SCROLL DOWN FOR THE ENGLISH TEXT

Το 'A Coup' of Sorts' είναι μια νουβέλα που βασίζεται σε ένα σενάριο γραμμένο το 2008 από τον ίδιο συγγραφέα, Howard S. Rosenzweig. Το βιβλίο είναι ένα ταξίδι 'με τη μηχανή του χρόνου' από τις θηριωδίες του ναζισμού κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος στις συνεχιζόμενες θηριωδίες των δικτατοριών στη Νότια και Κεντρική Αμερική. Το 'Cinema Echo' μίλησε στον συγγραφέα:

- Τι σας ενέπνευσε να γράψετε μια ιστορία που ταξιδεύει μέσα στο χρόνο και διαφορετικά μέρη του περασμένου αιώνα;

'Ήθελα να γράψω μια ιστορία μοιράζοντας δύο θέματα, με χαρακτήρες που αυτό που τους ενώνει είναι ότι έχουν υποφέρει σε αυτά τα τραγικά γεγονότα και εργάζονται μαζί στην προσπάθειά τους να καταστρέψουν το κακό που έφερε στην Νότια Αμερική η δικτατορία.

Χρησιμοποίησα τα στοιχεία του τρόμου και του υπερφυσικού για να κάνω την ιστορία πιο δυνατή και ελπίζω διαφωτιστική. Δεν ήθελα να 'κάνω κήρυγμα' για αυτά τα κακά, αλλά να υπενθυμίσω στον αναγνώστη ότι πρέπει να καταβάλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια για την πρόληψη ή την εξάλειψη τους όπου κι αν βρίσκονται στον κόσμο.'

- Ποια είναι η σχέση σας με την Ελλάδα;

'Η σχέση μου με την Ελλάδα είναι τόσο ακαδημαϊκή αλλά και πολύ προσωπική. Από την εποχή που ήμουν μικρό παιδί ήμουν γοητευμένος με την αρχαία Ελλάδα και τη συμβολή της στον Δυτικό κόσμο. Το όνειρο μου ήταν μία ημέρα να επισκεφθώ τον Παρθενώνα. Σε προσωπικό επίπεδο, έχω παντρευτεί μια όμορφη Ελληνίδα, τη Μαρία Παπαδοπούλου, που είναι οργανική χημικός, όπως και εγώ.

Έχω έρθει στην Ελλάδα πολλές φορές (και έχω επισκεφθεί και τον Παρθενώνα αρκετές φορές με τη γυναίκα μου!) και έχω πολλά αγαπημένη μέλη της οικογένειας και φίλους που ζουν εκεί. Είναι μια πραγματικά όμορφη χώρα.'

-Ποια είναι η γνώμη σας για την κατάσταση στην Ελλάδα σήμερα;

'Πιστεύω ότι είναι κρίμα που η Ελλάδα υποφέρει στο πλαίσιο των διαφόρων μέτρων λιτότητας. Δεν είμαι ειδικός στα οικονομικά, αλλά σίγουρα πιστεύω ότι αυτό δεν είναι ο τρόπος για την οικονομία στην Ελλάδα να αναπτυχθεί και να γίνει και πάλι ισχυρή.

Μετά από όλον τον πόνο και την ταλαιπωρία που προκάλεσε η ναζιστική Γερμανία στην Ελλάδα, θεωρώ ότι η σύγχρονη Γερμανία θα πρέπει να δίνει χρήματα στην Ελλάδα, όχι ως δάνειο, αλλά ως αποζημίωση για τα πολλά εγκλήματα πολέμου που διαπράχθηκαν κατά των Ελλήνων πολιτών.'

-Ποιες είναι οι συγγραφικές σας φιλοδοξίες για το μέλλον;

'Η φιλοδοξία μου είναι το βιβλίο μου να γίνει ταινία. Ένας λόγος που έγραψα το βιβλίο μου ήταν τόσο ότι οι άνθρωποι θα μπορούσαν να διαβάσουν την αρχική ιστορία (γιατί ακόμα και αν κάποιος είναι τυχερός να πουλήσει ένα σενάριο στο Χόλιγουντ, το πιθανότερο είναι ότι θα έχει αλλάξει σε σημείο που να μην έχει καμιά ομοιότητα με αυτό που αρχικά έγραψε). Θα ήθελα επίσης να δημοσιεύσω ένα σύντομο θεατρικό σενάριο που έχω γράψει, ίσως ως μέρος μιας συλλογής διηγημάτων.'

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα: Howard S. Rosenzweig είναι διδάκτορας οργανικός χημικός. Έχει συμμετάσχει στην έρευνα για πολλά χρόνια, τόσο στον ακαδημαϊκό χώρο όσο και τη βιομηχανία. Τα ενδιαφέροντά του είναι πολύ ευρύτερα από την επιστήμη, συνθέτει τραγούδια που κυμαίνονται από blues, latin jazz και μπαλάντες. Είναι μέλος ΔΕΠ στο Κολέγιο Oakton. Ζει με τη γυναίκα του και το γιο τους Βασίλειο στο Ιλινόις της Αμερικής.

*Μπορείτε να αγοράσετε το βιβλίο στο:

http://www.amazon.com/Coup-Sorts-Howard-Rosenzweig-Ph-D/dp/1477570985

----------------------------------------------

'A Coup' of Sorts' is a novella based on a screenplay written in 2008 by the same writer, Howard S. Rosenzweig. The book is a time and place travel over atrocities of the Nazis during the Holocaust with the ongoing atrocities of dictatorships in South and Central America.

- How were you inspired to write this story?

'I wanted to write a story sharing these two themes, and having characters come together who have suffered from one or both of these tragic events, working together in their attempt to destroy the evil of a South American dictatorship. I used the elements of horror and the supernatural to make the story more memorable and hopefully enlightening. I didn't want to preach about these evils, but rather to remind the reader that we should do our utmost to prevent or eliminate them wherever they're found in the world.'

- What is your connection to Greece?

'My connection to Greece is both academic and very personal. From the time I was a little boy I was fascinated by ancient Greece and its contributions to the Western World. I wanted to one day visit the Parthenon. On the personal level, I married a beautiful Greek woman, Maria Papadopoulou, who is an organic chemist like myself. I have now been to Greece many times (and I have visited the Parthenon several times with my wife!) and I have many loving family members and friends there. It's a truly beautiful country.'

-What do you think of the situation in Greece now?

'I believe it is a shame that Greece is being made to suffer under various austerity measures. I'm no expert in economics, but I certainly believe that this is not the way for Greece's economy to grow and become strong again. After all the pain and suffering Nazi Germany made Greece endure, I feel that modern Germany should be giving money to Greece, not as a loan, but rather as reparations for the many war crimes they committed against the Greek citizens.'

-What are your writing aspirations for the future?

'It is my hope to eventually have my book produced as a movie. One reason I wrote my book was so that people could read the original story I envisaged (for if one is lucky enough to sell a script to Hollywood, most likely it will be changed to the point of not resembling what you originally wrote). I also would like to publish a short play I've written, perhaps as part of a collection of short stories I'm considering to write.'

photo taken by: Vasilios Rosenzweig

A few words about the author: Howard S. Rosenzweig is a Ph.D. organic chemist. He has been involved in research for many years, in both academia and industry. His interests are wider than science, for he also composes songs ranging from blues, latin jazz and ballads. He is currently an adjunct faculty member at Oakton Community College. He lives with his wife and their son Vasilios in Skokie, Illinois, USA.

*You can buy the book on amazon:

http://www.amazon.com/Coup-Sorts-Howard-Rosenzweig-Ph-D/dp/1477570985

SCROLL DOWN FOR THE ENGLISH TEXT

Πώς σκέφτηκες να κάνεις μια ταινία arthouse για παιδιά;

Τα παιδιά είναι σε θέση να κατανοήσουν και να αγαπήσουν αυτό το είδος σινεμά, αν καταφέρει να αγγίξει την ψυχή τους. Σε αυτή την ταινία, εγώ προσπαθώ να μιλήσω για ό,τι βλέπουμε στην κοινωνία μας αλλά και να πω ένα σύγχρονο παραμύθι που απευθύνεται στα παιδιά του σήμερα.

Τι είδους προβλήματα έχουν τα παιδιά σήμερα στην κοινωνία μας;

Στο φιλμ οι γονείς έχουν αρκετά χρήματα και, από αυτήν την πλευρά φαίνονται όλα μια χαρά. Αλλά δεν έχουν καθόλου χρόνο για να αφιερώσουν στο παιδί τους. Το κοριτσάκι στην ταινία πιστεύει ότι είναι αόρατο. Γι 'αυτό και ποτέ δεν βλέπουμε τα κεφάλια των γονιών της αλλά μόνο το σώμα τους.

Το μήνυμα είναι απλό κι έχει να κάνει με την επικοινωνία ή καλύτερα, με την έλλειψη της...

Είναι ένα άλλο μήνυμα της ταινία και η απόσταση των παιδιών από τη φύση; Μου θυμίζει λίγο το 'into the wild'...

Σίγουρα. Το κοριτσάκι που νιώθει αόρατο, παρ' ό,τι πηγαίνει κάθε Σαββατοκύριακο στην εξοχή, δεν ζει ποτέ πραγματικά στη φύση. Σε αυτή την ιστορία δεν 'προστατεύεται' από τους γονείς της, από το σπίτι και από το αυτοκίνητο - και αυτό είναι το μήνυμα. Ανακαλύπτει τη φύση και συνειδητοποιεί το πώς να ζήσει και να επιβιώσει μόνη της.

Ενώ όλα τα παιδιά έχουν σήμερα τα gadgets τελευταίας τεχνολογίας, σπάνια ζουν στη φύση. Ακόμα κι αν ζουν σε χωριά δεν παίζουν ποτέ μόνα τους στο δάσος.

Η ταινία παρουσιάστηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου για παιδιά της Ολυμπίας στην Ελλάδα. Πώς ήταν η εμπειρία εκεί;

Πήγα εκεί το 2011 εν μέσω κρίσης. Ήταν ένα πολύ καλά οργανωμένο φεστιβάλ. Είχαν έρθει εκεί παιδιά από όλο τον κόσμο που τους ενδιαφέρει ο κινηματογράφος και στο πλαίσιο των εργαστηρίων γύριζαν τις δικές τους φανταστικές ταινίες. Υπήρχε φοβερή ενέργεια. Ήταν μια φανταστική εμπειρία, και ήταν η δεύτερη επίσκεψή μου στην Ελλάδα.

Η πρώτη ήταν στην Αθήνα όταν μετέφερα το υλικό μου από βίντεο σε φιλμ, στην Kodak Cinelab. Και αυτή ήταν μια όμορφη εμπειρία, γιατί έκαναν πολύ καλή δουλειά...

Στην Ελλάδα, άν έχεις το φως του υπέροχου ήλιου και την θάλασσα και κάτι να φάς δεν πρέπει να ανησυχείς. Φυσικά, όταν δεν έχεις χρήματα είναι πολύ δύσκολο να ζήσεις στην πόλη - είμαι σίγουρος ότι θα είναι κάπως πιο εύκολο στην εξοχή...

----------------------

How did you think of making an arthouse children's movie?

Children are able to understand and love art house cinema, if you manage to touch their soul. In this movie, I am trying to talk about what we see in the society and try to tell a modern tale addressed to the children of today.

What kind of problems do children have today in our society?

In this movie parents look like they have enough money and everything from this point looks fine. But they don't have time to give attention to their child. The little girl in the movie thinks that she invisible. That's why we never see the heads of her parents just their bodies, and they are always out of focus. The message is simple. It's about communication or better, luck of it and what that creates.

Is another message in your movie the distance of the children from nature?

Absolutely.The little girl in my film, even if she goes every weekend in the country side she is never really living in the nature. In this story she is not protected by her parents, by the house and by the car and that's a little bit of the message. She discovers the nature and how to live and survive by yourself. All the children today have the latest technology gadgets and lots of stuff and they rarely go into the nature. Even if they live by the country side they never play by themselves in the forest.

Your movie was presented by Olympia children's film festival in Greece. Tell us about your experience there

Ι went there in 2011 in the middle of the crisis. The festival was very nicely organised. They were children gathethered from around the world making their own incredible film during the festival, so there was a great energy everywhere. It was a fantastic experience. This was my second visit in Greece.

The first one was when I recorded my video to film, in Athens at Kodak cinelab. This was a great experience too because they did a great job, I was very happy.

In Greece if you have the sunshine and the sea and something to eat you shouldn't be anxious. Of course when you have no money it is very difficult to live in the city but it's much easier in the country side...

SCROLL DOWN FOR THE ENGLISH TEXT

Η Κρέιζι και ο Θιφ!

Θα φανταζόσανταν ποτέ μια ταινία βασισμένη στο σενάριο μιας εξάχρονης μικρούλας, όπου θα πρωταγωνιστούσε η ίδια κι ένα δίχρονο αγοράκι; Το μωρό-ηθοποιός Τζον Χακ Μακάμπι μαζί με τη αδερφή του, την μικρή Γουίλα Βάι χάρισαν στο τυχερό κοινό του φεστιβάλ Θεσσαλονίκης μια τελείως πρωτότυπη εμπειρία.

Είναι λοιπόν δυνατό, όχι απλά να θυμηθείς πως ήταν να είσαι παιδί, αλλά να δεις τον κόσμο μέσα από τα μάτια ενός δίχρονου; Στην ταινία παρακολουθούμε την περιπέτεια του εξάχρονου κοριτσιού ("Crazy") και του δίχρονου αδερφού της («Thief»), 'που μαζεύουν αστέρια και ψάχνουν τη μηχανή του χρόνου'.

Ο αμερικανός σκηνοθέτης/μπαμπάς Cory McAbee -και συνθέτης του soundtrack της ταινίας- ήταν στη Θεσσαλονίκη για να απαντήσει στις ερωτήσεις του κοινού.

Κάποιος από τους θεατές είπε ότι η τελική σκηνή της ταινίας είναι η καλύτερη σκηνή που είχε δει στο φεστιβάλ, μια κοπέλα ρώτησε πού θα μπορούσε κάποιος να παρακολουθήσει αυτή την ταινία πάλι, επειδή ήθελε να την δείξει στους φίλους της που τη χάσανε. (Οι φίλοι μου τη χάσανε επίσης... Έπρεπε να φύγουν πριν από την έναρξη της ταινίας και εγώ την παρακολούθησα μόνη μου.)

Υπήρχε μια σκηνή στην ταινία που δείχνει τα παιδιά να μαζεύουν μύγες -δεν θα αποκαλύψω το λόγο, αλλά μπορείτε να δείτε στο τρέιλερ- και η σκηνή με έκανε να θυμηθώ κάτι απ' όταν ήμουν τεσσάρων ή πέντε χρονών. Κατά τη διάρκεια ενός καλοκαιρινού ταξιδιού στην Ελλάδα, ενώ οι γονείς μου και αγαπημένη θεία μας παίρναν το μεσημεριανό ύπνο τους, εγώ προσπαθούσα να 'δαμάσω' κάποιες μύγες ως κατοικίδια ζώα μου 'σαγηνεύοντας' τες με λίγη ζάχαρη που έβαζα στα πόδια μου, ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου κάνοντας ότι κοιμάμαι. Αυτό ακούγεται πολύ αηδιαστικό τώρα ... ήταν πραγματικά διασκεδαστικό τότε! Τι τρόπος για να περάσεις ένα μεσημέρι καλοκαιριού!

Το τρέιλερ του φιλμ 

Ο σκηνοθέτης της ταινίας είχε μια ιδιαίτερη έκπληξη για μας στο τέλος της προβολής: μια μικρή μουσική παράσταση. Το κοινό χειροκροτούσε ρυθμικά στα τραγούδια του. Μετά την παράσταση γνώρισα τον Cory McAbee και ήμασταν έτοιμοι να κάνουμε μια σύντομη συνέντευξη, γιατί έφευγε την επόμενη μέρα, αλλά όλοι είχαμε τόσο ανάλαφρη και καλή διάθεση που αποφάσισαμε να πάμε στο πάρτι του φεστιβάλ στην Αποθήκη Γ. Αποφάσισα να γράψω για την ταινία ούτως η άλλως...

---------------------------

"Crazy and Thief

Would you ever think of a two year-old-baby boy acting with incredible ease and saying proper script lines in a movie based on a screenplay created by a six-year-old little girl?  The baby actor John Huck McAbee together with his sister actress little miss Willa Vy gifted the lucky audience that chose to watch this film at Thessaloniki film festival (by chance once of them was me) with a very original and totally inspiring experience. Director of the movie is the children's father. 

Is it possible to remember not just how it felt being a child, but how it was actually being a baby? In the film we follow the chance adventure guided by the 6-year-old girl ("Crazy") and her 2-year-old brother ("Thief"), while they are "picking up stars and looking for a time-machine".

The director/dad Cory McAbee and composer of the film soundtrack was there to answer the questions of the audience, a lovely audience indeed. A guy/one man said that the final scene of the movie is the best scene he had seen at the festival, a girl asked where could someone watch this movie again, because she wants to show it to her friends that missed it!

My friends missed it too...they had to go before the beginning of the film and I watched it alone. There was a scene in the movie involving a few flies that the kids were collecting (I won't reveal the reason why but you can see on the trailer) and that scene made me remember something from my four or five years.

During the summer trip in Greece, while my parents and our beloved crazy antie were having their afternoon siesta, I was trying to tame some flies as my pets by "alluring" them with some sugar that I was putting on my legs while lying down on my bed pretenting to be asleep. This sounds very gross now...it was really fun then! What a way to spend an afternoon.

The director of the movie had a special treat for us: a live singing / musical performance. The audience was clapping rhythmically. After the performance I met Cory McAbee and we were about to take a short interview as he was was leaving the next day, but everybody was so uplifted and in good spirits that we decided to go to the festival party at the Warehouse C instead.

After the festival I tried to find the makers of the film, but didn't manage to get through to them. I thought to write about it anyway. Fun movie!

*SCROLL DOWN FOR THE ENGLISH TEXT

O σκηνοθέτης μιλά για το ντοκυμαντέρ του που καταγράφει την επανάσταση στην Αίγυπτο και την εμπειρία του στο Φεστιβάλ Ντοκυμαντέρ της Θεσσαλονίκης.

Ποιες ήταν οι δυσκολίες που αντιμετωπίσατε κάνοντας την ταινία;

Αντιμετωπίσαμε πολλές δυσκολίες και όχι μόνο στα γυρίσματα. Τα γυρίσματα προφανώς είχαν τους δικούς τους κινδύνους, αλλά αντιμετωπίσαμε δυσκολίες και στο μοντάζ μια και ήμασταν δύο σκηνοθέτες με διαφορετικό στυλ και τρόπο αφήγησης και έπρεπε να βρούμε μια ισορροπία μεταξύ μας.

Γιατί θέλατε να κάνετε αυτή την ταινία;

Σκεφτόμασταν καιρό να γυρίσουμε μια ταινία που θα είχε να κάνει με την ιδέα της επανάστασης. Αυτό που δεν ξέραμε τότε ήταν ότι θα υπάρξει μια πραγματική επανάσταση στην Αίγυπτο! Ξέραμε ότι κάτι επρόκειτο να συμβεί βλέποντας αυτό που συνέβη στην Τυνησία. Ξέραμε ότι «η καταιγίδα» θα ερχόταν στο Κάιρο, αλλά δεν ξέραμε πόσο ακραία θα ήταν. Έτσι, την πρώτη ημέρα, στις 25 Ιανουαρίου 2011, ακούσαμε ότι θα γίνουν διαδηλώσεις και στη συνέχεια μας πήρε τηλέφωνο μια φίλη-ακτιβίστρια που ήταν σε μια πορεία με 5000 άτομα και μας είπε: «Γίνεται μεγάλη προσπάθεια να περάσουμε τη γέφυρα του Ταχίρ και να 'ρθουμε εκεί. Είμαστε πολλοί!» Αρπάξαμε, λοιπόν, τις κάμερές μας με τους φίλους μου και βγήκαμε στην πλατεία. Αποφασίσαμε να χρησιμοποιήσουμε το υλικό που τραβήξαμε έχοντας δύο σκηνοθέτες και δύο διευθυντές φωτογραφίας. Σκεφτήκαμε ότι, αν μαζέψουμε αρκετά καλό υλικό, ίσως μπορέσουμε να κάνουμε μια ταινία.

Ποια ήταν η πιο τραυματική στιγμή στη διάρκεια των γυρισμάτων;

Η πιο τραυματική στιγμή ήταν όταν είδα τα τζιπ του στρατού να πατούν τον κόσμο στη μέση της πλατείας, τη νύχτα της 28ης Ιανουαρίου, όταν ο στρατός μπήκε στην πόλη. Στην αρχή δεν ήξερα πραγματικά τι θα συνέβαινε. Ο κόσμος αναρωτιόνταν για το στρατό: «Είναι μαζί μας, η εναντίον μας; Θέλουν να μας πυροβολήσουν; Τι πρόκειται να συμβεί;» Όταν, αρχικά, βγήκαμε στο δρόμο ο στρατός δεν ήταν στραμμένος ενάντια στους διαδηλωτές, κάτι που, στην πραγματικότητα, στόχευε σε μία εντελώς ψυχολογική χειραγώγηση: ο κόσμος να τους αγκαλιάσει ως σωτήρες. Το στρατιωτικό συμβούλιο είχε επανειλημμένα δηλώσει ότι ο στρατός είναι φίλος της επανάστασης και την προστατεύει, αλλά, στην πραγματικότητα, ήταν η ραχοκοκαλιά του καθεστώτος Μουμπάρακ, και απλά έπαιζε παιχνίδια με τους διαδηλωτές.

Αυτό που με έκανε να το συνειδητοποιήσω αυτό ήταν το βράδυ της 28ης, όταν ήμουν στην πλατεία. Πρέπει να ήταν γύρω στα μεσάνυχτα όταν είδα τα στρατεύματα να κινούνται με αργό ρυθμό στην πλατεία, ενώ ο κόσμος μαζευόταν γύρω από τα στρατιωτικά τζιπ. Αρκετοί από τους διαδηλωτές, μαζί με στρατιώτες, είχαν ανέβει ακόμα και πάνω στα τανκς, γιόρταζαν και το σκηνικό έμοιαζε λίγο σαν την απελευθέρωση του Παρισιού. Τότε, ξαφνικά, τα ίδια τζιπ πάτησαν γκάζι και στη συνέχεια είδα να χτυπούν κάποιον από τους διαδηλωτές και να τον ρίχνουν στο έδαφος. Και ξαφνικά τρία από αυτά, άρχισαν να κινούνται ανάμεσα στο πλήθος των διαδηλωτών και να χτυπούν χωρίς κανένα λόγο.

Πραγματικά στην αρχή δεν καταλάβαινα τι συνέβαινε. Και ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι πριν απλά προσπαθούσαν να προσελκύσουν τον κόσμο στην πλατεία και πως τώρα ίσως να αρχίσουν και να πυροβολούν. Ήταν μια πολύ τραυματική στιγμή για μένα, γιατί έβλεπα ανθρώπους να πεθαίνουν μπροστά μου και δεν μπορούσα να καταλάβω το γιατί: από τη μια οι διαδηλωτές γιόρταζαν αγκαλιασμένοι με τους στρατιώτες κι από την άλλη οι ίδιοι στρατιώτες χτυπούσαν με τα τζιπ τους ίδιους διαδηλωτές. Αυτό πραγματικά με φρίκαρε.

Τι συνέβη μετά την ολοκλήρωση της ταινίας;

Η ταινία προβάλλεται στο Κάιρο, αλλά σε λίγους θεατές, κυρίως σε μικρές συγκεντρώσεις, σε ιδιωτικές προβολές. Έχουμε δηλώσει σαφέστατα ότι θα δείξουμε την ταινία σε όλο τον κόσμο και η αιγυπτιακή κυβέρνηση θα πρέπει να το αντιμετωπίσει αυτό. Το νόημα της επανάστασης είναι να αντισταθεί στις δυνάμεις που επικρατούν και να διαλύσει τον φόβο. Περίπου το 60% του πληθυσμού της Αιγύπτου είναι νέοι, και έχουμε 85χρονους να αποφασίζουν για το μέλλον τους! Δεκάχρονα παιδιά γράφουν τις διαθήκες τους. Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί! Ζούμε με τον φόβο που προέρχεται από την εξουσία. Αλλά ο κόσμος δεν έχει κανένα σεβασμό για την εξουσία πια, γι 'αυτό πρέπει να ξεσηκωθούμε όλοι μαζί.

Αυτή η ταινία είναι ένα μόνο μικρό μέρος της επανάστασης. Υπάρχουν άνθρωποι που βάζουν το σώμα τους μπροστά στις σφαίρες, κρατούν πανό και σκοτώνονται. Η ταινία είναι πραγματικά τίποτα άλλο παρά απλώς μια σταγόνα στον ωκεανό. Ωστόσο, ασκεί επιρροή με την έννοια ότι ενημέρωσε με τον τρόπο της όλο τον κόσμο ότι η επανάσταση δεν έχει τελειώσει. Οι δικτάτορες έχουν φύγει, αλλά η δικτατορία είναι ακόμα εδώ. Και αυτό είναι ένα θετικό βήμα. Η ταινία δημιουργεί, κατά κάποιο τρόπο, μια συζήτηση, ενώ φέρνει πίσω πολλές αναμνήσεις από το τι πραγματικά συνέβη στους δρόμους του Καΐρου τον Ιανουάριο του 2011.

Οι άνθρωποι φαίνεται να ξεχνάνε εύκολα αυτό που συνέβη. Κι η ταινία έχει δύναμη σε σχέση και με αυτό: θα είναι εδώ για πάντα και κανείς δεν μπορεί να την αμφισβητήσει, ακόμα και αν την λογοκρίνουν, ακόμη και αν την μποϊκοτάρουν ή την απαγορεύσουν, πάλι θα προβάλλεται και όλοι θα μπορούν να τη δουν. Αυτή είναι η δύναμη του σινεμά. Αν γίνει σωστά, μπορεί να επηρεάσει πολλούς ανθρώπους και τις μελλοντικές γενιές, καθώς και άτομα εκτός της Αιγύπτου. Έτσι δείχνουμε αλληλεγγύη σε ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, επικοινωνούμε μαζί τους και συνειδητοποιούμε ότι αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας δεν είναι μοναδικό.

Όλους μας συνδέουν τα ίδια πράγματα και αγωνιζόμαστε όλοι ενάντια στο ίδιο κακό. Η Ελλάδα, η Χιλή, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ισπανία, το Λονδίνο ή οποιοδήποτε άλλο μέρος, παντού οι καταστάσεις που ζούμε είναι παρόμοιες. Στην Ελλάδα συνάντησα διαφορετικούς ανθρώπους που ήρθαν και μου είπαν: «Σας ευχαριστούμε γι' αυτή την ταινία! Παρεμπιπτόντως, πώς μπορούμε να ξεκινήσουμε μία επανάσταση εδώ στην Ελλάδα;». Ήταν πραγματικά αστείο, γιατί όλα τα νέα παιδιά ήρθαν και μου είπαν: «Eντάξει, ξέρουμε ότι πρέπει να το κάνουμε, πώς μπορούμε, όμως, να κάνουμε μια επανάσταση;». Αντίθετα, όλοι οι άνθρωποι μεγάλης ηλικίας ήρθαν και μας είπαν: «Ωραία ταινία, αλλά δεν θα θέλαμε να γίνει κάτι τέτοιο εδώ». Και τότε κατάλαβα ότι οι γενιές είναι χωρισμένες στην Ελλάδα. Οι νέοι θέλουν να προχωρήσουν σε μία αλλαγή, ενώ οι μεγάλοι επιμένουν και λένε: «Kαλά είναι έτσι, καλύτερα από ό, τι η βία στους δρόμους, δεν θέλουμε αυτό το είδος της αναταραχής εδώ».

Είσαι μισός αμερικάνος και μισός αιγύπτιος που έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Καλιφόρνια. Γιατί προτιμάς τώρα να ζεις στο Κάιρο;

Προτιμώ να ζω στο Κάιρο, επειδή υπάρχει πολλή δουλειά να κάνουμε εδώ. Η αμερικανική κοινωνία είναι σοβαρά διεφθαρμένη, οι άνθρωποι ζουν με το αμερικανικό όνειρο της δεκαετίας του '50, το επίπεδο εκπαίδευσης χαμηλώνει, οι τιμές ανεβαίνουν στα ύψη και οι άνθρωποι δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά. Η αμερικανική κυβέρνηση εξακολουθεί να κάνει πόλεμο κάθε δέκα χρόνια, είναι ο τρόπος της να απομακρύνει το ενδιαφέρον του κόσμου από την εσωτερική κατάσταση, το οποίο επανέρχεται μόνο κατά την προεκλογική περίοδο. Στο Κογκρέσο, όλοι είναι εγκληματίες, έχουν βρεθεί εκεί με χρηματοδότηση από μεγάλες εταιρίες, και κοιτούν το προσωπικό τους όφελος. Δεν υπάρχει καμία σύνδεση με το λαό. Όλη αυτή η ιδέα της δημοκρατίας στην πραγματικότητα γεννήθηκε στην Ελλάδα.

Και η Ελλάδα έχει την ευθύνη να διεκδικήσει και πάλι τη δημοκρατία! Η Ελλάδα έχει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο το δικαίωμα να δώσει την εξουσία πίσω στο λαό. Αυτή ήταν η ιδέα της δημοκρατίας. Ήταν να ενδυναμώσει το λαό, να δημιουργήσει μία κοινότητα που θα εργάζεται ενωμένη προς όφελος αυτής ακριβώς της ίδιας της κοινότητας. Όχι προς το όφελος ενός πολύ μικρού ποσοστού -του 1%. Αδιαφορήστε για το 1%! Μας επιβάλουν την άποψή τους σε βάρος του λαού. Έχετε κάθε δικαίωμα να κάνετε επανάσταση εδώ και ο όλος ο κόσμος περιμένει να το κάνετε. Και αν υποχωρήσετε, τότε όλοι με τη σειρά τους θα υποχωρήσουν.

Η εξάρτηση των Ελλήνων από τα δάνεια μοιάζει λίγο με την εξάρτηση από την ηρωίνη. Μην περιμένετε η Ελλάδα να γίνει σαν την Αίγυπτο πριν κάνετε κάτι γι 'αυτό. Η Ελλάδα έχει τώρα την ευκαιρία να πει επιτέλους ΟΧΙ. Πριν να είναι πολύ αργά!

το τρέιλερ του ντοκιμαντέρ

--------------------------

What were your difficulties making a film about the revolution?

We had a lot of difficulties making the film, I mean, not just shooting it. Shooting obviously had it's own dangers but we had a lot of editing to do and that was very emotionally traumatic, because we were two directors and we have different kind of styles and different way of telling stories, which we had to find a balance between.

Why did you want to make this movie?

We talked about making a film that had something to do with the revolution, but we didn't know that there would be an actual revolution in Egypt. We knew something it's going to happen based on what happened in Tunisia. We knew that the storm would come to Cairo but we didn't know how extreme it would be. So even that first day, January the 25th 2011 we got up pretty late and we heard that there would be protests, and then we had a call from a friend-activist who was in a march of 5000 people, saying: - "There is a battle trying to get over the bridge to Tahir and we are coming there. They are a lot of us!" So we picked our cameras and we went out to the square. Everybody was filming, so we kind of decided that we are going to use our footage with two directors, two DoPs and other characters. We thought lets just keep filming and if we get good enough stuff, maybe we can make a movie out of it.

What was the most traumatic moment while you were shooting the film?

In the film I would say the most traumatic moment was when I saw these army jeeps run over people in the middle of the square on the night of January the 28th when the army came to town and, I really didn't know what would happen. People were asking "are they with us, are they against us? Are they going to shoot at us? What is going to happen?" We went on the street and we found that the army was not shooting at people -which actually was a completely psychological operation - so people embraced them as saviours. The military council has repeatedly said that they are friends of the revolution and they are protecting it but in fact they were the backbone of Mubarak's regime, and they were just playing games with people.

What made me realise that was the night of the 28th when I was in the square. It must have been about midnight and I saw these army troops going around very slowly while people crowded all around the jeeps, and I saw a lot of protesters and soldiers on top of tanks celebrating, giving people high fives and it felt a bit like the liberation of Paris. Then suddenly these jeeps just hit the gas and then I saw this guy hit by a jeep and going totally horizontal, been run over it, and they were three of these jeeps that just went through a whole crowd of people for no reason. I really didn't understand what was happening and then I realised that they were trying to allure people into the square and maybe they would start shooting. It was very traumatic for me, because I saw people dying in front of my face and it just didn't make any sense because they were people celebrating with the army on one hand and on the other people were run over by the army and that really freaked me out.

What happened after the film was made?

The film has been showing in Cairo but in very small crowds, very small gatherings usually in private screenings. We made it clear that we are going to show the film all over the world and the Egyptian government would have to deal with it. The whole point of opposition is to confront the powers that try to control you. The whole point of the revolution was to destroy fear. Around the 60 per cent of the population of Egypt are young people, and you have got 85 year olds talking about their future! 10- year- old kids are writing their wills. This cannot continue. We live with the fear that comes from authority and people right now have no respect for authority any more, so we all have to stand up and we have to be together and do this.

Making this film is a small part of the revolution. People are putting their bodies in the way of bullets, holding up signs and getting killed. To make this film is really nothing it is just another drop in the bucket, but it's influential in the sense that it's created awareness around the world that the revolution is not over. The dictators are gone but the dictatorship is still here. And that's one beautiful and positive step because there is a lot of work to do, in a way creates a discussion and it also brings back a lot of memories of what really happened in the streets of Cairo on January 2011.

People seem to forget what happened, that's also the power of film...because it is here forever and no one can deny it and even if they sensor it, even if they boycott it or ban it, it is still going to be shown and everybody is going to see it. This is the power of cinema. If it is well done, it can influence a lot of people and future generations as well as people outside of Egypt. We are finding solidarity, we are finding people all over the world making connections and realising that the situation in the country is not isolated, we are all connected and we are all fighting with the same evil, weather its in Greece, Chile, United States, Spain, London or wherever, they are all similar situations.

In Greece I met different people that they said to me: "thank you for that film, by the way, how do we make revolution here in Greece?" It was really funny because all the young kids came up to me and said, ok we know we have to do it, how do we do a revolution. And all the old people came to me and said nice film but we don't want that here. And then I realised that the generations were divided inside of Greece. The young want to create obvious change and the old rolling over and taking it and saying well it is better than violence in the streets and burning and stuff like that, we don't want that kind of turmoil in here, we are just going to take it in the ** and that's the way it goes.

You are half American half Egyptian you lived most of your life in California, why do you prefer to live in Egypt?

I prefer to stay in Cairo, because there is a lot of work to do here. The American society is seriously f** up, people are living in this 1950's American dream in their head and psychically they have been impoverished, their education is going down hill, prices are sky rocketed people cannot afford homes. Americans are still going to war every ten years, it is way to deflect the domestic situation and people focus on the domestic situation only in election years, in the congress everybody is a criminal, they are there with corporate money, they are looking for their own benefit, they own personal power, and there is no connection with people.

All this idea of democracy was in fact born in Greece, and Greece has responsibility to reclaim that! Greece has more then any country in the world every right to take back the power to the people.

That was the idea of democracy. It was to empower people as a community, to all work together to the benefit of that community. Not to the benefit of a very small percentage –the 1%. F** that! They force their ways on us at the expense and the benefit of the people. You have every right to do it and the world is waiting for you to do it and if you back down, then everyone is going to back down. Greeks are like heroine addicts with these loans. Don't wait for Greece to become like Egypt before you do something about it. Greece has the opportunity now to finally say NO before it's too late!

ΚΑΤΕΒΕΙΤΕ ΠΙΟ ΚΑΤΩ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚA

Saturday 4th of November 2012, 8 pm: Rain

I landed at Thessaloniki Airport after a horrid day travelling from Brussels. I got in a taxi.
The taxi driver had a car tv screen. Two of them in fact. The news were on. The usual "warm" welcome...
The same news as a week ago, a month ago, a year ago, a century ago. I didn't ask him to turn it off. I just sustained the torture. It is now a ridiculous dramatic 'joke'.
I tried to distract my head and think of the Thessaloniki film festival. It 'worked' a bit, as every sweet illusion.

Το λιμάνι της Θεσσαλονίκης/ Thessaloniki Port

Sunday, the following day, 10 am: Sunshine 

I went to the new festival area by the port. The weather was lovely, like spring! I changed location. I went to watch Aki Kaurismäki's 'Lenigrad Cowboys Go America'  at Olympion movie theatre, the classic place of the festival... Packed with laughing audience.
I tried to lift my mood. I felt exhausted. I sat down on the pavement by Olympion. I must have been a misery to look at. I went to buy cigarettes from the kiosk. I spoke to the kiosk man. He owned his shop for 20 years. He talked to me about the 'former glory' of the festival...

Monday evening around 8 pm: Bright spotlights in the movie theatre

I went to watch "Le Harve" at Olympion, Aki Kaurismäki's latest film. From the front row, as it was sold out. My neck pressed on the chair, my face had to face upwards.

 "Το λιμάνι της Χάβρης"/ "Le Havre"

The film started and in a while I remembered the reasons I love cinema. That sweet warming sensation that overwhelms the soul...

Aki Kaurismäki was there, for the audience Q&A. He was hysterical and terribly interesting...I talked to him after the end of the event...

A few days later, I had a 10 minute interview time with him. Here it is unedited:

Ka: What is your favourite band?

Aki: I think it's Creedence Revival.

Ka: Do you ever dance alone?

Aki: Only at nights at home.

Ka: You are from Finland but live in Portugal, my question is what is home, what does home mean for you?

Aki: People should be free and go where they want to go. I don't particularly feel Finish or Swedish or Portuguese. I want to leave my hat to wherever I feel "home". For me it's Portugal.

Ka: What is your favourite thing that you like to do with your friends?

Aki: I have no friends.

Ka: What is the wildest thing you have done as a child?

Aki: I climbed a tree and I fell down. I wanted to feel the feeling of falling.

Ka: Did you think you could fly?

Aki: That's what I thought, but in fact I couldn't. For a moment only, I was flying...

Ka: Like in Patrick Suskind's book...

Aki: Yes, unfortunately I haven't read it before I jumped.

Ka: Did you ever try to quit smoking?

Aki: Weekly.

Ka: Me too, but daily. Do you think that smoking affects someone's character?

Aki: Yes, it adds to one's intelligence.

Ka: What is the first memory that you remember as a child?

Aki: My mamma.

Ka: And was that your favourite person as a child?

Aki: That moment she was the only one.

Ka: What would you do if you were living in Greece, right now?

Aki: I would start a revolution. 

Ka: How do you start a revolution?

Aki: First I would take the power and I would execute all ministers (I am joking). No, give the power to the people, but I would start a revolution next morning. 

Ka: Is their something that you truly have faith in without any doubt?

Aki: You might be the only one right now!

Ka: Thank you!...Is there any kind of a political view that we could invent right now with the faith that it can change things?

Aki: Never trust money. So it might be a political system not trusting money, not trusting anybody that wants a penny.

Ka: What is the longest time that you were totally 'broke' in your life, no money at all to even take the bus?

Aki: You mean without money or without money and a flat?

Ka: Have you been homeless then?

Aki: Yes, I have been homeless.

Ka: How many days?

Aki: The longest period, about six months. I lived in a park in Finland and then the winter came and it was bloody cold...

It got too cold to live in the park, so I went to the railway station to get warm and the police came six times and asked what I was doing there, and I said: 'I am going to Helsinki', and they said, 'No' that's what you said yesterday! I replied 'but I am going to Helsinki'. - 'Show me your ticket'... and then they put me in the police station. I thought I can't be busted now, I have to be a filmmaker!

Ka: How old were you then?

Aki: Seventeen, eighteen, nineteen something.

Ka: ...It must have been v e r y cold...

Aki: Extra cold... It was minus -25 degrees.

Ka: ...Could you die there from cold?

Aki: I am sorry I missed it! 

Ka: Were you 'flirting' with death?

Aki: No, death was flirting with me.

Ka: But, you missed it, because you didn't want to die.

Aki: I would like to meet him and strangle him.

Ka: (cheer of joy)

Ka: Many people commit suicide in Scandinavia because it is cold and melancholic...

Aki: (laughing) Committing suicide because it is cold is quite... boring! 

Ka: ...and now in Greece because of the financial crisis.

So everywhere in the world people are ending their lives in any possible situation if everything is 'perfect' or everything is bad.

Aki: If you feel tired you 'go away'. Some times people are simply tired of this...

(The door opens and we are asked to finish)

Ka: I am so sorry I have to go...:(

I reluctantly got out of the room in a strange way...as if I visited a beloved friend of mine in prison! I got in Aristotelous square just to realise that they are no taxis or buses, due to the general strike. I start walking...It started pouring down rain.

I called a few friends on the way home, to tell them how exciting it is that I just talked to the incredible Aki Kaurismäki. No one picked up the phone. I continued walking, my boots filled up with water, I got soaked up to the knee. Walked and walked soaking wet, till I arrived to a place that I suppose we could call 'home'...but that's 'another story', as they say...

---------------------------------

Σάββατο 4 Νοέμβρη 2012, 8 μμ: Βροχή

Μετά από μια απαίσια μέρα ταξιδεύοντας από τις Βρυξέλλες 'προσγειώθηκα' στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης. Μπήκα σε ένα ταξί. Ο ταξιτζής είχε (δύο μάλιστα) μικρές οθόνες τηλεόρασης που έδειχναν ειδήσεις. Το συνηθισμένο πια 'θερμό' καλωσόρισμα...

Τα ίδια νέα όπως πριν από μια βδομάδα, ένα μήνα ένα χρόνο, έναν αιώνα...Δεν του ζήτησα να χαμηλώσει τον ήχο η να το κλείσει. Υπέμεινα μαζοχιστικά. Είναι πλέον ένα γελοίο δραματικό 'αστείο'. Προσπάθησα να αποσπάσω τη σκέψη μου με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης που ξεκινούσε για μένα την επομένη. Το τρικ 'δούλεψε' λίγο, σαν μια μικρή γλυκιά ψευδαίσθηση.

Κυριακή, την επόμενη ημέρα, 10 π.μ.: Ήλιος

Πήγα στο νέο χώρο του φεστιβάλ στο λιμάνι. Ο καιρός ήταν υπέροχος, σαν να είναι άνοιξη! Έφυγα από το λιμάνι και πήγα να δω το «Lenigrad Cowboys Go America» του Aki Kaurismäki, στο Ολύμπιον, στον κλασικό χώρο του φεστιβάλ ... Η αίθουσα έσφιζε από τους θεατές.

Ένιωσα εξαντλημένη. Κάθισα στο πεζοδρόμιο δίπλα στο Ολύμπιον. Πρέπει να ήμουν ένα μίζερο θέαμα. Πήγα να αγοράσω τσιγάρα από το περίπτερο. Μίλησα με τον περιπτερά. 'Εχει το περίπτερο εδώ και 20 χρόνια. Μου μίλησε για την «πρώην δόξα» του φεστιβάλ ...

Δευτέρα το βράδυ γύρω στις 8 μ.μ.: Δυνατοί προβολείς στο σινεμά.

Πήγα να δω το "Le Harve" στο Ολύμπιον. Στην πρώτη σειρά, γιατί δεν είχε θέσεις. Το σβέρκο μου πιεσμένο προς τα πίσω στην καρέκλα και το πρόσωπό μου στραμμένο προς τα πάνω.

Η ταινία άρχισε και μετά από λίγο θυμήθηκα τους λόγους που αγαπώ τον κινηματογράφο. Αυτή το γλυκό συναίσθημα που σου καταβάλει την ψυχή...

Μετά το τέλος της ταινίας ο Aki Kaurismäki ήταν εκεί, για τις ερωτήσεις του κοινού. Ήταν ξεκαρδιστικός και ιδιοφυής στις απαντήσεις του... Του μίλησα μετά το τέλος, όταν βγαίναμε προς τα έξω...

Λίγες μέρες αργότερα, είχα 10 λεπτά συνέντευξης μαζί του στον έκτο όροφο του Ολύμπιον. Είναι παρακάτω ακριβώς όπως ηχογραφήθηκε:

Kα: Ποιο είναι το αγαπημένο σας συγκρότημα;

'Aκι: Νομίζω ότι είναι οι Creedence Revival.

Kα: Χορεύετε ποτέ μόνος;

'Aκι: Μόνο τα βράδια στο σπίτι.

Kα: Είστε από τη Φινλανδία, αλλά ζείτε στην Πορτογαλία, η ερώτησή μου είναι τι είναι πατρίδα, τι σημαίνει για σας;

'Aκι: Οι άνθρωποι πρέπει να είναι ελεύθεροι και να πηγαίνουν όπου θέλουν να πάνε. Δεν αισθάνομαι ιδιαίτερα Φιλανδός ή Σουηδός ή Πορτογάλος. Θέλω να 'αφήνω το καπέλο μου' οπουδήποτε αισθάνομαι 'σπίτι μου'. Για μένα είναι η Πορτογαλία.

Kα: Ποιο είναι το αγαπημένο πράγμα σας που σας αρέσει να κάνετε με τους φίλους σας;

'Akι: Δεν έχω φίλους.

Kα: Ποιο είναι το πιο τρελό πράγμα που έχετε κάνει ως παιδί;

'Aκι: Ανέβηκα σε ένα δέντρο και έπεσα κάτω. Ήθελα να νιώσω το αίσθημα της πτώσης.

Kα: Μήπως νομίζετε ότι μπορούσατε να πετάξετε;

'Aκι: Αυτό νόμιζα, αλλά στην πραγματικότητα δεν μπορούσα. Για μια στιγμή μόνο, πετούσα ...

Kα: Όπως στο βιβλίο του Πάτρικ Ζίσκιντ...

'Aκι: Ναι, δυστυχώς δεν το είχα διαβάσει πριν πηδήξω.

Kα: Έχετε ποτέ προσπαθήσει να σταματήσετε το κάπνισμα;

'Aκι: Εβδομαδιαία.

Kα: Κι εγώ, αλλά καθημερινά. Πιστεύετε ότι το κάπνισμα επηρεάζει το χαρακτήρα κάποιου;

'Aκι: Ναι, ενισχύει την νοημοσύνη.

Kα: Ποια είναι η πρώτη μνήμη που θυμάστε ως παιδί;

'Aκι: Τη μαμά μου.

Kα: Και ήταν ότι το αγαπημένο σας πρόσωπο;

'Aκι: Εκείνη τη στιγμή ήταν το μόνο πρόσωπο.

Kα: Τι θα κάνετε αν ζούσατε στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή;

'Aκι: Θα ξεκινούσα μια επανάσταση.

Kα: Πώς μπορεί να ξεκινήσει μια επανάσταση;

'Aκι: Πρώτον, θα αναλάμβανα την εξουσία θα εκτελούσα όλους τους υπουργούς (αστειεύομαι). Όχι, θα έδινα την εξουσία στο λαό, αλλά θα ξεκινούσα μια επανάσταση αύριο.

Kα: Είναι κάτι που του έχετε πραγματικά πίστη χωρίς καμία αμφιβολία;

'Aκι: Ίσως να είσαι η μόνη αυτή τη στιγμή!

Kα: Σας ευχαριστώ! ... Υπάρχει κάποιο είδος πολιτικού συστήματος που θα μπορούσαμε να εφεύρουμε τώρα με την πίστη ότι μπορεί να αλλάξει τα πράγματα;

'Aκι: Δεν εμπιστεύομαι τα χρήματα ποτέ. Έτσι, θα μπορούσε να είναι ένα πολιτικό σύστημα που δεν εμπιστεύεται τα χρήματα, δεν εμπιστεύεται κανέναν που θέλει μια δεκάρα.

Kα: Ποιο είναι το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα που είσασταν άφραγκος στη ζωή σας, καθόλου λεφτά για να αγοράσετε ακόμη και εισητήριο λεωφορείου;

'Aκι: Εννοείς χωρίς χρήματα ή χωρίς χρήματα και διαμέρισμα;

Kα: Έχετε μείνει άστεγος δηλαδή;

'Aκι: Ναι, ήμουν άστεγος.

Kα: Πόσες μέρες;

'Akι: Το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, περίπου έξι μήνες.

Ζούσα σε ένα πάρκο στη Φινλανδία και στη συνέχεια ήρθε ο χειμώνας και το κρύο ήταν τρομερό ... Είχε πάρα πολύ κρύο για να ζήσω στο πάρκο, έτσι πήγα στο σιδηροδρομικό σταθμό για να ζεσταθώ και η αστυνομία ήρθε έξι φορές και ρώτησε τι έκανα εκεί, και είπα: «Πηγαίνω στο Ελσίνκι», και είπαν, 'Όχι' αυτό είπες και χθες! Τους απάντησα «μα όχι, πραγματικά πηγαίνω στο Ελσίνκι». - «Δείξε μου το εισιτήριό σου» ... και στη συνέχεια με έβαλαν στο αστυνομικό τμήμα. Σκέφτηκα ότι δεν είναι δυνατόν να συλληφθώ αυτή τη στιγμή, πρέπει να γίνω σκηνοθέτης!

Κα: Πόσο χρονών ήσασταν τότε;

'Aκι: Δεκαεπτά, δεκαοκτώ, δεκαεννέα, κάτι τέτοιο.

Kα: ... Θα πρέπει να έκανε πολύ κρύο...

'Ακι: Φρικτό κρύο ... Ήταν μείον 25 βαθμούς.

Ka: Θα μπορούσατε να πεθαίνετε από το κρύο εκεί;

'Ακι: Λυπάμαι, του ξέφυγα!

Kα: Δηλαδή «φλερτάρατε» με το θάνατο;

'Ακι: Όχι, ο θάνατος φλέρταρε μαζί μου.

Kα: Αλλά, το χάσατε, γιατί δεν θέλατε να πεθάνετε.

Άκι: Θα ήθελα να τον συναντήσω και να τον στραγγαλίσω.

Kα: Πολλοί άνθρωποι αυτοκτονούν στη Σκανδιναβία γιατί κάνει κρύο και είναι μελαγχολικά...

Άκι: (γελάει) αυτοκτονία, επειδή κάνει κρύο είναι αρκετά ... βαρετό σαν ιδέα!

Kα: ... και τώρα στην Ελλάδα, λόγω της οικονομικής κρίσης. Έτσι, παντού στον κόσμο, οι άνθρωποι αυτοκτονούν σε κάθε πιθανή κατάσταση αν όλα είναι «τέλεια» ή άσχημα.

Άκι: Ο πατέρας μου αυτοκτόνησε και ο πατέρας του αυτοκτόνησε, αλλά εγώ δεν θα το κάνω!

Kα: Όχι! ... Δεν το ήξερα, λυπάμαι που το ανέφερα.

(Σε αυτό το σημείο χτυπάει η πόρτα σαν υπενθύμιση ότι ο χρόνος τελείωσε)

Άκι: Όχι, είναι εντάξει δεν έχω άσχημα αισθήματα γι 'αυτό. Μερικές φορές οι άνθρωποι απλά έχουν κουραστεί από αυτό ...

(Δεύτερο χτύπημα και η πόρτα ανοίγει)

Kα: Λυπάμαι πολύ που πρέπει να φύγω ...: (

Βγήκα στην πλατεία Αριστοτέλους μόνο για να συνειδητοποιήσω ότι δεν υπάρχουν ταξί ή λεωφορεία, λόγω της γενικής απεργίας. Ξεκινάω με τα πόδια ... Αρχίζει να βρέχει δυνατά. Παίρνω τηλέφωνο μερικούς φίλους, να τους πω πόσο συναρπαστικό είναι ότι μόλις μίλησα με τον Aki Kaurismäki. Κανείς δεν σήκωσε το τηλέφωνο... Συνέχισα με τα πόδια και τα μποτάκια μου γέμισαν με νερό. Περπάτησα πολύ ώρα, μέχρι που έφτασα σε ένα μέρος που υποθέτω ότι θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε «σπίτι» ... Αλλά αυτό 'είναι μια άλλη ιστορία', όπως λένε ...