Η αλήθεια είναι πως ο τρόπος με τον οποίο η ύφεση έκανε την εμφάνισή της στη χώρα πριν λίγα χρόνια, θυμίζει περισσότερο απροσδόκητη λοίμωξη του οικονομικού corpus παρά μια εύλογη κατάληξη μιας εσφαλμένης λογιστικής ακολουθίας. Δεν είχε φυσικά κανείς την ψευδαίσθηση πως η οικονομία της χώρας έχαιρε άκρας υγείας, ο επικίνδυνος δρόμος στον οποίο αυτή βάδιζε ήταν άλλωστε προφανής από χρόνια σε όσους έμπαιναν στον κόπο να προσέξουν τις σχετικές σημάνσεις, αλλά σε σίγουρα πολύ λίγοι γνώριζαν το 2008 την οριακή (;) κατάσταση στην οποία βρισκόταν.

Καθώς τα χρόνια περνούσαν κι ενώ οι δημοσιονομικές τρύπες μεγάλωναν με ραγδαίους ρυθμούς, η κρίση έγινε απτή πραγματικότητα για όλους, ώσπου πλέον εντάχθηκε στην τυπική συνειδησιακή και πρακτική ρουτίνα των Ελλήνων ως το δεδομένο και αναπόφευκτο καρκίνωμα του τόπου που ο καθένας καταλογίζει όπου τον βολεύει. Το θέμα όμως είναι πως μέσα σε διάστημα τεσσάρων ετών, μια κατάσταση που απαιτεί χρόνια προεργασία και σαφείς πολιτικές αστοχίες για να ζυμωθεί (σε μια ευνομούμενη τουλάχιστον πολιτεία) έγινε αποδεκτή σαν το απολωλός ψυχοπαίδι που όλοι γνώριζαν πως κάποια στιγμή θα γυρίσει και θα μπαστακωθεί στο σπίτι. Από τη μια στιγμή στην άλλη γίναμε άλλοι.

Αυτή την τεχνική παραδοξότητα ήρθε να επικυρώσει και ίσως να τιμωρήσει (η αισιοδοξία είναι θεός δέσμιος της στατιστικής) η προκαταρκτική εξέταση που διενήργησε ο εισαγγελέας Οικονομικού Εγκλήματος, Γρηγόρης Πεπόνης. Ο κύριος Πεπόνης κινητοποιούμενος από καταγγελίες μέλους του διοικητικού συμβουλίου της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας (ΕΛΣΤΑΤ) προέβη σε ενδελεχή έρευνα μέσω της οποίας προέκυψαν ενδείξεις όχι μόνο για τεχνητή διόγκωση του ελλείμματος του 2009 αλλά και για συγκεκριμένους υπαίτιους αυτού του κατασκευάσματος. Συγκεκριμένα, τα στοιχεία που συνέλεξε ο εισαγγελέας, τα οποία και διαβιβάστηκαν προς τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, και ιδίως οι μαρτυρικές καταθέσεις (οι οποίες παραείναι πολλές για να υποτιμηθούν) κάνουν ρητά λόγο για τεχνητή διόγκωση και αυθαίρετο υπολογισμό του ελλείμματος καθώς και για ευθύνη του πρωθυπουργού και του τότε υπουργού οικονομικών, Γιώργου Παπακωνσταντίνου. Φυσικά, σύμφωνα πάντα με τις μαρτυρίες, γνώση του όλου σχεδίου είχαν και άλλα μέλη της τότε κυβέρνησης, πράγμα που ακούγεται λογικό γιατί αν όντως η πλεκτάνη ισχύει η διατήρησή της θα προϋπέθετε την τήρηση μιας ενιαίας γραμμής από όλα τα στελέχη.

Τα σοκαριστικά αυτά δεδομένα, των οποίων το κύρος δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητο από τη στιγμή που η δικογραφία που τα περικλείει διαβιβάστηκε στη Βουλή από τον υπουργό Δικαιοσύνης, φέρνουν-όχι άδικα- στο μυαλό ακραία συνωμοσιολογικά σενάρια σχετικά με τα κίνητρα και τις απώτερες βλέψεις των πολιτικών, που κάνουν τα άρθρα της Ελεύθερης Ώρας να μοιάζουν με ειδήσεις μεσημβρινού δελτίου της ΕΡΤ. Αν όντως αποδειχθεί πως το έλλειμμα διογκώθηκε εσκεμμένα για να φανεί ως το μεγαλύτερο στην Ευρώπη, όπως καταγγέλει η Ζωή Γεωργαντά της ΕΛΣΤΑΤ, ο δείκτης υπαιτιότητας δείχνει προς τόσες πιθανές κατευθύνσεις (δοθείσης και της υπόγειας ροπής του ελληνικού πολιτικού συστήματος στις διεθνείς έκνομες συναλλαγές) που η διάνοια του εκλογικού σώματος κλονίζεται σφοδρότατα, δηλαδή όσο επιτάσσουν οι 360 μοίρες της τελικής περιστροφής του ;)

Προς ικανοποίηση ενδεχόμενης απορίας σας σχετικά με τον αντίλογο, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου αμφισβητεί την εγκυρότητα της ΕΛΣΤΑΤ, επισημαίνοντας κιόλας πως είναι ανεξάρτητη αρχή (ποιος την αποκρατικοποίησε άραγε;). Αυτό που ο πρώην υπουργός Οικονομικών παρέλειψε να σχολιάσει είναι το πρωτοφανές θάρρος σχεδόν 18 μαρτύρων να κατακεραυνώσουν ευθέως την προηγούμενη κυβέρνηση, αποδίδοντας κατηγορίες που στην ελληνική πραγματικότητα απαντώνται περισσότερο σε εγχειρίδια παρά σε δικαστικά πρακτικά. Ίσως τελικά κάποιος να ‘χει στοιχεία.