Τα Κακά Κορίτσια επέστρεψαν μετά από 11 χρόνια! [Update: Στο τέλος ολόκληρο το νέο τραγούδι τους.]

Το πόστερ της επιστροφής τους τα έχει όλα.

1. Hype - με τα 11 χρόνια και το κατακόκκινο COMING SOON.

2. Χέρι που κρατάει έναν μαύρο, κυριολεκτικά Απαγορευμένο, Καρπό.

3. Λογοπαίγνια και υπονοούμενα που έκαναν έντεκα χρόνια να ωριμάσουν αλλά είναι πιο γλυκά από ποτέ.

4. Τα Κακά Κορίτσια με τα χέρια ψηλά - έξτρα πόντους επειδή η κάθε μία τα κρατάει ψηλά με διαφορετικό τρόπο, άρα είναι διαφορετικές, διακριτές προσωπικότητες.

5. Ανησυχητικές και, γιατί όχι, θεατρικές σκιές των κοριτσιών και των χεριών τους. Μια ποιοτική πινελιά που τόσο είχαμε ανάγκη.

Και ολόκληρο το τραγούδι τους που είναι πιο ροκ απ' ό,τι αντέχεται.

Και, παρ' ό,τι θυμίζει και Βανδή και άλλα, με μαεστρία καταφέρνει να μοιάζει πως ηχογραφήθηκε πριν από 11 χρόνια...

Είναι τυχαίο πως τώρα που η χώρα καταστρέφεται ξαναγυρίζουν τα Κακά Κορίτσια;

Πάντως, με αφορμή το ποστ μου για τη νίκη τους εναντίον των Στέρεο Νόβα, ο dust road είπε την ξεκαρδιστικά μεγάλη αλήθεια...

dust_road: Αυτό που θα ξεχύλιζε το ποτήρι και θα οδηγούσε τους προδότες του έθνους στην κρεμάλα θα ηταν η αποκάλυψη πως τα Κακά Κορίτσια δρούσαν ως ΜΚΟ...

----

Δείτε επίσης: Τα Κακά Κορίτσια νικάνε τους Στέρεο Νόβα στα Βραβεία του '96 - παρουσιάζει ο Σπύρος Μπιμπίλας.

Η Βάσια Τζανακάρη γράφει συνήθως για μουσική.

Απ' τον Εξώστη της Θεσσαλονίκης μέχρι το Ποπ & Ροκ και το ελληνικό Billboard. Γράφει όμως για μουσική και στα βιβλία της. (Οι Έντεκα Μικροί Φόνοι, το πρώτο της βιβλίο, περιείχε ιστορίες εμπνευσμένες απ' τα τραγούδια του Νικ Κέιβ.) Το νέο της βιβλίο "Τζόνι Και Λούλου" έχει πάρει πολύ καλές κριτικές, κι ας πάρει άλλη μία, μικρή και αδέξια από μένα: Είναι σύγχρονο, μια ερωτική ιστορία στην τωρινή Ελλάδα, ένα ταξίδι φυγής (αλλά και καταβύθισης στις αναμνήσεις), γεμάτο μουσικές αναφορές. Ζηλεύω τον τρόπο που η Τζανακάρη περιγράφει: η ματιά της μοιάζει με κάμερα που τραβάει τα πάντα - όπως είναι.

Της ζήτησα να επιλέξει τα αγαπημένα της πολιτιστικά αγαθά γιατί πιστεύω ότι αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να ψυχολογήσεις κάποιον...

--------------------------------------------------------------------------------------------

Αγαπημένος δίσκος;

Το Grace του Τζεφ Μπάκλεί.

Γιατί η ερμηνεία του Μπάκλεϊ τσακίζει κόκαλα, γιατί δεν μπορώ να ξεπεράσω τα ‘90s, γιατί είναι εύθραυστο και άγριο ταυτόχρονα. Ακροβατεί ανάμεσα στην εφηβεία και την ενηλικίωση. Γιατί o Τζεφ δεν θα γεράσει ποτέ. Γιατί ο στιχος «I love you but I’m afraid to love you» συνοψίζει τον παράξενο φόβο του ανθρώπου απέναντι στην ευτυχία.

Αγαπημένη ταινία;

Η Ατίθαση Καρδιά του Ντέιβιντ Λιντς

Είναι ένα love story που λατρεύω και νομίζω πως με επηρέασε κάπως στη συγγραφή του «Τζόνι και Λούλου». Αγαπημένη γιατί οι ήρωες είναι rock ‘n’ roll. Χωρίς να επιζητούν τη δόξα ενός Ήρωα, είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να σπάσουν τους κανόνες που τους πνίγουν.

Άγριοι μέσα τους, πληρώνουν το τίμημα και χωρίς να έχουν συμβιβαστεί, αναβαπτίζονται στις αμαρτίες τους ξεκινώντας ξανά τη ζωή από καλύτερο δρόμο.

Αγαπημένη, επίσης, γι' αυτά τα σκηνικά του δρόμου που αλλάζουν συνεχώς μέχρι το τέλος και που μέσα τους έχουν χωρέσει ένα snakeskin jacket, η κακιά μάγισσα, η καλή νεράιδα, ο Κρις Άιζακ, ο Μπόμπι Περού, ολόκληρη η white trash Αμερική, πασπαλισμένη με τη ζάχαρη άχνη του έρωτα και μελωμένη από τη φωνή του Έλβις, ο Σέιλορ, η Λουλα, και το αμάξι τους, ένας παράξενος κόσμος.

Aγαπημένο βιβλίο;

Θα σου κάνω ένα top-5 σε στυλ High Fidelity, χωρίς ωστόσο αξιολογική σειρά, όπως μου ‘ρχονται στο μυαλό. «Στο Δρόμο» του Κέρουακ, «Ο Τρυποκάρυδος» του Ρόμπινς, «Ο Φύλακας στη Σίκαλη» του Σάλιντζερ, «Το Μπαρ κάτω απ’τη Θάλασσα» του Μπένι, «Τα Σταφύλια της Οργής» του Στάινμπεκ - γιατί αφηγούνται τον κόσμο των ορίων.

Aγαπημένο βιντεοκλίπ;

Το Cryin’ των Aerosmith.

Από τη μια γιατί μου αρέσουν τα βιντεοκλίπ που αφηγούνται μια ιστορία από την άλλη γιατί έχει ένα σωρό στοιχεία pop culture:

Μαύρο convertible αυτοκίνητο, αμερικανικό έρημο τοπίο, μοτέλ, τατουάζ και piercing, grunge ντυσίματα, τoν Στίβεν Ντορφ στο ρόλο του άπιστου boyfriend, τον Τζος Χόλογουεϊ σε ρόλο κλεφτρονιού, τα docmartinοφόρα πόδια της Αλίσια λίγο πριν κάνει το άλμα στο κενό. ‘90s, κινηματογραφικό και ροκ.

Αγαπημένα σάιτ;

pinterest.com Μου αρέσει γιατί λειτουργεί σαν σημειωματάριο, λεύκωμα και αρχείο μαζί. Πινάρεις της εικόνες που βρίσκεις στο ίντερνετ και σε ενδιαφέρουν, τις βάζεις στο αντίστοιχο άλμπουμ, και τις βρίσκεις ξανά όποτε θέλεις. Φοβερό εργαλείο για κάποιον που γράφει με εικόνες στο μυαλό του.

aldaily.com Το πιο απλό και έγκυρο ανθολόγιο για ό,τι γράφεται στον κόσμο, περιέχει άποψη και δεν βρίσκεις τυπωμένο, αρκεί να βρεις τα πατήματά σου.

digital-tree.com Οι περιπέτειες του γάτου Tennyson, κατά κόσμο Monster Cat. Ένας γάτος που κάνει διαρκώς πνεύμα. Μια ιδέα αξιοζήλευτη για όσους αγαπάνε τις γάτες και θέλουν να τις κάνουν να μιλήσουν.

Αγαπημένο έργο τέχνης;

«Οι Δύο Φρίντες» της Φρίντα Κάλο. Όλοι έχουμε δύο, μπορεί και περισσότερους εαυτούς. Εκείνον που είμαστε και εκείνον που δείχνουμε στους άλλους.  Εκείνον που αγαπάμε κι εκείνον που θέλουμε να σκοτώσουμε. Εκείνον που ξεχνάμε μεγαλώνοντας κι εκείνον που επιβιώνει. Δεν είναι μεταμοντερνισμός.

Αν η ανθρώπινη φύση ήταν μονοδιάστατη, δεν θα είχε μπορέσει να επιβιώσει στις ακραίες καταστάσεις του κόσμου που συνεχώς αποκτάει νέες διαστάσεις όσο μεγαλώνουμε.

Έτσι, όλοι στη ζωή μας έχουμε υπάρξει καλοί και κακοί, ευτυχισμένοι και δυστυχισμένοι, όμορφοι και άσχημοι. Βρισκόμαστε συνέχεια σε μια διαδικασία αναζήτησης της μίας ταυτότητας που να αποδεικνύει ότι είμαστε ζωντανοί και αυτό μου περνάνε οι Δύο Φρίντες, με αφοπλιστική ειλικρίνια και μαγευτική αισθητική.

Κάτι άλλο αγαπημένο;

Αγαπημένη φράση όλων των εποχών -του Όσκαρ Γουάιλντ:

"Βρισκόμαστε όλοι στον υπόνομο, αλλά μερικοί από μας κοιτάνε τ’αστέρια".

---------

*Η παρουσίαση του "Τζόνι & Λούλου" θα γίνει αυτή την Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου, στις 20.00 στο βιβλιοπωλείο Ιανός της Αθήνας. Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι: Μαρία Μαρκουλή, Στέργια Κάββαλου, Κώστας Αγοραστός. Ακολουθεί live με μέλη των Empty Frame, His Majesty the King of Spain και Pop Eye.

Ένα χρόνο αργότερα ο Warhol θα πέθαινε, στα 58 του, από μετεγχειρητικές επιπλοκές.

Δύο χρόνια αργότερα θα πέθαινε και ο Μπασκιά, στα 28 του, από υπερβολική δόση ηρωϊνης.

Όταν έμαθε η μαμά μου ότι είχε καρκίνο (κι ότι δεν υπήρχει γιατρειά), ο μπαμπάς μου κι εγώ αποφασίσαμε να της πάρουμε κομπιούτερ και να της μάθουμε το μαγικό κόσμο του ίντερνετ, των παιχνιδιών, του email και των βίντεο.

Μιλούσε με γνωστούς της σ' όλο τον κόσμο, ξαναβρήκε παλιές της φίλες, μελέτησε πράγματα που για χρόνια επιθυμούσε, έπαιξε άπειρα παιχνίδια (και χαιρόταν σαν παιδί όταν νικούσε), έσωζε φωτογραφίες των εγγονών της και τις έβλεπε όλο χαρά. Επίσης με βομβάρδιζε με email, μου έστελνε ενδιαφέροντα πράγματα - διάβαζε και το μπλογκ μου και με μάλωνε αν αργούσα να γράψω. Τα 3/4 που έγραφα της φαινόταν κινέζικα, αλλά ως μαμά, δήλωνε ενθουσιασμένη.

Θυμάμαι ότι μου είχε βγει η πίστη να της μάθω τα περισσότερα πράγματα. Τα έγραφε σε χαρτάκια, τα έχανε, ξεχνούσε τα πάντα, την τέσταρα για να τα μάθει καλά. Οι περισσότεροι άνθρωποι άνω των 60, υποθέτω, παθαίνουν ένα πολιτισμικό σοκ - κυρίως αν δεν είχαν καμία απολύτως επαφή με την σύγχρονη τεχνολογία. Το να μάθουν να χρησιμοποιούν το google είναι κατόρθωμα, τη δε φορά που η μαμά μου κατάφερε να κάνει σωστά μια φωτογραφία copy-paste μόνο σαμπάνιες αποφοίτησης που δεν ανοίξαμε.

Γέλασα λοιπόν, με τεράστια κατανόηση, βλέποντας μια γιαγιά κι έναν παππού στο παρακάτω βίντεο να προσπαθούν να καταλάβουν πώς λειτουργεί αυτό το μαραφέτι...

Μ' αρέσει που προς το τέλος όταν πάνε να το κλείσουν συνειδητοποιούν ότι τραβούσαν σε βίντεο τους εαυτούς τους.

Μ' αρέσει επίσης που φαίνονται αγαπημένοι.

Ο φωτογράφος Tony Cenicola πέρασε πολλές ώρες στο στούντιο και μάλιστα με δύο διαφορετικά κοτόπουλα για να καταφέρει να βγάλει μια σέξι και παιχνιδιάρικη φωτογραφία. Αυτήν.

Όπως διαβάζω, το πρώτο pin-up μοντέλο δεν έβγαινε καλό - αντίθετα έβγαινε αρκετά τρομακτικό, και μάλιστα μετά από αρκετές ώρες ξεράθηκε. Η καλύτερη φωτογραφία του πρώτου μοντέλου ήταν αυτή.

Ευτυχώς την απέρριψαν και έβγαλαν το δεύτερο μοντέλο απ' το ψυγείο και έτσι βγήκε η περίφημη φωτογραφία που μπήκε στην πρώτη σελίδα της ενότητας Dining των Times, χτες Τετάρτη.

Ο φωτογράφος χρησιμοποίησε διάφορα υλικά ώστε να πάρει το κοτόπουλο την στάση που θυμίζει centerfolds: ξυλάκια τσόπστικ, σύρματα, βαράκια. Κάποτε τα κατάφερε. Άλλαξε τον φωτισμό, κάνοντάς τον πιο υποβλητικό και πάτησε το κουμπί της φωτογραφικής.

Και τα στούντιο των New York Times έζησαν μια απ' τις πιο σουρεαλιστικές, φωτογραφικές σκηνές στην ιστορία της εφημερίδας...

-------------------------------------------------------------------------------------------

[+] Το φαγητό και η κουλτούρα του

Το μπλογκ του περίφημου Αθήναιου, Αθήναιος Reloaded.

Το Food Daily, η καθημερινή online στήλη της Λένας Φουτσιτζή.

H εβδομαδιαία στήλη του Μιχάλη Μιχαήλ στην έντυπη Lifo, Ημερολόγια Κουζίνας.

Σήμερα, ο Νταλί σε μια σουρεαλιστική του εμφάνιση, απ' αυτές που δεν περιμένεις από εικαστικούς, εκτός αν είναι κι οι ίδιοι σουρεαλιστές...

Ήθελε να εντυπωσιάσει όλο τον κόσμο αλλά η κατάστασή του απ' ό,τι ακούγεται ήταν τραγική. Οι δημόσιοι κατήγοροι στη δίκη υποστήριξαν πως αυτό το απόσπασμα αποδεικνύει πως ο γιατρός ήξερε μια χαρά τι προκαλούσαν τα φάρμακα που έδινε στον Τζάκσον. 

Ο λόγος που ο τραγουδιστής είχε αϋπνίες ήταν η κατάχρηση ενός άλλου φαρμάκου, του Demerol. Τρεις με τέσσερις φορές την εβδομάδα ο Τζάκσον πήγαινε σε δερματολόγο του Μπέβερλι Χιλς που του έκανε διάφορες ενέσεις (για Μπότοξ αλλά και όχι μόνο) και διάφορες θεραπείες για "λεκέδες" στο δέρμα. Σε κάθε επίσκεψη έπαιρνε και Demerol - με αποτέλεσμα, λόγω των παρενεργειών του να μη μπορεί να κοιμηθεί και να πρέπει να πέφτε σε ένα είδος κώματος κάθε βράδυ με το φάρμακο Propofol. Απ' το κώμα τον ξυπνούσε κάθε πρωί ο γιατρός του οποίου η δίκη συνεχίζεται και σήμερα.

Αν υπάρχει καλύτερη απόδειξη πως τα λεφτά και η φήμη δεν φέρνουν την ευτυχία, δεν ξέρω ποια είναι.

--------------------------------------------------------------------------------------------

[+] To πρώτο Moonwalk

1983, στη γιορτή για τα 25 χρόνια της δισκογραφικής Motown. Πριν να γίνει ο, μοναδικός παγκόσμιος σούπερσταρ που έγινε εκεινη τη χρονιά. Είναι επίσης η πρώτη φορά που χόρεψε κάνοντας το Moonwalk. Όλος ο κόσμος έμοιαζε να είναι στο χέρι του.

"Ο χρόνος είναι πολύ περίεργο πράγμα, διότι δε φτάνει που είναι δική μας εφεύρεση, μας καταπιέζει κιόλας!"

(Κωνσταντίνος Τζούμας)

Αγαπημένη πατριωτική λεπτομέρεια: Look for the HUGE flag.

Και μια άλλη, ακόμα χειρότερη.

Αγαπημένη λεπτομέρεια: όταν προσπαθούν μέσα σε δύο δευτερόλεπτα να εξηγήσουν πού είναι το μαγαζί.

Πάντως οι κυρίες είναι τοπικές διασημότητες και το κανάλι της περιοχής έκανε ένα δίλεπτο ρεπορτάζ, αναζητώντας τις πραγματικές γυναίκες πίσω απ' τις διαφημίσεις...

*Είναι πάντως ενδιαφέρον το πώς κατάφεραν να φτηνύνουν ένα τόσο ωραίο θέμα όπως είναι τα πυροτεχνήματα. Δε μπορώ να φανταστώ κάτι πιο τέλειο από ένα μαγαζί γεμάτο με δαύτα, κι όμως, ακόμα και το σάιτ τους -γεμάτο με comic sans και κακές φωτογραφίες- κάνει ό,τι μπορεί για να σβήσει τη λάμψη των μαγευτικών πυροτεχνημάτων...

Και όλο το ποίημα, στο πρωτότυπο, εδώ.

Και ορισμένα αποσπάσματα από την μετάφραση του Σεφέρη (εκδ. Ίκαρος)

T.S. ELIOT

Η έρημη χώρα

(απόσπασμα)

A΄. Η ΤΑΦΗ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ

Ο Απρίλης είναι ο μήνας ο σκληρός, γεννώντας

Μες απ’ την πεθαμένη γη τις πασχαλιές, σμίγοντας

Θύμηση κι επιθυμία, ταράζοντας

Με τη βροχή της άνοιξης ρίζες οκνές.

Ο χειμώνας μας ζέσταινε, σκεπάζοντας

Τη γη με το χιόνι της λησμονιάς, θρέφοντας

Λίγη ζωή μ’ απόξερους βολβούς.

Το καλοκαίρι μας ξάφνισε καθώς ήρθε πάνω απ’ το Σταρνμπέργκερζε

Με μια μπόρα· σταματήσαμε στις κολόνες,

Και προχωρήσαμε στη λιακάδα, ως το Χόφγκαρτεν,

Κι ήπιαμε καφέ, και κουβεντιάσαμε καμιάν ώρα.

Bin gar keine Russin, stamm’ aus Litauen, echt deutsch.

Και σαν ήμασταν παιδιά, μέναμε στου αρχιδούκα,

Του ξαδέρφου μου, με πήρε με το έλκηθρο,

Και τρόμαξα. Κι έλεγε, Μαρία,

Μαρία, κρατήσου δυνατά. Και πήραμε την κατηφόρα.

Εκεί νιώθεις ελευθερία, στα βουνά.

Διαβάζω, σχεδόν όλη νύχτα, και πηγαίνω το χειμώνα στο νότο.

Ποιες ρίζες απλώνονται γρυπές, ποιοι κλώνοι δυναμώνουν

Μέσα στα πέτρινα τούτα σαρίδια; Γιε του ανθρώπου,

Να πεις ή να μαντέψεις, δεν μπορείς, γιατί γνωρίζεις μόνο

Μια στοίβα σπασμένες εικόνες, όπου χτυπάει ο ήλιος,

Και δε σου δίνει σκέπη το πεθαμένο δέντρο, κι ο γρύλος ανακούφιση,

Κι η στεγνή πέτρα ήχο νερού. Μόνο

Έχει σκιά στον κόκκινο τούτο βράχο,

(Έλα κάτω απ’ τον ίσκιο του κόκκινου βράχου),

Και θα σου δείξω κάτι διαφορετικό

Κι από τον ίσκιο σου το πρωί που δρασκελάει ξοπίσω σου

Κι από τον ίσκιο σου το βράδυ που ορθώνεται να σ’ ανταμώσει

Μέσα σε μια φούχτα σκόνη θα σου δείξω το φόβο.

Frisch weht der Wind

Der Heimat zu,

Mein Irisch KindWo weilest du?

«Μου χάρισες γυάκινθους πρώτη φορά πριν ένα χρόνο·

Μ’ έλεγαν h γυακίνθινη κοπέλα».

—Όμως όταν γυρίσαμε απ’ τον κήπο των Γυακίνθων,

Ήταν αργά, γεμάτη η αγκάλη σου, και τα μαλλιά σου υγρά, δεν μπορούσα

Να μιλήσω, θολώσανε τα μάτια μου, δεν ήμουν

Ζωντανός μήτε πεθαμένος, και δεν ήξερα τίποτε,

Κοιτάζοντας στην καρδιά του φωτός, τη σιωπή.

Oed’und leer das Meer.

Η κυρία Σόζοστρις, διάσημη χαρτομάντισσα,

Ήταν πολύ κρυολογημένη, μολαταύτα

Λένε πως είναι η πιο σοφή γυναίκα της Ευρώπης,

Με μια διαβολεμένη τράπουλα. Εδώ, είπε,

Είν’ το χαρτί σας, ο πνιγμένος Φοίνικας Θαλασσινός,

(Να, τα μαργαριτάρια, τα μάτια του. Κοιτάχτε!)

Εδώ ’ναι η Μπελλαντόνα, η Δέσποινα των Βράχων,

Η δέσποινα των καταστάσεων.

Εδώ ’ναι ο άνθρωπος με τα τρία μπαστούνια, κι εδώ ο Τροχός,

Κι εδώ ο μονόφθαλμος έμπορας, και τούτο το χαρτί,

Τα’ αδειανό, κάτι που σηκώνει στον ώμο,

Που ’ναι απαγορεμένο να το δω. Δε βρίσκω

Τον Κρεμασμένο. Να φοβάστε τον πνιγμό.

Βλέπω πλήθος λαό, να περπατά ένα γύρο.

Ευχαριστώ. Α δείτε την αγαπητή μου Κυρίαν Ισοψάλτου,

Πείτε της πως θα φέρνω τ’ ωροσκόπιο μοναχή μου:

Πρέπει να φυλαγόμαστε πολύ στον καιρό μας.

Ανύπαρχτη Πολιτεία,

Μέσα στην καστανή καταχνιά μιας χειμωνιάτικης αυγής,

Χύνουνταν στο Γιοφύρι της Λόντρας ένα πλήθος, τόσοι πολλοί,

Δεν το ’χα σκεφτεί πως ο θάνατος είχε ξεκάνει τόσους πολλούς.

Μικροί και σπάνιοι στεναγμοί αναδινόντουσαν,

Και κάρφωνε ο καθένας μπρος στα πόδια του τα μάτια.

Χύνουνταν πέρα στο ύψωμα και κάτω στο Κίνγκ Ουίλλιαμ Στρήτ,

Εκεί που η Παναγία Γούλνοθ μέτραε τις ώρες

Με ήχο νεκρό στο στερνό χτύπημα των εννιά.

Εκεί είδα έναν που γνώριζα, και τον σταμάτησα, φωνάζοντας: «Στέτσον!

Συ που ήσουνα μαζί μου στις Μύλες με τα καράβια !

Κείνο το λείψανο που φύτεψες στον κήπο σου τον άλλο χρόνο,

Άρχισε να βλασταίνει; Πες μου, θ’ ανθίσει εφέτο;

Ή μήπως η ξαφνική παγωνιά πείραξε τη βραγιά του;

Ω κράτα μακριά το Σκυλί τον αγαπάει. τον άνθρωπο,

Τι με τα νύχια του θα το ξεχώσει πάλι !

"Συ ! hypocrite lecteur ! – mon semblable, - mon frère !"

Β΄. ΜΙΑ ΠΑΡΤΙΔΑ ΣΚΑΚΙ

Το Κάθισμα όπου κάθονταν, σα στιλβωμένος θρόνος,

Έλαμπε στο μάρμαρο, όπου ο καθρέφτης

Που βάσταζαν κοντάρια πλουμισμένα με κλήματα

Όθε ξεμύτιζε ένας χρυσός Ερωτιδέας

(Με τη φτερούγα σκέπαζε τα μάτια του άλλος ένας)

Ζευγάρωνε φλόγες από εφτάκλωνους κεροστάτες

Αντιφεγγίζοντας το φως επάνω στο τραπέζι ενώ

Των κοσμημάτων της η λάμψη ορμούσε να το συναντήσει,

Πλούσια ξεχειλίζοντας σε θήκες μεταξωτές.

Σε φιάλες από φίλντισι και χρωματιστό γυαλί

Ξεβούλωτες, ενέδρευαν τ’ αλλόκοτα συνθετικά μυρωδικά της,

Υγρά, σε σκόνη, ή σ’ αλοιφή – σκοτίζανε, συγχύζανε

Και πνίγανε την αίσθηση με αρώματα· ερεθισμένα απ’ τον αγέρα

Που έμπαινε δροσερός απ’ το παράθυρο, τούτα ανεβαίναν

Παχαίνοντας τις τεντωμένες φλόγες των κεριών,

Ρίχνανε τον καπνό τους στα λακουεάρια,

Ξυπνώντας τα στολίσματα στο φατνωτό ταβάνι.

Πελώρια ξύλα πελαγίσια ταγισμένα μπακίρι

Έκαιγαν πράσινα και πορτοκαλιά, με πέτρα πολύχρωμη πλαισιωμένα,

Και στο θλιμμένο τούτο φως ένα δελφίνι σκαλισμένο κολυμπούσε.

Πάνω απ’ τ’ αρχαίο το τζάκι παρουσιάζονταν

Λες κι άνοιγε παράθυρο σε μιαν υλαία σκηνή

Η μεταμόρφωση της Φιλομήλας, της χαλασμένης τόσο βάναυσα

Από το βάρβαρο βασιλέα· κι όμως εκεί τ’ αηδόνι

Την έρημο όλη γέμιζε μ’ απαραβίαστη φωνή

Κι ακόμη φώναζε κι ακόμη ο κόσμος κυνηγάει,

«Γιακ, γιακ» σε βρώμικα αυτιά.

Κι άλλες ακόμη ρίζες μαραμένες των καιρών

Ήταν στον τοίχο ιστορισμένες· προσηλωμένα σχήματα

Σκύβαν, δηλώνοντας τη σιωπή στην περίκλειστη κάμαρα.

Πατήματα σερνόντουσαν στα σκαλοπάτια.

Κάτω απ’ το φέγγος της φωτιάς, κάτω απ’ τη βούρτσα, η κόμη της

Άπλωνε πύρινες ακίδες

Έλαμπε με λόγια, Κι ύστερα έπεφτε σε μιαν άγρια γαλήνη.

«Τα νεύρα μου είναι άσχημα σήμερα βράδυ.

Ναι, άσκημα. Μείνε μαζί μου.

Μίλησέ μου. Λοιπόν ποτέ σου δε μιλάς; Μίλησε.

Τι συλλογίζεσαι τώρα; Τι συλλογιέσαι; Τι;

Ποτές δεν ξέρω τι συλλογίζεσαι. Συλλογίσου».

Συλλογίζομαι πως είμαστε στων ποντικών το μονοπάτι

Εκεί που οι πεθαμένοι χάσανε τα κόκαλά τους.

«Τι είναι αυτός ο θόρυβος;»

Ο αγέρας κάτω απ’ την πόρτα.

«Τι είναι αυτός ο θόρυβος τώρα; Τι κάνει ο αγέρας;»

Τίποτε πάλι τίποτε.

«Δεν

Ξέρεις τίποτε; Δε βλέπεις τίποτε; Δε θυμάσαι

Τίποτε;»

Θυμάμαι

Να, τα μαργαριτάρια τα μάτια του.

«Είσαι ή δεν είσαι ζωντανός; Δεν έχεις τίποτε μες στο κεφάλι σου;»

Αλλά

Χο χο χο χο το Σαιξπηχήρειο τούτο φοξ –

Είναι κομψότατο

Είναι ξυπνότατο

«Τι θα κάνω τώρα; Τι θα κάνω;»

«Θα ξεπορτίσω όπως είμαι, και θα γυρνώ στους δρόμους

Με τα μαλλιά μου ξέπλεκα, έτσι. Τι θα κάνουμε αύριο;

Τι θα κάνουμε πάντα;»

Ζεστό νερό στις δέκα.

Κι αν βρέχει, το κλεισμένο αμάξι στις τέσσερεις.

Και θα παίξουμε μια παρτίδα σκάκι,

Πιέζοντας μάτια δίχως βλέφαρα και περιμένοντας ένα χτύπημα στην πόρτα.

Όταν ο άντρας της Λιλ αποστρατεύτηκε, της λέω,

Δεν τα μασούσα τα λόγια μου, της λέω αυτηνής ’γω που με βλέπεις,

ΕΜΠΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑ

Τώρα πού γυρίζει ό Γιάννης, κοίταξε να σουλουπιαστείς λιγάκι.

Θα γυρέψει να μάθει τι τα ’κανες κείνα τα λεφτά που σου ’δωσε

Να ξαναβάλεις καν ’να δόντι. Σ’ τα ’δωσε, ήμουν εκεί.

Άει να τα βγάλεις, Λιλ, και βάλε μια καλή μασέλα,

Μα το Θεό, σου ’πε, σιχαίνουμαι που σε βλέπω.

Κι εγώ το ίδιο, της λέω, σκέψου τον κακόμερο το Γιάννη,

Τέσσερα χρόνια στρατιώτης, θα θέλει καλοπέραση,

Κι α δεν του τη δώσεις, άλλες θα του τη δώσουν, της λέω.

Α έτσι, μου λέει. Κάτι σαν τέτοιο, της λέω.

Τότες θα ξέρω ποιανού χρωστάω χάρη, μου λέει και με καρφώνει με τα μάτια.

ΕΜΠΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑ

Κι α δε σ’ αρέσει τράβα τον κατήφορο, της λέω,

Άλλοι διαλέγουνε και παίρνουνε σαν εσύ δεν τα καταφέρνεις.

Μ’ α σου το στρίψει ο Γιάννης, δε θα πει πως δε βρέθηκε άνθρωπος να σου κουβεντιάσει.

Είναι να ντρέπεσαι, της λέω, που μοιάζεις τέτοια αρχαιολογία.

(Κι αυτή μονάχα τριάντα ενός.)

Μα τι να κάνω, μου λέει, και στραβομουτσούνιασε,

Φταίνε κείνα τα χάπια, μου λέει, που πήρα για να το ρίξω.

(Έκανε κιόλας πέντε, και πήγε να πεθάνει απ’ το μικρό της το Γιωργή.)

Ο φαρμακοποιός είπε θα ’ναι εν τάξει, μα ποτές δεν ξανάγινα όπως ήμουν.

Είσαι ντιπ άμυαλη, της λέω.

Το λοιπόν, αν ο Γιάννης δε σ’ αφήνει ήσυχη, εδώ ’ναι ό κόμπος, της λέω,

Τι πας και μου παντρεύεσαι σα δεν τα θέλεις τα παιδιά;

ΕΜΠΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑ

Λοιπόν, κείνη την Κυριακή ήταν ο Γιάννης σπίτι, κι είχανε ζεστό χοιρομέρι,

Και με καλέσανε το βράδυ, να τ’ απολάψω ζεστό –

ΕΜΠΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑ

ΕΜΠΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑ

Καληνύχτα Μπιλλ. Καληνύχτα Λου. Καληνύχτα Μαίη. Καληνύχτα.

Γεια γεια. Καληνύχτα. Καληνύχτα.

Καληνύχτα, κυρίες, καληνύχτα, γλυκιές μου κυρίες, καληνύχτα, καληνύχτα.

Δ΄. ΘΑΝΑΤΟΣ ΑΠΟ ΠΝΙΓΜΟ

Φληβάς ο Φοίνικας, δεκαπέντε μέρες πεθαμένος,

Λησμόνησε την κραυγή των γλάρων, και το φούσκωμα του βαθιού πελάγου

Και το κέρδος και τη ζημιά.

Κάτω απ’ τη Θάλασσα ένα ρέμα

Έγλειψε τα κόκαλά του ψιθυρίζοντας. Μ’ ανεβοκατεβάσματα

Πέρασε τα στάδια των γερατειών του και της νιότης του

Μπαίνοντας μέσα στη ρουφήχτρα.

Εθνικέ ή Εβραίε

Ω εσύ που γυρίζεις το τιμόνι κοιτάζοντας προς τον αγέρα,

Στοχάσου το Φληβά, που ήταν κάποτες όμορφος κι αψηλός σαν εσένα.

O T.S Elliot γεννήθηκε πριν από 123 χρόνια, σαν σήμερα.

Η Γελένα Καρλεούσα (πρώτη φορά την ακούω) ήρθε στο Αγρίνιο για να μαγέψει τους Έλληνες! Όπως πληροφορούμαστε κι απ' την φωτογραφία είναι η Lady Gaga της Σερβίας - όπως λέμε η Μαντόνα απ' τα Πετράλωνα.

(Πείτε μου ένα πράγμα στην πορτοκαλί εμφάνισή της που μοιάζει να είναι αληθινό!)

Δεν ξέρω τι σχέση έχει με τη Lady Gaga, εμένα πάντως άλλη μου θυμίζει κι ο δικός μου τίτλος θα ήταν "Η ΕΛΕΝΑ ΒΕΝΤΗ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ ΣΤΟ ΑΓΡΙΝΙΟ!".

....................................................................................................................

*Έχει κερδίσει όμως η Βέντη Όσκαρ Δημοφιλίας;

WIKI

Born 17 August 1978.

Jelena Karleuša and initials JK, is a Serbian pop singer, fashion designer and former columnist. She rose to fame with her debut turbo-folk album Ogledalce (1995), and has since been a popular Serbian female singer. She is married to football player Duško Tošić, with whom she has two daughters. On 7 September 2008, she gave birth to their first daughter, Atina, named after Greek goddess Athena. Their second daughter, Nika, was born on 7 September 2009, and named after Greek goddess of victory Nika.

...................................................................................................................

[+] Γκίλι-Γκίλι ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ!

Προσπαθήστε να δείτε το βίντεοκλίπ της Gili Gili, ΧΩΡΙΣ να κοιτάτε το στήθος της. Προκαταβολικά το λέω - θα χάσετε.

[+] Χτίζοντας από μακριά.

Περισσότερα για τον Junebum Park εδώ.

Ο θείος μου είχε την Αλυσίδα, την εταιρία που έβγαζε τα σπορτέξ Strike, μεταξύ των άλλων. Ήταν τα σπορτέξ που έκαναν θραύση στα ‘80ς και τα φορούσα με περηφάνια. Μέχρι που ήρθαν οι ξένες μάρκες και τα Strike βγήκαν εκτός μόδας – απότομα και οριστικά. Συνέχισα να τα φοράω με περηφάνια, μέχρι που σταμάτησαν να κυκλοφορούν.

Αυτή είναι μια διαφήμιση απ’ τις αρχές των ‘90ς, τότε που το παιχνίδι έχει χαθεί –και η λέξη σπορτέξ σβηνόταν απ’ το λεξιλόγιό μας.

Με αμερικάνικο ενθουσιασμό υποδέχονται οι νέοι σε κάτι Goody's τον "μεγάλο" που είναι "σωστός" που φοράει Strike... Τα Strike έχοντας παρατήσει το σλόγκαν που τα έκανε διάσημα (“φοράει Strike και… καρφώνει”) προσπαθούν να γίνουν τρέντι και να μιμηθούν ξένες διαφημίσεις.

Με τραγελαφικά αποτελέσματα.

Ένα τυπογραφικό λάθος σε διαφήμιση του Facebook [via @kgiannakidis] για τον Ολυμπιακό μπορεί να κρύβει και κάτι βαθύτερο...

Μπορεί άραγε αυτός που έπρεπε να φτιάξει τη διαφήμιση να ήταν άλλη ομάδα και να εννοούσε υποσυνείδητα το λάθος που έκανε (και που δε διόρθωσε ούτε αφού φτιάχτηκε και ανέβηκε η διαφήμιση); Ή ήταν κάτι που έγινε επίτηδες...

Είναι απ' τους αγαπημένους μου συγγραφείς παιδικών κι εφηβικών βιβλίων. Παρ' ό,τι δεν διάβασε ποτέ Τέρι Πράτσετ έβγαλε, εκτός των άλλων, ένα βιβλίο ισάξιο του Βρετανού συγγραφέα - με χιούμορ, φανταστικούς κόσμους και πανέξυπνες ιδέες, "Το Μυστικό της Άτυχης Πέστροφας ή Η Βίβλος της Αμφιβολίας."

Του ζήτησα να μου πει τα αγαπημένα του πολιτιστικά αγαθά, μιας και πιστεύω πως αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να ψυχολογήσουμε κάποιον...

Αγαπημένο έργο τέχνης;

Τρελαίνομαι για τα έργα του Πίτερ Μπρίγκελ. Ας πούμε για αυτό εδώ

που λέγεται «Ολλανδικές παροιμίες». Το κοιτάω και προσπαθώ να αποκρυπτογραφήσω τα μυστικά του. Γιατί εκείνος ο τύπος δαγκώνει την κολόνα; Τι παροιμία μπορεί να κρύβεται σε εκείνη η παράξενη μορφή στο περίπτερο, στο κέντρο του πίνακα; Τι κάνουν αυτοί οι δύο που είναι ανεβασμένοι στον πύργο;

Αγαπημένο τραγούδι;

Πέτυχα πρόσφατα το There Is a Light That Never Goes Out των Smiths και το θυμήθηκα ξανά.

Γιατί αγαπώ αυτό το τραγούδι; Ίσως γιατί το άκουγα στα χρόνια που σε σημαδεύουν.

Αγαπημένο βιβλίο;

Εντάξει, αν το σκεφτώ υπάρχουν πολλά και δεν θα βγάλουμε άκρη. Για αυτό θα πω το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό όταν διάβασα την ερώτηση –και θα κάνω το ίδιο και για τα άλλα αγαπημένα. Είναι το «Χειρόγραφο της Σαραγόσα» του Γιαν Ποτότσκι.

Περιγράφει την περιπέτεια ενός νεαρού στην Ισπανία του 18^ου αιώνα, αλλά περικλείει και δεκάδες άλλες ιστορίες τις οποίες τις αφηγούνται οι διάφοροι χαρακτήρες. Μέσα σε αυτές τις ιστορίες υπάρχουν πρόσωπα που και αυτά αφηγούνται κάτι άλλο, ενώ σε πολλές περιπτώσεις η μία ιστορία εισχωρεί μέσα στην άλλη. Ένα αριστουργηματικό -και πολύ πολύ διασκεδαστικό - συρταρωτό μυθιστόρημα. Εδώ το λήμμα της wikipedia για τον συγγραφέα του. Περίεργος τύπος. Και εδώ η ταινία που έχει γυριστεί το 1964 (επίσης αγαπημένη)

Αγαπημένα σάιτ;

Ψαχουλεύω πολύ συχνά στο Project Gutenberg γιατί εκεί βρίσκω σπάνια δωρεάν βιβλία. Αγαπάω το www.altcine.com γιατί συμμετέχω σ’ αυτό. Και ναι, το ομολογώ: Μπαινοβγαίνω όλη την ώρα στο www.lifo.gr

Αγαπημένη ταινία;

Από τις ταινίες της τρέχουσας σεζόν αγάπησα την «Απέναντι όχθη», του Γεωργιανού Γκεόργκε Οβασβίλι.

Είναι ένα σκληρό και τρυφερό μαζί, φιλμ ενηλικίωσης.

Αγαπημένος δίσκος;

Δεν είναι ακριβώς αγαπημένος, αλλά αυτός μου ήρθε πρώτος στο μυαλό. Γύρω στο 1980 υπήρχε μια μάλλον σαχλή συλλογή που λεγόταν Dance Party. Με την Εύη την αδελφή μου, είχαμε το Νο12 και τσακωνόμασταν σε ποιον από τους δύο ανήκει.

Κάποια στιγμή το σιχαθήκαμε και τσακωνόμασταν για τον αντίθετο λόγο –κανείς μας δεν τον ήθελε για δικό του. Τελικά ο δίσκος χάθηκε σε μια μετακόμιση.

Κάτι άλλο αγαπημένο;

Αγαπώ τα κόμικς του Max Andersson και τις ταινίες του Yan Svankmajer, πχ.

Επίσης μ’ αρέσει να παίζω ποδόσφαιρο (έχω όμως χρόνια να το κάνω) και να παίρνω μέρος στους οικογενειακούς διαγωνισμούς χορού που διοργανώνουν οι δύο κόρες μου (χορεύω όμως άθλια – ίσως γιατί έχω χάσει το Dance Party No12 που λέγαμε πιο πάνω...).

----

*Το πιο πρόσφατο βιβλίο του Γιώργου Κ. Παναγιωτάκη λέγεται Μικρόκοσμος, (και αυτό Εκδόσεις Κέδρος) και είναι ένα εξαιρετικό, αλληγορικό μυθιστόρημα, όπου ένα κορίτσι-μυρμήγι διαφορετικό απ' τα υπόλοιπα μυρμήγια αποφασίζει να δραπετεύσει απ' το μικρόκοσμό τους και να γνωρίσει τον κόσμο...

Please! magazine

Blanketmagazine (Μετά από 25 online τεύχη, αυτό είναι το πρώτο τους έντυπο, χειροπιαστό τεύχος.)

The Guardian Guide

Port magazine. Φτιαγμένο σαν πόστερ ταινίας (με αφορμή το φιλμ στο οποίο ο Ντεπ ξαναπαίζει Hunter S. Thompson).

Mad

20 χρόνια Dazed & Confused. (Τα τελευταία δέκα χωρίς ιδιαίτερο νόημα).

Fantastic Man.

Flamingo

San Francisco Weekly: "Offline"

Ο Will Bryant σχεδίασε το εξαιρετικό εξώφυλλο του New York Times Magazine που έχει αρκετά αισιόδοξο μήνυμα...

Τώρα έχουμε και οπτικό υλικό: [via]

H φωτογραφία που συμπυκνώνει την εθνική μας σχιζοφρένεια.

*Επίσης, ο Κασιμάτης έγραψε στην Καθημερινή (για άλλη, ανάλογη φωτογραφία):

Η φωτογραφία που μας έστειλε ο φίλος της στήλης Ε. Σ. σοκάρει. Βλέπουμε τα τραπέζια ενός «πολιτιστικού κέντρου» (κατά τη γιαννοπούλειο έννοια του όρου...) γεμάτα από κόσμο, ακόμη και στον εξώστη. Στο κέντρο της πίστας στέκεται ένα χονδρουλό παιδί, ντυμένο σαν επαίτης: φορεί ένα στενό σακάκι τουλάχιστον δύο νούμερα μικρότερο από το μέγεθός του και ένα τρισάθλιο τζιν, φθαρμένο, τρυπημένο και μπαλωμένο. (Ο επιστολογράφος με πληροφορεί ότι το παιδί αυτό λέγεται Ρέμος και είναι ένα είδος λαϊκού βάρδου).

Το ανοίκειο (ελληνιστί: σοκαριστικό) της εικόνας είναι ότι όλη η πίστα, μέχρι το ύψος των γονάτων του αοιδού, είναι σκεπασμένη με εκατοντάδες πλαστικά κουτιά που περιέχουν γαρίφαλα. Το σχόλιο του Ε. Σ. που συνοδεύει τη φωτογραφία έχει ως εξής: «Αυτό που βλέπετε είναι μια απλή καθημερινή (Πέμπτη) στη Θεσσαλονίκη. Κάθε πανεράκι τιμάται 15 ευρώ - κάντε τον υπολογισμό.

Σημειώστε μάλιστα ότι όλα αυτά συνέβησαν σε λιγότερο από τα 120 δευτερόλεπτα, που χρειάστηκε ο Αντώνης Ρέμος για να πει το “Είναι στιγμές”». Το δικό μου σχόλιο, για λόγους στοιχειώδους αυτοπροστασίας, θα μου επιτρέψετε να το κρατήσω για τον εαυτό μου - αν και υποψιάζομαι ότι οι περισσότεροι θα συμφωνούσατε...

--------------------------------------------------------------------------------------------

[+] Κατά τα άλλα...

Με τη Φάροου βέβαια χώρισε όταν αυτή έμαθε ότι αυτός είχε κρυφό δεσμό με την κατά 34 χρόνια νεότερή του θετή της κόρη της συντρόφου του - ένα storyline βγαλμένο απ' την Τόλμη και Γοητεία. Ακολούθησαν δικαστήρια, συκοφαντίες στα MME, μίσος, διαζύγιο. Και ο γάμος του Γούντι Άλλεν με την (πρώην, υποθέτω) θετή κόρη της Φάροου.

Τώρα, το ξέρω ότι θα ήταν ανόητη για να τον συγχωρέσει - και φυσικά και δεν θα το κάνει ποτέ. Όμως κατά βάθος, κυρίως όταν τους βλέπω μαζί σ' όλες αυτές τις ταινίες σκέφτομαι ότι θα ήταν ωραία να μην ήταν τόσο γερολιγούρης ο Άλλεν και να είχαν μείνει μαζί. Τους έβρισκα ταιριαστούς. Τέλος πάντων.

Κάτι πολύ αστείο έγινε τις προάλλες κι ευχαριστώ τον Stereo που μου το είπε.

Η κωμικός Sarah Silverman έστειλε ένα τουίτ που μας συμβούλευε:

"Όταν οι συγγενείς σας κοντεύουν να σας τρελάνουν, απλώς κλείστε τα μάτια σας και φανταστείτε ότι είστε σε μια ταινία του Γούντι Άλλεν."

Μια συμβουλή που για τους περισσότερούς μας θα έπιανε. Αν βλέπαμε το αστείο της κατάστασης, όλα θα ήταν καλύτερα.

Για τους περισσότερους.

Όχι για τη Μία Φάροου που τα έχει ζήσει όλα απ' την καλή και την ανάποδη...

Η Φάροου μοιάζει να είναι όλη τη μέρα στο ενδιαφέρον Twitter της. Γράφει τουίτς υπέρ της φορολόγησης των πλουσίων, υπέρ των δικαιωμάτων των γκέι και εναντίον των Ρεπουμπλικανών υποψηφίων. Το ότι πρόσεξε το tweet της Silverman και απάντησε έτσι, ("Tried that. Didn't work") με τόσο γλυκόπικρο, ακομπλεξάριστο χιούμορ, την ανέβασε κι άλλο στην εκτίμησή μου.

Οι ιστορίες τους κι οι αναμνήσεις τους διαφέρουν λιγάκι. Πράγμα κάπως αναμενόμενο...

Ίσως το πιο συλλεκτικό, παρανοϊκό βίντεο που κυκλοφορεί εκεί έξω (που ανακάλυψε ο Άθενσβιλ στα τρομερά βάθη του ασύλλητου ίντερνετ και μου το έστελε) δείχνει κάτι απίθανο.

Και μόνο που οι Στέρεο Νόβα είναι υποψήφιοι ως Καλύτερο Συγκρότημα του 1996, στα Βραβεία του Ποπ Κορν που μεταδόθηκαν από το Σταρ είναι λίγο κουφό. [Κυρίως όταν δει κανείς τους υπόλοιπους υποψηφιους -  ΡΙΦΙΦΙ, Εκείνος κι Εκείνος, κλπ.]

Το ότι χάνουν όμως το βραβείο είναι πραγματικά απίθανο. Και το ότι χάνουν απ' το τελείως εφήμερο girl group Κακά Κορίτσια είναι απλώς το κερασάκι στην τούρτα.

Σ' όλα αυτά προσθέτουμε την γκαμουριά της εκδήλωσης, χτυπάμε λίγο στο μίξερ, προσθέτουμε μια γερή δόση Στάρ Τσάνελ των '90ς, βάζουμε και τον Σπύρα Μπιμπίλα στη χρονομηχανή, χτυπάμε λίγο ακόμα (το κεφάλι μας στον τοίχο) και είμαστε έτοιμοι να σερβίρουμε!

"Έλα μωρέ, και ποιοι είναι αυτοί οι Στέρεο Νόβα; Ποιος θα τους θυμάται σε 15 χρόνια, ποιος θα ακούει τη μουσική τους; Ενώ τα Κακά Κορίτσια... Θα γραφτούν με χρυσά γράμματα στην Ιστορία της Πρωτοποριακής Μουσικής, τα αριστουργήματά τους θα τραγουδιούνται και στον 21ο αιώνα. Αυτές να βραβευτούν!"

(Αν πάντως ψηφίζετε Στέρεο Νόβα, το νέο μουσικό μπλογκ του Lifo.gr είναι ό,τι πρέπει για σας. Και είναι κάθε μέρα εδώ: "ΠΟΠ!")

Η Lena Nosenko σκηνοθέτησε ένα εξαιρετικό μικρό βίντεο. Σ' αυτό, μια γυναίκα (η Olga Zakharova) κάθεται σχεδόν ακίνητη καθώς ο χρόνος περνάει από πάνω της. Το χτένισμά της είναι αυτό που αλλάζει, δείχνοντας ταυτόχρονα και τις πολιτιστικές αλλαγές των χιλιετιών.

Από τη γυναίκα των σπηλαίων μέχρι σήμερα.

Η μουσική είναι του Moby. [via] Την σημαντικότερη δουλειά έκανε η κομμώτρια Kseniya Smoley.

[via] Ο Hawkeye, ο αγαπημένος σκύλος του νεκρού, αδιαφορώντας για τα στρατιωτικά πρωτόκολλα πλησίασε το φέρετρο του αφεντικού και φίλου του (εκεί ήταν και μια φωτογραφία των δυο τους).

Και δεν έφυγε λεπτό απ' το πλευρό του.

Ευτυχώς που υπάρχουν επιχειρηματίες που κατανοούν την κρίση και μειώνουν δραστικά τις τιμές τους!

--------------------------------------------------------------------------------------------

[+] Κι άλλη σούπερ προσφορά.

Τέσσερα πράγματα που ανέβηκαν πρόσφατα στο Lifo.gr, εντελώς δωρεάν για σας!

El Bulli: Cooking In Progress: To ντοκιμαντέρ για το σπουδαιότερο εστιατόριο του κόσμου.

Μήπως το βιβλίο έχει πεθάνει; H απάντηση σ'αυτό και σε άλλα ερωτήματα που δεν έχετε θέσει

WhereTheStreetsHaveName* Το noMIRACLES θυμάται μερικούς από τους αγαπημένους του street-artists.

["ΠΟΠ!"] Here Comes The Rain Again… Το νέο μουσικό μπλογκ του Lifo.gr: Δίσκοι βινυλίων από τη στάχτη σου | Burial ρεμίξ | Ακυκλοφόρητοι Nirvana | To Απόλυτο Όνομα Συγκροτήματος | Metallica + Madonna | Νέα Μουσική | Vintage Orbital | κλπ

Μερικά πράγματα που μας λέει το εξώφυλλο μετά από μια πρόχειρη σημειωτική εξερεύνησή του.

1. Ο ΣΚΥΛΑΣ: Ούτε απ’ τις εικόνες ούτε απ’ την υπόθεση αιτιολογείται αυτός ο τίτλος. Εκτός αν όταν γυρίστηκε σήμαινε κάτι άλλο, ας πούμε τρομακτικούς φαλακρούς με άσπρα ρούχα που θυμίζουν τον κύριο Δαραβίγκα, και άλλους σκοτεινούς τύπους.

2. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ: Έχει κρέντιτ ως Σκηνοθέτης και ως Σεναριογράφος. Επίσης παίζει, το όνομά του αναφέρεται στη λίστα των ηθοποιών, τελευταίο, ως Guest Star. Υποπτέυομαι ότι πρόκειται για τον κύριο με τα άσπρα, μια υπερσυγκεντρωτική παραγνωρισμένη μεγαλοφυϊα. Παρ' ό,τι το Φεστιβάλ Καλτ Κινηματογράφου (που τον έχει τιμήσει δείχνοντας το φιλμ του "Χόμπι Μου Ο Βιασμός", τον συνέκρινε με τον Ed Wood, εγώ θα προτιμήσω μια άλλη σύγκριση...

3. Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΟΡΣΟΝ ΟΥΕΛΣ! Παρ’ ό,τι οι φωτογραφίες μας προετοιμάζουν για συγκλονιστική φτηνοπαραγωγή (φωτογραφίες του καστ μπροστά από μπλε τοίχο, πόζες παιδικού θεατρικού!) η δημιουργία του Δημήτρη Βογιατζή είναι τελικά υπερπαραγωγή μιας και εκτός απ΄τον ίδιο φέρονται να συμμετέχουν τουλάχιστον άλλα 16 άτομα!

4. ΤΑ ΣΚΗΝΙΚΑ: Απ’ την μικρή κλειδαρότρυπα που ανοίγει το εξώφυλλο της βιντεοκασέτας στο μαγικό κόσμο του ΣΚΥΛΑ, υποψιαζόμαστε ότι το βασικό σκηνικό θα είναι το κτήμα του Έλληνα Όρσον Ουελς, στη μαγευτική Χαλκίδα. Βέβαια, θα μπορούσαν να είχαν χρησιμοποιηθεί περισσότερες φωτογραφίες με τις ομορφιές του τόπου αντί για τον ΣΚΥΛΑ που κρατάει φιλήδονα και απειλητικά τα κάγκελα σε εξοχή που θα μπορούσε να ήταν παντού, και τις φωτο με το μπλε φόντο.

5. ΓΥΝΑΙΚΕΣ: Απ’ ότι φαίνεται η σχέση των πρωταγωνιστών με τις γυναίκες είναι σχέση αγάπης και μίσους. Τη μελαχροινή πάνω την αγαπούν, τη θαυμάζουν και τη σέβονται – πέφτουν στα καλλίγραμμα πόδια της και ο ΣΚΥΛΑΣ πέρα απ’ το μίνι χούφτωμα την κοιτάει σα λιγούρης. Τις ξανθιές όμως δε τις σέβονται και τόσο. Τις απειλούν και τις τρομάζουν ενώ αυτές παίρνουν άβολες, εμφατικές πόζες.

6. ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΕΙΤΕ: Σε περίπτωση που δεν έχετε πειστεί να μερικοί λόγοι (περιλαμβάνεται δύο φορές η φράση ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΕΙΤΕ).

7. ΥΠΟΘΕΣΗ: Πρόκειται για μια σύγχρονη Ελληνική Τραγωδία, και τα τυχόν ορθογραφικά λάθη (κατηγορίσει, εξαπολίσει, κυνηγιέτε, απλιστία) απλά επιτείνουν την αίσθηση της προβληματικής κοινωνίας που σκοτώνει τα παιδιά μας - σε ιδιόκτητες φάρμες στη Χαλκίδα και μπροστά από μπλε τοίχους.

8. ΤΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ: Με κεφαλαίο το πρώτο γράμμα γράφονται οι λέξεις: Αστυνόμος, Νύχτας, Ναρκομανής, Αστυνομία. Η λέξη «κατάδικος» είναι πασπαρτού και άλλοτε γράφεται με μικρό άλλοτε με κεφαλαίο.

[+] ΕΞΤΡΑ ΠΟΝΤΟΙ:

Έξτρα πόντους παίρνει το εξώφυλλο για το σχεδιασμό του. Το τρίπτυχο των χρωμάτων είναι, θεωρώ, μπροστά απ’ την (1986) εποχή του. Το εξώφυλλο έντονο κίτρινο, η ράχη γαλάζια, το οπισθόφυλλο έντονο ροζ.

Ένα πραγματικό έργο τέχνης.

Δείτε (όσο αντέξετε). Via. Θενκς Σ.

(Όλα όσα λέει είναι φυσικά σωστά, αλλά μάλλον λυρικά και αυτονόητα... Είναι όμως και διασκεδαστικά, μέσα στην αφέλειά τους.)

ΛΑ.Ο.Σ. ΛΑΪΚΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ

Αθήνα,  19/9/2011

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΛΑ.Ο.Σ. ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗΣ & ΤΟΝ ΚΙΝΔΥΝΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΝΑΤΑΡΑΧΗΣ (ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΕΠΕΡΩΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΛΑ.Ο.Σ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑΣ)

Κύρια σημεία της σημερινής ομιλίας του Προέδρου του ΛΑ.Ο.Σ., κ. Γ. Καρατζαφέρη, κατά τη συζήτηση επερώτησης βουλευτών του ΛΑΟΣ για την κακοποίηση των ζώων.

Γ.ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗΣ (Πρόεδρος ΛΑ.Ο.Σ.):

(Σχετικά με το θέμα της επερώτησης)

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Ευτυχώς που υπάρχουν και τα ζώα και μας ενώνουν! Διότι, στους ανθρώπους δεν έχουμε βρει τη συνεννόηση. Η σημερινή συζήτηση είναι μία ευκαιρία να συνειδητοποιήσουμε ότι υπάρχουν και πράγματα στα οποία μπορεί να υπάρξει κοινή αφετηρία και κοινή κατάληξη.

Γιατί αγαπώ τα ζώα; Είμαι γιος σανοπώλη και έχω μάθει από μικρός να ταΐζω και να αγαπώ τα ζώα. Τα ζώα πάντα προσφέρουν στον άνθρωπο, ενώ ο άνθρωπος δεν προσφέρει πάντα σε ένα ζώο. Κτηνωδία θα δει κανείς μόνο σε ανθρώπους! Αυτοί που γδέρνουν, αυτοί που βασανίζουν τα ζώα και που πολύ εύκολα θα βασάνιζαν και άνθρωπο καταλαβαίνει κανείς πόσο μίσος έχουν μέσα τους. Εκεί βρίσκονται οι ρίζες του ρατσισμού και του φασισμού.

Έχω 4 λυκόσκυλα που τα υπεραγαπώ και έκανα 4.000 χλμ για να τα βρω! Έπεσα κι εγώ δυστυχώς θύμα κτηνιάτρων. Διότι όπως και στους γιατρούς έτσι και στους κτηνιάτρους υπάρχει εκμετάλλευση. Υπάρχουν κτηνίατροι που εκμεταλλεύονται το ζώο και το υποβάλλουν σε συνεχείς εγχειρήσεις για να βγάζουν λεφτά. Αυτή είναι μία παράμετρος που η Πολιτεία δεν έχει δει.

Τα ζώα ήταν πάντα δεμένα με τον άνθρωπο και τα συναντάμε διαχρονικά μέσα από την Ιστορία... Ο μεγαλύτερος ήρωας όλων των εποχών, ο Μ. Αλέξανδρος, παντού σχεδόν απεικονίζεται με τον Βουκεφάλα!

Τα ζώα μας έχουν δώσει αρκετά χαρακτηριστικά από τις ιδιότητές τους. Όταν ένας άνθρωπος είναι αμετακίνητος στο λάθος, δεν καταλαβαίνει ότι είναι λάθος, λέμε ότι έχει «μουλαρώσει». Και τώρα, στη σύγχρονη πολιτική Ιστορία, υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι έχουν αυτό το χαρακτηριστικό... Ενώ βλέπουν ότι η χώρα κινδυνεύει «μουλαρώνουν» σε μία άποψη και δεν μετακινούνται! Υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι «λεονταρίζουν»...

Με την τρόικα, με το έτσι θέλω «θα σου κάνω, θα σου δείξω…» «λεονταρισμοί» οι οποίοι εν συνεχεία μετατρέπονται στο άλλο συμπαθές γρήγορο τετράποδο, το λαγό! Και γίνονται λαγοί! Υπάρχουν κάποιοι άλλοι, οι οποίοι ενώ βλέπουν να γίνεται συμφορά στον τόπο δεν μιλάνε καθόλου, κοινώς κάνουν την πάπια! Υπάρχουν και κάποιοι άλλοι μέσα στην αίθουσα που απ’ έξω φωνάζουν και λένε «θα δείτε τι θα γίνει» και «δεν συμφωνώ με αυτό το νομοσχέδιο και δεν θέλω και θα δείτε μέσα στην αίθουσα…» και έρχονται μετά εδώ και κάνουν την κότα!

Αυτά είναι, δυστυχώς, μερικά από τα χαρακτηριστικά των ζώων που έχει εισπράξει ο άνθρωπος, ενώ θα μπορούσε να είχε εισπράξει άλλα χαρακτηριστικά, όπως η φιλία του σκύλου ή η αγάπη του αλόγου.

Μία χώρα εάν θέλει να δείξει πολιτισμό, πρέπει να έχει σωστή συμπεριφορά απέναντι στα ζώα. Να μπει ένα όριο στις ανεξέλεγκτες γεννήσεις, να μπει περιορισμός στο εμπόριο ζώων, τη στιγμή που μάλιστα υπάρχουν χιλιάδες αδέσποτα που ζουν κατά μέσο όρο 1 χρόνο! Γιατί ένα ζώο που θα μπορούσε να ζήσει 14-15 χρόνια να μην έχει τη στοιχειώδη περιποίηση και να πεθαίνει μέσα σε ένα χρόνο;

Τα ζώα εκτός από συντροφιά –που είναι πολύ σημαντικό για τους μοναχικούς ανθρώπους που αναπτύσσουν δεσμούς αγάπης μαζί τους- μπορούν να προσφέρουν και ένα καλύτερο επίπεδο ζωής στον άνθρωπο.

Δεν υπήρξε ποτέ σκύλος προδότης! Δεν υπάρχει παράδειγμα αχαριστίας σε ζώο, παρά μόνο σε ανθρώπους! Εξ ου και η έκφραση: «Γνώρισα τους ανθρώπους και αγάπησα τα ζώα!», δεν είναι τυχαία!

Υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι αυτή τη στιγμή που ενδιαφέρονται και περιμένουν να καταγραφεί ο λόγος μας στο κοινοβούλιο επί του θέματος.

Είμαι εξαιρετικά υπερήφανος που οι γονείς μού έμαθαν την αξία των ζώων! Πρέπει όλοι να κατατείνουμε στην προστασία των ζώων και την περιποίηση των ζώων που μόνο προσθέτουν και ποτέ δεν αφαιρούν!

--------------------------------------------------------------------------------------------

Ποιος περίμενε ότι ο Πρόεδρος του ΛΑΟΣ θα ήταν τόσο γούτσου γούτσου! (Και ότι θα έκανε τόσα λογοπαίγνια τύπου Σεφερλή με ζώα.)

Του αφιερώνω αυτό το χαριτωμένο βίντεο:

Νέο χτύπημα για την τραγουδίστρια Τζένη Βάνου! γράφει η είδηση. Πούλησε ακόμα και το σπίτι της και επένδυσε ό,τι είχε και δεν είχε σε ένα μίνι μάρκετ προκειμένου να βγάζει τα προς το ζην αυτή και ο γιος της. Τρία χρόνια αργότερα η μεγάλη κυρία του τραγουδιού αναγκάζεται να βάλει λουκέτο στην οικογενειακή αυτή επιχείρηση, αφού τα έσοδα δεν κάλυπταν ούτε τις πάγιες ανάγκες.

Το μίνι μάρκετ της Τζένης λειτουργούσε στην περιοχή της Νέας Σμύρνης και τον πρώτο καιρό πήγαινε πολύ καλά. Η οικονομική κρίση όμως χτύπησε ανελέητα τα όνειρα της μεγάλης μας τραγουδίστριας να έχει ένα επαγγελματικό αποκούμπι. Γεγονός που την κάνει να νιώθει άσχημα, αφού τώρα δεν έχει δουλειά ούτε ο γιος της που κρατούσε την επιχείρηση.

Το μαγαζί αυτό το είχε ανοίξει με τα χρήματα που είχε βάλει στην τράπεζα πουλώντας το σπίτι της. Η ίδια αποφεύγει να πει πόσα χρήματα έχει χάσει από αυτό το εγχείρημα, αφού ακόμα δεν έχει συναντηθεί με τον λογιστή της για να κάνει αποτίμηση της κατάστασης.

Το καλό είναι ότι δεν χρωστούν σε προμηθευτές. «(...) Κάποια στιγμή μπαίναμε μέσα με το… κεφάλι. Αρχίσαμε να μη μπορούμε να ήμαστε συνεπείς στις υποχρεώσεις μας. Μου έλεγε ο γιος μου "μαμά, θα πάθω εγκεφαλικό"… Κι έτσι αποφασίσαμε και το κλείσαμε» μας λέει.

Τζένης Market! Με την κουλτουριάρικη σύνταξη, αλά Ανθρώπων Έργα, Ούζου Μέλαθρον, Ελλήνων Δίκτυον κλπ

Και ρωτάω εγώ: είναι δυνατόν ΝεοΣμυρνιώτες να είχατε ένα τόσο καλτ κατάστημα στη γειτονιά σας και να μην το ενισχύατε; Το λογότυπο, το όνομα, η πινακίδα, όλα θα έπρεπε να μπουν στο Rock 'n' Roll Hall of Fame.

--------------------------------------------------------------------------------------------

[+]

Με αγγλικούς υπότιτλους - σχεδόν βίντεο-αρτ!

Οι οπαδοί της τάδε ομάδας καίγονται για το αν θα υποβιβαστεί η ομάδα αδιαφορώντας για τυχόν σκάνδαλά της, η δείνα κοινωνική ομάδα να μην ανοίγει τα μαγαζιά της τα απογεύματα, οι άλλοι γιατί θα χάσουν κάποιο προνόμιο, το Δημόσιο μή τυχόν ξεβολευτεί, οι φοιτητές μη τυχόν και δεν κάνουν κατάληψη (για νόμο που ήδη πέρασε), η κυβέρνηση μη τυχόν και κάνει λίγη δουλειά. Όταν όλα πήγαιναν καλά (ή μέτρια) ήταν τελείως κατανοητό πως η κάθε ομάδα θα υπερασπιζόταν δυναμικότατα και το παραμικρό της συμφέρον.

Την ίδια στιγμή που καταστρεφόμαστε -μερικά βήματα πριν τη χρεοκοπία- σχεδόν κανείς δε βλέπει το δάσος. Όλοι βλέπουμε το μικροσκοπικό μας δέντρο - ή λουλούδι.

Δεσμεύεται τώρα η κυβέρνηση για πολλοστή φορά να πάρει τα μέτρα που είχε συμφωνήσει. Όπως είπε σαρκαστικά και ο Μπούτος: "Ήρθε η ώρα να πάρουμε τα μέτρα που είχαμε πει ότι θα πάρουμε, αφότου διαβεβαιώσαμε ότι θα τα πάρουμε λίγο μετά τη συμφωνία ότι θα τα πάρουμε"!

Ας λέγαμε, όχι κύριε, δεν θα τα πάρουμε ποτέ, αφήστε μας ήσυχους! Η κλασική κουτοπονηριά μας όμως ήταν αυτή έκανε Ευρωπαίο αξιωματούχο να πει στον Guardian “Κάθε φορά που τους δίνουμε κάτι, αυτοί εγκαταλείπουν κάθε προσπάθεια”. Έχει ένα δίκιο. Η Ισπανία κι η Πορτογαλία δεν ακούγονται πια, το ντόμινο δε συνεχίστηκε: αυτοί συμφώνησαν, πήραν γρήγορα τα μέτρα και, σχεδόν, τελείωσαν. Και μείναμε μόνοι μας να χρεοκοπούμε, χωρίς την ανακουφιστική συντροφιά τους, χωρίς να παίρνουμε άλλους στο λαιμό μας.

Κι ενώ ο καθένας βρίσκεται στο μικρόκοσμό του απαιτώντας πράγματα για τον εαυτό ή τη συντεχνία του -πράγματα που και να τα κερδίσει, μετά από τυχόν χρεοκοπία θα μοιάζουν κακό ανέκδοτο- το ίδιο (και πολύ πολύ χειρότερο) συμβαίνει και με τους πλούσιους/νεόπλουτους στα σκυλάδικα.

Διαβάστε το κείμενο του Κ. Ζούλα απ' την Καθημερινή του Σαββάτου:

«Ελα (τρόικα) να μας τελειώσεις»

Εχοντας 3-4 χρόνια να βρεθώ σε αυτό που ονομάζεται «μπουζούκια», η πρόσκληση φίλου για «μια βραδιά στον Ρέμο», το προηγούμενο Σάββατο, μού φάνηκε ελκυστική. Θα ικανοποιούσε, άλλωστε, και την περιέργειά μου να δω πώς έχουν μετεξελιχθεί τα «πολιτιστικά κέντρα» της Θεσσαλονίκης, όπως τα είχε αποκαλέσει ο Ευ. Γιαννόπουλος.

Η βραδιά, όμως, απεδείχθη σοκαριστική. Γιατί ενώ η χώρα καταρρέει είχα την ψευδαίσθηση, ο αφελής, ότι κάτι θα είχε αλλάξει και στα μπουζούκια. Ε, λοιπόν, τα λουλούδια που εκτοξεύθηκαν στα πόδια του τραγουδιστή σχημάτισαν -και δεν υπερβάλλω- ένα λόφο ύψους μισού μέτρου απ’ άκρη σ’ άκρη της πίστας. Για την ακρίβεια, τον λόφο σχημάτισαν κάτι παραλληλόγραμμα φελιζόλ στα οποία τοποθετούνται πλέον τα ημιμαραμένα γαρίφαλα.

Οσο δε το κέφι μεγάλωνε, οι λουλουδούδες έκαναν κάτι που πρώτη φορά αντίκρισα: Σχηματίζοντας ουρά από την κουζίνα ώς τα πρώτα τραπέζια, έδιναν ταχύτατα η μία στην άλλη τα φελιζόλ -σαν γραμμή παραγωγής- για να μη χάνεται λεπτό εκτόξευσης από τους μερακλωμένους θαμώνες. Ενας πιτσιρικάς 22-23 ετών μπροστά μου θα πέταξε και 100 τέτοιες ντουζίνες. Και μάλιστα έχασε τη λουλουδοβεντέτα από τους απέναντι μεσήλικες, ενώ ο τραγουδιστής διασκέδαζε την αδυναμία του να περπατήσει από τα χιλιάδες φελιζόλ, σχολιάζοντας ότι «αυτά είναι τα πραγματικά οδοφράγματα»...

Η αρχική μου έκπληξη μετεβλήθη γρήγορα σε αηδία. Κάθε ντάνα φελιζόλ κόστιζε, λέει, 40 ευρώ, αλλά «σου κάνουν καλύτερη τιμή αν πετάξεις πολλές». Ποιοι είναι αυτοί που ακόμη και σε αυτήν τη συγκυρία πετούν κυριολεκτικώς τα λεφτά τους σε δημόσια θέα, αναρωτήθηκα. Τι δουλειά κάνουν, τι δηλώνουν ότι κερδίζουν και πώς δεν ντρέπονται, ακόμη και τώρα, να επιδεικνύουν τον «πλούτο» τους; Εχει μπει ποτέ εδώ μέσα το ΣΔΟΕ, κόβεται καμιά απόδειξη;

Εφυγα με τη θλιβερή σκέψη ότι πιθανώς αξίζουμε τελικά αυτό που περνάμε. «Καρδιά μου μην ανησυχείς» τραγουδούσε ο Αντώνης, όταν έφευγα, αλλά εμένα έκτοτε με στοιχειώνει ο εξής εφιάλτης: Βλέπω την κ. Μέρκελ να εισβάλλει έξαλλη στο μαγαζί, να κλείνει τον γενικό του ρεύματος και αυτούς τους κρετίνους να εξακολουθούν να τραγουδούν μεθυσμένοι το «Μα δεν τελειώσαμε»...

--------------------------------------------------------------------------------------------

*Χίλιες φορές αυτό

"Nearer, My God, to Thee". Ο ύμνος που η Sarah Fuller Flower έγραψε το 1843 και έγινε διάσημος μετά τον Τιτανικό... (Έχει και ωραίες εικόνες.)

Όπως είχε πει η Γεωργία ως "αντάλλαγμα" θα πληροφορούσε μέσα απ' το μπλογκ της για την πορεία της θεραπείας στην Ινδία. Είναι λοιπόν τώρα στην Ινδία και κάνει τη θεραπεία με τα βλαστοκύτταρα. Και όποτε μπορεί μας ενημερώνει. Να μερικά αποσπάσματα απ' όσα έγραψε μέχρι στιγμής.

Μέρες 1η και 2η

Χτες κατά τις 08:30 (τοπική ώρα Νέου Δελχί) η φίλη μου η Εύα κι εγώ φτάσαμε επιτέλους στην Ινδία για την δίμηνη παραμονή μου και θεραπεία στην κλινική NuTech Mediworld.

Μετά από ένα πολύωρο αλλά αρκούντως διασκεδαστικό ταξίδι, η πρώτη μέρα αφιερώθηκε στην ξεκούραση και τον ύπνο, την γνωριμία με την Δρ.Shroff, τους άλλους γιατρούς της ομάδας και το προσωπικό της κλινικής, την συμπλήρωση και υπογραφή εγγράφων, την εγκατάσταση στο μικρό αλλά άνετο και χαριτωμένο δωμάτιο και μια νοστιμότατη πρώτη επαφή με την Ινδική κουζίνα! Επίσης, είχα μια σύντομη συνάντηση με έναν νεαρό γιατρό που ειδικεύεται αυτό το διάστημα σχετικά με την Νόσο Lyme καθώς και μία πρώτη δοκιμαστική δόση βλαστοκυττάρων, με ενδομυϊκή ένεση στο μπράτσο. Η πίεσή μου, η θερμοκρασία μου, και τα επίπεδα οξυγόνου ελέγχθηκαν ήδη τρεις φορές την πρώτη μέρα!

Σήμερα ήταν μέρα αξιολόγησης και εξετάσεων. Μετά το πρωινό πήγαμε κάτω για αξιολόγηση φυσικοθεραπείας. Η αίθουσα ήταν παγωμένη αλλά ο φυσικοθεραπευτής μου ήταν φωτιά, κι έτσι ισορρόπησε η κατάσταση! (lol)

Αργότερα, μετά το μεσημεριανό, πήγαμε σε άλλο νοσοκομείο (Fortis Hospital) για SPECT scan. Η διαδρομή κράτησε 35-40 λεπτά, κυρίως λόγω της κίνησης και της καταρρακτώδους βροχής. Μαντέψτε πόσο κοστίζει εδώ αυτή η εξέταση, που στις ΗΠΑ τιμάται $3,000 --- Ε λοιπόν χρεώνεται 12.100 Ρουπίες, δηλαδή περίπου $265 ή  €184!!! Καλό;;

Είμαι πάρα πολύ κουρασμένη αλλά και χαρούμενη. Η κλινική είναι ακόμα καλύτερη απ ότι περίμενα, όλοι είναι καλοσυνάτοι και εγκάρδιοι αλλά και απόλυτα επαγγελματίες, άριστα οργανωμένοι και εξυπηρετικοί.

Μέρες 3η, 4η, και 5η

Δε θα γκρινιαξω αν και πολυ κουράστηκα, γιατι ΟΠΟΥ πηγα και Ο,ΤΙ εκανα (ακομα και το μισητο μου ηλεκτρομυογραφημα με τις βελοναρες), ολοι ηταν αψογοι και με βοηθουσαν να νιωθω καλα και ανετα.  Δεν θα ξεχασω ποτε (ουτε και καποιος αλλος πιστευω...) το κλαμα με λυγμους απ΄τον πονο,  που ειχα ριξει στο τελευταιο ηλεκτρομυογραφημα στην Αθηνα 2 χρονια πριν, οπου ο "γλυκος" μουστακαλης γιατρος μου φωναζε και με μαλωνε που δεν χαλαρωνα για "να τελειωνουμε κυρια μου".

Εκανα την πρωτη μου προγραμματισμενη procedure (ετσι λενε εδω τις πιο "δυσκολες" εγχυσεις βλαστοκυτταρων, που γινονται στο χειρουργειο της κλινικης). Oυτε νερο ουτε φαγητο 1 ωρα πριν και 2 ωρες ταβλα στο κρεβατι μετα. Αν και σε δυσκολο σημειο στη βαση της σπονδυλικης στηλης (ουριτσα), δεν θα ελεγα οτι πονεσα ιδιαιτερα. Πιο πολυ νομιζω πονεσε η τοποθετηση καθετηρακιου (πεταλουδα?) στο πανω μερος του χεριου που εγινε επισης χθες, για τη χορηγηση των ενδοφλεβιων αντιβιωσεων που θα γινεται πρωι και βραδυ καθημερινα (μεχρι νεοτερας διαταγης).

Σε αλλα νεα, εχω ενα σπαστικο βηχα απο χθες ο οποιος σημερα ειναι λιγο καλυτερα, γνωρισαμε μια κυρια απ'το Trinidad & Tobago, εναν νεαρο απο Αυστραλια και αποκτησαμε ασυρματο ιντερνετ στο δωματιο :)

Μέρα 6

Σημερα Σαββατο ολα πιο ηρεμα εδω στην κλινικη NuTech Mediworld. Eκανα το 2ο procedure, αυτη τη φορα στις μασχαλες! Οι φοβοι που ειχα μην πονεσω λογω "ευαισθητου" καπως σημειου για βελονα, και να μη λιωσω στα γελια λογω γαργαλητου, ευτυχως δεν επαληθευτηκαν :) Ολα πηγαν καλα, οποτε η υπολοιπη μερα κυλησε χαλαρα με πολυ υπνο στο καινουριο (επιτελους πιο μαλακο) επιστρωμα που εβαλαν στο κρεβατι μου. Διαβασε εδω και το blog της Ευας για να γνωρισεις το αγαπημενο μας προσωπικο της κλινικης και να μαθεις τα lifestyle news ;))

Μέρες 7η-22η. (Το πιο πρόσφατο update)

Εχω να γραψω 2 εβδομαδες! Μερικοι ανησυχειτε και με ρωτατε τι συμβαινει. Ε λοιπον συμβαινουν πολλα, παρα πολλα και ακριβως αυτος ειναι και ο λογος που δεν γραφω :)

Περιμενα οτι θα ηταν κουραστικο το προγραμμα εδω -εξαλλου γιαυτο ηρθα, οχι για σπα- αλλα το σωμα μου προφανως σοκαριστηκε, αφου απ'την απολυτη αδρανεια περασε στη φουλ δραση, με φαρμακα, βλαστοκυτταρα, κινηση. Κι αυτο ειναι καλο!

Ρουτινα λοιπον με: πρωινο ξυπνημα γυρω στις 8-8μιση, αυγα ομελετα για μπρεκφαστ, επελαση νοσοκομων-γιατρων-καθαριστων-ξανα και ξανα κλπ, φαρμακα, πρωινη δοση βλαστοκυτταρα με ενεσουλα στο μπρατσακι, πρωτη φυσικοθεραπεια με τον Rijul στις 11, καπακι εργοθεραπεια με την Harsha στις 12παρα τεταρτο, βουρ για μεσημεριανο στο δωματιο, απογευματινη δοση βλαστοκυτταρα στο μπρατσακι/σουρωτηρι, δευτερη  φυσικοθεραπεια με τον Rijul στις 2και τεταρτο, ε και γυρω στις 3 τελειωνει ο "αγωνας δρομου".

Συνηθως πεφτω πτωμα για κανα 2ωρο υπνο, ξυπναω για φαγητο βραδυνο, φαρμακα, λιγη τιβι, εξασκηση σε διαφορα που ζητανε η Harsha και ο Rijul, μπανιο και ξανα νανι! Οταν υπαρχει procedure (1 την εβδομαδα) αλλαζει καπως το προγραμμα.

Τις Κυριακες επισης. Οπως χθες, που ηταν μια ησυχη και (επιτελους) ηλιολουστη Κυριακη και βγηκαμε με την Ευα την πρωτη μας βολτα εδω στα περιξ! Φαγαμε και κουλφι, ειδαμε και ιερη αγελαδα. Αμε!

(H περιπέτεια της Γεωργίας συνεχίζεται στην Ινδία. Ελπίζω πως σύντομα θα έχω εδω στο Bits νεότερα κι ένα όσο πιο χάπι γίνεται εντ.)

Η αποποινικοποίηση της χρήσης ναρκωτικών που προωθεί η κυβέρνηση έχει ήδη αρχίζει να φέρνει τα πρώτα χαμόγελα στους κατοίκους των αστικών περιοχών καθώς το νέο μέτρο θα τονώσει σημαντικά την κατά τ’ άλλα πεσμένη αγορά της χώρας.

Ήδη το πρώτο κατάστημα πώλησης ναρκωτικών άνοιξε τις πόρτες του σήμερα το πρωί στην κεντρική αγορά της συμπρωτεύουσας με τον ευφάνταστο τίτλο VillaBafo και πλήθος φοιτητών έσπευσε να δοκιμάσει την ποικιλία χαρμανιών και εξωτικών ουσιών που εμπορεύεται το κατάστημα.

Όπως μας δήλωσαν οι υπεύθυνοι του καταστήματος, η ιδέα προ-υπήρχε εδώ και καιρό από τα αντίστοιχα Coffee Shops της Ολλανδίας έλειπε όμως το νομικό πλαίσιο που θα στήριζε μία τέτοια επένδυση στην Ελλάδα.

Το VillaBafo αποτελεί το 1ο Coffee Shop στην Ελλάδα όπου οι πελάτες μπορούν να δοκιμάσουν ποικιλίες ναρκωτικών ουσιών πριν αγοράσουν αλλά και να παραγγείλουν το ναρκωτικό της επιλογής τους, εφόσον αυτό δεν διατίθεται άμεσα.

Η εταιρεία πίσω από το Villabafo ήδη συζητάει με μεγάλη ποδοσφαιρική ομάδα της συμπρωτεύουσας με σκοπό την διαφήμιση και προώθηση του brand name μέσα από την χορηγία φανέλας αλλά και το σπονσοράρισμα ουσιών στους οπαδούς της σε ανταγωνιστικές τιμές.

Οι πρώτες εντυπώσεις του κόσμου ήταν απόλυτα θετικές με τις εντυπωσιακές κοπέλες του promotion να μοιράζουν τρίφυλλα στους περαστικούς. Η εταιρεία που ανέλαβε την προώθηση έκανε εκπληκτική δουλειά παρατάσσοντας τους ενδιαφερόμενους σε κυκλική διάταξη και μαθαίνοντάς τους χρήσιμες ορολογίες και μεθόδους για την σωστή κατανάλωση των ουσιών.

Οι περαστικοί διασκέδαζαν ακούγοντας συνθήματα του τύπου “Να γυρίζει παιδιά, να γυρίζει“, “Σιγά, μην μας το πιεί ο αέρας” & “Έλα και η ανάποδη”  ενώ δεν έλειπαν και τα ταχύρρυθμα mini-σεμινάρια στριψίματος για τους πραγματικά μερακλήδες.

Στις σκέψεις των επενδυτών είναι η δημιουργία ενός D.I.Y. (Do-It-Yourself) πάγκου με χημικές ουσίες όπου ο πελάτης θα μπορεί να πειραματιστεί και να δημιουργήσει το δικό το coctail ναρκωτικών όπως ακριβώς το επιθυμεί ενώ μέσα στους επόμενους μήνες θα έχουμε και την online κυκλοφορία του Villabafo.gr του 1ου ηλεκτρονικού καταστήματος πώλησης ναρκωτικών ουσιών όπου οι χρήστες θα μπορούν να παραγγείλουν από τo σπίτι τους τις ουσίες αλλά και όλα τα απαραίτητα σύνεργα χρήσης, πληρώνοντας μέσω πιστωτικής κάρτας ή με αντικαταβολή...

----

Έτσι ακριβώς δημοσιεύτηκε η είδηση στο Parapolitika (και αλλού) και έκανε τρομερό σουξέ, εξοργίζοντας τους αναγνώστες που ζητούσαν να συλληφθούν οι ιδιοκτήτες του -ανύπαρκτου- μαγαζιού που διαφθείρουν τα παιδιά μας!

Το Parapolitika: Δεν έχει χιούμορ; Δεν έχει μυαλό; (Ο Νόμος για τα ναρκωτικά ούτε ψηφίστηκε αλλά ουτε καν συζητήθηκε!) Ή κάτι άλλο; Πάντως μέρες μετά τη γελοιοποίησή του, συνέχιζε να έχει τη σελίδα ονλάιν. [update: Ακόμα και τώρα την έχει ονλάιν - και έχει σχεδόν 2.000 εύπιστα Like.]

Στην εποχή της υπερβολής όλα μπορούμε να τα πιστέψουμε; Θέλω να πω, έχω κάνει γκάφες φοβερές, όμως στο ίντερνετ πάντα μπορείς να διορθώσεις τα πράγματα, να τροποποιήσεις την είδηση, ώστε να βάλεις την ορθή. Ούτε καν αυτό δε νοιάζονται να κάνουν μερικοί.

ΥΓ. Μια βόλτα απ' το EpicNews θα διαφώτιζε και αυτούς που αναδημοσίευσαν πρώτοι αλλά και αυτούς που έκαναν τα χιλιάδες πρόχειρα κόπι πέιστ (γεμίζοντας το δίκτυο με την "είδηση").

Δίπλα στο θέμα του ΒιλαΜπάφο, το σάιτ φιλοξενεί κι άλλες παρωδίες ειδήσεων όπως "Η Παναγία εμφανίστηκε στον ύπνο του Βενιζέλου για τα ακίνητα της Εκκλησίας" και "Απαγορεύτηκαν τα ακριβά βουλευτικά αυτοκίνητα - με τρίκυκλα θα κυκλοφορούν οι βουλευτές".

Αναρωτιέμαι πώς και δεν έχει αναμεταδοθεί -ακόμα!- ως αληθινή η είδηση για τα βουλευτικά τρίκυκλα.

Αν και έτσι όπως πάμε, πιο πιθανό είναι αυτή (πάλι απ' το ίδιο σάιτ) να γίνει η επόμενη μέινστριμ παρωδία που θα παρθεί στα σοβαρά....

στην τελευταία φαίνεται και ο τρόπος με τον οποίο έγιναν οι ζωγραφιές

*κι άλλες

Αλιεύοντας τις ψήφους των πιστών, ο Αντώνης Σαμαράς επικαλείται τη βοήθεια του Θεού και δηλώνει ότι "όπως ξέρετε όλοι" στα χαρακώματα δεν υπάρχουν άθεοι. (Ίσως η πιο σαχλή σοφιστεία που άκουσα ποτέ.)

Αν αντί για την ασαφή βοήθεια του Θεού -που φυσικά δεν θα έρθει ποτέ- ζητούσε τη βοήθεια της Εκκλησίας, ίσως να υπήρχε όντως κάποια ελπίδα να σωθούμε.

Όχι ότι κανείς πιστεύει ότι ο Σαμαράς θέλει να σωθούμε, τουλάχιστον όχι πριν έρθει αυτός στην εξουσία...

Το Πασόκ απλά δεν είναι.

****

ΒΙΝΤΕΟ-ΑΡΤ;

Η Τζένη Βάνου, απ' το Κορίτσια για Φίλημα.

***

Μόνος του τα λέει, μόνος του γελάει.

****

Ο Μάκης Ψωμιάδης δεν είναι ο Λάκης Λαζόπουλος (via @eVaN_GiAn)

****

Κομμωτήριο αναζητά πελάτες με τρόπο συγκινητικό.

(Σχόλιο στο reddit: "I'm not going there. Their customers keep on dying!")

****

Η πιο περίεργη διασκευή του Σινανάι νάι Σήκω Χόρεψε Κουκλί μου. Έβερ.

****

[+]

Έξι απ' τα Bits and Pieces της περασμένης εβδομάδας.

1. Η Δευτέρα Παρουσία των Κόμικς.

Όλη η ιστορία των comics διαγράφεται και ‘reboot’άρει: η DC Comics λανσάρει 52 ολοκαίνουριους τίτλους μέσα σ' ένα μήνα. Οι Έλληνες geek bloggers γράφουν την εμπειρία τους.

2. Ο Γιάννης Ρίτσος μιλάει για τη σεμνοτυφία στην τέχνη. [Βίντεο]

Ο ποιητής σε μια σπάνια τηλεοπτική του εμφάνιση, λέει κάπως ασυνήθιστα πράγματα.

3. Παράξενη Χρονομηχανή: Η ζωή μας πριν από δέκα χρόνια.

Η ανάμνηση της Εντεκάτης Σεπτεμβρίου είναι μια άγκυρα στο παρελθόν που μας τηλεμεταφέρει, σαν ονειρικό φλάσμπακ ταινίας, στον παλιό εαυτό μας. Εσείς πού *και ποιοι* ήσασταν πριν 10 χρόνια;

4. Αληθινές γυναίκες ποζάρουν στα ξαφνικά.

Για το νέο της εικαστικό δρώμενο, η καλλιτέχνις Y. Dominguez έβαλε κανονικές γυναίκες να κάνουν πόζες μόντελινγκ στο δρόμο - δείχνοντας τη γελοιότητα του κόσμου της "μόδας". Το αποτέλεσμα στο βίντεο.

5. Logo Acropolis: Το καλύτερο μουσείο - το χειρότερο λογότυπο.

Το σκεπτικό πίσω απ' τον ολοκαίνουριο λογότυπο του Μουσείου της Ακρόπολης είναι, σχεδόν, φανταστικό!

6. Οι καλεσμένοι της ημέρας: Τα αγαπημένα πράγματα των HERCULES AND LOVE AFFAIR.

Με αφορμή τις εμφανίσεις τους στη χώρα μας, η ψυχή του γκρουπ επιλέγει αγαπημένα βιβλία, ταινίες, δίσκους, βίντεοκλίπ, σάιτ κλπ.

Όπως όμως διάβασα στο Reuters, τώρα χάρη στις "αρχαιολογικές ανασκαφές" το έργο του Banksy ήρθε ξανά στην επιφάνεια, αναδύθηκε κάτω από όλα τα στρώματα λευκής μπογιάς και έργων άλλων street artists.

Αυτός που ξέθαψε το Every Picture Tells A Lie είναι ο Αμερικάνος καλλιτέχνης Brad Downey που ζει και εργάζεται στο Βερολίνο. Ο Downey ασχολήθηκε τα τελευταία χρόνια μ' ένα εικαστικό πρότζεκτ που ονόμασε "Τι κρύβεται από κάτω". Ξέθαψε πολλά έργα τέχνης που είχαν καλυφθεί, θυμίζοντας την τεχνολογία των συντηρητών έργων τέχνης που ανακάλυπταν πρόχειρα ή και τελείως διαφορετικά σχέδια του Ντα Βίντσι όταν "έξυναν" (με ειδικές ακτίνες) την επιφάνεια των ζωγραφιών του.

Ο Downey που παρουσιάζει τώρα τα ευρήματά του σε έκθεση στο βερολίνο, είχε γνωρίσει τον Banksy το 2003, στο πλαίσιο της έκθεσης κατά την οποία δημιουργήθηκε η τοιχογραφία - και έτσι θυμόταν το έργο και ήξερε πού να ψάξει.

Μ' αρέσει αυτό το έργο. Στρατιώτες με αγγελικά φτερά και αγγελικά χαμόγελα - κίτρινα smiley. Στα χέρια τους όμως είναι όπλα. Και με ματωμένα σχεδόν γράμματα ο Banksy σχολιάζει:

Κάθε εικόνα λέει κι ένα ψέμα.

Χρησιμοποιήθηκε κοντόκανος φυσητήρας φύλλων (και πολλά, τρομακτικά, υστερικά γέλια).

[via]

Τις έβαλε λοιπόν να κάνουν μερικές κλισέ πόζες απ' το χώρο του μόντελινγκ, προσπαθώντας (και καταφέρνοντας, κατά τη γνώμη μου) να καυτηριάσουν τη γελοιότητα και την ανοησία του άχρηστου και τεχνητού κόσμου -γεμάτου γκλάμουρ και μόδα- που φτιάχνουν κάποια περιοδικά...

To αποτέλεσμα, στους δρόμους της Μαδρίτης.

Το είδα στο google+ του Νάσου Κ. ο οποίος γράφει:

ΝΕΟΣ ΛΟΓΟΤΥΠΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ
ή αλλιώς "Πώς τα καταφέραμε πάλι!"...

Το ελληνικό design βάλθηκε αυτή την εβδομάδα να προσβάλει κάθε δείγμα αισθητικής που μας έχει απομείνει.

Μετά την ΕΡΤ [που βράβευσε ως σχέδιο ιστοσελίδας της μια αντιγραφή του σάιτ του BBC], σειρά έχει το νέο Μουσείο της Ακρόπολης, το οποίο παρουσίασε τον νέο του λογότυπο.

Σύμφωνα με το Δελτίο Τύπου,
«Το νέο λογότυπο σχεδίασε η Λουκία Κατζουράκη, που με σπουδές graphic design στο London School of Printings, 25η εμπειρία και σημαντικές εργασίες».

Τι να πει κανείς; Για κάποιο λόγο μου ήρθε το #logo31 στο μυαλό. Μπορεί, βέβαια, να μην το κατανοώ.

Γιατί το ΔΤ συνεχίζει με την εξαιρετική τεκμηρίωση του σχεδιασμού:

«Κατά την προεργασία του σχεδιασμού συγκεντρώθηκε μεθοδικά και μελετήθηκε το σύνολο σχεδόν των λογότυπων των αρχαιολογικών, αλλά και των πιο γνωστών, Μουσείων διεθνώς.

Η σύνθεση του νέου σήματος ακολουθεί τη λογική ενός οπτικά απλού και ευνόητου, διακριτού, παντού και πάντοτε, σχεδίου με κρυφή, συμβολική αξία:

Σε πρώτο επίπεδο, το γράμμα Α σε παραδοσιακή χάραξη, εξεικονίζει την μεγάλη, κλασική σημασία του μνημείου.

Σε δεύτερο επίπεδο, το γράμμα Μ σε μοντέρνα γραμμή και πλάγια, κινητική θέση, υποδηλώνει το νέο Μουσείο και τον δυναμισμό του. Το σήμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο του ή/και σε συνδυασμό με την επεξήγηση: ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ, σε Ελληνική ή Αγγλική γραφή.

Μόνιμη μέριμνα και σταθερή επιδίωξη κατά το σχεδιασμό ήταν να διαφυλάσσεται η διακριτότητα του λογότυπου σε οποιαδήποτε χρήση, μεγέθυνση, εκτύπωση, κλπ, έτσι ώστε να αντιστοιχεί στη μοναδικότητα του Μουσείου, για ένα τόσο σημαντικό μνημείο, και να αποτελεί την οπτική ταυτότητα του στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.»

Μερικά σχόλια:

Α. Λ. Υπάρχει μήπως κανένα blog να μαζεύουμε όλη αυτή την αποτυχία που βλέπουμε καθημερινά, τύπου hall of shame; Να το βλέπουμε όταν είμαστε στις καλές μας και να τσατιζόμαστε. Αυτό το μουσταρδοασπρομπλέ να μένει μόνιμα front page.

Κ. Α.: Το καλύτερο μουσείο. Το χειρότερο λογότυπο. Η τεκμηρίωση του έλειπε!

Μ. Π.: Πιστεύω οτι ειμαι ο μόνος που βλέπει προοπτικές σ αυτο το logo. αν του προσθεσεις με το style τις συλλαβές ''λακια'' από διπλά πάει για red dot.

Δ.Κ.:  Το να κριτικάρουμε το τελικό αποτέλεσμα από το κάθε τι είναι εύκολο, ας μην ξεχνάμε πως πολλές φορές ο πελάτης βάζει το χέρι του και το αποτέλεσμα είναι... |

Ν.Κ.: Είναι εμφανής η "παρέμβαση του πελάτη" αλλά υπάρχουν και όρια. Αν τα ξεπεράσει, υπάρχει και η λύση "λυπάμαι, τα μαζεύω και φεύγω".

Σ. V.: Σάπιο. Κανένα 'φρέσκο' στοιχείο. Δείχνει σαν να έχει σχεδιαστεί το 1950 (ασε που υπάρχουν λογότυποι του '50 που είναι 100δες χρόνια μπροστά..) όπως τα λες. Κρίμα.

[+] Ξεκίνησαν κι οι παρωδίες

Το Cookie Monster τρώει το λογότυπο, δια χειρός @ArsonDPI

[++]

Η δική μου πρόταση: Το ίδιο άσπρο φόντο, χωρίς το μουσταρδοασπρομπλε πράγμα.

Αφού θέλουν μινιμαλισμό και απλότητα...

Χτες έπαιξαν στο Fuzz της Αθήνας και σήμερα εμφανίζονται στο διήμερο Reworks της Θεσσαλονίκης. Ο Νεοϋορκέζος Andy Butler, ιδρυτής και αρχηγός και ψυχή των Hercules, μου μίλησε για τα αγαπημένα του πολιτιστικά αγαθά.

Ευκαιρία να τον ψυχολογήσουμε.

Αγαπημένο Βίντεοκλίπ;

Δύσκολο να διαλέξω, αλλά μάλλον είναι το Sweet Dreams των Eurythmics.

Λατρεύω το σουρεαλιστικό και μεταμοντέρνο ύφος του βίντεο, με την Annie Lennox να φοράει τις άσχετες μάσκες και μ’ όλες εκείνες τις αγελάδες...

Αγαπημένο βιβλίο;

Το καλύτερο βιβλίο που διάβασα πρόσφατα είναι μια «βιογραφία» του death metal και του grindcore. Λέγεται "Choosing Death".

Μ’ αρέσει να ανακαλύπτω τις ιστορίες που κρύβονται πίσω απ’ τα μουσικά είδη και απ’ τα διάφορα μουσικά φαινόμενα – στη συγκεκριμένη περίπτωση έμαθα τα πάντα για την εξτρίμ μέταλ μουσική...

Αγαπημένη ταινία;

Ο Καλιγούλας. Είναι ένα τελείως χυδαίο και τρομακτικό φιλμ ταυτόχρονα. Ικανοποιεί και τη δίψα μου για Ιστορία και μύθους...

Αγαπημένη συναυλία;

Νομίζω το πρώτο-πρώτο φεστιβάλ Lollapalooza. Ήταν φανταστικό το να βλέπεις τόσους αγαπημένους καλλιτέχνες στην ίδια σκηνή.

[Το πρώτο πόστερ, 1991.]

Αγαπημένο εξώφυλλο δίσκου;

Μάλλον αυτό:

Azoto- Disco Fizz, του 1979. Η εικόνα μιας σέξι γυναίκας που έχει ζουληχθεί έξω από μια οδοντόκρεμά! Είναι μια τελείως αλλόκοτη εικόνα, τελείως τρελή. (Επίσης μου αρέσουν φυσικά και τα εξώφυλλα του Peter Saville για την Factory Records.)

Αγαπημένα σάιτ;

To Facebook φυσικά. Το Fark.com είναι αστείο γιατί κοροϊδεύει τις ειδήσεις. Και το Feralchildren.com αλλά δυστυχώς το έχουν κατεβάσει - ήταν πολύ σκοτεινό και ενδιαφέρον...

--------------------------------------------------------------------------------------------

[+]

To πιο πρόσφατο κλιπ των Hercules απ' το νέο τους δίσκο Blue Songs.

Painted Eyes

Σαν καρέ από ταινίες ή σαν ελαιογραφίες, οι εικόνες κάνουν το γύρο του ίντερνετ, και το πιο συχνό σχόλιο (με το οποίο συμφωνώ) είναι πως πέρα από όμορφο σώμα, η Γιόχανσον έχει ταλέντο και στη φωτογραφία.

===

"Θα συμφωνήσω. Όχι ελαιογραφία όμως. Ακρυλικά." μου έγραψαν απ' το twitter @vivliorasis και έφτιαξαν αυτό:

Να, ας πούμε μπήκα πριν στο σάιτ και είδα παντού κάτι για το ποδήλατο. Παντού όμως! Αριστερά, δεξιά, πάνω, κάτω, στα Top Stories. Δηλαδή αν γινόταν κάτι σημαντικό, ένας πόλεμος, κάτι, πώς θα το προβάλλαμε;

Και έστειλα αυτό το ελαφρώς σαρκαστικό ιμέιλ στον Στάθη:

ποδήλατα παντού!

μπάνερ παραλληλόγραμμο πάνω πάνω,

τοπ στόρι αριστερά

διαφήμιση δεξιά

και κάτω δεξιά το κορυφαίο εξπρές είναι επίσης για τα τρία ποδήλατα!

Αν βάλω κι εγώ ένα ίδιο ποστ στο Bits and Pieces, με την ίδια φωτογραφία του ποδήλατου, ίσως να σπάσουμε το παγκόσμιο ρεκόρ τοποθέτησης του ίδιου πράγματος σε μία σελίδα!

-------

Εντάξει, δεν υπάρχει τέτοιο ρεκόρ, αλλά ο Στάθης γέλασε με το ιμέιλ μου, και να 'μαστε! Πέντε ξεχωριστές αναφορές!

Αν κάποιος κύκλωνε και τα πέντε ξεχωριστά κομμάτια, και έγραφε κάπου πάνω στο screenshot τη λέξη FAIL, η φωτογραφία θα ήταν έτοιμη για διεθνή καριέρα στα ίντερνετς!

ΥΓ. Αν δεν το καταλάβατε, χαρίζουμε και τρία ποδήλατα! Κάντε κλικ εδώ για να τα κερδίσετε ;)

Αν δεν τα είδατε πουθενά, να πώς μοιάζουν.

Το ντιζάιν, η φωτογραφία, τα εικαστικά, η εικονογράφηση: Όλα μπλέκονται γλυκά σε ένα κομμάτι χαρτιού που μετά από μία εβδομάδα ή ένα μήνα θα πεταχτεί, ή/και θα πολτοποιηθεί. Στην εποχή του ίντερνετ όμως τίποτα δεν πάει χαμένο - τίποτα δε θα πεταχτεί και δε θα εξαφανιστεί, ποτέ.

The Infamous: περιοδικό για την κουλτούρα του γκραφιτι και της street art.

Το Αμερικάνικο περιοδικό αρχιτεκτονικής και ντιζάιν Arcade.

Μόλις βγήκε: το πρώτο πρώτο τεύχος του Γερμανικού Wired.

Casamica, για το σπίτι. Ένθετο της Ιταλικής Corriere della Sera.

O υπέροχος David Macaulay σχεδίασε το νέο εξώφυλλο του New Yorker.

Το εντυπωσιακό εξώφυλλο του Time για την εντεκάτη Σεπτεμβρίου. Σχεδιάστηκε απ' τους Julian Laverdiere και Paul Myoda.

Stylist magazine: Εικόνα που θυμίζει τη Grace Jones.

SID από τη Σουηδία - το περιοδικό  που αγαπάει τα περιοδικά (όσο κι εμείς).

Δεν απαντούν σε ερωτήσεις.

Ένα από τα πιο σημαντικά συγκροτήματα της Βρετανικής ηλεκτρονικής μουσικής σκηνής εμφανίζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα το Σάββατο, στο Reworks της Θεσσαλονίκης.

Με 6 albums, εκατομμύρια πωλήσεις, ενεργητικές λάιβ εμφανίσεις, οι Lamb παντρεύουν τον ρομαντισμό και την αιθέρια φωνή της Lou Rhodes με το τριπ χοπ, την κλασική μουσική και τα ηλεκτρονικά στοιχεία από τον Andy Barlow, δημιουργώντας ένα μουσικό παράδοξο.

[το Gabriel όπως το έπαιξαν λάιβ στο Glastonbury]

Με αφορμή τον ερχομό τους στην Ελλάδα, αλλά και το νέο τους (πέμπτο κατά σειρά) άλμπουμ τους, τους ζήτησα να μου πουν μερικά απ' τα αγαπημένα τους πολιτιστικά αγαθά - μιας και πιστεύω ότι αυτός είναι ο πιο γρήγορος τρόπος για να ψυχολογήσεις κάποιον...

Αγαπημένη ταινία;

Το Night on Earth του Jim Jarmusch.

Για τον εξαιρετικό τρόπο που γυρίστηκε το φιλμ και για την αίσθηση που σου προκαλούν όλες αυτές οι διαφορετικές ζωές σε διαφορετικές πόλεις του πλανήτη – όλα αυτά που συμβαίνουν μια συγκεκριμένη νύχτα στη Γη.

Αγαπημένη σκηνή αυτή στη Ρώμη.

(Πάνω, ολόκληρη η σκηνή). Στη Ρώμη μας αρέσει ο ρόλος του Ρομπέρτο Μπενίνι, που ως μετανιωμένος Ιταλός ταξιτζής τα εξομολογείται όλα στον πελάτη τον καθολικό ιερέα, καθώς τον μεταφέρει με το ταξί...

Αγαπημένο βιβλίο;

Δύσκολο να διαλέξουμε μόνο ένα. Ένα κλασικό αγαπημένο μας θα ήταν το On the Road του Jack Kerouac.

Για την ελευθερία του συγγραφικού του ύφους, για το πάθος που σου μεταδίδει και για την ξεκάθαρη ομορφιά των περιγραφών της κάθε εμπειρίας. (Υπάρχουν κι άλλα όμως που αγαπούμε εξίσου!)

Αγαπημένη συναυλία;

Ένα λάιβ των Beastie Boys που είδαμε, πρέπει να ήταν γύρω στο 1992... (Πάνω, 1992, λάιβ στο Τόκιο της Ιαπωνίας.)

Αγαπημένο εξώφυλλο δίσκου;

Μπορούμε να διαλέξουμε εξώφυλλο δικού μας δίσκου;

Ωραία. Tο εξώφυλλο του «5» σε βινύλιο. Θέλουμε να πιστεύουμε πως έχει μια διαχρονική απλότητα.

Αγαπημένα σάιτ στο ίντερνετ;

http://deathhouse.tumblr.com (Παράξενο φωτογραφικό μπλογκ)
http://foundmagazine.com (Πράγματα, σημειώσεις και φωτογραφίες που βρέθηκαν)
http://mirandajuly.com (Το πρωτότυπο επίσημο σάιτ της εικαστικού και σκηνοθέτιδας Miranda July)

Αγαπημένο Βίντεοκλίπ;

PJ Harvey: Send his love to me.

Μοιάζει με ταινία του Jim Jarmusch και μεταφέρει πολύ όμορφα την απόγνωση των στίχων. Η PJ Harvey είναι εκπληκτική σ’ αυτό το βίντεο, μοιάζει υπέροχα διαταραγμένη, τόσο ευάλωτη και κοκαλιάρα δίπλα στα παπούτσια του άντρα που κρατάει. Λατρεύουμε επίσης και την τοποθεσία που γυρίστηκε, την αχανή Αμερικάνικη έρημο. Θυμίζει βιβλία του Στάινμπεκ.

-------------------------------------------------------------------------------------------

*www.lambofficial.com

Η βιομηχανία των comics περνάει (έκπληξη) κρίση, με το αναγνωστικό κοινό να συρρικνώνεται χρόνο με το χρόνο ανησυχητικά περισσότερο, ενώ παράλληλα η ορατότητα και το popularity των χαρακτήρων από τα comics και πιο συγκεκριμένα των υπερηρώων σε Hollywood και τηλεόραση αυξάνεται με πρωτοφανείς ρυθμούς.

Είναι πια ξεπερασμένο σαν μέσο; Έχει ακόμα το στίγμα του nerd; Είναι ξεπερασμένο θέαμα ένας 35άρης παντρεμένος να πετάει πέρα δώθε με τα βρακιά του πάνω από τα παντελόνια; Μήπως ο κόσμος δεν ξέρει που να τα βρει πλέον τώρα που δεν πουλιούνται στα περίπτερα όπως κάποτε; Μήπως απλά είναι τόσο μπερδεμένοι οι τίτλοι μετά από 50-70 χρόνια εκδοτικής ιστορίας που τρομάζουν τους επίδοξους φανς που γούσταραν το Batman Returns και το Green Lantern (λέμε τώρα) και φοβούνται να βουτήξουν στα βαθιά; Μήπως τελικά απλά χρειάζονται περισσότερα εξώφυλλα με topless Ryan Reynolds;

Σε κάποιες από αυτές τις υποθέσεις (καλά, ίσως όχι στην τελευταία, δυστυχώς) φαίνεται να βασίστηκε η εταιρία DC Comics όταν αποφάσισε να βάλει τέρμα σε ΟΛΟΥΣ τους μηνιαίους τίτλους της και να ξεκινήσει από το μηδέν, ή μάλλον από το #1. Όλη η ιστορία των comics διαγράφεται και ‘reboot’άρει, λανσάρονται 52 ολοκαίνουριοι τίτλοι με τους δημοφιλείς της (και μη) χαρακτήρες, άλλοι γνώριμοι, άλλοι αλλαγμένοι ριζικά.

Ο Σούπερμαν δεν είναι πια παντρεμένος, όλοι οι χαρακτήρες ξανανιώνουν κατά 10 χρονάκια κ επιστρέφουν στα 20s τους για να είναι πιο προσβάσιμοι, χαρακτήρες επιστρέφουν στη ζωή, οι ανάπηροι ξαναπερπατάνε, οι λεπροί ξαναβγάζουν χέρια, η ιστορία των υπερηρώων συμπτύσσεται σε 5 μόλις χρόνια, και μόνο οι πιο βασικές και δημοφιλείς ιστορίες των τελευταίων δεκαετίων παραμένουν στο περιβόητο ‘continuity’.

Κάθε βδομάδα του Σεπτεμβρίου, η DC Comics βγάζει 13 νέους τίτλους και η επίλεκτη ομάδα ελλήνων geek bloggers είναι εδώ για να σχολιάσει και να σας προτείνει.

Roll Call:

@manolis / @dark_tyler / @georgethebeast / @dimitrisdx / @iliaskyriazis

Τους νέους τίτλους μπορείτε να τους βρείτε στα ελληνικά καταστήματα comics (Jemma Καλλιθέα-Πειραιά, Solaris και Relax Your Soul Comics στο κέντρο, Comicsworld στον Κορυδαλλό, Metropolis και Comics Cave στην Θεσσαλονίκη) και να τους αγοράσετε και διαβάσετε online στους υπολογιστές, τα iphone και τα ipad σας μέσα από τον επίσημο διανομέα της DC ‘Comixology’.

Η πρώτη εβδομάδα εδώ.

Δεν είναι ακριβώς αυτό που περίμενα.

*Με αφορμή το (πολύ ενδιαφέρον και λίγο αμφιλεγόμενο) κείμενο του Νίκου Δήμου -στο οποίο αναφέρεται και ο Ρίτσος: ΝΑΡΚΙΣΣΟΙ.

**Άσχετο αλλά και λίγο σχετικό, το ποστ του Public Enemy: Υπάρχει πιο εκνευριστικός καλλιτέχνης απ' τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα;

Έλεος δηλαδή. Δεν υπάρχουν πια τίμιοι και περήφανοι Θεσσαλονικείς να πάνε να του πουν να ξεκουμπιστεί από την ΠΟΛΗ ΜΑΣ στην οποία αφήνουμε μόνο όποιους θέλουμε εμείς; Δεν υπάρχουν πατριώτες να πάνε να του φωνάξουν "Έξω απ' τη Θεσσαλονίκη;" να του πουν  "ΦΩΤΗ ΚΟΥΒΕΛΗ ΦΥΓΕ ΑΠΟ ΔΩ, ΕΙΣΑΙ ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΣ, ΟΥΣΤ!!!";

Α, οκ. Υπάρχουν. Τα απομεινάρια των Αγανακτισμένων του Λευκού Πύργου...

[Καταπληκτικό βίντεο]

Εύγε συμπατριώτες! Τώρα χτυπήσατε τη ρίζα του καπιταλισμού και του Συστήματος, το χουντικό δεκανίκι με προβειά μετριοπαθούς και σκεπτόμενου ηγέτη της Ανανεωτικής Αριστεράς.

Συνεχίστε εσείς, μια χούφτα άνθρωποι, να κάνετε το επαναστατικό σας Face Control στην πόλη - σα να είναι τσιφλίκι σας η Θεσσαλονίκη- ενημερώστε ποιοι επιτρέπεται να έρχονται και ποιοι είναι ανεπιθύμητοι και εξαναγκάστε τους δεύτερους σε άτακτη φυγή απ' το χώρο, όπως κάνατε στη Ναυαρίνου. Ούτε μια μπουκιά να μη μπορέσουν να φάνε οι κωλοαθηναίοι, οι προδότες!

[via]

Ξεκινάω εγώ.

Η Έκτακτη Έκδοση

Ένα χρόνο νωρίτερα, είχα αφήσει το Λονδίνο κι είχα επιστρέψει για τα καλά στη Θεσσαλονίκη. Όμως μερικές συναρπαστικές, κοσμοϊστορικές προσωπικές εξελίξεις με έκαναν να ξαναγυρίσω στο Λονδίνο με την πρόφαση ενός μεταπτυχιακού.  

Ένα απ’ τα πρώτα μεσημέρια εκεί αποφασίσαμε τέσσερα άτομα να πάμε σινεμά στο Picadilly Circus. Φτάναμε έξω απ’ το σινεμά για να δούμε το Hedwig and the Angry Inch, όταν μας πήρε τηλέφωνο η Κατερίνα απ’ την Ελλάδα. Άρχισε να λέει κάτι τρελά: να φύγουμε απ’ το κέντρο, να προστατευτούμε, στην Αμερική γίνονται επιθέσεις, οι ειδήσεις λένε ότι το Λονδίνο ίσως να είναι ο επόμενος στόχος λόγω της συμμαχίας Μπους-Μπλερ, στη Νέα Υόρκη άνθρωποι πηδούν έξω απ’ τους Δίδυμους Πύργους και σκοτώνονται, αεροπλάνα καταστρέφουν το Πεντάγωνο, φωτιές παντού, καταστροφή. 

Δεν την πολυπιστέψαμε. Μπαίνοντας στο κτίριο για να πάρουμε τα ήδη προπληρωμένα εισιτήριά μας ρωτήσαμε έτσι εθιμοτυπικά τον ταμία: «Ακούσατε τίποτα για την Αμερική; Όχι ε;». Δεν το ρώτησα εγώ γιατί ντρεπόμουν, θα με πάρει για τρελό σκέφτηκα. Άλλωστε ποιοι θα τολμούσαν (και θα είχαν καταφέρει) να επιτεθούν στην Αμερική – οι εξωγήινοι; Δεν άκουσα την απάντησή του αλλά το βλέμμα του με φρίκαρε. Ήταν όλα αλήθεια.

Και τώρα;

Μπήκαμε να δούμε την ταινία.

Ως ο πιο φοβητσιάρης επέμεινα να καθίσουμε πίσω, ώστε αν ακουστεί κανένας θόρυβος να μπορέσουμε να βγούμε στα γρήγορα. Οι υπόλοιποι μου έκαναν τη χάρη και κάθισα στην έξω έξω θέση. Στην αρχή η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή και φανταζόμουν εικόνες καταστροφής: βόμβες έπεφταν στο κέντρο του Λονδίνου, αεροπλάνα συγκρούονταν στα κτίρια με τις φωτεινές διαφημιστικές πινακίδες, ένα σινεμά κατέρρεε και οι λιγοστοί τρελοί που είχαν είχαν το θράσος να βλέπουν ταινία ενώ ο κόσμος καιγόταν ανακαλύπτονταν μερικές μέρες αργότερα στα συντρίμια του κινηματογράφου. Ήταν όμως αργά. Οι τέσσερις φίλοι ήταν πλέον απανθρακωμένοι. 

Όμως το Hedwig and the Angry Inch ήταν ωραίο και διασκεδαστικό. Χρώματα, μουσική, γέλιο – σύντομα είχα ξεχάσει τα πάντα. Μέχρι που…

...στην μεγάλη σκηνή της αποκάλυψης του έργου, ο ντυμένος γυναίκα πρωταγωνιστής που είχε συνάψει δεσμό με νεαρό αποφασίζει να του εξομολογηθεί ότι δεν είναι πραγματική γυναίκα… Και το σκηνοθετικό τρυκ, μέχρι αυτός να καταφέρει να το ξεστομίσει, ήταν ο ήχος μιας βόμβας που πέφτει απ’ τον ουρανό. Ένα μακρινό «ΦΣΣΣ», που πλησίαζε, πλησίαζε, πλησίαζε και ετοιμαζόταν να προσκρούσει στο έδαφος και να προκαλέσει έκρηξη μεγατόνων. Eίπα απλά πανικόβλητος:

«Πάμε να φύγουμε! Βόμβα! Δεν ακούτε τη βόμβα που πλησιάζει;»
«Η ταινία είναι ρε Άρη, ηρέμησε», μου είπε ατάραχος ο Γιώργος.
«Κι αν δεν είναι η ταινία;»

Η βόμβα πλησίαζε. Οι εικόνες καταστροφής με τα σωστικά συνεργία να φτάνουν αργά γέμισαν ξανά το μυαλό μου. Το «ΦΣΣΣ» πλησίαζε κι άλλο. Κι άλλο. Κι άλλο.

ΜΠΟΥΜ!

Μου πήρε ώρα για να ηρεμήσω. Το ΜΠΟΥΜ ήταν όντως απ’ την ταινία, τώρα το ήξερα, του νεαρού του είχε έρθει κεραμίδα, κι εγώ όμως χρειαζόμουν κανα ποτάκι.

Κάποτε η ταινία τελείωσε, και έξω το Picadilly ήταν τελείως διαφορετικό απ’ ό,τι όταν είχαμε μπει, δυο ώρες πριν.

Τώρα ήταν σχεδόν άδειο, ελάχιστος κόσμος κυκλοφορούσε στους δρόμους – και όσοι λιγοστοί υπήρχαν έτρεχαν αριστερά και δεξιά σαν ζαλισμένα κοτόπουλα. Κοιτούσαν, όπως και μεις ψηλά. Και τρόμαζαν με το κάθε (προγραμματισμένης πτήσης) αεροπλάνο που εντόπιζαν στον ουρανό.

«Έκτακτη έκδοση», φώναζαν όσοι πωλητές εφημερίδων είχαν μείνει στη θέση τους - πουλούσαν το έκτακτο φύλλο της Evening Standard, το πρωτοσέλιδο της οποίας ούρλιαζε λέξεις όπως WAR και DISASTER και είχε τις πρώτες φωτογραφίες των κατεστραμμένων Δίδυμων Πύργων.

Την ίδια στιγμή ανοίγαμε τα κινητά μας και ακούγαμε εξωφρενικά τρομοκρατημένα μηνύματα απ’ τις μαμάδες μας που έλεγαν πάνω κάτω να τσακιστούμε να φύγουμε απ’ το κέντρο και να χωθούμε σε κανένα καταφύγιο. Ξανακοίταξα τον ουρανό. Κάθε ήχος με τρόμαζε, οι περαστικοί ούρλιαζαν στα κινητά τους συγκεχυμένες πληροφορίες περί επικείμενου βομβαρδισμού του Picadilly Circus, του μέρους όπου βρισκόμασταν.

Οι υπόλοιποι επέμειναν να πάρουμε το λεωφορείο (και όχι ένα ταξί που θα μας απομάκρυνε άμεσα απ’ το κέντρο) και επιπροσθέτωνς, λες και θέλαν να παίξουν με τα νεύρα του Υποχόνδριου Φοβητσιάρη, με πήγαν στη Shaftesbury Avenue για να βρούμε ένα McDonalds και μετά να περιμένουμε στην ουρά κιεγώδεξερωπόσηώρα. Κάποτε φτάσαμε σπίτι και βάλαμε την τηλεόραση για τα νέα -και δεν την κλείσαμε καθόλου όλη μέρα... 

Ήμουν ένα μάτσο νευρώσεις τότε. Ήμουν όμως και φρεσκοερωτευμένος – ξεκινούσα μια νέα ζωή σε μια πόλη που αγαπούσα. Δεν είχα ιδέα τι θα έκανα στη ζωή μου – αν θα ήμουν ζωντανός και υγιής δέκα χρόνια αργότερα, αν θα εξασκούσα το επάγγελμα που σπούδαζα τότε, αν θα έγραφα ποτέ τα βιβλία που ονειρευόμουν, αν θα είχα μόνιμο ίντερνετ στο σπίτι (μεγάλος μου καημός τότε!), αν η φρέσκια σχέση θα άντεχε στο χρόνο.

Όλα έγιναν και όλα άντεξαν – εκτός απ’ τις νευρώσεις που με εγκατέλειψαν απηυδησμένες.

Και βρίσκομαι ακόμα στη ζωή, χαλαρός και ευτυχισμένος και γεμάτος - ακριβώς δέκα χρόνια μετά...

(Εσείς τι κάνατε τότε;)

Ο Νίκος Τσιαμτσίκας ήταν κάποτε μεγάλο όνομα στα λαϊκά δελτία του Ευαγγελάτου. Πήγαινε στις λαϊκές και τσακωνόταν, πήγαινε στα βενζινάδικα και τσακωνόταν, ανακάλυπτε ελλατωματικά ή επικίνδυνα για τον ψυχισμό των παιδιών προϊόντα - και έβγαινε στην τηλεόραση με μια έκφραση αηδίας κραδαίνοντάς τα στον αέρα και καταγγέλοντάς τα.

Σήμερα του φταίνε κάτι φραντζόλες.

Ό,τι και να είχαν οι φραντζόλες κάποτε θα τις νοσταλγήσουμε - θα λέμε, τότε που δεν πληρώναμε έκτακτη εισφορά και για τις φραντζόλες μας...

*Δείτε επίσης: Ο Νίκος Τσιαμτσίκας και το πρόστυχο στυλό - dildo που απειλεί τα παιδιά μας.

Στο σημερινό βίντεο όμως, ο Κώστας Μιναρετζής έγινε το τιμώμενο πρόσωπο της ίδιας του της εκπομπής -In and Out of the City- διοργανώνοντας ένα φινετσάτο, αξιοζήλευτο πάρτι γενεθλίων.

[Τύφλα να 'χει το Studio 54 και τα πάρτι του Warhol.]

Happy Belated Birthday!

[via newsweek]

(Θέλω κι εγώ να μου σχεδιάσει κάποιος έτσι τα βιβλία που διάβασα!)

Καλή σχολική χρονιά...

Επτά παλιά εξώφυλλα

Και το αγαπημένο μου τραγούδι τους

Οι Suede συνόδευσαν την εφηβεία ή τη νεότητα πολλών γιατί (πέρα απ' το hype, τις συνεντεύξεις, το μυστήριο) έφτιαχναν καλή μουσική.

Μια συναυλία τους στο Astoria του Λονδίνου (μόνο για τα μέλη του fan club - δε θυμάμαι πώς μπήκαμε ενώ δεν ήμασταν μέλη) ήταν η πρώτη φορά που τους είδα. Η δεύτερη όταν με τον Χρήστο πήγαμε στο δισκάδικο HMV της Oxford Street, όταν βγήκε ο δίσκος τους Head Music, τη μέρα των γενεθλίων μου το '99, και τον υπέγραφαν - μάλιστα τραβήξαμε το συμβάν με βιντεοκάμερα και αναρωτιέμαι πού είναι η κασέτα.

Με δυσκολία επιλέγω ένα αγαπημένο μου τραγούδι τους, το Everything Will Flow.

Είναι μια υπέροχη σύνθεση, αυτό που κυρίως όμως με γαληνεύει και με κάνει να νιώθω όμορφα είναι οι στίχοι - όταν βομβαρδίζεσαι με γκρίνια και με τα άσχημα της ζωής, το να ακούσεις το Everything Will Flow είναι μια πράξη ψυχοθεραπείας.

Θα ζηλέψω αν το παίξουν απόψε.

[+] Και ένα απ' τα αγαπημένα μου ρεμίξ

Κατά σύμπτωση πάλι το Everything Will Flow, στο φανταστικό ρεμίξ του Rollo. Η άλλη πλευρά του νομίσματος είναι το ίδιο αισιόδοξη αλλά και μελωδικά χορευτικό.

Θα το φάω όλο!

Νέες αφίξεις στα Κιούρκα. Παρόλες τις συνεχείς στειρώσεις μία επισκέπτρια γάτα εμφάνισε δύο μικρούτσικα γατάκια που παλεύουν από τώρα για την επιβίωση. Όταν βγαίνει το κοινό συσσίτιο, ορμάνε και διώχνουν γάτους εικοσαπλάσιους σε μέγεθος, ενώ αγκαλιάζουν το πιάτο για να δείξουν ότι τους ανήκει...

Είναι η νέα ζωή που ήρθε να δώσει καινούργια κίνητρα στους κουρασμένους εμάς. Δεν ξέρουν από Κρίση αυτά. Πεινάνε!

POSTED BY NIKOS DIMOU AT THURSDAY, SEPTEMBER 08, 2011

-------------------------------------------------------------------------------------------

encore:

Καλή Κυριακή :)

Αγαπημένο έργο τέχνης;

"Mujer Y El Pajaro" του J. Miro, γιατί συνεχώς με ανατρέπει αφού δεν μπορώ να διακρίνω την Τέχνη εκεί που οι υπόλοιποι αναστενάζουν απο δέος.

Αγαπημένο βιβλίο;

Αρκετά, μα άν πρέπει να ξεχωρίσω ένα, αυτό είναι "Η Παρακμή Των Σκληρών" του Άγγελου Τερζάκη.

Ατμόσφαιρα, ανατροπές και σοβαρότατες αναζητήσεις βρίσκονται στις σελίδες του.

Αγαπημένο βιντεοκλίπ;

Αγαπημένο βίντεο το "I Lived On The Moon" απο τους Kwoon. Καθηλωτικά animations και συγκινητικό.

Αγαπημένα site στο ίντερνετ;

Youtube για τους ευνόητους λόγους, Mic.gr για ενημέρωση

και Noiz.gr για παζάρεμα μουσικών εργαλείων.

Αγαπημένη ταινία;

"Amores Perros" του A. G. Inarritu... Γιατί ήταν η πρώτη ταινία που είδα σε ισπανικό κινηματογράφο και τις οποίας τους διαλόγους καταλάβαινα.

Εκτός του ότι είναι και ταινιάρα απο μόνη της φυσικά.

Αγαπημένος δίσκος;

Το "...and he just pointed to the sky" απο Peder. Το soundtrack μιας ολόκληρης ζωής. Αριστούργημα.

Κάτι άλλο αγαπημένο;

Το Χόρτο του Πηλίου. Στο χωριό "Χόρτο" αναφέρομαι, μην

πάει αλλού το μυαλό σας...

*Πάνω, η μουσική του Cayetano.

**Λάιβ, μαζί με τη μπάντα του στο φεστιβάλ REWORKS της Θεσσαλονίκης, το Σάββατο 17/9.

Σίγουρα νομίζει ότι είναι πολύ κουλ αυτή η κοπέλα που φωτογραφίζεται σε μια ροκ πόζα πιστεύοντας προφανώς ότι βρίσκεται στην πλάκα που είναι αφιερωμένη στον τραγουδιστή των KISS Gene Simmons.

Αγνοεί όμως την ορθογραφία του ονόματος και μια φίλη της στο Facebook αναγκάζεται να την προσγειώσει...

Πριν πούμε για τη ΜΚΟ Σπείρα Σπείρα ας πω ότι το πιο συναρπαστικό της λίστας είναι το ότι ο «Μορφωτικός Σύλλογος της Κάτω Γαρούνας» πήρε 30.000 ευρώ επιχορήγηση, ενώ και ο «Πολιτιστικός Σύλλογος της Άνω Γαρούνας» πήρε ακριβώς το ίδιο ποσό! (Δεν έμεινε παραπονεμένη λοιπόν ούτε η Άνω ούτε η Κάτω Γαρούνα...)

Επίσς όπως διαβάζω στο Βήμα επιχορηγήθηκαν: η ΜΚΟ «Άγιος Μάξιμος ο Γραικός» με 150.000 ευρώ, το «Κέντρο Αγάπης Ελευσίνας» με 30.000 ευρώ, Οι «Νηφάλιοι» με 150.000 ευρώ, ο «Κορμοράνος» με 54.600 ευρώ, η «Ευτοκία – Σωματείο Προαγωγής Φυσικού Τοκετού με 30.000 ευρώ, το «Government to you» με 30.000 ευρώ , ενώ με 25.000 ευρώ το «Χοροστάσι», το «Περιβόλι της γιαγιάς» , ο «Γηπαετός ο Πωγωνοφόρος», το «Πολυθέαμα Κρόκο και Λίνο», η οργάνωση «Τόποι, Μύθοι, Άθλοι Ηρακλή», αλλά και ο «Ειδικός Φορέας Θερμοκηπιακής Ντομάτας Σκάλας», «Ακροποδητί» με 25.000 ευρώ, ο «Σόλων για την Σύνθεση και τον Οικολογικό Πολιτισμό στον 21ο Αιώνα» με 120.000 ευρώ, η αμφιλεγόμενη «Αλληλεγγύη» (της Εκκλησίας της Ελλάδος) με 125.000 ευρώ, ο «Ειδικός Φορέας Ποιότητας Εσπεριδοειδών Τρινάσου» με 25.000 ευρώ, ο «Φούρνος Πολυδύναμο Δίκτυο Επικοινωνίας» με 75.000 ευρώ κ.ά.

Το μόνο που ξεπερνάει βέβαια την Άνω και Κάτω Γαρούνα (αλλά και τον «Ειδικό Φορέα Θερμοκηπιακής Ντομάτας Σκάλας») είναι η επιχορήγηση στη ΜΚΟ του Σταμάτη Κραουνάκη. Αν δεν το γνωρίζατε -και κανείς μας δεν το γνώριζε- η ομάδα Σπείρα-Σπείρα που κάνει μαζί με το συνθέτη συναυλίες και εμφανίσεις σε μαγαζιά δεν είναι μια μουσική, άντε και θεατρική ομάδα.

Όχι!

Είναι Μη Κυβερνητική Οργάνωση. Και ως τέτοια ευεργετήθηκε απ' την Κυβέρνηση Καραμανλή με, ούτε λίγο ούτε πολύ, 250.000 ευρώ!

Μέσα σε δύο χρόνια - 250.000 ευρώ! Για ποιον άραγε λόγο; Δούλευαν αφιλοκερδώς και χρειάζονταν το κράτος για να τους πληρώνει; Δεν έπαιρναν χρήματα απ' τις εισπράξεις των παραστάσεων και των συναυλιών; Επιδότηση ανέργων (με τόσα πολλά χρήματα;)

Όλο αυτό βέβαια γίνεται αρκετά ενοχλητικό αν συνδυαστεί με μερικά πράγματα:

Εκλέγεται ο Καραμανλής και βάζει τον εαυτό του Υπουργό Πολιτισμού. Ο Κραουνάκης μιλά στην Ελευθεροτυπία με κολακευτικά λόγια για το γεγονός. Αργότερα αναφέρεται στην Νατάσα Καραμανλή με τα καλύτερα λόγια. Όσο είναι κυβέρνηση ο Καραμανλής (και καθώς με την κακοδιαχείριση και την αδράνειά του οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια τη χώρα στην οικονομική καταστροφή) ο Κραουνάκης τα βρίσκει όλα καλά.

Δεν αγανακτεί με την Κυβέρνηση, δεν γκρινιάζει που το κράτος σπαταλά χρήματα σε "ΜΚΟ" σα να μην υπάρχει αύριο, δεν ενοχλείται και πάρα πολύ με κάτι. (Στο ίδιο μήκος κύματος, κατά σύμπτωση και ο Λάκης Λαζόπουλος.)

Μετά την πτώση του Καραμανλή και την άνοδο του Παπανδρέου, ο Σταμάτης Κραουνάκης είναι τρομακτικά εξοργισμένος και όλο και συχνότερα υπενθυμίζει ότι αυτός ψηφίζει ΚΚΕ, όλο και συχνότερα είναι θυμωμένος με αυτή τη χούντα που μας κυβερνά, όλο και συχνότερα βγαίνει στις τελευταίες κουτσομπολίστικες εκπομπές και τον πιάνει αμόκ.

Με αποκορύφωμα φυσικά την περίοδο των Αγανακτισμένων, το τραγούδι Κατσαρόλα, τα ντουέτα με το Λαζόπουλο, τις μελοδραματικές δηλώσεις.

Δε σχετίζονται όλα μεταξύ τους - και εξάλλου μετά το τέλος της διακυβέρνησης Καραμανλή και με τους λάθος χειρισμούς της τωρινής που χειροτέρεψε την κρίση ήρθε στο φως το πόσο χάλια ήμασταν οικονομικά.

Όμως πόσο ειρωνικό είναι το να ακους το τραγούδι της "Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης" Σπείρα Σπείρα, "Τα λεφτά"!. Τα λεφτά τα λεφτά, τα μπικικίνια, κι όμως η πορτοφόλα της Σπείρας άνοιγε διάπλατα -και καλά έκανε αφού ο Καραμανλής τα έδινε- και απορροφούσε εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ χωρίς πρόβλημα. Τότε που το κράτος δούλευε σωστά. Τότε που δε διαμαρτυρόμασταν και δεν αγανακτούσαμε για τίποτα.

Τα Λεφτά (υπήρχαν; Και πού πήγαν;)

-------------------------------------------------------------------------------------------

+ Μερικά σχόλια (απ' το παραπολιτική)

από α.

Παραλείψατε να σημειώσετε πως ο κος Κρσαουνάκης όλως συμπτωματικώς, "αγανάκτησε" την ίδια εποχή που βγήκε στην κυκλοφορία το νέο του άλμπουμ με τον Δ. Μητροπάνο και μετά το ξέχασε. Το οποίο άλμπουμ επίσης παρουσίασε στην πλήρη αγανακτήσεως εκπομπή του άλλου μεγάλου αγωνιστή Λ.Λαζόπουλου, χωρίς να επισημάνει κανένας ότι πρόκειται για έμμεση διαφήμιση. Επίσης κανείς δεν επισήμανε πως ο κος Κρ., ενώ κάθε φορά στις εκλογές μας ενημερώνει (χωρίς να ερωτηθεί) πως ψηφίζει ΚΚΕ (...), δεν "αγανάκτησε" και δεν είχε κανένα πρόβλημα όταν επί ΝΔ ήταν στο Φεστιβάλ Αθηνών, έκανε την επιμέλεια του Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσ/νίκης, και είχε εκπομπή και στην ΕΡΤ, την οποία καταλάβαινε μόνο αυτός και οι φίλοι του. Και μετά "ξανααγανακτούσε" και φήφιζε ΚΚΕ και κατήγγειλε το Μνήμονιο που μας "εξαθλιώνει".

από β.

Δεκεμβρης 2010, δηλωση Κραουνακη: "Εκτιμω τον Παπανδρεου, τον Γερουλανο και την Μπακογιαννη". Λιγο αργοτερα: "Σιχαινομαι τον Σαμαρα και τον Παπανδρεου". (Φραγκα γιοκ, δηλαδη)
Χαιρετω τον ανεξαρτητο επαναστατη Κραουνακη, που τραγουδουσε στη γιορτη της Νατασσας ενωπιον της ιδιας και των φιλεναδων της! Τελικα, η σωτηρια της ψυχης ειναι πολυ μεγαλο πραγμα...

+ Μερικά σχόλια (απ' το buzz)

από cocteau_twin
" Αρκετοί ήταν οι καλλιτέχνες που, παρόντες στην παρουσίαση, άκουσαν για το σφίξιμο στο ζωνάρι του Φεστιβάλ Αθηνών. Ο Σταμάτης Κραουνάκης εκπροσώπησε ένα κοινό αίσθημα οργής. «Τα λεφτά που δίνει η κυβέρνηση για τη Eurovision είναι απαράδεκτα. Για λόγους εθνικής αξιοπρέπειας, να υπογράψουμε ότι δεν θέλουμε να συμμετάσχει φέτος η Ελλάδα», φώναξε εισπράττοντας επευφημίες. " http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=144504

Πάντα κάποιος άλλος πρέπει να... σφίξει το ζωνάρι.

από gerasimos

Εμπρός για την Κραουνοβίζιον.

από cinto

Ας συγχωνευτεί τουλάχιστον με τον Μαρμαρινό!

-------------------------------------------------------------------------------------------

Υπόσχομαι ένα ποστ με τις μουσικές του Κραουνάκη (που, μαζί με το Σαββόπουλο, είναι ο αγαπημένος μου εν ζωή Έλληνας συνθέτης), γιατί είναι κρίμα να γίνεται ποστ μόνο για τέτοιους λόγους...

Επιπλέοντας νωχελικά - και τρομακτικά. 

Αγαπημένο έργο τέχνης;

Η συσκευασία της σούπας "Campbell 's" από τον Andy Warhol. Η αιτία που σπούδασα γραφιστική.

Aγαπημένα site;

Το eBay.com (εδώ και μια δεκαετία ψωνίζω από αυτό τα πάντα, από δίσκους μέχρι ρούχα), το juno.co.uk (για 12ιντσα, 7ιντσα ή albums βινυλίου) και το νεοσύστατο ιντερνετικό ραδιόφωνο manstaradio.gr, ένα όνειρο χρόνων που έγινε πραγματικότητα, ο τρόπος να εκφράσω την αγάπη μου για την μουσική χωρίς playlists και επιχειρηματικά καπέλα, μόνο με την συμβολή ταλαντούχων φίλων του χώρου που εκτιμώ.

Aγαπημένο βιβλίο;

Διακινδυνεύοντας συγκρίσεις με τον Mark Chapman (και για να μην πω τα 'Βιβλία Του Αίματος' του Clive Barker και θεωρηθεί άκυρο γιατί είναι 6 - lol) θα πω τον 'Φύλακα Στην Σίκαλη' του J.D.Salinger.

Eκτός του ότι το λάτρεψα σαν πιτσιρικάς, όσο μεγάλωνα τόσο περισσότερες φορές έπιανα τον εαυτό μου να σκέφτεται για ανθρώπους γύρω μου: κάλπικος - κάτι που προφανώς έχει να κάνει με την ηθική, ειδικά στα επαγγέλματα που σχετίζονται με την μουσική.

Αγαπημένο βιντεοκλίπ;

Το 'Being Boring' των Pet Shop Boys - όπως επίσης για καμιά διακοσαριά ανθρώπους που ξέρω. Γιατί όταν το έβλεπα στα 20 μελαγχολούσα σκεφτόμενος πως θα αισθάνομαι στα 40 και, γαμώτο, είχα δίκιο!
ps: και φυσικά για την γεμάτη δροσιά, ομορφιά και νιάτα σκηνοθεσία του Bruce Weber.

Αγαπημένη ταινία;

Παλιότερα θα έλεγα το 'Επικίνδυνες Σχέσεις' του Stephen Frears αλλά τελευταία (νομίζω πως) κατέληξα στο 'Blade Runner' του Ridley Scott.

Για την φουτουριστική της ατμόσφαιρα, για την ποιητική της μελαγχολία, για το soundtrack του Vangelis, γιατί λατρεύω τον Philip Dick.

Αγαπημένος δίσκος;

Αυτό είναι το μόνο πράγμα που δεν αλλάζει μέσα μου από το 1982. Το "Upstairs At Eric 's" των Yazoo. Όταν ήμουν στην εφηβεία το παρατσούκλι μου ήταν Yazoo-βιος και με το πρώτο album του Vince Clarke και της Alison Moyet έχω κλάψει, έχω χορέψει, έχω ερωτευτεί, έχω τρακάρει (ενώ το άκουγα στο mp3 player μου, true story) και ξαναγυρνάω σ' αυτό υπερβολικά συχνά, πότε ανακαλύπτοντας καινούργια πράγματα, πότε σαν καταφύγιο και πότε σαν χρονοκάπσουλα που με ταξιδεύει πίσω σ' εκείνη την εποχή.

Κάτι άλλο αγαπημένο;

Η οικογένειά μου. Αν και δεν έχω χειρότερο απ' το τρίπτυχο πατρίς-θρησκεία-οικογένεια, η αλήθεια και η ουσία της ύπαρξής μου βρίσκεται στα παιδιά και την γυναίκα μου.

*Ο Μανώλης θα παίξει στο REWORKS FESTIVAL της Θεσσαλονίκης, πριν και μετά τους Hercules and Love Affair την Παρασκευή 16/9.

Ας ξεκινήσουμε τελείως σοβαρά. Ο Βασίλης Ραφαηλίδης εξηγεί σε δύο λεπτά την κατάσταση της Ελλάδας. Προφητικός και καίριος - πριν από 12 χρόνια.

Το Βασίλη Ραφαηλίδη τον έβλεπα στην τηλεόραση. Τσακωνόταν. Συνέχεια. Και συχνά κάποιοι τον καλούσαν, όχι τόσο γιατί πίστευαν στο μυαλό του (ήταν ένας απ' τους μεγάλους διανοητές της εποχής του) αλλά για να τον κουρντίσουν.

Τον κούρντιζαν και περίμεναν την έκρηξη. Και η έκρηξη ερχόταν. Συμφωνούσα σχεδόν με όλα όσα έλεγε - αλλά ταυτόχρονα γελούσα. Τα έχωνε τόσο χοντρά, και είχε τέτοιο κατεδαφιστικό χιούμορ που ήταν τελείως εθιστικός.

"Κόψτε τον, κόψτε τον" έλεγε μερικές φορές στον παρουσιαστή δείχνοντας τον αντίπαλό του - που μπορεί να ήταν κάποιος παλαιοημερολογίτης, κάποιος ακροδεξιός, ή κάποιος με συντηρητικές απόψεις, εννοώντας βγάλτε τον απ' τον αέρα. "Κόψτε τον", ξανάλεγε κάνοντας πως έκοβε στον αέρα μ' ένα αόρατο ψαλίδι, "ο άνθρωπος είναι ψυχοπαθής, κόψτε τον".

Σε πολλές εκπομπές έπαιζε το ρόλο της Λιάνας Κανέλλη ή του Π. Χατζηστεφάνου (ωρολογιακή βόμβα που θα εκραγεί κι όποιον πάρει ο χάρος), πράγμα που σημαίνει ότι ήταν εύκολο να παρεξηγηθεί, όπως κι ο Χατζηστεφάνου, και στο τέλος να μείνει το χάπενινγκ και όχι η σκέψη.

Θα περνούσε κάποιος καιρός μέχρι να μάθω ποιος πραγματικά ήταν ο Ραφαηλίδης -όχι ο καλεσμένος του New Channel, της Ράγιου και της υπόλοιπης σάρας και μάρας-, ο διανοούμενος και κριτικός κινηματογράφου Ραφαηλίδης. Και χρόνια μετά (λίγο καιρό πριν το θάνατό του) θα είχα τη χαρά να τον γνωρίσω και προσωπικά, για λίγο.

Για κάποιο λόγο (τηλεθέασης) συχνά τον έβγαζαν με τον Πλεύρη, τον πατέρα. Ας πούμε δείτε αυτό:

Τι δουλειά είχε να καλεί ο Νάσος Αθανασίου τον Πλεύρη με τις ναζιστικές απόψεις; Την ίδια που είχε και ο Μανώλης Καψής που σε κάποια στιγμή δηλώνει έκπληκτος (!) ότι "διάλογος δε μπορεί να γίνει μεταξύ σας".

....................................................................................................................

Κάποτε θα κάνω αφιέρωμα στον διανοητή Ραφαηλίδη, όμως ψάχνοντας στο YouTube βρήκα μόνο τρασιές. Αλλά ήθελε και πήγαινε, τι να κάνουμε; Απ' ό,τι είχα καταλάβει διασκέδαζε τρομερά - όπως κάποιος φιλόσοφος έβλεπε Τόλμη και Γοητεία για να ξεκουράσει το μυαλό του, κι όπως ο Μίκης Θεοδωράκης έβλεπε Λάμψη, ο Ραφαηλίδης αρέσκονταν στο να πηγαίνει σε εκπομπές και να τσακώνεται. Απολύτως δεκτό.

Το καλύτερο (παύλα χειρότερο) που βρήκα είναι μια εκπομπή του Τριανταφυλλόπουλου για τους παπάδες, υπολογίζω 1998. Είναι σχεδόν ιστορική και έχει πλάκα, τώρα καλοκαίρι που είναι, αν έχετε κάποιο ελεύθερο χρόνο δείτε την...

Είναι από την περίοδο που ο Μάκης κατέγραφε με κρυφές κάμερες γελοιότητες σε μοναστήρια κι εκκλησίες. Αξέχαστη θα μου μείνει η σκηνή με κάποιον που ανέμιζε το ράσο του και τραγουδούσε "Είμαι γυναί-κα! Είμαι γυναί-κα"...

*Το λήμμα της Βικιπαίδειας για τον Βασίλη Ραφαηλίδη.

[via buzz -> via stassa ]

!

Γράφει ο Κ.Χ.

(...) Η διαφωνία "πάτησε δεν πάτησε ο άνθρωπος στο φεγγάρι" κράτησε για πολλά χρόνια, μέχρι που πρόσφατα έκανε την εμφάνισή του ένα βίντεο ντοκουμέντο που φιλοδοξούσε να δώσει τέλος στην αμφισβήτηση!

Σήμερα, 4 ολόκληρες δεκαετίες μετά, μία σειρά από φωτογραφίες του δορυφόρου Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO) που βρίσκεται σε τροχιά στην Σελήνη και την εξερευνά από το 2009, έρχεται να εξαφανίσει κάθε αμφιβολία και για τις αποστολές "Απόλλων" 12, 14 και 17!

Καταιγισμός "ντοκουμέντων" από τη NASA!

Αν και ανήκω σε εκείνους που πιστεύουν πως το 1969 ο αστροναύτης Νιλ Άρμστρονγκ όντως ήταν ο πρώτος άνθρωπος που περπάτησε πάνω στη Σελήνη, ομολογώ ότι μου δημιουργεί έναν προβληματισμό ο καταιγισμός "αποδείξεων" με τις οποίες μας "βομβαρδίζει" η NASA τα τελευταία δύο χρόνια!

Δηλαδή μετά από 40 χρόνια έντονης αμφισβήτησης, ξαφνικά εμφανίστηκαν όλα εκείνα τα ντοκουμέντα που αποδεικνύουν περίτρανα ότι οι άνθρωποι (και συγκεκριμένα οι αμερικανοί για να μην ξεχνιόμαστε) κατάφεραν πράγματι να πατήσουν στο φεγγάρι! Αναρωτιέμαι επίσης αν όσοι αμφισβητούν το γεγονός, θα επηρεαστούν έστω και στο ελάχιστο από τα νέα ντοκουμέντα!

Πέρα από την παραπάνω παρατήρηση πάντως, αξίζει να δείτε με τα μάτια σας τα "ίχνη των αστροναυτών στη Σελήνη" στο βίντεο που ακολουθεί.

Κώστας Χαρδαβέλλας

[Πάνω, η αγαπημένη μου λεπτομέρεια: το γλυκύτατο "Βρίσκεστε εδώ"]

*Στο Buzz, όπου και έμαθα για το άρθρο υπήρχαν και μερικά σχόλια που παραθέτω:

• από dytistonniptiron
  M' αρέσει που σχεδόν αδυνατεί ο Χαρδαβέλλας να γράψει μια πρόταση χωρίς να κοτσάρει και ένα θαυμαστικό!
  
  • από Vagelford
    λολ
  • από dytistonniptiron
    Όοοχι, το σωστό είναι:
    λολ!
  • από akindynos
    Μπορεί να μοιάζει με θαυμαστικό, ωστόσο πρόκειται για αντιστήριγμα, προκειμένου να μην καταρρεύσει η νοηματοσυνάρτηση υπό το βάρος τόσων δευτερευσών προτάσεων!

• από cinto
  Εκτός από τα θαυμαστικά, χρησιμοποιεί με τον ίδιο "οίστρο" και τα εισαγωγικά! 
  Στην "κυριολεξία", μας "κακομαθαίνει"!
  
  • από Auslaender
    "μας"
  • από cinto
    "Μέα κούλπα", δεν έχω μάθει ακόμα όλα τα "κόλπα"!
• από gerasimos
  Κοροϊδεύετε εσείς αλλά αν δεν ήταν οι Αμερικανοί να χρονομεταφέρουν πεζοναύτες την κρίσιμη στιγμή δεν θα είχαν κερδίσει οι αρχαίοι ημών πρόγονοι τη μάχη του Μαραθώνα και σήμερα θα ήμασταν σαν τα τούρκικα σίριαλ που βλέπουμε στην τηλεόραση.
  
  • από dytistonniptiron
    rofl lol κλπ. Έριξα και τρελό γέλιο με τα σχόλια, ή μάλλον: "έριξα" και "τρελό" γέλιο με τα "σχόλια"!
    +εντελώς τυχαία έπεσα πάνω σ' αυτή την επιφυλλίδα του Μπουκάλα σχετικά (2009)

--------------------------------------------------------------------------------------------

[+] Βρίσκεστε εδώ: Μάθετε Ιστορία απ' την Τηλεόραση!

Σε δύο μέρη.

Σκηνοθεσία: Κεχαγιάς Βασίλης
Φωτογραφία: Κωσταβασίλης Χρήστος
Μοντάζ: Παπαποστόλου Γιάννης , Κεχαγιάς Βασίλης
Ερμηνευτές: Μεβουλιώτης Μάριος , Μοσχοβάκου Πέπη , Μόχλας Γιάννης ,Γκουτινάκης Αλέξης , Παπαδόπουλος Αναστάσης , Ράντη Ν. , Αϊβαζίδης Μ.
Ήχος: Ζέλκας Βαγγέλης
Παραγωγή: N ORASIS , ΟΠΤΙΚΟΑΚΟΥΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΕΣ
Μουσική: Καντάρης Παύλος , Παυλίδης Παύλος , DJ Dim

Το νέο της Gaga 'You and I' μου κάθησε στο λαιμό, και έγραψα κι ένα ποστ για να κατακρεουργήσω το βίντεοκλίπ του. Είναι μια ψευτοκάντριροκ βλακεία, αλλά αυτό το ρεμίξ απ' τους Wild Beast το κάνει να μοιάζει ξαφνικά με μια χαρά κομμάτι.

Μα πώς το κατάφεραν αυτό!, ίσως να αναρωτιέστε. Απλό: Έβαλαν ωραία μουσική και έκοψαν σχεδόν όλα τα σημεία που τραγουδούσε η Gaga.

θενκς @kbougas

Το βασικότερο επίτευγμά του; Έγραψε τον Κυνόδοντα. Και δεν υπογράφει απλώς το σενάριο του Κυνόδοντα (μαζί πάντα με τον Λάνθιμο) αλλά και των Άλπεων που συζητήθηκαν τρομερά -και κυρίως θετικά- τις προηγούμενες ημέρες στο Φεστιβάλ της Βενετίας. [Update: Κέρδισε και το Βραβείο Σεναρίου.]

Ο Φιλίππου, που δουλεύει ως κειμενογράφος σε διαφημιστική, έχει γράψει (εκτός από εξωφρενικά τέλεια σενάρια) δημοσιογραφικά κείμενα και ένα βιβλίο με τίτλο «Κάποιος μιλάει μόνος του κρατώντας ένα ποτήρι γάλα». Στις 15 ΜΕΡΕΣ παίρνει συνεντεύξεις διαφορετικές - που μου θυμίζουν συνεντεύξεις ποταμούς στο Interview επί Warhol.

"Μιλήστε μου γενικά και για διάφορα θέματα", λέει στους απροσδόκητους καλεσμένους του (απ' τον Σπύρο Μπιμπίλα μέχρι τον Δημήτρη Μητροπάνο). Και αυτοί μιλούν για μια ολόκληρη σελίδα. Κανονικά δε χρειάζεται να τους ρωτήσει τίποτα άλλο, για την τιμή των όπλων κάνει μια τελευταία, συχνά άσχετη ερώτηση. Και μετά, εκεί που μπαίνει το βιογραφικό του συνεντευξιαζόμενου (περι)γράφει μια διαφορετική, υποθετική ζωή.

Τόσο εξωφρενικά επινοημένη - κι όμως, πολλοί γράφουν σχόλια που δείχνουν πως δεν έπιασαν ούτε το χιούμορ, ούτε την παιχνιδιάρικη υφή της συνέντευξης (θυμάμαι στη συνέντευξη του Σερβετάλη μπερδέυτηκαν με την υποτιθέμενη ηλικία του, στη συνέντευξη του Φρέντζου κόλλησαν στο αν είχαν Φυσική στην Δεύτερη Δέσμη και κάτι τέτοια). Είναι ένα παρανοϊκό ανάγνωσμα η στήλη 15 ΜΕΡΕΣ. Ιδιαίτερες, μυθιστορηματικές αλλά τελείως αληθινές συνεντεύξεις από ένα μάστορα της weird γραφής, έναν σεναριογράφο που κάνει την διεθνή καριέρα που ονειρευόμουν όταν ήμουν μικρός.

Τον ζηλεύω φριχτά.

[+]

Διαβάστε τις τέσσερις συνεντεύξεις που πήρε μέχρι στιγμής στις 15 ΜΕΡΕΣ, για τις οποίες συναντά ανθρώπους που του λένε ιστορίες...

1. Η σουρεαλιστική ζωή του Σπύρου Μπιμπίλα.

2. Ο ήρεμος κύριος Δημήτρης Μητροπάνος.

3. Ο κύριος Άρης Σερβετάλης μιλάει σιγά.

4. Η κυρία Αμαλία Μουτούση αγαπάει πολύ τα παγωτά.

[++]

Μια συνέντευξη του ίδιου του Ευθύμη Φιλίππου που ρίχνει λίγο φως στη μυστηριώδη του ύπαρξη...

ΟΙ ΑΘΗΝΑΙΟΙ - ΕΥΘΥΜΗΣ ΦΙΛΙΠΠΟΥ.

(έργο του John Waters)

DiChatz0707 ☏ ✂ ✆ ✈ ✉ ✎ ☼ ☂ ☃ ☁ Τι παιχτηκε με τη #lifo ρε σεις; Γιατι trendαρει παγκοσμίως;

Να τι παίχτηκε:

Razzmatazz1982 Στην Αθηνα λατρευω την αποκοσμη ομορφια της μπιχλας και την διεγερση που προκαλει ο φοβος στις κακοφημες συνοικιες

steliott Στην Αθήνα μου αρέσει η μυρωδιά κάτουρου στην Ομόνοια, οι άνεργοι φίλοι μου & η Kunsthalle #lifo

some_chrs Στην Αθήνα μ'αρέσουν τα καλλιτεχνικά events με κόσμο που γνωρίζει μ.ο. 10 λέξεις, φορά κοκάλινα γυαλιά κ πίνει μπίρες από το περίπτερο #lifo

glukopatata Στην Αθήνα μ'αρέσουν τα free press!Καθαρίζω ψάρια,τυλίγω αβγά,καθαρίζω τζάμια,τις βάζω για προσάναμμα,τυλίγω γυαλικά,χτυπάω κουνούπια #lifo

Par1s_ στην Αθήνα μου αρέσει που όταν βρίσκω θέση να παρκάρω, έχει καφάσια και καρέκλες και τελικά την έχει καβατζάρει κάποιος άλλος #lifo

alexandroscc Στην Αθήνα μου αρέσουν οι ποδηλατόδρομοι που σε πάνε παντού.. Α και ο σεβασμός για τους ποδηλάτες! #lifo

sotiris_nan Στην αθηνα μου αρεσουν ολοι αυτοι οι ανθρωποι που καθονται στην αριστερη πλευρα στις κυλιομενες #lifo

k_rachianiotis Στην Αθήνα μου αρέσει που 250 παλαβοί μπορούν να κλείνουν την Πανεπιστημίου. #not #lifo

mayrog Στην Αθήνα λατρεύω την περιπέτεια του πως να κατέβεις κέντρο εν μέσω απεργιών #lifo

thalakii Στην Αθήνα μου αρέσει η οικεία μυρωδιά του κάτουρου στην Αβραμιώτου, που πάντα θα αναγνωρίζω και πάντα θα επιστρέφω εκει #lifo

efragoulis Στην Αθήνα μου αρέσει που έχουν "ανοίξει"/κλέψει όλα τ' αυτοκίνητα των φίλων μου. Και που δε μας έχει σκοτώσει κανείς. Ακόμη. #lifo

spaceagedisco Στην Αθήνα μου αρέσει που βρίσκω χρησιμοποιημένες σύριγγες σε τιμή ευκαιρίας 3 οικοδομικά τετράγωνα από το σπίτι μου. #lifo

postnoise στην αθηνα μου αρεσει το παρκουρ τυφλων στις καλυμενες απο τραπεζακια καφετεριων λωριδες τους στο θησειο και η θεα στην ακροπολη #lifo

diab στην Αθήνα μ' αρέσει η Ομόνοια που πετάμε πεσμένα δόντια απ την πρέζα στις σκεπές και κάνουμε ευχές #lifo

niksuper3 Στην Αθήνα μου αρέσει ότι είναι ένα τεράστιο μπουρδελο με Σομαλούς, αναρχικούς και καθυστερημένους ενναλακτικούς #lifo

MisSassaZ Στην Αθήνα μου αρέσει που έχει θεσμοθέτηθεί το υπαίθριο κατουρημα από μετανάστες και αστέγους #lifo

aNameToCome Στην Αθήνα μ αρέσουν τα κουλ τυπάκια και οι τρέντι φατσούλες στα χοτ πλέισιζ παρόλο που κανείς δεν γαμεί ούτε χορεύει #lifo

Capoglou Στην Αθήνα μου αρέσει που έχω δει τουρίστα να σβήνει γόπα πάνω στα μάρμαρα του Παρθενώνα κ οι υπεύθυνοι φύλακες να κοιμούνται όρθιοι #lifo

DimitrisKontos Στην Αθήνα μου αρέσουν οι κατσαρίδες που κάνουν βόλτα στα πεζοδρόμια του κέντρου το καλοκαίρι #lifo

Basilis_87 Στην Αθηνα μου αρεσουν τα air conditions που σταζουν στην πλατη στα μαλλια και στον σβερκο οπως περπατας #lifo

Σύντομα η ειρωνεία χάθηκε από πολλούς, που άρχισαν να απαντάνε κυριολεκτικά, για πράγματα που όντως τους αρέσουν. Έτσι για αρκετή ώρα δύο παράλληλοι κόσμοι συναντήθηκαν και το αποτέλεσμα ήταν σουρεαλιστικό.

elianoula Τι πλάκα το #lifo. Οι μισοί έχουν πιάσει το κονσεπτ, οι άλλοι μισοί νομίζουν ότι όντως τους παίρνουν συνέντευξη

Άλλοι ενοχλήθηκαν με την χιουμοριστική κακία των Αθηναίων:

pav_lee Διαβάζοντας τα tweets του #lifo συμπεραίνεις πως η φυσιολογική θέση μιας πόλης με τόσους φθονερούς εξυπνάκηδες είναι ο πάτος

Συμμετείχε η Καίτη Φίνου:

kfinoy Καιτη Φινου #lifo Στην Αθηνα μου αρεσουν οι ταμπελες που λενε "προς αεροδρομιο"......

Και κάποιος παρατήρησε κάτι αστείο:

Moby_Octopad Εγώ ξέρω πως όταν στη Naked City ήταν η Συνατσάκη δεν τόλμησε να πει κανείς τίποτα. Τώρα που είναι ένας δάσκαλος γιόγκα σας έπιασε. #lifo

Υπάρχουν όμως κι αυτοί που είναι αλλεργικοί και μόνο στην αναφορά της Lifo (και εύχονται και ψόφο) που νόμισαν ότι η ίδια η Lifo ξεκίνησε το hashtag:

lampos psofo RT @risinggalaxy: Ο κόσμος καίγεται και κάποοι σχολιάζουν για την Αθήνα με εξυπνάδες σε hastag του not so free press lifo.. Ότι νά΄ναι

TarifoVazelakos Στο twitter ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ που όλοι έχουν μια εξυπνακίστικη αηδία να γράψουν στο "μού αρέσει" hashtag Να'ξεραν κ πόσο χοντρομαλάκες είναι! #lifo

Μετά η Θεσσαλονίκη πέρασε στην αντεπίθεση:

dim_gkatz Μάθετε στην Αθήνα να τρώτε σωστά γύρο κ σουβλάκι κ μετά γράφετε και #lifo

Είναι πλέον χιλιάδες τα tweets και δε μπορώ να επιλέξω. Έβαλα στα γρήγορα μερικά, περισσότερο στο hashtag.

Και ένα-τουίτ συμβουλή (αν και εμένα μ' αρέσουν τα πολλά τα λόγια) για το τέλος...

PepitaC Βρε άστε τα πολλά τα λόγια και πάτε ζήστε #lifo

Οι Intvduals, με αφορμή τη νέα σεζόν του τηλεοπτικού τους μπλογκ έφτιαξαν ένα μικρό βίντεο παρουσίασης, ένα βίντεο που μπορεί να κάνει διεθνή καριέρα ώστε να γνωρίσει και στους ξένους τα ταλέντα της χώρας μας.

Το Bits and Pieces συμβάλλοντας στην προώθηση της Ελλάδας και των ηθοποιών της παγκοσμίως, παρουσιάζει το βιντεάκι σήμερα, σε ταυτόχρονη παγκόσμια πρεμιέρα με τους Intvduals...

Εμείς, ποιον υποστηρίζουμε;

Σε φτηνούς, τοπικούς σταθμούς του Μέμφις παίχτηκε η διαφήμιση για το Divine Rags ένα μαγαζί που πουλάει ρούχα αμφιλεγόμενου γούστου για γυναίκες που νοιάζονται για την εμφάνισή τους. [via]

Η διαφήμιση είναι πολύ Low Budget αλλά έγινε σύντομα αγαπητή στο ίντερνετ, κυρίως επειδή ο ιδιοκτήτης που εμφανίζεται στη διαφήμιση είναι τόσο καλτ. Η καλύτερη σκηνή είναι όταν ρωτάει κάτι μια κοπέλα που παίζει στη διαφήμιση κι όταν αυτή πάει να απαντήσει αυτός την κάνει να σωπάσει και απαντά αυτός. Πόσο φεμινιστικό!

Τα πέντε καλύτερα σημεία της διαφήμισης (κατά τη γνώμη μου):

1. Αυτός.

2. Ο φωτισμός, η σκηνοθεσία, τα χρώματα και το περίεργο μοντάζ (προβλήματα ροής και συνέχειας στα πλάνα)

3. Τα ρούχα! Rags σημαίνει συχνά και κουρέλια. Το μαγαζί λέγεται Divine Rags και του φαίνεται. Η περιγραφή του; "Divine Rags is a boutique in Memphis. Only fascinating women shop there. High end couture for mid price range store."

4. Στο τέλος, η δεξιά ξανθιά που είναι υπέρ του δέοντος μουτρωμένη. (Ίσως προσπαθεί να κάνει haute couture μορφασμό.)

5. Το γ.έ.λ.ι.ο. του...

(προσθέστε κι άλλες, ελεύθερα)

[αυτοί οι άνθρωποι είναι φαντάσματα - και η φωτογραφία μακέτο.]

Χτες έγραψα για την διαμαρτυρία των απολυμένων απ' το ΚΚΕ έξω απ' τον Περισσό. Το άρθρο, που περιλάμβανε φωτογραφία της συγκέντρωσης και καταγγελίες των απολυμένων ήταν συγκρατημένο, με τα νύχια και τα δόντια. Κράτησα αποστάσεις απ' τους απολυμένους γράφοντας "

για να καταγγείλουν τις -όπως ισχυρίζονται- άδικες και εκδικητικές απολύσεις τους. Επίσης διαμαρτύρονται για αυτό που οι ίδιοι αποκαλούν "κλίμα-γκέτο" στο χώρο εργασίας.

Δεν υιοθέτησα τους ισχυρισμούς τους - παρ' ότι πιθανότατα είναι ολόσωστοι, δε μπόρεσα όμως να μην αναρωτηθώ πού ήταν το ΠΑΜΕ που κατά τα άλλα και μόνο με υποψία απολύσεων ή μειώσεων κλείνει λιμάνια κλπ.  Σήμερα ο Ριζοσπάστης μας διαφωτίζει. Το ΠΑΜΕ δεν ήταν εκεί επειδή η διαμαρτυρία δεν ήταν κανονική διαμαρτυρία, αλλά "δήθεν διαμαρτυρία".

Μήπως λοιπόν οι άνθρωποι αυτοί δεν ήταν απολυμένοι; Μήπως ήταν σωσίες τους; Μήπως ήταν βαλτοί εργαζόμενοι της Αμερικανικής Πρεσβείας και της Λάιφο, μεταμφιεσμένοι σε απολυμένους; Όχι, αλλά παρ' όλα αυτά μια διαμαρτυρία για να μην είναι δήθεν πρέπει να έχει την έγκριση του ΚΚΕ...

Ανάμεσα στα άλλα γράφει ο Ριζοσπάστης (τα bold δικά μου):

Δίνουν λαβές για κατασυκοφάντηση του «902» και του ΚΚΕ

Χτες εκτυλίχθηκε έξω από τον «902» μία δήθεν κινητοποίηση απολυμένων του σταθμού ενάντια στις «άδικες και εκδικητικές απολύσεις» στο σταθμό. Αυτή η ενέργεια στρεφόταν ευθέως ενάντια στο ΚΚΕ. Δε θα σταθούμε εδώ στο γεγονός ότι αυτό καθεαυτό το «άδικες και εκδικητικές» είναι ψέμα. Γιατί οι συγκεκριμένοι δεν ντράπηκαν να μιλήσουν για «εργοδοσία» εξισώνοντας τον «902» με τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις, ενώ ξέρουν ότι ο «902» δεν είναι και δε λειτουργεί σαν καπιταλιστική επιχείρηση, δεν είναι ατομική ιδιοκτησία, όπως όλα τα υπόλοιπα αστικά ΜΜΕ. Καθώς και στο γεγονός ότι όσο μπορούσε ο σταθμός να λειτουργεί πριν την οικονομική κρίση οι ίδιοι δούλευαν στο σταθμό χωρίς κανένα πρόβλημα παρά τις όποιες οικονομικές δυσκολίες αφού ο «902» ήταν και είναι στο μάτι του κυκλώνα των αστών. (...)

Η αστική τάξη θα ήθελε το ΚΚΕ να μην μπορεί να εκδίδει καθημερινά τη δική του εφημερίδα, τα άλλα διαφωτιστικά προπαγανδιστικά του υλικά, να μην μπορεί να έχει μέσα για τη διάδοση της πολιτικής του, της ιδεολογίας του, στην εργατική τάξη, στα φτωχά λαϊκά στρώματα, να μην έχει δικά του ραδιοτηλεοπτικά Μέσα. Αν δεν έχει δικά του ΜΜΕ σημαίνει εξαφάνιση της δράσης του. Τα αστικά ΜΜΕ αποσιωπούν τη δράση του, όπως και τη δράση του ταξικού κινήματος ή τη διαστρεβλώνουν στην αντιΚΚΕ τακτική τους. Ο «902» είναι μέσο ιδεολογικοπολιτικής προπαγάνδας του ΚΚΕ. Βρίσκεται πολύμορφα στο μάτι του κυκλώνα των αστών και των κομμάτων τους. [Σημείωση δική μου: Σ' αυτά ο Ριζοσπάστης έχει ένα δίκιο. Χωρίς το Ριζοσπάστη ή τον 902 οι ιδέες του κόμματος δε θα διαδίδονταν στον στενό κομματικό πυρήνα, μιας και όντως τα "αστικά" μέσα δεν παίρνουν και πολύ στα σοβαρά το ΚΚΕ.]

Τα ψέματα

Ετσι, δεν είναι το μοναδικό ψέμα ότι οι «απολύσεις είναι εκδικητικές». Τα ψέματα που αράδιασαν σε μια ανακοίνωση - λίβελο είναι πολλά. (...)

Οι ίδιοι που υπογράφουν την ανακοίνωση ως απολυμένοι επίσης λένε ότι όσο ήταν στο σταθμό «η εργοδοσία του "902" - ΚΚΕ αρνιόταν να συζητήσει μαζί μας, και έδειχνε ότι μας έγραφε - σαν εργαζόμενους και σαν προσωπικότητες - στα παλιά της τα παπούτσια». Ταυτόχρονα όμως αυτοδιαψεύδονται στην ίδια ανακοίνωση αφού επίσης λένε: «Αμέσως μετά, τέλη Νοέμβρη του 2010, ο διευθυντής του σταθμού Τάκης Τσίγκας μας ανακοίνωσε ότι λόγω οικονομικών δυσκολιών ο σταθμός θα κάνει απολύσεις». [Σημείωση δική μου: Δύο λάθη του Ριζοσπάστη. 1) Δεν γράφουν στην ανακοίνωση ότι όσο ήταν στο σταθμό η εργοδοσία τους έγραφε κλπ, γράφουν ότι μετά τις αρχές Δεκέμβρη αρχίζει να γίνεται αυτό. 2) Άρα το ότι κάποιος τους μίλησε τέλη Νοέμβρη δεν αυτοδιαψεύδει κάτι. Τη χειρίζεται καλά την προπαγάνδα και τη διαστρέβλωση η εφημερίδα! Αναφέρονται και άλλα σημεία της ανακοίνωσης και διαψεύδονται - όχι απαραίτητα πειστικά, κυρίως τα περί χαφιεδισμού και η εφημερίδα καταλήγει.]

Ως προς το τι καταφέρνουν με τέτοιες ενέργειες γίνεται φανερό από το γεγονός ότι το μοναδικό κανάλι που προπαγάνδισε τη δήθεν κινητοποίηση ήταν το «ΤΗΛΕΑΣΤΥ» του Καρατζαφέρη του ΛΑ.Ο.Σ.

Οτι άμεση ανταπόκριση είχαν και διάφορα σάιτ στο διαδίκτυο, όπως της «Χρυσής Αυγής», του «ΤV ΠΡΕΖΑ» στο οποίο γράφουν και δημοσιογράφοι του «LIFO», εφημερίδα γνωστή για τον αντικομμουνισμό της που διανέμεται δωρεάν και εκθειάζεται από την αμερικάνικη πρεσβεία, σύμφωνα με όσα είδαν το φως της δημοσιότητας από τα τηλεγραφήματα του Wikileaks, και βεβαίως τα διάφορα αριστερίστικα τάχα «αντιπληροφόρησης» σάιτ.

Ολοι αυτοί σε συγχορδία προπαγάνδισαν και την ενέργειά τους έξω από τον «902». Αυτό και μόνο θα έπρεπε να τους έχει προβληματίσει [τους απολυμένους] και θα 'πρεπε να σκεφτούν σε ποιον δίνουν λαβές και επιχειρήματα να στραφεί ενάντια στον «902» και στο ΚΚΕ. Αυτό, επίσης, ας το καταλάβουν καλά και όσοι στο συνδικαλιστικό κίνημα, όπως η ΕΤΙΤΑ, καμώνονται τους υπερασπιστές των δικαιωμάτων των εργαζομένων και επιτίθενται στον «902». Δηλαδή στο ΚΚΕ. Προσφέρουν υπηρεσίες σ' αυτούς που τσακίζουν τα δικαιώματα τα οποία λένε ότι υπερασπίζονται. Και συμπλέουν με την κυβερνητική πολιτική.

Χ.

--------------------------------------------------------------------------------------------

Υπάρχει όμως κι ένα σημείο της ανακοίνωσης των απολυμένων που δεν επιχείρησε καν να διαψεύσει ο "Ρ". Αυτό:

"Προσπαθήσαμε να οργανωθούμε για πρώτη φορά, γιατί μέσα στο σταθμό ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΤΑΝΕ από πάντα η συνδικαλιστική οργάνωση."

Δηλαδή επιβεβαιώνει το ΚΚΕ ότι ενώ προωθεί παντού τον συνδικαλισμό (άλλες φορές με ουσιαστικό λόγο αλλά άλλες φορές και εις βάρος της λογικής), στα εσωτερικά του τον ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ εντελώς. Επίσης, αν κατάλαβε κανείς γιατί μιλάει για "δήθεν κινητοποίηση" ας μας πει.

Τέλος, ενδιαφέρον είναι ότι στην ανάγκη του να καθησυχάσει τους αναγνώστες του ο Ριζοσπάστης ότι το θέμα δεν αναφέρθηκε σε σοβαρά μέσα (μόνο στα ακραία, Καρατζαφέρης, Χρυσή Αυγή, Αναρχικά - και Λάιφο, με παρέμβαση της Πρεσβείας φυσικά!) παραβλέπει σχεδόν όλο το ίντερνετ αλλά και μεγάλες Αθηναϊκές καθημερινές εφημερίδες. Πολλά μέσα βέβαια δεν το ανέφεραν, πιθανότατα λόγω έλλειψης χιούμορ... :)

ΥΓ1. Δεν είμαι εναντίον των απολύσεων, αν δε γίνεται αλλιώς. Φυσικά και καταλαβαίνω ότι ο 902 έχει οικονομικά προβλήματα για τα οποία δεν φταίει ο ίδιος και φυσικά καταλαβαίνω ότι όταν δεν πάει άλλο δυστυχώς θα πρέπει να απολύσεις κάποιον. Η υποκρισία με ενοχλεί. Το ΚΚΕ πιστεύει ότι οι δικές του απολύσεις είναι φυσιολογικότατες και θεμιτές, αλλά όλων των άλλων είναι αδιακρίτως σκανδαλώδεις και όχι απλά τις καταδικάζει αλλά στέλνει και το ΠΑΜΕ να τσαμπουκαλευτεί και να εμποδίσει όσους θέλουν να εργαστούν ή να εξυπηρετηθούν.

Δε γίνεται όταν το κάνουμε εμείς να είναι καλό, όταν το κάνουν οι άλλοι κακό. Υποστηρίζω το ΚΚΕ στο θέμα της απόλυσης: δέχομαι ότι δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Οι απολυμένοι υπάλληλοι όμως από κάπου έμαθαν όλα αυτά τα "άδικη και εκδικητική απόλυση", τις διαμαρτυρίες, την ξύλινη γλώσσα στις ανακοινώσεις, τα περί χαφιεδισμού του κόμματος. Τα διδάχτηκαν καλά.

Κι έτσι στα ελληικά θα λέγαμε για το ΚΚΕ "Δάσκαλε που δίδασκες...", ενώ στα αγγλικά θα λέγαμε ότι το ΚΚΕ "had a taste of its own medicine".

ΥΓ2. Τώρα το συνειδητοποίησα ότι γράφει: "Του «ΤV ΠΡΕΖΑ» στο οποίο γράφουν και δημοσιογράφοι του «LIFO»." Νομίζω ότι όχι μόνο λόγω της ανακρίβειας αλλά κυρίως λόγω της ιεροσυλίας, ένα γατάκι μόλις αυτοκτόνησε...

Ένα geeky παιχνίδι με κάρτες έχει αποτελέσει την πρώτη ύλη για πολλές αξιόπιστες αποκαλύψεις της καλής εφημερίδας. Μια άλλη φορά άλλωστε είχε αποκαλύψει ότι "Ο Παπανδρέου είναι μέλος των Πεφωτισμένων", επειδή στο επιτραπέζιο παιχνίδι υπήρχε κάποιος χαρακτήρας καρτούν με μουστάκι που του έμοιαζε! (Δείτε τον εδώ.)

Τέλος πάντων, αυτή τη φορά οι κάρτες του παιχνιδιού προέβλεψαν τους φονικούς ιούς των Νεοταξικών.

--------------------------------------------------------------------------------------------

Και τώρα σε πιο χειροπιαστά θέματα.

Μου ήρθε ένα email από τον Α. Μίχα:

Αγαπητέ Άρη,

Μια από τις αγαπημένες διαστροφές μου είναι η καθημερινή
ανάγνωση του πρωτοσέλιδου της Ελεύθερης Ώρας, καθώς είναι ένα από
τα πιο διασκεδαστικά πράγματα που μας έχουν απομείνει.

Την Παρασκευή 2 Σεπτεμβρίου δίαβασα για 250.000 εξωγήινες
(!!!) συντάξεις ύψους 700 ευρώ και ομολογώ ότι ανατρίχιασα.
Συνεχίζοντας το ανάγνωσμα, είδα ότι το συνολικό τους κόστος
εκτιμάται στα περίπου δύο δισεκατομμύρια ευρώ.

Καίτοι ζαλισμένος από την πρώτη εβδομάδα δουλειάς, κάτι δε μου
πήγαινε καλά στα νούμερα: Το 700 x 250.000, δυστυχώς για την αγαπημένη μας εφημερίδα, κάνει μόνο 175.000.000 Ευρώ, το 1/10 περίπου του ποσού που αναφέρουν οι λατρεμένοι μας δημοσιογράφοι (;)... Μιλάμε για εξωγήινα μαθηματικά!!!

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΓΑΠΗΤΟΥ ΑΡΗ:

Φίλε μου, παρ' ό,τι η καλή εφημερίδα χρησιμοποιεί όντως τη λέξη "ετησίως", υποθέτω ότι τα ΟΥΦΟ αμοίβονται κάθε μήνα με 700 ευρώ. Άλλωστε αν είχατε δει το καταπληκτικό πρωτοσέλιδο της Ελεύθερης Ώρας "Ψεύτικη Εισβολή Εξωγήινων" θα ξέρατε ότι οι σιωνιστές χρειάζονται επειγόντως τους εξωγήινους για τα υποχθόνια σχέδιά τους, άρα θα φρόντιζαν να αμοίβονται τακτικότατα.

--------------------------------------------------------------------------------------------

Είναι απίστευτο πως, παρ' όλα τα δεκάδες σατανικά σχέδια που εξυφαίνονται όλη την ώρα, η Νέα Τάξη Πραγμάτων ακόμα δεν κατάφερε να αποκτήσει απόλυτη εξουσία!

Ίσως είναι επειδή μια μικρή λωρίδα Γης, που ο Θεός ονόμασε Ελλάδα, αντιστέκεται ακόμα στα σχέδια του ΣΑΤΑΝΑ!

-------------------------------------------------------------------------------------------

ΖΗΤΩ ΟΙ STRAIGHT ΠΑΠΑΔΕΣ! aka "Η μέθοδος του σουφρόμετρου".

Ελληνικά Μίντια, 2011.

[via]

Διασκευή + Βίντεο: @iacovos_camchis

Μια φωτογραφία χίλιες λέξεις, ναι, αλλά ας προσθέσω μερικές ακόμα:

Πού είναι το ΠΑΜΕ που συνήθως για να υποστηρίξει τον κάθε (δικαίως πολλές φορές) πικραμένο απολυμένο έτρεχε σε βουνά και σε λαγκάδια και μάλιστα τα έκλεινε και τα βουνά και τα λαγκάδια εμποδίζοντας οποιονδήποτε να περάσει ή να εξυπηρετηθεί;

Γιατί δεν έτρεξαν να φτιάξουν τις ανθρώπινες αλυσίδες, γιατί δεν φώναξαν τα μαχητικά τους συνθήματα, γιατί δεν εμφανίστηκαν να στηρίξουν το δίκαιο αγώνα των εργαζομένων έξω απ' τα κεντρικά του Περισσού;

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ απ' την ανακοίνωση-ό,τι-πρέπει-για-ταινία των απολυμένων [via /φωτο via]:

Mας ξεκαθαρίσανε ότι από 1^η του Δεκέμβρη (5 μέρες μετά την παραπάνω ξαφνική ανακοίνωση!!) πιάνουνε το τσεκούρι των απολύσεων. Προσπαθήσαμε να οργανωθούμε για πρώτη φορά, γιατί μέσα στο σταθμό ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΤΑΝΕ από πάντα η συνδικαλιστική οργάνωση. Κάναμε μια σύσκεψη και βγάλαμε μια επιτροπή τριών συναδέλφων, για να πάνε στο σωματείο των τεχνικών τηλεόρασης (ΕΤΙΤΑ) και να ζητήσουνε συμπαράσταση. Η εργοδοσία του 902-ΚΚΕ, αρνιόταν να συζητήσει μαζί μας, και έδειχνε ότι μας έγραφε -σαν εργαζόμενους και σαν προσωπικότητες- στα παλιά της τα παπούτσια.

Την ίδια ώρα, όπως αποδείχτηκε αργότερα, είχε στείλει στη σύσκεψή μας εκείνη έναν δικό της άνθρωπο να μας χαφιεδέψει, κι έσπειρε έπειτα κατάλληλες φήμες για να μας διασπάσει. Στη συνέχεια, έκανε κάτι ακόμα χειρότερο. Έστειλε πέντε πρώην συναδέλφους μας (και με δική τους μεγάλη ηθική ευθύνη) να βρίσκονται στα γραφεία της ΕΤΙΤΑ, κι όταν πήγε η Επιτροπή μας να μιλήσει, τους είχε δασκαλέψει να πούνε ότι η Επιτροπή δεν εκφράζει τους εργαζόμενους του 902 κι ότι οι απολύσεις είναι αναγκαίες. Έριξε δηλαδή εργαζόμενους ενάντια σε εργαζόμενους, υποχρέωσε τους συναδέλφους μας να γίνουν γενίτσαροι για να μην χάσουν τη δουλειά τους.

Στη συνέχεια, η εργοδοσία – καθοδήγηση του ΚΚΕ έβαλε «περιφρουρήσεις» κατά ανύπαρκτων εχθρών  του κόμματος στο κτίριο του 902-ΚΚΕ στον Περισσό και την κατάλληλη στιγμή, βράδυ σαν τον κλέφτη, στις 10 του Δεκέμβρη, απόλυσε 2 από τους 3 της Επιτροπής μας και άλλον έναν εργαζόμενο, που είχε μπει μπροστά στον αγώνα κατά των απολύσεων. Υποχρέωνε μάλιστα εργαζόμενους του 902 – μέλη του ΚΚΕ να συμμετέχουν σε αυτές τις περιφρουρήσεις κατά δήθεν «απειλής» από τους απολυμένους!! Εκείνες οι πρώτες απολύσεις ρίξανε μια απαισιοδοξία σε πολλούς εργαζόμενους, που δεν είχανε προλάβει να οργανωθούνε καλά. «Πού ξέρεις, μπορεί να μην κάνουν άλλες απολύσεις», έλεγαν πολλοί. Δυστυχώς δεν έγινε έτσι, κι αυτό είναι ένα μεγάλο μάθημα για το μέλλον.

Τα κοινωνικά κριτήρια για τα οποία μίλαγε η εργοδοσία πήγανε περίπατο από την πρώτη κιόλας  φουρνιά (αφού οι πρώτοι που απόλυσε με εκδικητικότητα ήταν οι εκπρόσωποί μας!). Αυτό που νιώσαμε όλοι όσοι μείναμε στο σταθμό μετά τις 10/12/2010 μέχρι να μας διώξουνε, ήτανε το κλίμα πολέμου – γκέτο που φτιάξανε ενάντια στους μη οργανωμένους στο ΚΚΕ εργαζόμενους του σταθμού. Οι προϊστάμενοι -χρόνια τώρα- μας προσβάλανε και μας αποκαλούσανε στα μουλωχτά τεμπέλήδες, τη στιγμή που αυτοί έπιναν ολημερίς καφέδες και χασκογελάγανε στα γραφεία τους, κι εμείς ιδρώναμε και μας έτρωγε το άγχος και οι δρόμοι. Οι ίδιοι βάλανε μέλη του ΚΚΕ, δημοσιογράφους κυρίως, ανθρώπους που τρώγαμε μαζί το καθημερινό βάσανο του μεροκάματου, να μας κάνουνε το χωροφύλακα και να ακούνε τι λέμε. Το αντάλλαγμα ήταν να τους κρατήσουνε στη δουλειά, στόχος να μας διχάσουνε σε κομματικούς και μη κομματικούς και έτσι να κάνουνε τη δουλειά τους.

Μας απολύανε και γελάγανε, λέγοντας την ψευτιά ότι οι αντιδράσεις μας για τις απολύσεις ήταν μέρος «επίθεσης στο ΚΚΕ», πράγμα που ποτέ δεν κάναμε και δεν είχαμε σκοπό να κάνουμε (άσχετα από πολιτικές απόψεις). Κάνανε χυδαίες επιθέσεις προσωπικά σε συναδέλφους, απειλούσανε έμμεσα ή άμεσα, δείχνανε και δείχνουνε μια απανθρωπιά απέναντί μας που είναι σε πλήρη αντίθεση με αυτά που λένε συνέχεια στη θεωρία. Μας μιλάγανε για δικαιοσύνη και εργατικά δικαιώματα, και είδαμε τη χειρότερη αδικία και εκδικητικότητα, γιατί ζητήσαμε να μη χάσουμε τη δουλειά μας, και αυτοί δεν μας εξηγούσανε καν αντρίκεια και καθαρά γιατί δεν μπορούμε να μείνουμε και γιατί δεν ίσχυε κανένα κοινωνικό κριτήριο στις απολύσεις μας, παρά μόνο κομματικό. (...)

*UPDATE!

Ο Ριζοσπάστης απάντησε σήμερα! Η διαμαρτυρία των απολυμένων ήταν όχι απλά προβοκάτσια και "δήθεν κινητοποίηση". Διαβάστε τις συναρπαστικές αυτές εξελίξεις εδώ!

Εδώ, εκεί, παραπέρα!

Η σημειολογική επιλογή της εφημερίδας να βάλει στο πρωτοσέλιδο αυτές (δάχτυλο που δείχνει και στις τρεις) είναι συναρπαστική κυρίως όταν η λεζάντα μιλά για τρυφερές στιγμές.

Θέλω να πιστεύω ότι ο Άρης Σπηλιωτόπουλος  δεν πέρασε κάθε λεπτό των τρυφερών στιγμών του με τη Λεονάρδου δείχνοντας με το δάχτυλό του σε διάφορα μέρη ενώ αυτή έπαιρνε μη κολακευτικές πόζες κοιτώντας με βλέμμα απλανές προς την κατεύθυνση του δαχτύλου, σαν κοριτσόπουλο που μαθαίνει τον κόσμο (το αριστερά, δεξιά, πίσω και πάνω της Μυκόνου στη συγκεκριμένη περίπτωση) από τον έμπειρο Πυγμαλίωνά της...

Μια τρίλεπτη περιπέτεια με αγωνία στο τέλος...

Τώρα ξαναεπιστρέφουν για τρία επεισόδια (όπως ανακοινώθηκε απ' το BBC1) που γυρίζονται αυτές τις μέρες. Θα παιχτούν μάλλον στις αρχές του 2012. Ακριβώς είκοσι χρόνια μετά το πρώτο επεισόδιο Ab Fab που παίχτηκε ποτέ...

Bloopers - Ή πώς αντιδρά η Joanna Lumley όταν χάνει τα λόγια της.

Σχεδόν καλύτερο τραγούδι και κλιπ και απ' αυτό των PetShopBoys. To τέλειο I AM THIN AND GORGEOUS.

Να κι αυτό των Pet Shop Boys.

(via )

Η Taylor μάλιστα δήλωσε πως δε μετανιώνει που δέχτηκε να της το κάνουν:

"I would have been stupid not to be part of this project. I have a piece of art on my vagina. Not one single person can ever say they gave birth through a Damien Hirst piece of art. I can."

Για να δεις κανονικά το τατουάζ θα πρέπει να αγοράσεις το πρώτο τεύχος του Garage, του νέου πολυαναμενόμενου περιοδικού τέχνης της περίφημης Dasha Zhukova - της γυναίκας που είναι γνωστή για το ρόλο της στη βιομηχανία της τέχνης αλλά και επειδή είναι σύντροφος του Ρώσου δισεκατομμυριούχου Roman Abramovich.

Το νέο περιοδικό-υπερπαραγωγή κυκλοφορεί το πρώτο τεύχος του με τρία διαφορετικά εξώφυλλα, με έργα τέχνης -όπως το τατουάζ του Hirst- φτιαγμένα ειδικά για το ντεμπούτο του Garage. Να και τα άλλα δύο:

Η δημιουργία του σπουδαίου Richard Prince:

Και το εξώφυλλο που θα αγόραζα εγώ. Ένα καινούριο έργο των Nick Knight και Dinos Chapman (που ακολουθεί, για λίγο, σόλο καριέρα).

[via]

Σκύλος.

Τραγούδι

Flier

Στύλος.

Παραθέτω ένα απόσπασμα, στο πρωτότυπο. Όλη η κριτική (τέσσερα στα πέντε αστεράκια) εδώ.

Στο κόκκινο χαλί της Βενετίας: Αγγελική Παπούλια, Γιώργος Λάνθιμος,  Ariane Labed.

Alps – review

Greek director Yorgos Lanthimos goes off piste, plunging us into a landscape that is not steep and snowy but flat and black in this spendidly icy picture.

It's all too easy to get lost in Alps, a deadpan, absurdist ghost story of sorts from the ingenious Greek director Yorgos Lanthimos. Even the title is a bit of a decoy. No sooner have the lights dimmed than we are pitched, without a map, into a landscape that is not steep and snowy but flat and black. But follow the film-maker. Let him lead you by the nose. Lanthimos knows exactly where he's going. (...)

With 2009's acclaimed Dogtooth, Lanthimos earned a reputation as the laughing mortician of contemporary Greek culture. This splendidly icy, opaque picture goes further still, showing a world nudged off its axis and an emotional topography where the signposts are backwards and the satnav scrambled. Lanthimos has a habit of shooting his characters from behind, or half out of frame, keeping them mysterious and unknowable, while their listless reading of rehearsed lines walks the line between comical and creepy.

Pity poor Nurse. She takes her work too seriously. She longs to be the daughter that was, the lover gone before, and her vertiginous descent comes loaded with troubling implications. The human race, Alps argues, is predominantly made up of bad actors, searching desperately for a part to play, a space to fill, a hole to slot into. Small wonder Nurse wants to mimic the dead. The role has already been road-tested and the grave is the most natural, neatest-fitting hole of all.

[+] Οι πρώτες αντιδράσεις και κριτικές μετά την πρώτη παγκόσμια προβολή της ταινίας.

[++] Δίλεπτο απόσπασμα απ' την ταινία, πιο κάτω. Θενκς Μιχάλη Ε.

* Δείτε επίσης: κι άλλες γάτες στο tag ANIMAL LOVERS.

[via]

Ο Oliver Lyttelton του Indiewire τη βαθμολόγησε με Α.

Another Unique & Remarkable Film From Director Yorgos Lanthimos:

Until a couple of years ago, few outside his native Greece were aware of theater director-turned-filmmaker Giorgos Lanthimos. But when his third film, “Dogtooth,” came from seemingly nowhere to win the top prize at Un Certain Regard at Cannes in 2009, it kicked off a process that’s deservedly seen the helmer become one of the most closely-watched international filmmakers around. Other than a producing and acting role in the rather-less-good “Attenberg,” he’s been quietly working away on a follow-up, the pitch-black “Alps,” which screened for the press here in Venice tonight. And the good news is, it’s just as remarkable as his breakthrough. [...]

Lanthimos continues to prove himself a supremely controlled, disciplined filmmaker: his use of focus alone could form the basis of a film school class, and it’s always interesting to note what he doesn’t show, frequently cutting off or obscuring faces and relying on body language. “Alps” has proven Lanthimos to be one of the most fascinating filmmakers anywhere right now, and, while there’s no immediate news on when it’ll hit on the U.S., or anywhere outside Greece, we’re confident it’ll be one of the most talked-about films of the next year: with so much to talk about, how could it not be? [A]

Το δευτερόλεπτο που τελείωσε το φιλμ, ο Γιώργος Κρασσακόπουλος ένιωσε κάτι πολύ σπάνιο. Απ' το Flix.gr

"Άλπεις: Το ελληνικό σινεμά στην κορυφή"

Μόλις μάθαμε τον αληθινό λόγο που η νέα ταινία του Γιώργου Λάνθιμου ονομάζεται «Αλπεις»: γιατί είναι «μεγαλοπρεπής» όσο και η οροσειρά, κι όπως εκείνη δεν μπορεί να αντικατασταθεί από κανένα άλλο βουνό, έτσι και οι Αλπεις, δεν μπορούν να αντικατασταθούν από καμιά άλλη ταινία. (...)

Αυτό που κατάφερε το φιλμ του Γιώργου Λάνθιμου στην διάρκεια της προβολής του - με ακόμη μεγαλύτερη ένταση μόλις τελείωσε-, ήταν κάτι που σπάνια μπορείς να βιώσεις πια στο σινεμά. Η αίσθηση πως στέκεσαι απέναντι σε κάτι αληθινά ξεχωριστό και γιατί όχι, σπουδαίο.

Μέχρι και λίγη ώρα πριν το συγκλονιστικό φινάλε τους, βλέπεις, οι Αλπεις σε κρατούν σε μια κατάσταση limbo. Ναι αυτό που βλέπεις είναι αισθητικά γνώριμο, συγγενικό με τις προηγούμενές ταινίες του σκηνοθέτη, παρόμοιο σε νοοτροπία, στον τρόπο που χτίζει τις σκηνές, τους χαρακτήρες, τα μικρά κομμάτια δράσης, όμως αντίθετα από τον «Κυνόδοντα» , προτιμά να μην σου δώσει κανέναν οδηγό, για να αποκρυπτογραφήσεις τις προθέσεις του. (...)

Ομως οι Αλπεις δεν είναι ένα αίνιγμα, δεν πρόκειται για ένα παράδοξο που δεν έχει λύση, ούτε μια οφθαλμαπάτη που σκοπεύει να ξεγελάσει. Αντίθετα είναι μια κοφτερή, επώδυνα καθαρή ματιά στην ανθρώπινη κατάσταση, ένα βγάλσιμο της γλώσσας, στο στημένο παιχνίδι ρόλων, που ονομάζουμε ζωή.

Και μαζί μια γεμάτη δύναμη ταινία που δικαιώνει με το παραπάνω τον θόρυβο γύρω της και επιβεβαιώνει την θέση του σκηνοθέτη της ανάμεσα στους πιο ξεχωριστούς δημιουργούς του σινεμά σήμερα.

O Damon Wise του Empire βρήκε τις Άλπεις σπουδαίες:

Alps, new film from Dogtooth director, is great; a real puzzle but very rewarding. Another film to see cold.

Ο Gabe Klinger απ' το Cinema Scope τουίταρε:

Alps, Lanthimos' Dogtooth follow-up, likely won't get Oscar nom. more insular/cryptic/heady than the previous. Great nonetheless.

Ο PWellinski του festivalamok έγραψε:

I don't think there is a greek new wave coming, but lanthimos has proven with "Alps" his status as a highly praised auteur.

Ο Guy Lodge του InContention βαθμολογεί με Α-

Dazzling formal freakout on nervy theme of 'substitution' expands on the absurdist comedy and compositional elegance of Dogtooth. [A-]

Ο Xan Brooks, επίσημος κριτικός κινηματογράφου της Guardian ενθουσιάστηκε!

Got gloriously lost in Alps. Opaque, wicked-funny tale of bereavement gurus that puts the dead in deadpan. Smartest Venice film so far.

[-]

Υπήρξαν και κάποιοι που απογοητεύτηκαν (και τους βρήκα χάρη στο fix carre)

Carina Volkes (City Screen) : Alps: at 93mins was about 89mins too long. Some interesting ideas and funny moments but poorly and pretentiously executed.

Neil Young (JigsawLounge) : I just bailed on Alps after 1hr. Dogtooth, Attenberg and this are, for me, all just the same nothingy nothingness. Blind spot?

Jon Barrenechea (Splendorcinema) : Doh! Just realised Alps is from Dogtooth director... dissapointing follow up.

[+ -]

Και μια ψύχραιμη (προς το θετική) ματιά, απ' τον Γ. Ζουμπουλάκη στο Βήμα

(...) Τα χειροκροτήματα το βράδυ της Παρασκευής 2 Σεπτεμβρίου στην κατάμεστη αίθουσα Darserna ήταν μεν χλιαρά αλλά είχαν διάρκεια ενώ τα σχόλια αρκετών θεατών που ρωτήθηκαν μετά την προβολής, υπήρξαν ανάμεικτα, γεγονός που σημαίνει ότι η ταινία θα συζητηθεί.

Κάποιοι ενθουσιάστηκαν, κάποιοι ήταν μονολεκτικά αρνητικοί και κάποιοι είπαν ότι χρειάζεται χρόνος για να κατασταλάξουν στο αν αυτό που είδαν τους άρεσε ή όχι. Και ίσως αυτή η τελευταία προσέγγιση είναι η πιο σωστή για την ταινία. (...)

Η καλλιτεχνική αξία του φιλμ δεν συζητιέται. Κάθε πλάνο έχει την δική του ομορφιά, είναι παρμένο από την δική του, αλλόκοτη γωνία λήψης και σε αναγκάζει να μελετήσεις κάθε σκηνή του με σχολαστική  προσοχή, αν όχι να την ρουφήξεις.

Το χιούμορ δεν λείπει, ενώ ένα βίαιο ξέσπασμα γίνεται τόσο απότομα που σχεδόν σοκάρει. Οι ηθοποιοί παίζουν επίτηδες σαν μηχανικές κούκλες, δύσκολα προσδιορίζεις συναισθήματα και η αίσθηση της παγωμάρας είναι διάχυτη στο σύνολο της παράξενης αυτής ταινίας που ενδεχομένως να είναι ο καθρέφτης μιας άψυχης κοινωνίας που δεν μπορεί να ξεφύγει από το παρελθόν της.

* Περιμένω με αγωνία την κριτική του Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλου.

**Δείτε το πρώτο τρέιλερ της ταινίας.

Βέβαια η Gaga δεν τραγούδησε απλώς. Έγινε αυτή η περσόνα, ο Joe Calderone, σ' όλη τη διάρκεια της βραδιάς. Ξεκίνησε μιλώντας (οι υποκριτικές της ικανότητες ήταν, αλήθεια, πολύ καλύτερες απ' ό,τι περίμενα), τραγούδησε, μετά πήρε βραβείο, μετά καθόταν στην πρώτη σειρά κλπ. Στην αρχή ήταν τέλειο για τρία λεπτά, νομίζω, μετά από λίγο έγινε πάρα μα πάρα πολύ κουραστικό. (Επίσης ίσως ξέρουμε τι πιστεύω για το τραγούδι που είπε). H εμφάνιση δεν υπάρχει στο youtube, να όμως μια συνέντευξη στα παρασκήνια.

Το ενδιαφέρον είναι πως πολλοί θυμήθηκαν την εμφάνιση της, επίσης εν δυνάμει ανδρόγυνης, Άνι Λένοξ που στην εμφάνιση των Eurythmics τραγούδησε το Sweet Dreams με ένα λουκ που (αν εξαιρέσουμε τις φαβορίτες!) μοιάζει να ενέπνευσε αυτό της Gaga - παρόμοια ρούχα, παρόμοιο κούρεμα.

--------------------------------------------------------------------------------------------

*Διαβάστε επίσης για τα πρόσφατα βραβεία του MTV: Οι ράπερ ευχαριστούν το Θεό κι ο Justin Bieber, που όσο πιο πολύ υιοθετεί λουκ 25χρονης λεσβίας τόσο πιο μαύρος το παίζει.

*Ποια το έκανε καλύτερα;

Δύο από τους πιο ονομαστούς δημοσιογράφους των περασμένων δεκαετιών φυτοζωούν σε μικρά κανάλια. Μα επιτέλους, κανείς δε σέβεται τη σήμερον ημέρα τα ιερά τέρατα του Ρεπορτάζ;

Πρώτα είχαμε αυτό:

όπου για τους περισσότερους η είδηση δεν ήταν ότι ο Τέρενς Κουίκ έφυγε απ' το Kontra Channel του Κουρή - αλλά ότι ήταν εκεί in the first place! (Και πριν απ' αυτό έλεγε δελτίο στον Blue Sky!)

Το καλύτερο όμως με το δελτίο τύπου που σίγουρα έγραψε ο Κουρής είναι ότι μπαίνει και σε κουτσομπολίστικες παραδημοσιογραφικές λεπτομέρειες - απ' τις ελάχιστες φορές που δελτία τύπου το έχουν κάνει αυτό:

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ:

Η σκληρή πολιτική γραμμή του KONTRA εναντίων όλων, καθορίζεται από την ιδιοκτησία και προσωπικά από τον κύριο Γεώργιο Κουρή, ο οποίος και είχε επιλέξει για το Δελτίο Ειδήσεων του καναλιού, τους κ.κ. Τέρενς Κουϊκ και Τάσο Παπαδόπουλο. Ο τελευταίος είχε αναλάβει από το ξεκίνημα του καναλιού την οργάνωση και την διοίκηση του.

Η συνεργασία των δυο τηλεπαρουσιαστών στην αρχή υπήρξε άψογη, στη συνέχεια καλή και εδώ και ένα μήνα με αφορμή τις άδειες, πολύ χειρότερη. Ο κύριος Κουϊκ απαιτούσε να του εκχωρηθεί η απόλυτη ευθύνη, ολόκληρου του τομέα ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένης και της μεσημβρινής εκπομπής του Τάσου Παπαδόπουλου.

Όπως ήταν φυσικό η ιδιοκτησία αρνήθηκε τον εκβιασμό και ο κύριος Κουϊκ αποχώρησε από το κανάλι.

Το KONTRA CHANNEL εύχεται στον Τέρενς Κουϊκ, καλή σταδιοδρομία και να βρει κανάλι που να μπορεί να λέει ελεύθερα την άποψη του, όπως γινόταν όσο ήταν στο KONTRA, γεγονός που κανένας από τους μεγαλοδημοσιογράφους δεν ευτύχησε να έχει στην καριέρα του.

[OUCH!]

Μια κορυφαία στιγμή του Τέρενς Κουίκ (ξανά και ξανά)

-------------------------------------------------------------------------------------------

Και πριν προλάβουμε να χωνέψουμε το θέμα του Τέρενς να σου και ο Τράγκας!

Η θεατρική παράσταση Γιώργος Τράγκας μεταφέρεται λοιπόν στο Extra3 (ελπίζω πως θα είναι στο πάνελ και της εκπομπής του Φίλιππου Καμπούρη) δημιουργώντας κενό αξιοπιστίας σε τυχόν δελτίο του Χατζηνικολάου.

Αλήθεια όμως, πώς ανεχόμαστε τέτοιοι μάστορες της δημοσιογραφίας να πετιούνται σα στυμμένες λεμονόκουπες σε μικρά, περιθωριακά κανάλια;

Κορυφαίες στιγμές του Γιώργου Τράγκα.

Καλοκαίρι 2001 - πριν από δέκα χρόνια.

Επειδή είναι τεράστιος, προτείνω να τον σώσετε στον υπολογιστή σας και να τον δείτε (ζουμάροντας) εκεί.

Υπάρχουν πολλές Ελληνικές Καλοκαιρινές Ταινίες αλλά για σήμερα διάλεξα δύο.

ΤΥΠΟΣ ΣΕΞ ΚΑΙ ΑΤΙΘΑΣΟΣ.

Στο εξώφυλλο της βιντεοκασέτας του Νησιού της Αμαρτίας βλέπουμε μια τυπική (για την Greek Erotica) φάση. Μια κοπέλα δυσαρεστημένη απ’ τις σεξουαλικές ορέξεις του άντρα, προσπαθεί να ξεφύγει. Το σεξ πάντα μπλέκεται με τη «βία» σε τέτοιου είδους φιλμ -για ξεκάρφωμα- και είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ οι πρωταγωνίστριες να φωτογραφίζονται σε πόζες Τραβάτε Με κι Ας Κλαίω.

Μαθαίνουμε απ’ την υπόθεση ότι το νησί της Αμαρτίας είναι το νησί του πλούσιου εφοπλιστή Καλλέργη. Εκεί πάνε οι δύο κόρες του και οι περιγραφή του χαρακτήρα τους είναι συναρπαστική. Αντιγράφω:

«παραθερίζουν οι δύο κόρες του, η ΑΛΙΚΗ, τύπος σεξ και ατίθασος, και η ΒΑΝΑ μια ρομαντική κοπέλα. Μαζί τους ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ, ένα γεροδεμένο παληκάρι.».

Αν το παληκάρι είναι ο τύπος στο εξώφυλλο, μιλάμε για γεροντοπαλήκαρο, αλλά άλλο θέλω να πω: Πόσο τέλειος χαρακτηρισμός το «τύπος σεξ και ατίθασος!». Πρέπει να το καθιερώσουμε, σταματώντας να λέμε ότι κάποιος είναι σέξι, αρκεί και το σκέτο σεξ!

Τέλος πάντων, μετά μπλέκεται και η ΒΑΣΩ, το σκάνε και κάτι δραπέτες και έρχονται στο νησί, ο ΣΤΕΦΟΣ και ο ΣΤΑΜΑΤΗΣ, ένας απ’ αυτούς ήταν με μια ΚΑΤΙΑ αλλά ήταν ανίκανος κι αυτή τον απάτησε και την σκότωσε.

Είναι βέβαιο. Στα ‘70ς οι Έλληνες δημιουργοί δεν άντεχαν να κάνουν μια ξεδιάντροπη σέξι ταινία χωρίς το άλλοθι του δράματος και της βίας.

[+]

Πιο θερμή από τον ήλιο!

Να, ας πούμε, και σ’ αυτή την περίφημη καλοκαιρινή ερωτική ταινία πρέπει τα βλέμματα να είναι τρομοκρατημένα, η στάση του σώματος των γυναικών παρακλητική, υπάρχει ο άντρας με το μαστίγιο ή τι είναι αυτό που λυσσασμένα ανεβοκατεβάζει, προφανώς, πάνω σε μια γυναίκα.

Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά το υπέρτατο ταμπού στην πλειοψηφία των ρετρό ερωτικών ταινιών είναι η απόλαυση της γυναίκας. Ίσως υπάρχουν απωθημένα βιασμού, ίσως μισογυνισμός – πάντως σχεδόν σε όλες τις ταινίες της περιόδου οι γυναίκες εξευτελίζονται. Δεν τους επιτρέπεται να χαρούν το σεξ.

Μερικές μόνο φορές, σπάνια, υπάρχει κάποια γυναίκα πρωταγωνίστρια που είναι σεξουαλικά απελευθερωμένη («τύπος σεξ»!) που δεν αφήνει τους άντρες να την υποτάξουν και που εκείνη την εποχή θα θεωρούνταν τσούλα – σε αντίθεση με τους άντρες πρωταγωνιστές που εξαναγκάζουν, βασανίζουν και γαμάνε που θεωρούνταν (και ίσως θεωρούνται ακόμα) μάγκες.

Μπορεί κανείς να μαντέψει ποια ήταν η τύχη αυτών των απελευθερωμένων ηρωϊδων που χαίρονταν το σεξ; Μπορεί κανείς να φανταστεί τι τους συνέβαινε στο τέλος της ταινίας;

Ναι, αυτό. Μια ατίμωση ή ένας παραδειγματικός θάνατος. Την πήραμε μάτι σ’ όλη την ταινία, αλλά τελικά δεν είναι παρά μια πόρνη προς αποφυγή, μια φτηνή γυναίκα που, εν τέλει, πρέπει να τιμωρηθεί...

Έβαλαν ένα ξύλινο αναλόγιο ομιλητή και ένα μεγάφωνο, και κάλεσαν άγνωστους ανθρώπους να πουν καλά πράγματα σε άλλους άγνωστους ανθρώπους. (via)

Αφού η ομάδα εγκατέστησε το αναλόγιο με μια πινακίδα που έγραφε "Say Something Nice" έφυγε, αφήνοντας τις κάμερες να καταγράψουν το τι θα συμβεί. Ήταν ένα πρότζεκτ που έγινε σε συνεργασία με το Μουσείο Γκούγκενχάιμ.

--------------------------------------------------------------------------------------------

[+] Πέντε θέματα απ' τη νέα Λάιφο

Μόλις βγήκε το πρώτο τεύχος της σεζόν και να μερικά πράγματα που μ' άρεσαν:

1. Λεωνίδας Κύρκος

Στο Spin Doctor του Στέλιου Κούλογλου: Ο άνθρωπος που περιφρονούσε τα μικρά.

2. 25 χρόνια Πλανόδιον

Στη Βιβλιομανία του Κωστή Παπαγιώργη: To λογοτεχνικό περιοδικό «Πλανόδιον», που κλείνει 25 χρόνια, αναδεικνύοντας με τόλμη την ελληνική και ξένη λογοτεχνία.

3. Καλωσόρισες φθινόπωρο, ω, εσύ, ωραιότερη εποχή του χρόνου

Στο Urban Lab του Δημήτρη Ρηγόπουλου: Η επιστροφή στην πόλη έγινε με τον πιο φαντασμαγορικό τρόπο.

4. Όλοι διάβαζαν Φράνζεν

Από τον Δημήτρη Θεοδωρόπουλο: Αυτό το καλοκαίρι η Ελευθερία του Τζόναθαν Φράνζεν συζητήθηκε (και διαβάστηκε;) περισσότερο από κάθε άλλο βιβλίο. Σίγουρα ήταν μόδα. Καλή μόδα όμως.

5. H επιστροφή της Björk

Από τον Πάνο Μιχαήλ: Η Ισλανδή τραγουδίστρια δίχασε τους φαν της με το «Βiophilia». Kι όμως, πρόκειται για ένα μαγνητικό, μαγευτικό άλμπουμ.

6. Τζίνα Πολίτη

Η Δέσποινα Τριβόλη μίλησε με την Αθηναία της Εβδομάδας, τη σπουδαία ερευνήτρια και καθηγήτρια Αγγλικής Φιλολογίας.

[Τέλεια φωτογραφία που εξηγεί εύγλωττα την κατάσταση, via enet.]

Στη νέα ταινία με τον Σούπερμαν (Man of Steel) που σκηνοθετεί τώρα που μιλάμε ο Zack Snyder, τον υπερήρωα θα παίξει ο Βρετανός Henry Cavill. Ο ηθοποιός δεν θα φοράει κόκκινο εσώρουχο πάνω απ' τη στολή του Σούπερμαν πράγμα που φαίνεται και στις παρακάτω φωτογραφίες απ' τα γυρίσματα που δημοσιεύτηκαν στο comingsoon.net. Νομίζω πάντως ότι η συγκεκριμένη στολή είναι η πιο προκλητική απ' όλες τις ταινίες Σούπερμαν.

Θέλω να πω, μπορείτε να μην τον κοιτάξετε στην επίμαχη περιοχή;

Μετά όμως αποφάσισε να γυρίσει μια ταινία για την ταινία που θα γύριζε για το θεατρικό - ένα making of του ντοκιμαντέρ. (Ποιος θα το περίμενε ότι ο Πατσίνο θα ήταν τόσο μπερδεμένος και πρωτοποριακός;) 

Το φιλμ λέγεται Wilde Salome.

insert joke here.