Πώς να πείσετε τα παιδιά σας να φάνε
Σεφ δίνουν συμβουλές σε αγανακτισμένους γονείς
Δεν είναι όλα τα παιδιά ίδια: μερικά λατρεύουν το μπρόκολο και τα μαρούλια (το έχω δει με τα μάτια μου), αρκετά παιδάκια είναι καλόβολα και δεν φέρνουν πολλές αντιρρήσεις αλλά η συνηθέστερη περίπτωση είναι παιδιά που τρώνε δύο, το πολύ τρία (ανθυγιεινά) φαγητά και αρνούνται να δοκιμάσουν οτιδήποτε άλλο. Τα παρακάλια, οι απειλές και οι φωνές δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα.
Τα παιδιά των σεφ είναι επίσης παιδιά, με τις ίδιες παραξενιές. Όμως πρόκειται για γονείς που ασχολούνται με το φαγητό επαγγελματικά, οπότε οι συμβουλές τους ίσως βοηθήσουν τους υπόλοιπους. Μερικές από τις απαντήσεις που έδωσαν στο bon appétit είναι οι εξής:
«Έχουμε δύο μικρά κορίτσια και ανακάλυψα ότι ειδικά το μικρότερο, που είναι δύο χρονών, είναι πιο δεκτική στο να δοκιμάσει κάτι καινούριο όταν συμμετέχει στη διαδικασία. Αυτό σημαίνει ότι πηγαίνουμε μαζί στη λαϊκή αγορά και όταν γυρνάμε μπαίνουμε όλοι μαζί στην κουζίνα και μαγειρεύουμε. Νομίζω ότι επειδή ποτέ δεν τους δώσαμε «παιδικό» φαγητό, δεν ξέρουν ότι αυτά που τρώνε δεν είναι «παιδικά.»
«Είναι πολύ σημαντικό να συμμετέχουν στη διαδικασία και στο μαγείρεμα. Ανακάλυψα ότι όταν φυτεύουν φαγητό, ή αν βοηθούν στην παρασκευή φαγητού, τότε αυτό το φαγητό το τρώνε.»
Πιστεύω ότι το να τρως σε κανονικό τραπέζι με τα παιδιά σου βοηθάει πραγματικά. Υπάρχει αλληλεπίδραση και συζήτηση και φαγητό. Το να τους δίνεις κάτι στο χέρι και να το τρώνε στον καναπέ μόνα τους δεν είναι καλό. Λατρεύω το να μαγειρεύω με τα παιδιά μου. Η συμμετοχή τα κάνει να εκτιμούν το φαγητό.»
«Αφαιρέστε τα παιχνίδια από το τραπέζι προκειμένου να βοηθήσετε τα παιδιά να καταλάβουν ότι το τραπέζι είναι για φαγητό, όχι για παιχνίδι. Μην τους προσφέρετε διαφορετικές επιλογές. Κάντε τα να συμμετέχουν στο μαγείρεμα. Πείτε τους από πού έρχεται το φαγητό, ότι τα κοτόπουλα βγαίνουν από αβγά, ότι το προσούτο είναι από γουρούνια, ότι το γάλα βγαίνει από τις αγελάδες.»
«Δώσαμε στα παιδιά μας πολλά διαφορετικά φαγητά από διάφορες χώρες σε πολύ μικρή ηλικία για να τα βοηθήσουμε. Πλέον συμμετέχουν στις αποφάσεις του μενού και τα ενθαρρύνουμε να διαλέγουν μόνα τους τα λαχανικά στην αγορά, όπως και στο να βοηθούν στις προετοιμασίες του φαγητού. Έτσι τείνουν να τρώνε όλο τους το φαγητό και είναι λίγα αυτά που δεν θα δοκίμαζαν!»
Εσείς πώς το αντιμετωπίζετε;
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
Τα πέντε ακριβότερα μενού γευσιγνωσίας στον κόσμο
Μια προτομή από σάντουιτς
Ένας Μοντριάν στον φούρνο σας
Σας ενοχλούν αυτοί που φωτογραφίζουν το φαγητό τους;
Η Hong Yi παίζει με το φαγητό της (και πολύ καλά κάνει)
Για εμένα πολύ σημαντικό είναι η μαμά να μην ασχολείται συνέχεια με το στομάχι του κανακάρη της. Καθόμαστε στο τραπέζι (δεν τρέχουμε πίσω από το παιδί με το κουτάλι ουρλιάζοντας "ΕΛΑ ΜΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΠΑΜΠΑ! ΜΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΙΑΓΙΑ! κλπ") λέμε καλή όρεξη, σχολιάζουμε αν μας αρέσει το φαγητό, αν ήθελε πιο πολύ/λίγο ψήσιμο/ρόδισμα/αλάτι και τέλος.
Αν το παιδί ανακοινώσει ότι δεν πεινάει (δεν ισχύει πάντα, συχνά είναι τσαχπινιά!), δε δίνουμε και πολλή σημασία. Λέμε απλά: "Ε, μην τρως". Αν πεινάει θα φάει.
Εγώ προσωπικά δεν επιτρέπω στα παιδιά μου τη φράση "δε μου αρέσει", αν το παιδί δεν έχει δοκιμάσει το φαγητό. Αλλά εμένα με λένε και αυστηρή οι σύγχρονοι παιδαγωγοί :)))
Αυτό που με ενοχλεί όταν το βλέπω σε άλλους γονείς, είναι που συμπεριφέρονται σαν να μην είναι το παιδί τους μπροστά: συχνότατα σε συνεστιάσεις ακούω μαμάδες να λένε: Α, μην του δίνεις, δεν τα τρώει τα λαχανικά! ή Τώρα αυτό που έχει μέσα αυγό, ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΤΟ ΦΑΕΙ Η ΕΛΕΝΙΤΣΑ! (Μπροστά στην Ελενίτσα και πριν καν το μυρίσει η Ελενίτσα...)
Πάντως δεν πειράζει αν δεν τρώει κάποια λαχανικά ένα μικρό παιδί, η γνώμη μου είναι ότι εμείς οι γονείς οφείλουμε να τα βάζουμε στο τραπέζι, ώστε να τα συνηθίζει έστω το μάτι τους. Κι ας μην τα τρώνε ακόμα. Σάμπως εμείς τρώγαμε μπρόκολο; Εγώ δεκαοχτώ χρονών άρχισα να το τρώω!
Moi aussi
(μάλλον τη συμβουλή σου ακολουθούσε η μαμά μου, γιατί δεν θυμόταν ποτέ ότι δεν τρώω ντομάτα. τώρα που κάπως άρχισα να την τρώω, το θυμάται και μου λέει "α, εσύ δεν τρως ντομάτα, ε;")
Αν το παιδί τρώει μόνο ντελίβερυ και ταπεράκια της γιαγιάς, πώς θα μάθει ο γονιός τι πραγματικά αρέσει στον κανακάρη και τι όχι, αφού δεν συμμετέχει καθόλου στη διαδικασία? (και σαν αποτέλεσμα δεν συμμετέχει ούτε το παιδί).
Το κάνει μια ξαδέρφη μου αυτό, και όταν τη ρώτησα "πώς περιμένεις να δοκιμάσουν το φαγητό σου τα παιδιά σου, όταν δεν το τρώει ο άντρας σου" μου είπε "δεν μπορεί ο άντρας να τρώει φασολάκια"!!!!
Ε φτάνοντας κατά τα μέσα του δημοτικού, θυμάμαι, επαναστατήσαμε. Από τότε ξεκίνησε το "σπανακόρυζο τα γυναικόπαιδα, φακές/αρακά για το μπαμπά"!
Viva la revolution!!