ήττα του παλιού ανθρώπου, του ανθρώπου που γνωρίζουμε, από το νέο άνθρωπο. Ένα νέο είδος ανθρώπου, χωρίς συναισθήματα, χωρίς ορμή, χωρίς ανάγκη για αλλαγή. Του ανθρώπου που αυτή τη στιγμή εκκολάπτεται στην κοινωνία μας.

Ο Ουίνστον Σμίθ ειναι ο ήρωας του βιβλίου. Ένα “ανθρωπάκι” που ταπεινά θα σηκώσει το ανάστημα του για λίγο σαν μια χελώνα που βγαίνει από το καβούκι της για να ξαναμπεί αμέσως τρομαγμένη μέσα . Το 1984 περιγράφει ακριβώς αυτό το βλέμμα πάνω από το έδαφος. Τη μοναχική προσπάθεια του Ουίνστον Σμίθ να αντιδράσει. Να σπάσει τα ανύπαρκτα δεσμά του.

Η προσέγγιση του κινηματογραφιστή και μουσικού Αλέξανδρου Βούλγαρη είναι ακριβώς αντίθετη με αυτά που πρεσβεύει το ολοκληρωτικό καθεστώς που περιγράφεται στο βιβλίο. Σαν συνεχιστής της προσπάθειας του Ουίνστον Σμίθ, ο Βούλγαρης εξιδανικεύει το παρελθόν που δεν έζησε, αντιμετωπίζει με βία το παρόν και ψάχνει σιωπηλά να βρει συνένοχους για μετά την παράσταση.

Μια σύνθεση των τριών έργων του Σαίξπηρ, Ερρίκος ΣΤ' (Α', Β' και Γ') και Ριχάρδος Γ' έχει επιχειρήσει η ομάδα 1272 και την ανεβάζει στο Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας του Εθνικού Θεάτρου. Τα τέσσερα έργα παίζονται συχνά μαζί στην αγγλοσαξονική παράδοση, μιας και αποτελούν την τετραλογία του εμφύλιου πολέμου της μεσαιωνικής Αγγλίας γνωστού και ως «Πολέμου των δύο Ρόδων». Η σκηνοθεσία και η  σύνθεση του κειμένου ανήκουν στον  Γιώργο Γάλλο και τον Γιάννο Περλέγκα.

Η ομάδα ΟΝΕΙΡΟ παρουσιάζει την μουσικοθεατρική παράσταση "Αληθινή ιστορία ... ταξίδι για άλλη στεριά", θεατρική διασκευή του μυθιστορήματος του αρχαίου συγγραφέα Λουκιανού (2ος α.μ.Χ.).

Μια μουσικοθεατρική παράσταση δοσμένη με χιούμορ και λιτή θεατρικότητα, με μουσικές αναφορές απο την Μεσόγειο, την Ανατολή, τον παγωμένο Βορρά, "ήχοι απο το Γαλαξία" και την κεντρική Ευρώπη, συνδεδεμένη με μικρές ατμοσφαιρικές "είκονες-ιστορίες αφηγηματικού λόγου, δραματοποιημένες σπονδυλωτά, με σύγχρονο και λιτό τρόπο.

Η παράσταση αυτή θα μας δώσει την ευκαιρία να γνωρίσουμε απο κοντά, έναν πολύ σημαντικό συγγραφέα της αρχαιότητας τον Λουκιανό που με αυτό το μυθιστόρημα, έβαλε τις βάσεις ενός νέου λογοτεχνικού είδους, της επιστημονικής φαντασίας.

Επηρέασε συγγραφείς, όπως ο Ιούλιο Βέρν και ο Έντγαρ Άλλαν Ποε, και σύγχρονους σκηνοθέτες όπως ο Σπίλμπεργκ, Κιούμπρικ και Λούκας ενώ οι ήρωες Δον Κιχώτης, Βαρώνος Μυνχάουζεν και Πινόκιο γεννήθηκαν από τα μυθιστορήματά του.

Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο 6 D.O.G.S της Αβραμιώτου θα παρουσιάζεται το Loot του Τζο Όρτον. Το έργο που γράφτηκε το 1965 είναι μια αγγλική φάρσα γεμάτη μαύρο χιούμορ. Σατανικές νοσοκόμες, βλάσφημοι ληστές, διεφθαρμένοι αστυνομικοί και ένα βουνό χαρτονομίσματα που δεν βρίσκει μέρος να κρυφτεί δημιουργούν ντελιριακές καταστάσεις και μακάβριες ανατροπές εμφανίζονται σε μια παρωδία ιστορίας μυστηρίου.

Όταν ο φόνος συνάντησε την κωμωδία συστήθηκαν κι αποφάσισαν να κάνουν παρέα με την εκδίκηση και τα γέλιο. Κάθισαν στην πρώτη σειρά, άναψαν ένα τσιγάρο (που ήταν απλά το πρώτο), παρήγγειλαν ποτά και χαλάρωσαν!

Τα φώτα έσβησαν κι οι ηθοποιοί βγήκαν στην σκηνή (πάνω και κάτω από αυτή), έπαιξαν, χόρεψαν, φοβήθηκαν, σκότωσαν, σκοτώθηκαν, γέλασαν και κάποια στιγμή βαρέθηκαν να παίζουν μόνοι τους κι έβαλαν στο παιχνίδι και το κοινό!

Ποια ηθοποιός θα αντικατασταθεί και γιατί; Ποια θα πάρει τον ρόλο και πως; Τελικά ποιοι από αυτούς είναι ζευγάρια; Πόσα ζευγάρια μπορούν να βγουν από 4 ανθρώπους; Ποιος είναι ο φονιάς και ποιος ο δολοφόνος; Και θύμα; Υπάρχει; Μήπως το κοινό είναι ο ηθικός αυτουργός;

Κάποιος προσπαθεί να προβλέψει το μέλλον και κάποιος κοροϊδεύει. Ποιος θα δικαιωθεί στο τέλος; Ποιος μπορεί να σταματήσει την παράσταση και γιατί οι ηθοποιοί καταναλώνουν τελικά όλο αυτό το αλκοόλ;

Τόσα ερωτήματα ζητούν απαντήσεις πριν να είναι ήδη αργά και πριν το αίμα βάψει το καλό χαλί! (αλήθεια, το αίμα με τι καθαρίζει;)

Το Killer Gaga είναι μια σύγχρονη μαύρη κωμωδία που κρατά το κοινό σε εγρήγορση από την αρχή μέχρι το τέλος!

Όσο η μοναξιά υπάρχει στην ζωή των ανθρώπων θα συνεχίζει να παίζει το παιχνίδι της μαζί τους!

Ένα παιχνίδι διαχρονικό με αβέβαιη κάθε φορά κατάληξη!

Ο Τζέρι και η Γκίτελ, δυο μοναχικά άτομα σε μια μεγαλούπολη, μπαίνουν σε αυτό το παιχνίδι.

Στόχος τους να ανακαλύψουν ο ένας στο βλέμμα του άλλου πως δεν είναι μόνοι!

Θα το καταφέρουν; Τι τους φέρνει κοντά; Ο έρωτας ή οι ταυτόσημες ανάγκες τους; Κι αν οι ανάγκες διαφοροποιηθούν; Θα συνεχίσουν να είναι μαζί;

Μήπως το παιχνίδι της μοναξιάς είναι ταυτόχρονα και ένα παιχνίδι αυτογνωσίας;

Ερωτήματα καταιγιστικά και πάντα επίκαιρα που βρίσκουν απαντήσεις στην σκηνή του θεάτρου ΖΙΝΑ.

Κάθε απάντηση  όμως γεννά κι ένα καινούριο ερώτημα!

Το τέλος του θεατρικού έργου του Ουίλλιαμ Γκίμπσον είναι ταυτόχρονα η αρχή του προσωπικού έργου κάθε θεατή!

Και σε αυτό ακριβώς συνίσταται η αρυτίδωτη γοητεία του!

Η Πλεύσις προτείνει τη δική της « σιωπηλή» εκδοχή του Βόυτσεκ, του αντι-ήρωα του Μπύχνερ, στήνοντας ένα έργο εμπνευσμένο από το δραματικό κείμενο του γερμανού συγγραφέα.

Σ' ένα λιτό - αφαιρετικό σκηνικό πέντε ερμηνευτές καλούνται να αφηγηθούν με την κίνηση των σωμάτων τους την ιστορία του στρατιώτη Βόυτσεκ, ενός προσώπου που πάσχει σωματικά και ψυχικά προσπαθώντας να επιβιώσει σ' έναν κόσμο που τον εξοντώνει καθημερινά  με την ταπείνωση, την  καταπίεση, τη δουλειά και τον πόνο. Σε μια κοινωνία αμετάβλητη, όπου η ηθική και οι αξίες είναι για άλλους αυτονόητες και για άλλους απροσπέλαστες, ο Βόυτσεκ οδηγείται σταδιακά στην «τρέλα».

Ο Βόυτσεκ της Πλεύσις βρίσκεται μόνος και αδύναμος στο κέντρο μιας αφήγησης που «πλάθεται» επί σκηνής. Ο ρόλος των κεντρικών προσώπων του έργου, στην πλειοψηφία τους πρόσωπα που ανήκουν στην ισχυρή τάξη, εναλλάσσεται με το ρόλο των αφηγητών, οι οποίοι συμβάλλουν στη δραματουργική εξέλιξη της δράσης, θέτοντας έτσι ερωτήματα που σχετίζονται με το κατά πόσο ο άνθρωπος είναι ελεύθερος και κύριος της μοίρας του.

Η Ελίντα, παγιδευμένη σε ένα γάμο χωρίς έρωτα με τον γιατρό Βάνγκελ, έλκεται ακατανίκητα από την θάλασσα. Η εμφάνιση ενός μυστηριώδους ξένου με τον οποίο τη δένει ένα τρομερό μυστικό την φέρνει αντιμέτωπη με το παρελθόν της και τον πόθο της για την ελευθερία και το άγνωστο...

Ο Έιρικ Στούμπε, ένας από τους σημαντικότερους σκανδιναβούς σκηνοθέτες και μέχρι πρόσφατα καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου της Νορβηγίας, στην πρώτη του σκηνοθεσία στην Ελλάδα, επιλέγει ένα από τα λιγότερο παιγμένα και ιδιαίτερα έργα του σπουδαίου δραματουργού.

Μέσα από μία σύγχρονη οπτική, η παράσταση εστιάζει σε μία γυναίκα παγιδευμένη ανάμεσα στην πραγματικότητα και την φαντασία που της δίνεται η ευκαιρία να ακολουθήσει τα όνειρά της. Μία σύγχρονη γοργόνα - όπου άλλωστε παραπέμπει και ο αυθεντικός τίτλος του έργου στα Νορβηγικά  - που καλείται να διαλέξει ανάμεσα στις σειρήνες της στεριάς και της θάλασσας.

Μια φάρσα με ζωντανή μουσική επί σκηνής του Ευγένιου Λαμπίς κάνει πρεμιέρα στις 19 Φεβρουαρίου στο θέατρο Πορεία. Τη σκηνοθεσία υπογράφει η Μάρθα Φριντζήλα.

Μια τρυφερή σχέση μέσα σε ένα βίαιο περιβάλλον.

Ένας νέος  τρόφιμος των φυλακών έρχεται σε αναγκαστική σχέση και επαφή με άλλους φυλακισμένους. Ο εγκλεισμός και ο ατίθασος χαρακτήρας του τον κάνουν να βρίσκεται σε μια διαρκή σύγκρουση. Με τους άλλους αλλά και με τον εαυτό του.  Το ίδιο βίαιη η σχέση του με την κοινωνική λειτουργό.

Βιώνοντας όλα τα πρόσωπα- έγκλειστα η όχι-  τη δική τους προσωπική φυλακή και μέσα από δρόμους ανέλπιστους και ανατρεπτικούς, βρίσκουν την αγάπη και την τρυφερότητα.

Στους σκοτεινούς διαδρόμους της φυλακής του ένα διαπεραστικό φως καταφέρνει να περάσει από το φεγγίτη και να φωτίσει ψυχές και ζωές. Ο πόνος, η απελπισία, η απόγνωση γίνονται ελπίδα  Ό,τι δεν ειπώθηκε με τα λόγια λέγεται με βλέμματα και συναισθήματα

Ένας περιθωριακός γιος βρίσκει έναν πατέρα που ποτέ δεν είχε.

Ένας πατέρας βρίσκει έναν γιο την ίδια στιγμή που ο δικός του γιος αυτοκτόνησε.

To «59 σερβίτσια μόνο» είναι το έργο του Ali Tailor που διακρίθηκε από το Royal court theatre και με αυτό συμμετείχε στο 7o Interplay festival for young playwrights που έγινε στην Ουγγαρία. Το έργο πήρε το πρώτο βραβείο. Είναι η πρώτη φορά που έργο του παίζεται στην Ελληνική σκηνή.

Το "Όροι Συμβολαίου", περιγράφει τις διαδοχικές συναντήσεις της μάνατζερ μιας μεγάλης πολυεθνικής εταιρείας με μια υπάλληλο, ανώτερο στέλεχος της εταιρείας. Θέμα των συναντήσεων αυτών, το συμβόλαιο συνεργασίας που έχει υπογράψει η υπάλληλος με την εταιρεία και ο όρος που υπάρχει σε αυτό, σύμφωνα με τον οποίο, είναι υποχρεωμένη να αναφέρει στη διοίκηση οποιαδήποτε ερωτική σχέση της με κάποιο άλλο στέλεχος  από την ίδια εταιρεία.

Το έργο ξεκινάει σαν μια ρεαλιστική περιγραφή του ασφυκτικού εργασιακού περιβάλλοντος στις μεγάλες πολυεθνικές, για να εξελιχθεί κατόπιν  σε μια γκροτέσκο κωμωδία εξωφρενικών καταστάσεων και να καταλήξει στο τέλος, σε μια τραγική απεικόνιση της βαρβαρότητας, με την οποία οι απρόσωπες εταιρείες αντιμετωπίζουν το ανθρώπινο δυναμικό που έχουν στην υπηρεσία τους.

Το μεγάλο κατόρθωμα του έργου είναι, ότι ενώ οι καταστάσεις που περιγράφει φαίνονται εκ πρώτης όψεως εξωφρενικές και μη ρεαλιστικές, στο τέλος σου αφήνει  μια τρομακτική αίσθηση οικειότητας, που σε παγώνει και σε οδηγεί σε δυσοίωνες σκέψεις για το πού μπορεί να φτάσει το οικονομικό μοντέλο που έχουμε φτιάξει και ποιες μεθόδους θα χρησιμοποιήσει ακόμα για να καταφέρει να επιβιώσει.

Το "Όροι Συμβολαίου", έργο του 30χρονου συγγραφέα και σκηνοθέτη Mike Bartlett, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το  Μάιο του 2008 στο Royal Court Theatre στο Λονδίνο.

Η Ομάδα Αρένα ανεβάζει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά το πρωτοπαρουσιαζόμενο στην Ελλάδα κλασικό αριστούργημα του Τζων Φορντ «Σπασμένη Καρδιά».

Ο συγγραφέας Τζων Φορντ σκιαγραφεί τους χαρακτήρες ψυχοσωματικά με χειρουργική ακρίβεια και τους τοποθετεί σε ένα ασφυκτικό κοινωνικό περιβάλλον.

Πρόκειται για μια αλυσίδα εκρήξεων του ψυχικού κόσμου των ηρώων. Τα θραύσματα άλλες φορές πληγώνουν τους άλλους κι άλλες φορές τους ίδιους. Το συναισθηματικό φορτίο άλλοτε εκτινάσσεται βίαια κι άλλοτε συσσωρεύοντας πίεση, κατατρώει τα σωθικά των ηρώων.

Ο νεαρός στρατηγός Ετεοκλής, επεμβαίνει στον επικείμενο γάμο της δίδυμης αδερφής του Πενθέας με τον Οργίλο. Της επιβάλλει να παντρευτεί τον οικονομικά και κοινωνικά ανώτερο, αλλά και γηραιότερο Βασάνιο. Ο Βασάνιος, αποδεικνύεται μία άρρωστη και τυραννική προσωπικότητα, που μέσα στην παραφροσύνη της ζήλιας του, φυλακίζει ψυχή και σώμα της Πενθέας και την απομονώνει από τον οικογενειακό και κοινωνικό της περίγυρο. Ο Οργίλος, θέλοντας να εκδικηθεί, μεταμφιέζεται σε γριά ζητιάνα και μπαίνει στην υπηρεσία του πλούσιου Βασάνιου. Ο Ετεοκλής, συνειδητοποιώντας το λάθος του, αλλά και το κρυμμένο πάθος του για την αδερφή του, μπαίνει σε μία προσωπική πάλη με τον εαυτό του για να επανορθώσει και ζητάει σε γάμο την πριγκίπισσα Καλάνθα. Η Πενθέα, αντιδρά και επιλέγει να επαναστατήσει απέναντι στην εξουσία που ασκούν οι άλλοι πάνω της, αλλά και στον ίδιο της τον εαυτό. Επιλέγει την Ανορεξία έως  το Θάνατο. Ο μηχανισμός της εκδίκησης μπαίνει σε λειτουργία...

Οκτώ πρόσωπα, πρωταγωνιστές κάποιας άλλης, παράλληλης πραγματικότητας, μεταφέρονται «μαγικά» στο χώρο της σκηνής. Πρόκειται για ένα χώρο με απροσδιόριστη ταυτότητα που αν και δεν περιορίζεται από τοίχους, τα όριά του είναι σαφή και αμετάβλητα.

Ένα ξύλινο πάτωμα, ένας φθαρμένος καναπές και ένα διαβρωμένο ταβάνι, απομεινάρια μιας εποχής που πέρασε ανεπιστρεπτί, ορίζουν το δωμάτιο μέσα στο οποίο τα τέσσερα ζευγάρια θα «παίξουν» τις περιπέτειες του Δάφνιδος και της Χλόης. Επεισόδια του μυθιστορήματος ιδωμένα σε ένα χρόνο παρόντα, κινητοποιούν τα πρόσωπα να υποδυθούν εκτός από το βασικό ζευγάρι και τους ρόλους του Δόρκωνα, της Λυκαίνιον, των τριών Νυμφών, των Πειρατών, της Σύριγγας και του Πάνα.

Ο Κωνσταντίνος Ρήγος μέσα από την αναβίωση του «Δάφνις και Χλόη», αναζητά με εμμονή τα ίχνη του απόλυτου έρωτα και της αβίαστης, σχεδόν φυσικής γέννησής του. Με το λεξιλόγιο του σύγχρονου χορού συνθέτει μια ιστορία που σηματοδοτείται από ανατροπές και αντιφάσεις, ενώ παράλληλα σκιαγραφεί με χιούμορ τα πρόσωπα που διατρέχουν την αφήγηση.

Η ερωτική επιθυμία, η ποίηση των σωμάτων και ο αισθησιασμός θα αποτελέσουν την αφετηρία της προβληματικής μέσα από μια σημερινή οπτική που δεν παύει να ατενίζει με νοσταλγία το ρομαντικό έρωτα, τη χαμένη αθωότητα και τη λαχτάρα της πρώτης επαφής. H παράσταση εστιάζει στο άγριο ξύπνημα της σεξουαλικότητας που δεν αφήνει περιθώρια στη λογική, παρά κυριεύει το μυαλό και το σώμα, γεννά τη βία και την απόγνωση, γυρεύοντας ικανοποίηση.

Ο Γιάννης Ρίτσος ξεκίνησε τη «Χρυσόθεμις»  στη Γυάρο (Μάϊος 1967), τη συνέχισε στη Λέρο και την ολοκλήρωσε στη Σάμο (Ιούλιος 1970).

Σε πρώτο επίπεδο είναι μια αναφορά στη δυναστεία των Ατρειδών, μέσα από τη ματιά μιας γυναίκας. Η Χρυσόθεμις, κόρη του Αγαμέμνονα και της Κλυταιμνήστρας, αφηγείται τα γεγονότα χωρίς χρονολογική συνέπεια, εστιάζοντας στη δική της ζωή και στα δικά της συναισθήματα. Μια γυναίκα μόνη, απομονωμένη και κυρίως θεατής όλων αυτών των τραγικών συμβάντων, τα οποία μπορεί να έγιναν τότε, ίσως όμως να συνέβησαν και στη διάρκεια των δύο Μεγάλων Πολέμων, η ακόμα και στον Εμφύλιο. Και γιατί όχι την περίοδο της δικτατορίας;

Η «Χρυσόθεμις» του Γιάννη Ρίτσου είναι ένα καθαρά ποιητικό κείμενο, συγκινησιακό χωρίς ποτέ να γίνεται δραματικό, υπόγεια ερωτικό και καθαρά πολιτικό.

Η «Χρυσόθεμις» της παράστασης κινείται σε ένα χώρο αφαιρετικό, ένα χώρο μη χώρο, όπου το φως, η σκιά, οι μουσικές και οι ήχοι σηματοδοτούν τον εφιαλτικό περίγυρο και την πολλές φορές εκρηκτική ατμόσφαιρα της παράστασης.

Στη παράσταση ακούγονται πέντε στίχοι από την τραγωδία του Αισχύλου «Χοηφόροι», σε μετάφραση Κ.Χ. Μύρη και δύο τραγούδια του Θάνου Μικρούτσικου σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου.

Η νουβέλα «Λεντς», που θεωρείται το πρώτο νεωτερικό αφήγημα, παρακολουθεί είκοσι ημέρες από τη ζωή του ποιητή Γιάκομπ Λεντς, σύγχρονου του Γκαίτε, από τους πρωτεργάτες του κινήματος «Θύελλα και ορμή». Ο Μπύχνερ  (Georg Büchner, 1813-1837) ασχολήθηκε με τη «περίπτωση του ποιητή Λεντς» τόσο για λόγους προσωπικούς, όσο και χάρη στην λογοτεχνική / αισθητική συγγένεια μαζί του, δημιουργώντας ένα έργο που εκτείνεται από την αυθεντική πιστότητα έως την απόλυτη επινόηση. Επιτυγχάνει για πρώτη φορά στα λογοτεχνικά χρονικά την ποιητική σύνδεση της διαταραγμένης ψυχής με την φύση που την περιβάλλει. Κινείται ανάμεσα στα όρια του ρομαντισμού και του ρεαλισμού, με μια γλώσσα ιμπρεσιονιστικής οξύτητας και εκλεπτυσμένης ενάργειας, σε επιστημονικά ακριβές ύφος. Η νουβέλα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΑΓΡΑ σε μετάφραση Αλέξανδρου Ίσαρη.

Ο σχεδόν άγνωστος στην Ελλάδα Λευκάδιος Χερν είναι πασίγνωστος στην Ιαπωνία όπου τιμάται ως ένας από τους εθνικούς της ποιητές. Γεννήθηκε το 1850 στη Λευκάδα από Ελληνίδα μητέρα και πατέρα Ιρλανδό. Στα δύο του χρόνια αναγκάζεται να ταξιδέψει στο Δουβλίνο όπου βιώνει την καταπιεστική Καθολική εκπαίδευση. Λίγο αργότερα αποσπάται για πάντα από τη μητέρα του και χάνει το ένα του μάτι, γεγονότα που παίζουν καταλυτικό ρόλο στο έργο του. Ο Χερν αντιλαμβάνεται ότι δεν θα ξαναδεί ποτέ την Ελλάδα , το χαμένο του παράδεισο και αρχίζει να ταξιδεύει στον κόσμο σε συνθήκες μεγάλης φτώχειας.

Φτάνει στην Ιαπωνία, τη χώρα που θα γίνει η αληθινή του πατρίδα, σε μια εποχή  ραγδαίας  βιομηχανοποίησης. Καταγράφει και μεταφράζει ένα σημαντικό μέρος των θρύλων, μύθων και των χαϊκού  και ουσιαστικά σώζει την ιαπωνική παράδοση από τον αφανισμό. Με την ισχυρή του πένα ενσωματώνει την προφορική ιαπωνική παράδοση στη λογοτεχνική του γραφή  και μεταφέρει στη Δύση τη λαϊκή σοφία  της Ανατολής. Παράλληλα συνεχίζει να γράφει τη δική του ποίηση, μια ελεγεία στην τρυφερότητα της ύπαρξης.

Η Παράσταση

Η ζωή και το έργο του Χερν μας ταξίδεψαν στο φως και τη σκιά, σε ομιχλώδη τοπία και  απόκοσμους παραδείσους. Αυτοβιογραφικά κείμενα, ποιήματά του αλλά και ιαπωνικοί μύθοι με αρχετυπικά σύμβολα ζωντανεύουν το OSIDORI. Μια παράσταση για την απώλεια, το όνειρο και την αγάπη.

Τρεις φαινομενικά  ασύνδετες ιστορίες (της μητέρας, του παιδιού και του ταξιδιώτη) αφηγούνται τα στάδια ενηλικίωσης της ψυχής. Κάθε χαρακτήρας βιώνει την απώλεια, την προδοσία, την οδύνη. Τότε αρχίζει να περιπλανιέται ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα. Ενώ πατάει γερά στη γη, ζει πάντα αγκαλιά με μορφές φανταστικές. Όταν καταφέρνει να συνδέσει το φαντασιακό με το πραγματικό, η δική του αλήθεια φωτίζεται. Η λύτρωση για τον καθένα είναι διαφορετική: ο έρωτας, η οικογένεια, η πατρίδα, το θεϊκό στοιχείο.

Η παράσταση είναι μια σύνθεση τεχνών από διαφορετικά μέρη του κόσμου. Ο ιαπωνικός χορός butoh , αναμειγνύεται με τις τεχνικές του σύγχρονου αλλά και με έναν προσωπικό, βιωματικό χορό. Ο ποιητικός λόγος διαδέχεται το άμεσο θεατρικό κείμενο. Η ζωντανή μουσική από πιάνο, τσέλο, φλάουτο και κιθάρα και οι φωνητικοί αυτοσχεδιασμοί δημιουργούν άλλοτε ονειρική και άλλοτε εφιαλτική ατμόσφαιρα. Η video εγκατάσταση αποτυπώνει τις εντυπώσεις ενός ζωγράφου - θεατή και δίνει ώθηση στην εξέλιξη του μύθου. Η ιστορία, η αρχιτεκτονική του χώρου και η βιομηχανική ταυτότητα της περιοχής  είναι οι οδηγοί μας στη δημιουργία μιας site specific performance (παράσταση δημιουργημένη ειδικά για αυτό το χώρο).

"Η πισίνα - όχι νερό" πρόκειται για ένα από τα πρόσφατα έργα του Μαρκ Ρέιβενχιλ, που γράφτηκε το 2006 ως απόσταγμα της συνεργασίας του με τη βρετανική θεατρική ομάδα "Frantic Assemply", πρωτοπόρα στο λεγόμενο "physical theatre". Το έργο εμπνευσμένο από αληθινή ιστορία, εκφράζει και στηλιτεύει ταυτόχρονα την καλλιτεχνική αντιπαλότητα, τη ζήλια και τα κρυμμένα συναισθήματα που εξωτερικεύονται την κατάλληλη στιγμή.

Η υπόθεση του έργου ξεκινά με τη Sally, μια διάσημη καλλιτέχνιδα, η οποία καλεί τους  παλιούς της φίλους στο καινούργιο πολυτελές σπίτι της για ένα πάρτυ στην πισίνα. Η γιορτή θα καταλήξει σε τραγωδία, όταν η οικοδέσποινα παθαίνει ένα τρομακτικό ατύχημα. Καθώς το θύμα βρίσκεται σε κώμα στο νοσοκομείο ένα σχεδόν αδιανόητο σχέδιο αρχίζει να καταστρώνεται. Θα μπορούσε το σωματικό μαρτύριο να αποτελέσει την πρώτη ύλη της επόμενης  καλλιτεχνικής τους δημιουργίας. Είναι αυτή η μοναδική τους ευκαιρία να ξεχωρίσουν! Το γκρουπ  θα παθιαστεί με το νέο του καλλιτεχνικό σχέδιο, μέχρι που τα πράγματα ξεφεύγουν από τον έλεγχό τους και προς μεγάλη έκπληξη όλων, η ασθενής ανακτά τις αισθήσεις της...

Το σπουδαίο έργο του Δημήτρη Κεχαΐδη και της Ελένης Χαβιαρά ανέβηκε ξανά, τριάντα χρόνια μετά το πρώτο του ανέβασμα από το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν το 1979.        Μια συμπαραγωγή του Δη,Πε.Θε. Βόλου και του Θεάτρου «Όψεις» της Καρδίτσας, έρχεται στο Νέο Ελληνικό Θέατρο του Γιώργου Αρμένη για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.

Η παράσταση παίχτηκε επί δύο μήνες στο θέατρο «Όψεις» στην Καρδίτσα με μεγάλη επιτυχία, το διάστημα από 13 Νοεμβρίου 2009 έως μέσα Ιανουαρίου, και κατόπιν στο Δη.Πε.Θε. Βόλου, στο θέατρο της παλιάς Ηλεκτρικής με εξίσου μεγάλη επιτυχία και απήχηση στο κοινό.

Το αριστούργημα του Τζον Μίλιγκτον Σινγκ ξεκινά παραστάσεις στη Σφενδόνη από την Παρασκευή 5 Μαρτίου.

Οι Καβαλάρηδες στη Θάλασσα που κατά ορισμένους θεωρείται το καλύτερο έργο του Τζων Μίλλινγκτον Συνγκ -γράφτηκε το 1903- είναι μια μικρή τραγωδία που διαδραματίζεται στα νησιά  Άραν, το φυσικό τοπίο όλων του των έργων και ο πηλός  από τον οποίο είναι πλασμένα τα πρόσωπα του. Τα νησιά Άραν βρίσκονται δυτικά της Ιρλανδίας στον Ατλαντικό  'το πιο πρωτόγονο μέρος της Ευρώπης' όπως λέει ο ίδιος ο συγγραφέας.  Στη μέση του ωκεανού- στο πουθενά, απομονωμένοι σε ακραίες καιρικές συνθήκες,  με ζωντανό ακόμα το παγανιστικό παρελθόν με  τις κελτικές παραδόσεις για θεούς και ξωτικά. Εκεί τότε οι δημιουργοί του ιρλανδικού λογοτεχνικού κινήματος θεωρούσαν πως χτυπάει η καρδιά της πραγματικής Ιρλανδίας, αφού η γλώσσα τους αντιστεκόταν ακόμα στην εξάπλωση της  γλώσσας του άγγλου κατακτητή.

Είναι η πρώτη φορά που τα πρόσωπα αυτά βρήκαν έκφραση  μέσα από τα έργα του Συνγκ. Έτσι απέκτησαν αρχετυπικό χαρακτήρα και οι ζωές τους ξέφυγαν από τον μικρό κόσμο των νησιών κι έγιναν σύμβολα πανανθρώπινων ερωτημάτων.

Ποίηση και σπουδαία θεατρικότητα είναι τα χαρακτηριστικά αυτού του έργου που θεωρείται το καλύτερο μονόπρακτο του 20^ου αιώνα. Καινοτόμος της θεατρικής γραφής,  χαρακτηρίζεται από το κοφτό λόγο του και την υψηλή ποίηση.

Μετά από τις τελευταίες απόπειρες της ομάδας ΑΣΙΠΚΑ στις τουαλέτες του Bios με το Τρίπτυχο του Heiner Muller  και στο θέατρο Χώρα με το έργο του Jan Fabre "Είμαι Αίμα", η ομάδα επιχειρεί να βάλει το σκηνοθέτη της και ηθοποιό Δημήτρη Μπίτο στο σανίδι για να ερμηνεύσει το ποίημα "Η Ελένη" του Γιάννη Ρίτσου, έναν από τους σημαντικότερους μονολόγους της "Τέταρτης Διάστασης".

Το έργο θα παιχτεί μόνο για δώδεκα παραστάσεις.

Γιατί ένας καθρέφτης στην είσοδο ενός πλουσιόσπιτου βιώνει αλλεπάλληλες τραυματικές ερωτικές εμπειρίες από ένα φυτό εσωτερικού χώρου με... φονικό ένστικτο; Πώς μια ταραντούλα ερωτεύεται μέχρι θανάτου ένα γουρουνάκι στην εποχή των μουσώνων; Οι απαντήσεις σε αυτά και πολλά άλλα, καυτά, φανταστικά και ονειρικά ερωτήματα θα δοθούν μέσα από τις δύο μουσικές ιστορίες που αφηγούνται οι L.S.D. (Ladies Sing Desperately) στην παράσταση Lost love stories που φιλοξενείται κάθε Κυριακή στον πολυχώρο Παντού. Οι L.S.D. (που γεννήθηκαν μέσα απ' τον δημιουργικό πυρήνα του Μικρού Πολυτεχνείου) παρουσιάζουν μια μουσικοθεατρική performance σε σκηνοθεσία Σοφίας Σεϊρλή και με τις συνθέσεις του Γιώργου Στεφανακίδη, τα κείμενα και τους στίχους του Θράσου Καμινάκη, τη μελωδική φωνή της Μαίρης Στεφανακίδη και τη συνδρομή μουσικών (Γιώργος Στεφανακίδης και Κώστας Καριτζής) και ηθοποιών (Βιργινία Κλαστάδα, Ειρήνη Κώτση, Μιχάλης Παλίλης) ξεδιπλώνουν μέσα σε δύο ώρες τις μαγικές στιγμές σκοτεινών μουσικών παραμυθιών που είναι μάλλον «ακατάλληλα για ανηλίκους», αλλά ιδανικά για ονειροπόλους dark ενήλικες.

Αυγουστιάτικο απόγευμα. Ζέστη, άπνοια, ιδρώτας και ανελέητα τζιτζίκια. Το τάβλι έχει πάρει φωτιά. Ο καφές κρύος. Η γυναίκα έφυγε. Πάνω σ'ένα τσαλακωμένο σχέδιο χέρια και ζωές παίζουν και παίζονται. Ντόρτια ή εξάρες; Το λαχείο ή το δαιμόνιο της φυλής; Φώντας ή Κόλιας; Η Ελλάδα του χθές ή του αύριο; Όπως και να'χει το "Greek Dream" φαίνεται ακόμα να χωράει σε μια αυλή του Θησείου. Και η τιμή του καφέ ποιά θα είναι; 3 ευρώ 50 χιλιάρικα ή 3 ζωές; Μετά το ταξίδι του Ρεμπώ ο Άρης Ρέτσος μετράει ζαριές και σχέδια: μοιραίο παιχνίδι, τζόγος ή πλάκα;

Στις 17, 18 και 19 Μαρτίου εμφανίζεται το συγκρότημα σύγχρονου χορού Σίνταρ Λέικ στο Μέγαρο Μουσικής. Το καλλιτεχνικό όραμα και ο στόχος της ομάδας είναι να προβάλλει νέες χορογραφίες ταλαντούχων χορογράφων σε όλα τα μεγάλα θέατρα του κόσμου. Ο καλλιτεχνικός τους διευθυντής Benoit-Swan Pouffer έχει παραγγείλει τα τελευταία πέντε χρόνια πολλά έργα σε νέους και διάσημους χορογράφους, με αποτέλεσμα η ομάδα να έχει στο ενεργητικό της ένα αξιοζήλευτο, «φρέσκο» και περιζήτητο ρεπερτόριο. Στη σκηνή της αίθουσας «Αλεξάνδρα Τριάντη» θα παρουσιάσουν τα έργα Sunday, again του Jo Stromgren σε μουσική του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, Ten Duets on a theme of rescue του Κρίσταλ Πάιτ σε μουσική του Κλιφ Μαρτίνεζ και Decadance του Οχάντ Ναχαρίν.