Μια γυναίκα αγανακτεί με μερίδα των Αγανακτισμένων. Κι όμως, είμαι σίγουρος πως οι υπόλοιποι Αγανακτισμένοι θα αναγνωρίσουν στο πρόσωπό της μια πραγματική αγανακτισμένη, (όπως σχολίασε εύστοχα ο Michael_Sc.) που ζητά απ' τους υπόλοιπους να εστιάσουν στο πώς μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα με διαμαρτυρία, και Δημοκρατία.

..............................................................................................................

Η κυρία με τη σκούπα

Της Ελένης Κουκούλη

"Να καει να καει το μπουρδελο η βουλη". Τι μας λες κυρια μου; Σε ποια δημοσια υπηρεσια δουλευετε ειπατε; Και ποτε διοριστηκατε; Ποιος βουλευτης μεσολαβησε; Πηγατε με συμβαση η με την αξια σας; Ψηφιζατε ανελλειπως τον ενα η τον αλλο, αναλογα με τις προσδοκιες σας για διορισμους και ρουσφετια; Προτιμησατε την εκδρομουλα πακετο με την άδεια για εκλογες και την αποχή από την κάλπη και τωρα διαμαρτυρεστε; Αναθρεψατε ολους αυτους τους μεγαλους πολιτικους ανδρες, τους κανακεψατε, τρεξατε σε πλατειες και αεροδρομια κολακεψατε, φιλησατε κατουρημενες ποδιες, ανεβασατε και κατεβασατε ανδρεικελα και τωρα;

Τωρα χουντα ή δικτατορια του προλεταριατου ζητατε. Οχι βουλη οχι δημοκρατια. Κι εγω, που πηγα κοντρα στο ρευμα, που ψηφιζα ανελλειπως με γνωμωνα τα συμφεροντα των πολλων οπως πιστευα και οχι τα δικα μου, που δεν πλουτισα, που φανηκα ταπεινη και προσπαθησα καθε φορα να επιδειξω κοινωνικη ευθυνη, που δεν λερωσα, δεν εκλεψα, δεν πηρα τη σειρα κανενος, που ολη μου τη ζωη προσπαθησα με συνεπεια να μη ζω σε βαρος αλλων ανθρωπων, που ηλιθιωδως εμαθα και τα παιδια μου να μην σκεφτονται το τομαρακι τους αλλα να προσπαθουν να λειτουργουν μεσα στο συνολο και για το κοινο καλο, εγω, τωρα, πρεπει να αλλαξω χωρα; Πριν πιαστουμε λαιμο με λαιμο κυρια μου κανε μου τη χαρη και κανε για λιγο στην ακρη η καλυτερα στασου και σκεψου πως εζησες,σε βαρος ποιων, ποιους χειροκροταγες και τι σημαιες ανεμιζες οταν σε εβλεπα εγω απορημενη;

Γιατι παντα ειχα την απορια. Ποιοι ηταν ολοι αυτοι οι χειροκροτητες, οι χιλιαδες νεοδημοκρατες και πασολοι που γεμιζαν τους δρομους με σημαιακια και αφισες στις εκλογες; Ποιοι ειναι ακομη και τωρα και ποια η ωφελεια τους αφου εδω και χρονια το ελληνικο κρατος, η παιδεια, η υγεια, η κοινωνια διαλυεται κατω απο την διακυβερνηση αυτων των δυο κομματων; Ειναι η βουλη που ηθελες κυρια μου αλλα εγω η ηλιθια, η δημοκρατισσα, την θελω ακαφτη. Θελω να αλλαζει με εκλογικες διαδικασιες και οχι με πραξικοπηματα ουτε καν με επαναστασεις. Ειμαι ηλιθια ρομαντικη που αγαπω τη δημοκρατια ακομα κι οταν τη διαλεγεις εσυ αντι για εμενα. Αγαπησε λοιπον πρωτα τη δημοκρατια σεβασου τον διπλανο και τον εαυτο σου και μετα ελα να αγωνιστουμε μαζι γιατι ο αγωνας για να πετυχει χρειαζεται και στοχο υψηλο.

Η κυρια με τη σκουπα

με το πτυχιο

με τον πονεμενο σβερκο

με τα σκασμενα χερια

με τα αβαφα νυχια

με τις προωρες ρυτιδες

της διπλανης πορτας

.............................................................................................................

Παίζει με όλα τα είδη, αν και πιο γνωστή έγινε στην Αγγλία όταν σχετίστηκε με το dubstep. Το νέο της τραγούδι είναι άμεσα κολλητικό.

Ο δίσκος της πήγε κατευθείαν στο Νο2 των τσαρτς, τα τραγούδια της μπήκαν όλα στο τοπ-10 και το πιο ενδιαφέρον είναι ότι πέρσι τελείωσε το πανεπιστήμιο - σπούδασε Popular Music στo Goldsmiths του Λονδίνου.

Και αναρωτιέμαι: πώς είναι να σπουδάζεις για τη μουσική βιομηχανία τη μια στιγμή και ένα χρόνο μετά να είσαι σούπερ πετυχημένη τραγουδίστρια της μουσικής βιομηχανίας; Χρησιμοποίησε κάποιο απ' τα ακαδημαϊκά κόλπα που διδάχτηκε; Θα έκανε ένα case study με αντικείμενο τον εαυτό της;

Ο Θεόφιλος (του οποίου η στήλη Verbatim με τις δηλώσεις της εβδομάδας και το σχολιασμό τους, μόλις απέκτησε ιντερνετικό αδερφάκι!) μου έστειλε την εικόνα, την είδε στο Facebook.

Enough said...

[φωτο via]

H εικόνα με τα παιδάκια και τους ανθρώπους που κουβαλούν τις κρεμάλες στο Σύνταγμα - κρεμάλες που γράφουν "ΚΛΕΦΤΕΣ ΚΟΥΦΑΛΕΣ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΚΡΕΜΑΛΕΣ" μου προκαλούν, το λιγότερο, αμηχανία. Δεν βρίσκω κάτι δημοκρατικό σ' αυτό - ούτε για πλάκα.

Να δεχτώ αυτά που ακούω για τη ζεστή, φιλική, μαχητική, ακόμμάτιστη ατμόσφαιρα στο Σύνταγμα (έστω κι αν το όλο θέμα, ποσοτικά, δεν έχει πιάσει όσο θα περίμενα). Όμως οι κρεμάλες, και οι κουφάλες, και τα παιδάκια, προσωπικά με ξενίζουν και ελπίζω πως είναι μια εξαίρεση. Νομίζω θολώνουν τον ειρηνικό και δημοκρατικό χαρακτήρα των Αγανακτισμένων, που εύχομαι να πετύχουν κάτι - και να επηρεάσουν τις καταστάσεις.

[φωτο: Mobile Diaries]

Και επίσης, ας τονιστούν λίγο περισσότερο τυχόν στόχοι των συγκεντρώσεων. Αν όντως υπάρχουν ρεαλιστικά και πραγματοποιήσιμα αιτήματα είναι κρίμα να καπελώνονται από αιτήματα για το κάψιμο ενός μπουρδέλου ή για κρεμάλες στις κουφάλες, ή από τα απλοϊκά, κατά τη γνώμη μου, "Φύγετε Τώρα"...

..................................................................................................................

ΦΙΛΕ ΜΟΥ ΞΕΚΟΛΛΑ!

Για να υποστηρίξει τον αγώνα των Αγανακτισμένων (και όχι για να τον εκμεταλλευτεί υποθέτω) ο Κραουνάκης έγραψε τον Ύμνο των Συγκεντρώσεων και τον έδωσε στον Μητροπάνο για να τον τραγουδίσει, φτιάχνοντας ένα βίντεοκλίπ νεανικό, που σε συνδυασμό με τους στίχους με έκανε να νιώσω λίγο άβολα.

Δεν ξέρω, μπορεί να αποδειχτεί αριστούργημα, και να γίνει η Ρωμιοσύνη της γενιάς μας! Εγώ όμως συνεχίζω να νιώθω αυτή τη ντροπή που νιώθεις όταν βλέπεις τον πατέρα σου να χορεύει χιπ χοπ ή τη μαμά σου να τσακώνεται στο σούπερ μάρκετ...

ΥΓ. Μπράβο στην ΕΡΤ που έπαιξε σε πρώτη μετάδοση το βίντεοκλιπ, τη στιγμή που έχει μέσα τη φράση "ΑΝΤΙΟ ΓΑΠ" και τόσο αντικυβερνητικό περιεχόμενο. Έστω κι αν αυτό στέρησε από μερικούς το δικαίωμα να ξαναφωνάξουν ότι ζούμε σε χούντα, έχουμε τη χουντική ΥΕΝΕΔ κλπ.

ΥΓ2. Οι περισσότεροι συντάκτες της Lifo είναι μαζί με τους αγανακτισμένους στο Σύνταγμα και στο σάιτ μας υπάρχουν δεκάδες κείμενα και φωτογραφικά ποστ που εξηγούν τους λόγους. H άποψή μου δεν είναι απαραίτητα άποψη όλων των υπολοίπων της Lifo. Ό,τι και να λένε όμως το η ΚΑΤΣΑΡΟΛΑ απλά δεν ακούγεται.

[Γ.Κ., Μαδρίτη]

Είδα δύο βίντεο αυτές τις μέρες που μου φάνηκαν έως και συγκλονιστικά.

Από πού να ξεκινήσω - απ' το καλό ή το κακό; Ας ξεκινήσω απ' το κακό. Το είδα εδώ στο σάιτ μας, χάρη στο x-press του Θεόφιλου Δουμάνη.

Την άσκηση ποινικής δίωξης εναντίον ενός δασκάλου στην περιοχή Καφρ Σουκρ, λίγο έξω από το Κάιρο διέταξε η Αιγυπτιακή δικαιοσύνη μετά τη δημοσιοποίηση βίντεο από την εφημερίδα Αλ Αχράμ που δείχνει τα "κατορθώματα" του.

Δεν κοιτάζει καν τα τετράδια, έχει αποφασίσει από πριν ότι θα τα βρει όλα λάθος (όπως ο Gordon Ramsey στο Hell's Kitchen). Και το θράσος του είναι τέτοιο που ενώ βλέπει ότι τον μαγνητοσκοπούν συνεχίζει - ή μάλλον ακριβώς επειδή τον τραβούν σε βίντεο κοκορεύεται κιόλας για τις πράξεις του, και σαν ηθοποιός το παίζει κι από πάνω!

Αυτόν τον απαίσιο τύπο θα ήθελα να τον αποφύγω.

Βρήκα όμως και εδώ μια δασκάλα τέρας ψυχραιμίας και γλυκύτητας. Πριν λίγες ημέρες έξω απ' το νηπιαγωγείο μιας πόλης στο Μεξικό μια συμμορία έλυσε τις διαφορές της. Πέντε άντρες πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν σε μια συμπλοκή για ναρκωτικά.

Την ίδια ακριβώς ώρα, η δασκάλα καθησύχαζε με τον πιο cool και ήρεμο τρόπο τα παιδιά που έντρομα άκουγαν το μακελειό ακριβώς έξω απ' το παράθυρο...

Μεταφράζω πρόχειρα απ' την πρόχειρη αγγλική μετάφραση:

Ναι αγάπη μου, όλοι στο πάτωμα... Όχι, τίποτα δε συμβαίνει, απλώς σκύψτε τα κεφαλάκια σας. Μικροί μου θησαυροί, τα κεφαλάκια κάτω, τίποτα δε συμβαίνει, απλώς κάτω τα κεφάλια, σας παρακαλώ...

Να τραγουδήσουμε ένα τραγούδι; Ναι; Ας τραγουδήσουμε... Ξέρω ποιο! ♩♩♩Οι σταγόνες της βροχής είναι σοκολατένιες, θα 'θελα να ήμουν εκεί... Ποιος θέλει σοκολάτα; Ανοίγουμε τώρα τα στόματά μας για να νιώσουμε τη γεύση!♩♩♩

Κάτω τα κεφάλια, ναι; Τώρα βάλτε τα κεφάλια σας στο πάτωμα κι ας ανοίξουμε τα στόματά μας. ♩AA AA AAA AA A AA♩ Παιδιά ανοίγετε τα στόματά σας; Τα ανοίξατε ώστε να κοιτούν τον ουρανό; Για να πέσουν οι σταγόνες από σοκολάτα μέσα στα στοματάκια σας! Μιγκέλ, δεν άνοιξες το στόμα σου; [Κόβεται το βίντεο.]

Βασισμένο στο βιβλίο του Stieg Larsson, το φιλμ σηματοδοτεί την επιστροφή του σκηνοθέτη μετά το Social Network... To τρέιλερ παίχτηκε απροειδοποίητα σε ελάχιστες απ' τις προβολές του Hangover 2, και κάποιος πρόλαβε να το καταγράψει μέσα στην αίθουσα...

The Girl with the Dragon Tattoo

[ελπίζω να κερδίσει όσκαρ και μ' αυτή τη μουσική ο trent reznor...]

.......................................................................................................

ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ!

Ο Fincher έχει κάνει πολλές (και ενίοτε καλές) ταινίες. Ποιες είναι οι αγαπημένες σας; Μπορείτε να επιλέξετε πάνω από μία.

[Αν δε βλέπετε το poll πατήστε το ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ.]

Δεν μπορώ να είμαι σίγουρος ότι θα περνούσα ωραία στη Μεζεδομπυραρία Πέτρα στην Πλατεία της Βούλας.

Μοιάζει υπερφιλόδοξος χώρος για μεζεδομπυραρία και με σοκάρουν λιγάκι οι αλλοπρόσαλλες σκηνές με τον Καραγκιόζη και στους τοίχους αλλά και στην ταμπέλα του μαγαζιού. Μιλάμε όμως για τα '90ς, τότε που οι μεταμοντέρνες υπερβολές επιτρέπονταν.

Άλλο θέλω να πω: πρόκειται για το πιο παλιό αρχοντικό της Βούλας, κάθεσαι σε έναν καταπράσινο κήπο, υπάρχουν τρεχούμενα νερά. Με μια άλλη σκηνοθεσία (και με την αποσιώπηση των σχεδίων του Καραγκιόζη) το μαγαζί θα ήταν ένα μέρος που θα ήθελα να πάω μια ζεστή καλοκαιρινή νύχτα.

Όμως με τη σκηνοθεσία του New Channel (που ήταν δευτεροκλασάτη και κιτς και low-budget, ακόμα και για το 1997) έχουμε μάλλον το αντίθετο αποτέλεσμα...

ΥΓ. Διαβάζει κανένας απ' τη Βούλα για να μας πει αν η Πέτρα υπάρχει ακόμα;

Καθώς το κίνημα των Ελλήνων αγανακτισμένων εξαπλώνεται (σύμφωνα με κάποιους) ή παρουσιάζει κάμψη (σύμφωνα με άλλους), οι σουρεαλιστικές παράλληλες καμπάνιες στο Facebook συνεχίζονται.

Ακόμα και υποστηρικτές των αγανακτισμένων φτιάχνουν ομάδες στο Facebook που ταυτίζουν παιχνιδιάρικα την αγανάκτηση με αγαπημένα πράγματα της Ποπ Κουλτούρας. Μερικοί χρήστες του Facebook εκνευρίζονται με την ιεροσυλία, ενώ άλλοι απλώς απολαμβάνουν και σκέφτονται ποια άλλα μέρη θα μπορούσαν να αγανακτήσουν και γιατί...

--

--

--

--

--

--

--

--

indeed

--

*Δείτε επίσης: Αγανακτισμένοι στη Λιμνούπολη, στη Φρουτοπία, στη Μύκονο, στο Μάτριξ, στο Στρουμφοχωριό - παντού!

Επαναστάτης, ποιητής, ακτιβιστής, σημαντικός καλλιτέχνης του προφορικού λόγου (γι' αυτό τον αποκαλούσαν και Godfather of Rap).

Ο Gil Scott-Heron πέθανε προχτές στα 62 του.

To πιο γνωστό του ποίημα ήταν το The Revolution Will Not Be Televised, ένα απ' τα σημαντικότερα πολιτικά τραγούδια, μιας και το ηχογράφησε αρκετές φορές. Το απήγγειλε ενώ όργανα ή ορχήστρες τον συνόδευαν σ' αυτό το κομμάτι με τις δεκάδες αναφορές.

Αυτή είναι η ιστορική πρώτη εκτέλεσή του, απ' το 1970, μ' ένα μεταγενέστερο (αλλά πολύ σχετικό) κολάζ εικόνων.

--

Κι αυτό είναι το τελευταίο βίντεοκλιπ που γύρισε ποτέ, για τον περσινό του δίσκο (συνέχισε να είναι ενεργός καλλιτεχνικά μέχρι το τέλος).

Me and The Devil

Λοιπόν. Στη στήλη του Κασιμάτη στην Καθημερινή δημοσιεύτηκε πριν από λίγες ημέρες η πιο εξοργιστικά αστεία είδηση. Ιδού:

Βολέψτε τον κάπου!

Εχω ασχοληθεί στο παρελθόν με την περίπτωση των περίπου τριακοσίων υπεραρίθμων υπαλλήλων, που διορίστηκαν τους τελευταίους τρεις μήνες προ των εκλογών του 2009 στην «Αττικό Μετρό». Κατά μια όλως αξιοπερίεργη σύμπτωση, το 80% των διορισθέντων κατάγονταν από τη Ροδόπη και τη Λάρισα –από τις δύο περιοχές, δηλαδή, όπου, κατά μία δεύτερη και, πράγματι, σατανική σύμπτωση είχαν εκλεγεί, αντιστοίχως, ο τότε υπουργός Μεταφορών, Ευριπίδης Στυλιανίδης και ο τότε υπουργός ΠΕΧΩΔΕ, Γιώργος Σουφλιάς.

Τέλος, είναι επίσης γνωστό ότι οι συγκεκριμένοι υπεράριθμοι απελύθησαν και προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη. Το καινούργιο –που νομίζω θα το εκτιμήσετε δεόντως– είναι ένα στοιχείο της δικογραφίας, το οποίο δημοσιοποιήθηκε προσφάτως, καθώς τούτες τις ημέρες η υπόθεση εκδικάζεται. Πρόκειται για το βιογραφικό ενός υποψηφίου για πρόσληψη, επάνω στο οποίο, κάποιος από το γραφείο του Γ. Σουφλιά έχει γράψει ιδιοχείρως: «Δεν κάνει για τίποτε. Βολέψτε τον κάπου».

Το περισσότερο ενδιαφέρον στην υπόθεση αυτή –καθώς δείχνει τη μεταστροφή της κοινής γνώμης ως προς τις ΔΕΚΟ– είναι η στάση του ακροατηρίου: του ετερόκλητου πλήθους των ανθρώπων, οι οποίοι, όσο περιμένουν να έλθει η σειρά της δικής τους υπόθεσης, παρακολουθούν την εκδίκαση των άλλων. «Με κάτι τέτοια φθάσαμε εδώ που βρισκόμαστε σήμερα», ήταν η φράση που συμπυκνώνει το πνεύμα της αγανάκτησής τους...

Πραγματικά, τόσες μέρες κι ακόμα δεν την έχω συνηθίσει αυτή τη φράση. «Δεν κάνει για τίποτε. Βολέψτε τον κάπου»!

Αυτός που σκέφτηκε και έγραψε μια τόσο αντιφατική, τόσο σουρεαλιστική και στην τελική τόσο γραφειοκρατικά ποιητική φράση αξίζει συγχαρητήρια! (Και φυλάκιση φυσικά, αλλά και συγχαρητήρια.)

Ξεκινάμε σήμερα με ένα καινούριο συγκρότημα που σύμφωνα με τον Guardian είναι πολύ ελπιδοφόρο (τους είχε ως New Band of the Day τις προάλλες). Λέγονται Brother.

Παίζουν κάτι σαν brit-pop (παλιοί καλοί Blur) αλλά εγώ τους συμπάθησα κυρίως απ' αυτό που είδα στο κλιπ τους στο 14ο δευτερόλεπτο...

--

Συνεχίζουμε με κάτι απ' τη Νορβηγία. Νεαρή κοπέλα βγάζει τον πρώτο της δίσκο και γυρίζει ένα φτηνό βίντεοκλιπ στο στούντιο τραγουδώντας λάιβ.

Βρήκα το τραγούδι της γλυκύτατα αναζωογονητικό.

--

Στη συνέχεια ένα τελείως κουφό κλιπ, με κάπως απρόβλεπτη υπόθεση...

Είναι η Fefe Dobson και το Stuttering - θα μπορούσε να είναι η νέα Rebecca Black, αλλά νομίζω ότι έχει πλήρη συναίσθηση....

--

Τώρα μια συνεργασία του Ιρανο-αμερικανού progressive house DJ και παραγωγού (και ήμισυ των Deep Dish) Sharam και της 28χρονης Ιρανο-αμερικανής Anousheh Khalili.

Πολύ ενδιαφέρον.

--

Και για το τέλος: Γυρισμένο στον Λονδρέζικο σταθμό του Elephant and Castle αλλά και στους γύρω δρόμους της περιοχής (ω, οι αναμνήσεις!) αυτό είναι το καινούριο των Asian Dub Foundation, που πριν από λίγες μέρες έπαιξαν σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα.

Λέγεται New London Eye. Κάνουν ωραία, αρχιτεκτονικά πράγματα με την κάμερα.

--

Διάβασα ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο maga.gr. Αφορά μια αίτηση ασφαλιστικών μέτρων που θα εκδικαστεί το Νοέμβριο στη χώρα μας. Την κατέθεσαν Οργανισμοί συλλογικής διαχείρισης δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας (όπως η ΑΕΠΙ, αλλά όχι μόνο) εναντίον των ελληνικών τηλεπικοινωνιακών εταιρειών που παρέχουν πρόσβαση στο Διαδίκτυο (ISPs). Αντιγράφω απ' το κείμενο:

Τα αιτήματα λοιπόν που έχουν οι οργανισμοί στην αίτηση ασφαλιστικών μέτρων από όλες τις τηλεπικοινωνιακές εταιρείες, είναι τουλάχιστον πρωτοφανή. Σημαίνουν, εντελώς αντικειμενικά, την κατάλυση κάθε συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος στην πληροφόρηση.

Περιλαμβάνουν καταρχήν την καθολική διακοπή πρόσβασης σε ιστοσελίδες οι οποίες, προσέξτε…, «πιθανολογείται (!) ότι συμμετέχουν σε κυκλώματα ψηφιακής πειρατείας». Ζητούν δηλαδή να διακόπτεται η πρόσβαση των ελλήνων χρηστών του internet σε ιστότοπους όπως το rapidshare, σε ιστότοπους με torrents και σε οποιαδήποτε σελίδα …τυχόν… περιλαμβάνει σχετικούς συνδέσμους (links).

Το καλύτερο όμως είναι ότι ζητούν στην αίτησή τους την παροχή στοιχείων που έχουν «κατεβάσει» οι συνδρομητές! Δηλαδή ζητούν έμμεσα την άρση του απορρήτου στις ενέργειες των συνδρομητών προκειμένου να πληροφορούνται για την ταυτότητά τους. Υποθέτουμε με σκοπό να έχουν τη δυνατότητα να υποβάλουν μηνύσεις ή αγωγές, να ζητούν την κλήτευση των χρηστών κ.ο.κ.

Η αίτηση ασφαλιστικών μέτρων θα εκδικαστεί στις 7 Νοεμβρίου, 2011 στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, κατόπιν αναβολής, που όπως καταλαβαίνουμε έχει επιτευχθεί με σκοπό να γνωμοδοτήσουν για το θέμα η Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων (ΕΕΤΤ) και η Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ).

Το maga.gr αναρωτιέται γιατί είχε μείνει στην αφάνεια τόσο καιρό αυτή η υπόθεση και αν η δημοσιοποίησή της (και σήμερα απ' το Lifo.gr) χαλάει τα σχέδια κάποιων που προσπαθούσαν να την κρύψουν απ' την "δημοσιότητα για την αποφυγή θορύβου, πανικού και της ανάλογης πίεσης, από τα blog και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης."

Προσωπικά δεν ξέρω, θα δείξει. Η ιντερνετική ασφάλεια και το απόρρητό μας δεν πρέπει να απειληθούν. Μου φαίνεται βέβαια λίγο υπερβολική η σκέψη το πως αν δεν μπορείς να κατεβάζεις παράνομα copyrighted πράγματα αυτό σηματοδοτεί "κατάλυση κάθε συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος στην πληροφόρηση"!

[Το βέβαιο πάντως είναι πως τέτοια απόφαση δε θα συνέφερε - κανέναν μας.]

"The ORB regrets to announce that they have been forced to postpone their show at Gagarin 205 due to an unforeseen family emergency. We would like to express our sincere apologies to our many fans in Greece and truly hope to reschedule the show as soon as possible." The ORB Management

Σήμερα θα έπαιζαν οι ORB και παρ' ό,τι ακυρώθηκαν έψαξα την ιστορία του πιο τέλειου τραγουδιού τους. Tου Little Fluffy Clouds.

Κυκλοφόρησε το 1990, έγινε όμως επιτυχία σε μία απ' τις πολλές επανεκδόσεις του το 1993. Αγαπάω τους ORB εκτός των άλλων επειδή τους δημιούργησε (μαζί με τον Alex Paterson) ο Jimmy Cauty των KLF - και αγαπάω τους KLF περισσότερο από κάθε άλλο dance συγκρότημα.

Απ' τη wikipedia έμαθα μερικά τέλεια πράγματα για το sample - για τη φωνή του κοριτσιού που αφηγείται το πώς ήταν τα σύννεφα εκεί που μεγάλωσε. Αποδεικνύεται πως δεν ήταν κορίτσι αλλά η Ricky Lee Jones, η σπουδαία τραγουδοποιός που παίζει με άνεση με τα διάφορα είδη μουσικής.

[Εξώφυλλο του 1979]

Το sample με τη φωνή της πάρθηκε από μια συνέντευξη που είχε δώσει στη δεκαετία του '70. Κάποιοι λένε πως η φωνή της ακούγεται παιδική λόγω των ναρκωτικών (η ίδια λέει ότι ήταν κρυωμένη).

Το απόσπασμα της συνέντευξης είναι επι λέξει αυτό:

Interviewer: "What were the skies like when you were young?"

Jones: "They went on forever – They - When I w- We lived in Arizona, and the skies always had little fluffy clouds in 'em, and, uh... they were long... and clear and... there were lots of stars at night. And, uh, when it would rain, it would all turn - it- They were beautiful, the most beautiful skies as a matter of fact. Um, the sunsets were purple and red and yellow and on fire, and the clouds would catch the colours everywhere. That's uh, neat 'cause I used to look at them all the time, when I was little. You don't see that. You might still see them in the desert."

Η Ricky Lee Jones δεν είχε δώσει την άδειά της για να βάλει κάποιος τα λόγια της σ' ένα κομμάτι αβάν γκαρντ ηλεκτρονικής μουσικής και έγινε έξαλλη. Έκανε διάφορα δικαστήρια για να απαγορεύσει την κυκλοφορία του τραγουδιού (ανόητη! καλύτερο κοπλιμέντο δε θα μπορούσε να σου είχε γίνει). Τελικά συμβιβάστηκε εξωδικαστικά και πήρε ένα αστρονομικό ποσό για να αποσύρει τις κατηγορίες. Και ευτυχώς το τραγούδι βγήκε.

Στο Little Fluffy Clouds υπάρχει ακόμα sample από κομμάτι του Ένιο Μορικόνε, αλλά και από ένα του Steve Reich. Ο Reich (σε αντίθεση με τη Jones) κολακεύτηκε και, μιας και του άρεσε το τραγούδι, παρακάλεσε την εταιρία του να μην κάνει μήνυση.

Οι ORB έχουν υπονοήσει ότι και τα drums είναι κλεμένα από κάποιο τραγούδι αλλά δεν το έχουν αποκαλύψει ποτέ, αφήνοντας χώρο για τρελές μαντεψιές. Ο Paterson είχε πει:

"If anyone actually knew where the drums on ‘Little Fluffy Clouds’ came from, they'd all just die, but I'm not at liberty to tell. Record companies have always warned me, ‘Don't tell anyone where you got your samples until we get them cleared."

-------

Οι ORB δεν είναι σήμερα στη χώρα μας. Όμως το υπέροχο Little Fluffy Clouds είναι και παραείναι.

Έχουμε αγοράσει ένα κινέζικο φαναράκι απ' το Βερολίνο. Όλο λέμε να πάμε κάτω στην πλαζ και να ανάψουμε το "κερί" του, ώστε αυτό να πετάξει στον αέρα και να κάνουμε ευχή.

Ψάχνοντας είδα ότι γίνονται ένα σωρό φεστιβάλ που ο κόσμος μαζεύεται και, αφού ανάψουν όλα τα φαναράκια (κάποια είναι τεράστια) μαζί τα αφήνουν - κι αυτά μοιάζουν με χιλιάδες UFO στον ουρανό.

Είναι ένα θέαμα πέρα για πέρα μαγευτικό. Αν ακούσετε να γίνει κάποιο φεστιβάλ στην Καλαμαριά, πείτε. Είμαι πανέτοιμος.

.

.

.

.

Κριτική με 62 λέξεις.

Είχε πιο πολλά τραγούδια απ' ό,τι έπρεπε. Είχε πολύ θόρυβο. Ήταν χαοτικός. Προς το τέλος είχε μια απαράδεκτη ροκ μπαλάντα, και πιο προς το τέλος ένα απαράδεκτο κάντρι τραγούδι για να πιάσει και τους 'άλλους'. Εκτός απ' τα singles (που τα είχα συνηθίσει) μόνο δύο τραγούδια μου άρεσαν πραγματικά. Λόγω της βαβούρας δεν άντεξα να τον ακούσω ολόκληρο πάνω από μια φορά.

Στη Lindsay Lohan όμως άρεσε - κι επίσης πούλησε και μερικά φανταστικομύρια αντίτυπα και πήρε ως επί το πλείστον καλές κριτικές από σοβαρά έντυπα. Ε, το Bits and Pieces δεν είναι σοβαρό έντυπο...

-----

ΜΙΝΙ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ

Αν τον ακούσατε, πώς σας φάνηκε;

[αν δε βλέπετε το poll πατήστε το ΑΦΗΣΤΕ ΣΧΟΛΙΟ]

Χτες μου ήρθε ένα email που κατά λάθος πέταξα - κρίμα γιατί ήθελα να το παραθέσω αυτούσιο. Το υπέγραφε ο "Αλκιβιάδης" και με δυο λόγια μας ενημέρωνε ότι το νέο βίντεο κλιπ του Γιώργη Χριστοδούλου θα παιζόταν σήμερα στο MTV Greece!

Δεν είναι είδηση βέβαια πως το MTV εδέησε να παίξει το κλιπ ενός καλλιτέχνη (που έχει βγει εδώ και μήνες) αλλά το δελτίο τύπου το έδενε αριστοτεχνικά. Το μεταφέρω περίπου όπως το θυμάμαι.

Ένα ...πρωτότυπο δώρο κάνει το MTV Greece στο Γιώργη Χριστοδούλου! Θα μεταδώσει στην εκπομπή Pure Local το βίντεοκλίπ του "Le Flâneur" και μάλιστα... την ημέρα των γενεθλίων του καλλιτέχνη!

Και μετά περισσότερες πληροφορίες. Το βρήκα σε ίσες δόσεις συναρπαστικό και λυπηρό. Κανονικά το MTV θα έπρεπε να παίζει όλη την ώρα Γιώργη (λιγότερη Παπαρίζου και Ρουβά) και να μη τον θυμάται μόνο τη μέρα των γενεθλίων του!

Απ' την άλλη όμως δεν το κρύβω ότι θα ήθελα ο "Αλκιβιάδης" να έστελνε και για μένα ένα ολόκληρο δελτίο τύπου που να λέει:

Ένα ...πρωτότυπο δώρο κάνει το Lifo.gr στο Γιώργη Χριστοδούλου! Θα μεταδώσει στο μπλογκ Bits and Pieces το βίντεοκλίπ του "Le Flâneur" και μάλιστα... την ημέρα των γενεθλίων του καλλιτέχνη!

Robin Guthrie - Warmed By The Winter Sun

Έγραψα και στο νέο NETWORK (που έχει τον παιγνιώδη τίτλο "ΟΚ ο Βασίλης, εντάξει κι ο Θανάσης - τον Γιώργο τον Παπακωνσταντίνου τι τον θέλαμε;") για το μπλογκ writersandkitties.

Οι φωτογραφίες με τις γάτες τους (κι οι έξυπνες λεζάντες που τις συνοδεύουν) φωτίζουν διαφορετικές πτυχές θρυλικών λογοτεχνών, που δεν τους είχαμε συνηθίσει σε καθημερινές πόζες χαλάρωσης - και γατοφιλίας… Μαθαίνουμε και πολλά (ενίοτε και παραπλανητικά) για το χαρακτήρα τους, ανάλογα με τη γάτα που έχουν.

[Δείξτε μας τη γάτα σας για να σας πω ποιοι είστε. Σήμερα οι πρώτοι έντεκα...]

Ο εξαιρετικά αγαπητός και στην Ελλάδα Haruki Murakami, σε φωτογραφία της νεότητας (και της δικής του αλλά και μιας κάτασπρης ψιψίνας).

---

Ο μοναδικός Truman Capote σώζει παιχνιδιάρικα τη γάτα του απ' τα δόντια του σκύλου του.

---

Η γάτα του μάστορα της επιστημονικής φαντασίας Philip K. Dick είναι τόσο παράξενη όσο θα την περιμέναμε...

---

Η Françoise Sagan γράφει βιβλίο (μήπως το Καλημέρα Θλίψη;) ενώ η γάτα της ρεμβάζει.

---

Στο χώρο εργασίας του ο Ernest Hemingway με μια απ' τις πολλές γάτες του.

---

Ο κυριότερος εκπρόσωπος της Παράξενης Λογοτεχνίας, ο ιδιοφυής H.P. Lovecraft φωτογραφίζεται, όπως πάντα, βλοσυρός. Η γάτα τεντώνει τα αυτιά. Μάλλον βλοσυρή κι αυτή.

---

Η περίφημη Colette και η χαδιάρα φίλη της.

---

Ο θρυλικός Charles Bukowski χωρίς ποτό, αλλά με λευκή γάτα στην αγκαλιά, στην πιο ανέλπιστα τρυφερή φωτογραφία της ζωής του.

---

Ο beat ποιητής Allen Ginsberg και η ταλαντούχα γάτα του.

---

Albert Camus και παρέα. Μοιάζει μελαγχολικό το φθινόπωρο στη Γαλλία.

---

[τέλος πρώτου μέρους...]

Αυτό που μου τράβηξε την προσοχή σ' αυτή τη φωτογραφία δεν είναι τόσο το μεθυσμένο παιχνίδι που παίζουν τα παιδιά (και τους υποχρεώνει να κάνουν τις γνωστές πικάντικες σαχλαμάρες), αλλά το μπουκάλι METAXA που είναι πάνω στο τραπέζι! Γράφει η wikipedia:

Metaxa (Greek: Μεταξά) is a Greek distilled spirit invented by Spyros Metaxas in 1888. It is a blend of brandy and wine made from sun-dried Savatiano, Sultana and Black Corinth grape varieties. It is then blended with an aged Muscat wine from the Greek islands of Samos and Lemnos. It is exported to over 60 countries.

The founder of the distillery was Spyros Metaxas, born in the island of Kefalonia. He created the first brandy and was involved in the foundation of the first distillation facility in 1888, a little over 50 years after the Greek War of Independence. The business was soon expanded with new factories in Constantinople and Odessa.

In 1900 the first exports to the United States took place and the drink became known as "the flying brandy". Following Metaxas' death, his sons carried on his work. Metaxa is the only Greek industry that survived the two World Wars.

Δεν έχω πιεί ποτέ, αλλά κάτι η Pippa Middleton και τα μεθυσμένα χαρτιά υγείας της, κάτι η διεθνής καριέρα του Μεταξά, κάτι που το περιέγραφαν οι Αμερικανοι ως "the flying brandy", τώρα θέλω να το δοκιμάσω...

ΨΙΛΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

Διάβασα κάτι κουφό στην Ελευθεροτυπία:

Την παροχή επισιτιστικής βοήθειας στη Βόρεια Κορέα εξετάζουν οι ΗΠΑ

Σύμφωνα με τις υπηρεσίες του ΟΗΕ, έξι εκατομμύρια άνθρωποι, δηλαδή το ένα τέταρτο του πληθυσμού της Β. Κορέας, χρήζει άμεσης βοήθειας.

Σημειώνεται πως το 2008 οι ΗΠΑ είχαν δεσμευτεί να παράσχουν 500.000 τόνους ρυζιού αλλά οι παραδόσεις διακόπηκαν το 2009 εξαιτίας προβλημάτων διαφάνειας στη διανομή. Αντίστοιχα, η Σεούλ σταμάτησε το 2008 τις ετήσιες παραδόσεις 400.0000 τόνων ρυζιού.

Οι νοτιοκορεάτες είναι επιφυλακτικοί ως προς το τωρινό βορειοκορεατικό αίτημα υποψιαζόμενοι ότι το καθεστώς θέλει να συγκεντρώσει αποθέματα πριν από την 100ή επέτειο, το 2012, της γέννησης του ιδρυτή του καθεστώτος Κιμ Ιλ Σουνγκ!

[Έχουν πλάκα οι Βορειοκορεάτες. Είναι θανάσιμοι εχθροί με τους Αμερικάνους και τους Νοτιοκορεάτες, αλλά κάθε τρεις και λίγο ζητούν και παίρνουν τρόφιμα κλπ. Η υποψία για τα αποθέματα πάντως ξεπερνά κάθε φαντασία, και ως εκ τούτο είναι μάλλον σωστή...]

-------

[τέλεια γελοιογραφία που είδα εδώ]

--

ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ!

Ένα υπέροχο βίντεο, ένα mash-up του μουσικού θέματος του Twin Peaks με το I'll be there των Jackson 5. Μου το έστειλε ο Πάνος και του είμαι ευγνώμων, όπως του είμαι ευγνώμων και για τις εικόνες που εικονογράφησαν μια συνέντευξη που έδωσα στη Lifo (!) για το έντυπο αυτής της εβδομάδας.

Λοιπόν: Οι Αόρατοι Ρεπόρτερ, οι ΤΡΥΠΕΣ και η καταστροφική '80ς τους συναυλία, ο Μάικλ Τζάκσον, τα δεκάδες gigabytes μουσικής στο κομπιούτερ μας που ποτέ δε θα ακούσουμε, οι μονάκριβες μαμάδες μας κι η τελευταία μας ευκαιρία για να τις εκτιμήσουμε. Χωρίς άλλη καθυστέρηση, να τη η συνέντευξη για όποιον τη θέλει:

AROUND THE WORLD [Έντεκα ερωτήσεις στον Άρη Δημοκίδη.]

Τον Μάιο του 1998 όλοι πίστεψαν για λίγο ότι ήταν θέμα χρόνου να νικήσουμε τον καρκίνο - για τα καλά. Το Time αφιέρωσε αρκετές σελίδες στις δύο "θαυματουργές" θεραπείες που είχαν μόλις ανακοινωθεί, (και τις οποίες ίσως κανείς δεν ξανάκουσε) γράφοντας ένα μεγάλο άρθρο που κατέληγε στο συμπέρασμα πως ο θάνατος του καρκίνου μάλλον δεν θα ερχόταν τόσο εύκολα.

Παρά το συμπέρασμα, το Χ που έβαλε το περιοδικό στην αρρώστια ήταν παραπλανητικό, αλλά και πολύ εμπορικό. Και στην Ελλάδα τα ίδια γίνονται: κάθε τόσο το δελτίο του Άλτερ διαφήμιζε νέα θαυματουργά φάρμακα ώστε να συντονιστείς στο κανάλι πιστεύοντας πως βρέθηκε η μαγική θεραπεία για αγαπημένα πρόσωπα, κάθε τόσο εφημερίδες είχαν στο πρωτοσέλιδο μεγαλόστομους τίτλους και όταν την αγόραζες διαπίστωνες πως ναι, το τάδε πρωτοποριακό φάρμακο γιατρεύει τον καρκίνο, αλλά μόνο κάποιον πανσπάνιο τύπο καρκίνου, μόνο σε ποντίκια και μόνο για πέντε λεπτά.

[Το κόκκινο Χ είχε χρησιμοποιηθεί και με περισσότερη ακρίβεια, κατά καιρούς, απ' το περιοδικό...]

Ας μη ξεχνάμε όμως και όλους τους Έλληνες επιστήμονες που νίκησαν την ασθένεια! Αν τυχόν σε οποιαδήποτε ερευνητική ιατρική ομάδα συμμετείχε κάποιος έστω και τρίτης γενιάς Έλληνας, αυτός ήταν χωρίς αμφιβολία ο μοναδικός υπεύθυνος για κοσμοϊστορικές εξελίξεις, που, αν ακολουθούσαμε την υπόθεση μήνες ή χρόνια αργότερα, δεν κατέληγαν σε κάποια τρομερή νίκη.

Κάθε ανακάλυψη βοηθά. Νέα φάρμακα που παρατείνουν τη ζωή, που πολεμούν αλλιώς την ασθένεια, νέοι συνδυασμοί, νέες τεχνικές, καλύτερα παυσίπονα. Η πρόοδος είναι μεγάλη - η απογοήτευση έρχεται όταν τα ΜΜΕ προβάλλουν κάθε πρόοδο ως την Απόλυτη Γιατρειά.

[Όλα αυτά γράφτηκαν με αφορμή το προηγούμενο εξώφυλλο του περιοδικού, όπου μετά αρκετά χρόνια ξαναχρησιμοποιήθηκε το περίφημο κόκκινο Χ...]

*Μήπως ξέρει κανείς κάποια αξιόπιστη οργάνωση που να μαζεύει χρήματα για την ιατρική έρευνα για τον καρκίνο; Κάποια που τα λεφτά μας θα πιάσουν τόπο;

!!!

Μου ήρθαν δυο tweets του gossip-tv με θέματα που ανέβηκαν το ένα πίσω απ' το άλλο. Ήταν άσχετα μεταξύ τους κι όμως, τόσο σχετικά.

Τα βάζω χωρίς κανένα σχόλιο, το ένα μετά το άλλο...

+

[ΟΚ, δεν αντέχω να μην επισημάνω την πόζα της συγκεκριμένης σελέμπριτι (?). Ήδη προσπαθώ να τη μιμηθώ για να την παίρνω μπροστά στο φακό.]

Ελπίζω ότι παρωδούν τρυφερά γιατί δε θέλω να πιστέψω πως όσοι έφτιαξαν τις σελίδες δεν είναι καθόλου αγανακτισμένοι και με τίποτα. Κι ούτε πιστεύω ότι όλα πάνε τέλεια στην καθημερινότητά τους κι αποφάσισαν να χλευάσουν τους πιο αδύναμους.

Παίρνοντας αυτά ως δεδομένα ας δούμε μερικές απ' τις ευρηματικές σελίδες παράλληλης πραγματικότητας. Τι θα γινόταν αν αντί για την Ελλάδα ζούσαμε κάπου αλλού ή κάπως αλλιώς ή με τελείως άλλα μυαλά.

Ξεκινάμε με το καλύτερο, κατά τη γνώμη μου, και το πιο δηκτικό...

!!

πού αλλού;

...

Έχει αρκετές μέρες που ντροπιασμένοι λέμε "ναι, έχουν δίκιο που μας την είπαν οι Ισπανοί" ή "ντροπή τους που μας την είπαν, όταν αυτοί έτρωγαν βελανίδια εμείς..." ή "ας οργανωθούμε βρε παιδιά, αγανάκτησαν οι Ισπανοί κι εμείς κοιμόμαστε;"

Η ερώτηση είναι: Είναι αυτό το σλόγκαν, αυτό το πλακάτ πραγματικό ή είναι ένας αστικός μύθος ανάλογος με την περίφημη υπόθεση του ανύπαρκτου Κουκίδη;

Ποιος μετέφερε την πληροφορία; Γιατί το πανό δεν ξαναφάνηκε πουθενά; Ήταν στα ισπανικά; Ποιος το μετέφρασε; Γιατί το κάναμε τόσο θέμα χωρίς να το έχουμε δει; Το επινόησαν Έλληνες ώστε να μας πιάσει το φιλότιμο και να αναγκαστούμε να πάμε στις πλατείες ως αγανακτισμένοι;

Προφανώς οι απαντήσεις είναι πολύ πιο περίπλοκες απ' την απάντηση στο αν "μπορεί ο ιησούς να εμφανιστεί σε μπακαλιάρο" και κανείς δε μοιάζει πρόθυμος να τις δώσει.

Ένας άντρας από την Ισπανία μας έστειλε ένα σχόλιο σε σχετικό άρθρο του σάιτ μας, το οποίο αναδημοσιεύω - είναι σε απλά αγγλικά. [H εγκυρότητά του ελέγχεται και δεν αποκλείεται να αποδειχτεί τόσο Ισπανός αυτός όσο υπήρξε και το Ισπανικό σύνθημα για την Ελλάδα.]

[Puerta del Sol, 20 Μαίου. Φωτ. Pedro Armestre, AFP/Getty images.]

Geia sas paidia,

I am from Spain, and I come here to tell you that in Spain we admire how you fight, and for us you, your fight, is an example to follow, you are the light we want to follow, not only in Spain, anywhere.

I have seen a lot of slogans in favour to Greece, as a symbol of common fight and brotherhood.

Suddnely yesterday I had news from Greece about this slogan that seems appeared on monday. I have tried to look for info, to ask people, to see, everything… and I didn't find anything. At the same time, I began to see it in some greek media, I looked for the source, not a lot where saying were it was taken from, at the same time I found 3-4 blogs that sent me to this source: "newsbeats"

Once I got there, I saw this message, but still, not any image, any video. In Spain, the same. My question is: Can someone of you give a source, an image, or something else? I mean it because a lot off people ooh this slogan as something dodo, other people as something bad, as if the people who wrote this slogan wants to mean that the greeks are not fighting, while, I say agin, the perception and the idea we have in Spain is that you are who are fighting most, from time, and that you are the example to follow.

I do not mean that this "slogan" did not exist, but at the same time could happen a lot of things: someone saw something and didn't translated well, or maybe was meaning irony (for example, the governments and the capital afraid that the greeks, and following you the rest, will rise, ktl).

I mean it because this new of this slogan has appeared already in a lot of greek blogs and media, and I do not have knowledge of the existence, and I need more info.

We support you form Spain, in the past, present, and future.

Roberto

[Συμβολικός οικολογικός κήπος στη μέση της πλατείας. Φωτ. Cristobal Manuel/El Pais.]

*Περισσότερα:

1) Εξαιρετικό άρθρο του Στ. Διοσκουρίδη: Έχουμε μεγάλη πλάκα ως έθνος. Η αντιγραφή μάς έχει φάει. Βλέπουμε την πλατεία Ταχρίρ, θέλουμε να γίνουμε Αιγύπτιοι, βλέπουμε τα γαλλικά συνδικάτα θέλουμε να γίνουμε Γάλλοι.

2) Ένα πλήρες και εμπλουτισμένο με νέες εικόνες φωτοποστ του Σπύρου Στάβερη από την πλατεία των Ιndiganados

---------------------------------------------------------------

ΜΙΑ ΜΙΝΙ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ

Εσείς θα συμμετέχετε στις συγκεντρώσεις των Ελλήνων Αγανακτισμένων; (αν δε βλέπετε το poll πατήστε το Αφήστε Σχόλιο)

Λίγο πάνω απ' το μισό έχει μια κοπέλα ντυμένη στα ροζ (και με πινελιά μαύρου όμως!) μπροστά από κάτι που υποθέτω ότι είναι πόστερ ή διαφήμιση σε στάση λεωφορείου, [κάτι γράφει στα αγγλικά, αλλά και τη λέξη ΟΔΟΥ στα ελληνικά]. Αριστερά είναι ο Elijah Wood του οποίου το πρόσωπο προσπαθεί να γλύψει η κοπέλα, ή σύμφωνα με άλλη εκδοχή του βγάζει τη γλώσσα. Δεξιά δεν ξέρω ποιος είναι, τον αναγνωρίζει κανείς;

Το κάτω μέρος, λίγο λιγότερο απ' το μισό του βιβλίου είναι ροζ και δίνει τις πληροφορίες.

Η αρχική μου αντίδραση ήταν αρνητική (μέχρι που σκέφτηκα αν πλήρωσαν τα δικαιώματα για τη φωτογραφία του Wood). Όμως μετά κατάλαβα ότι είναι δυνατή εικόνα, σε τραβάει αν βρεθείς σε βιβλιοπωλείο. Και ακόμα πιο μετά διάβασα και την υπόθεση (και θέλω να διαβάσω και αυτό το βιβλίο της Διβάνη) και κατάλαβα ακόμα περισσότερο το εξώφυλλο...

---------

Update: (ευχαριστώ Λένα)

Η πάλαι ποτέ πρώτη κυρία των Φιλιππίνων, τα χιλιάδες ζευγάρια παπούτσια που αγόρασε εις βάρος του λαού της και η τωρινή κατάντια της.

Διάβασα για τη συναρπαστική ζωή της Imelda Marcos στη Wikipedia. Και βρήκα φωτογραφίες που μοιάζουν (και ίσως είναι) ψεύτικες, μέσα στη χλιδή, λες και στήθηκαν απ' τον David LaChapelle. Φωτογραφίες πραγματικά έργα τέχνης.

-

Η αφορμή ήταν ένα ποστ που έκανα για το δίσκο που έβγαλε πέρσι ο David Byrne με τον Fatboy Slim - ήταν εμπνευσμένος απ' τη ζωή της και περιείχε κι ένα ντουέτο της Tori Amos με τη Cindy Lauper - περισσότερα εδώ.

Ξόδευε η Ιμέλντα Μάρκος στ' αλήθεια τα λεφτά των Φιλιππινέζων για να αγοράζει παπούτσια; Ήταν η Κάρι Μπράντσο της Μανίλας; Ζει ακόμα;

Όλες αυτές τις απορίες είχα. Ας απαντήσω μόνο στην τελευταία.

Ναι ζει και είναι 81 ετών. Παρά τις δίκες για διαφθορά πέρσι κατέβηκε στις εκλογές για να αντικαταστήσει το γιο της. Βγήκε αντιπρόσωπος της περιοχής της παίρνοντας 80%.

Κάποτε ήθελε να αγοράσει το Empire State Building (και είχε όντως τα λεφτά!). Ψώνιζε απ' τα πιο ακριβά καταστήματα πολυτελή ρούχα και παπούτσια. Τώρα;

Πρόσφατη φωτογραφία της σε εμπορικό κέντρο της συμφοράς, καθώς αγοράζει απ' τον πάγκο των εκπτώσεων...

Τα ποίηματα του Π.Ε. Δημητριάδη (πρόγευση έχουμε πάρει απ' τους, υπέροχους κατά τη γνώμη μου, στίχους του στα τραγούδια των Κόρε Ύδρο) είναι η φυσική συνέχεια μιας καριέρας που ξεκίνησε απ' την Κέρκυρα - και, ευτυχώς, συνεχίζεται εκεί.

Σε μια μελοδραματική, υπερβολική κίνηση είχα ψηφίσει ως άλμπουμ της δεκαετίας των '00ς το Φτηνή Ποπ Για την Ελίτ (και ως άλμπουμ του 2009 το '1978', πάλι των Κόρε Ύδρο). Δε μετανιώνω καθόλου.

Η ποιητική συλλογή που μόλις κυκλοφόρησε (και είναι διαθέσιμη απ' την Inner Ear εδώ) συνεχίζει και μια άλλη παράδοση: η συσκευασία της, που είναι τόσο έξυπνη όσο και των cd των Κόρε Ύδρο - και ως μπόνους έχει και την H. Bosch αισθητική...

+ Ο Π.Ε. Δημητριάδης διαλέγει τα Πέντε Βιβλία Που Διάβασε Πρόσφατα.

[via]

Το The Suburbs (Extended Edition) θα περιέχει ένα καινούριο φιλμάκι σκηνοθετημένο απ' τον Spike Jonze και δύο καινούρια τραγούδια. Να το ένα απ' αυτά, η συνεργασία του συγκροτήματος με το θρυλικό (πρώην αρχηγό των Talking Heads και σημαντικό σόλο καλλιτέχνη) David Byrne.

...

Και μια μίνι δημοσκόπηση για το τέλος.

ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΟΙ ARCADE FIRE ΥΠΕΡΕΚΤΙΜΗΜΕΝΟΙ;

(αν δε βλέπετε το poll πατήστε το Αφήστε Σχόλιο)

ΟΚ, δεν ανέβηκε σήμερα, αλλά το βαφτίζω Tweet της Ημέρας γιατί είναι λίγο απ' τα άγραφα.

Την είδε σοκαρισμένη και στεναχωρημένη στη συνέντευξη τύπου στις Κάννες (καθώς ο Φον Τρίερ έλεγε τα περί Χίτλερ, φωτο πάνω), αλλά ο συγγραφέας Bret Easton Ellis θυμήθηκε μια άλλη σκηνή που πέρασε με την ηθοποιό Kirsten Dunst και αποφάσισε να τη μοιραστεί με όλο τον κόσμο...

wtf?

* Συχνά πρέπει να υπενθυμίζω στον εαυτό που πως η Kirsten Dunst ήταν κάποτε ΑΥΤΟ το κοριτσάκι στο Interview with a Vampire...

Έξυπνα και τα δύο πλάσματα...

Κάποτε, στα '80ς η Βίκυ Μιχαλονάκου ήταν σοβαρή δημοσιογράφος της ΕΡΤ και έπαιρνε συνεντεύξεις από σημαντικούς ανθρώπους. (Για να το λέει η ίδια συνεχώς, θα έχει δίκιο, ποιος όμως μπορεί να ξεχάσει το Συγκλονιστικό ακατάλληλο ντοκιμαντέρ του 1987: "Η Τσιτσιολίνα στην Αθήνα".)

Στα '90ς η συναισθηματική, παραληρηματική, λογοπαιγνιακή, ομοιοκαταληκτική ετοιμολογία της αναδείχτηκε στην Πόλη των Παραισθήσεων, ενώ το παιχνιδιάρικο αλλά αυστηρό ύφος της ταίριαξε γάντι στο αξέχαστο Ερωτοδικείο.

Τα τελευταία χρόνια οι εκπομπές της στο Extra 3 και κατόπιν στο Kontra, προς απογοήτευση πολλών δεν είχαν τα trash στοιχεία που την καθιέρωσαν. Σοβαρές συζητήσεις, βουλευτές κομμάτων, κοινωνικά θέματα, "αφήστε με να ολοκληρώσω", κλπ κλπ.

Τίποτα το αμφιλεγόμενο. Μέχρι προχτές που σε μια κίνηση πρωτοφανή για την ελληνική τηλεόραση έκανε μια εκπομπή με αρκετά μέλη της Χρυσής Αυγής στο στούντιο και πολλές τηλεφωνικές παρεμβάσεις από υποστηρικτές της Χρυσής Αυγής.

Ακολουθεί μικρό κομμάτι της εκπομπής με τους Χρυσαυγίτες στο στούντιο (του καναλιού του Κουρή της Αυριανής).

Μπορεί η Βίκυ Μιχαλονάκου (που απ' ό,τι έχω δει σε άλλες πρόσφατες εκπομπές συνήθως υποστηρίζει απόψεις μετριοπαθείς, ίσως και υπέρ των μεταναστών) να κάλεσε τόσα μέλη της Χρυσής Αυγής, να έβγαλε κι άλλους στο τηλέφωνο και να έδωσε την ευκαιρία στις απόψεις τους να ακουστούν από έναν (έστω περιθωριακό σταθμό της Αθήνας), όμως οι ίδιοι δε μοιάζουν να το εκτιμούν ή να το σέβονται.

Κάτω απ' το βίντεο, στο youtube εντύπωση μου προκαλεί ο τρόπος που αντιμετωπίζουν τη μοναδική παρουσιάστρια που τους έδωσε τόσο μεγάλο βήμα, μόνο και μόνο επειδή (σε άλλα σημεία της εκπομπής) αντέδρασε με τις απόψεις τους:

*Αφηστε το λεει η παλιοπ.... αφηστε το ειναι ονειρο... Οταν ομως θα κυματιζει το λαβαρο της επαναστασης μεσα στην Βουλη ας ερθει να κανει παλι εκπομπη με τον Κασιδιαρη και μετα τα λεμε.

*Ενταξει η που.... τη δουλεια της κανει εγω τη δικαιολογω...δεν μπορει να βγει να φωναξει να πει ζητω η χρυση αυγη...οπως και να εχει ψηφιστε χρυση αυγη να φυγει η βρωμα.....καντε το φοβο τους πραγματικοτητα

*Afiste to palio ksekoliara e??Perimene ligo kai molis mpoume mesa tha erthei kai h seira sou!!!AIMA TIMH XRYSH AYGH!!!

*ΡΕ ΠΟΥ... ΞΑΝΘΙΑ ΠΟΥ ΜΕΝΕΙΣ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΒΙΛΑ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΓΛΥΦΑΔΑ ΑΝ ΗΣΟΥΝΑ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΠΛΥΤΟΥΣ ΘΑ ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ ΘΑ ΣΟΥ ΕΛΕΓΑ ΕΓΩ.... ΕΞΩ ΟΙ ΞΕΝΟΙ ΑΙΜΑ ΤΙΜΗ ΑΝΟΡΘΩΣΙΣ ΑΜΜΟΧΩΧΤΟΥ

[Σκέψεις που μου γεννήθηκα διαβάζοντας τα σεξιστικά, τρομακτικά, σχόλια: 1. Κάποιος με έκανε να λυπηθώ και να συμπαθήσω τη Μιχαλονάκου! και, 2. Αχαριστία κανείς;]

Είναι αλήθεια πως θυμίζει διάφορα...

[via]

(Απαντάει επίσης στο ερώτημα γιατί πιστεύω πως μετά τους Smiths κανείς δεν έγραψε καλή μουσική.)

23 Μαϊου 1934.

Η περιγραφή του περιστατικού ξεκινά ως εξής:

Barrow and Woman Are Slain by Police in Louisiana Trap

Bandit Pair Are Riddled With Bullets as Car Speeds at 85 Miles an Hour

Clyde Barrow, notorious Texas "bad man" and murderer, and his cigar-smoking, quick-shooting woman accomplice, Bonnie Parker, were ambushed and shot to death today in an encounter with Texas Rangers and Sheriff's deputies.

The 24-year-old desperado, who was accused of twelve murders in the last two years, and his companion whizzed along a little-traveled, paved road near Gibsland, about fifty miles east of here, at eighty-five miles an hour in a high-speed gray automobile, rushing into a carefully-laid death trap.

Before they could use any of the weapons in the small arsenal they had with them, the Rangers and others in the posse riddled them and their car with a deadly hail of bullets.

[Με τα χρόνια θα γίνονταν θρυλικοί, ως Μπόνι και Κλάιντ, τη μέρα του θανάτου τους όμως ήταν σχετικά γνωστοί, ως "Barrow and Woman"...

Νομίζω ότι υπερβάλλει.

[Η Ελληνική λεβεντιά προσωποποιημένη]

Από τις 11 το βράδυ νοσηλεύεται φρουρούμενος στο γενικό νοσοκομείο Βόλου ο Αχιλλέας Μπέος, για τον οποίο θα αποφασιστεί αν θα του απαγγελθούν κατηγορίες.

Ο ισχυρός άνδρας του Ολυμπιακού Βόλου, αγνόησε την ποινή απαγόρευσης εισόδου στους αγωνιστικούς χώρους και στο ημίχρονο του αγώνα με την ΑΕΚ επιχείρησε να εισέλθει δια της βίας στα αποδυτήρια.

Έσπασε μία τζαμαρία και αμέσως δόθηκε εντολή από τις δύο εισαγγελείς που ήταν στο γήπεδο να συλληφθεί. Ο πρόεδρος των Βολιωτών επικαλέστηκε τότε ξαφνική αδιαθεσία και διακομίσθηκε στο νοσοκομείο, όπου θα διανυκτερεύσει παρουσία φρουρού. [via]

αυτό

Γι' αυτό πάμε κατά διαόλου σ' αυτή τη χώρα. Επειδή υπάρχουν εφημερίδες που κυκλοφορούν για ανθρώπους που (αν τις παίρνουν στα σοβαρά) κανονικά θα χρειάζονταν ψυχιατρική βοήθεια, και το λέω με τη σοβαρή και κλινική έννοια, κι όχι ως χιούμορ ή κακία.

Η Ελεύθερη Ώρα συνεχίζοντας τη δημοσιογραφία του υπαρκτού σουρεαλισμού που τα τελευταία χρόνια υπηρετεί, δίνοντας πάτημα μάλιστα σε μπλογκς που αναδημοσιεύουν πύρινα άρθρα της σα να μην πρόκειται για αποκυήματα φαντασίας αλλά για αντικειμενική αλήθεια, αυτό το Σαββατοκύριακο ξεπερνά τον εαυτό της (κι ευχαριστώ τον kbougas που μου το επισήμανε.) Το πρωτοσέλιδο συνεχίζει.

Βλέπουμε στο πρωτοσέλιδο ότι ο "δικός" μας, "φωτογραφίζεται" με την "ελίτ" της εβραιοσιωνιστικής συμμορίας - και μάλιστα δεν πρόκειται για φωτομοντάζ, είναι πράγματι ο δικός μας, βροντοφωνάζει η Ελεύθερη Ώρα.

Πού είναι πράγματι ο δικός μας;

wait for it...

(δραματική παύση)

wait for it...

Στις ζωγραφισμένες κάρτες ενός επιτραπέζιου παιχνιδιού που κυκλοφόρησε τη δεκαετία του '90!!!

Καταπληκτικό!

----------------------------------------------------

ΤΑ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΑ ΤΩΝ ΧΑΖΩΝ

Κάποιος τις προάλλες μου άφησε σχόλιο, γιατί ασχολούμαι με κακή δημοσιογραφία, γιατί αντιδρώ, γιατί απαντάω, της δίνω σημασία και ορατότητα.

Μόλις τελείωσα το νέο βιβλίο του Ουμπέρτο Έκο, Το Κοιμητήριο Της Πράγας. Εκεί περιγράφονται τα πραγματικά γεγονότα της επινόησης αντιεβραϊκών κειμένων, που τους παρουσίαζαν σαν τέρατα που θέλουν να εξουσιάσουν τον κόσμο. Απατεώνες έφτιαξαν με τη φαντασία τους συνομιλίες, κείμενα, επιστολές, τα πάντα. Έγιναν γνωστά ως τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, γνωστή πλαστογραφία παλαιότερων κειμένων, με αυτούσιες αντιγραφές και από σατιρικά κείμενα που αφορούσαν όχι τους Εβραίους αλλά τον Ναπολέοντα.

Κι όμως, ακόμα και σήμερα στη χώρα μας και αλλού υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν αυτά τα ψεύδη αλλά και τηλεπλασιέ που τα πωλούν νόμιμα στην τηλεόραση! Κείμενα στα οποία πάτησε ο Χίτλερ για να σκοτώσει εκατομμύρια ανθρώπους!

Πωλούνται στην Ελληνική τηλεόραση ως αληθινά. Χωρίς να ενοχλείται κανείς, την ίδια ώρα που στα περίπτερα κρέμονται έντυπα γεμάτα ψεύδη, μίσος και αχρείαστο ρατσισμό. Νόμιμα.

Και βλέπω κάθε μέρα την Ελεύθερη Ώρα να πατάει στα Πρωτόκολλα των Σοφών (και σε άλλα ατράνταχτα στοιχεία όπως είναι οι κάρτες επιτραπέζιου των '90ς!) για να αποδείξει ότι τα πάντα είναι συνωμοσία των κακών Εβραίων, διακινώντας καθημερινά το μίσος στους λιγοστούς μεν αναγνώστες της και στα άπειρα δε φερέφωνά της στο ίντερνετ.

Δεν με ενδιαφέρει αν κάνω διάσημη την Ελεύθερη Ώρα και αν μερικοί εύπιστοι θα πιστέψουν τις ανοησίες της εξαιτίας μου. Θα ήθελα να προβληματίσω κάποιους που εμπιστεύονται άκριτα αυτά που διαβάζουν online - ακόμα και σ' αυτό το ποστ.

Κάποιοι που έχουν συνηθίσει στην ιδέα πως "οι Εβραίοι φταίνε για όλα" μπορεί να καταλάβουν πως, ακόμα κι αν κάποτε -που δεν το πιστεύω- αποκαλυπτόταν πως έφταιγαν όντως από πάντα οι Εβραίοι - για όλα!, οι υπόλοιποι πιστεύαμε στη συνωμοσία τους (και τους κακολογούσαμε και τους σκοτώναμε) για τους πιο ανόητους, επινοημένους και λάθος λόγους.

Γιατί ασχολούμαι; Ναι, γιατί σ' ένα βαθμό γιατί με ελκύει η trash γελοιότητα και ενθουσιάζομαι με την καθαρόαιμα κακή δημοσιογραφία.

Αλλά και γιατί, όπως αποδεικνύουν και τα εξωφρενικά Πρωτόκολλα της Σιών (που όσοι τα διάβαζαν όταν πρωτοβγήκαν γελούσαν, όπως γελάμε τώρα με την Ελεύθερη Ώρα) όταν ένας μύθος γίνεται κοινή γνώση, τότε είναι πάρα πολύ δύσκολο να ξεριζωθεί...

Η φωτογραφία αυτή τραβήχτηκε τις προάλλες από κάποιον της Lifo και ανέβηκε κατευθείαν στα Mobile Diaries μας.

Απ' ό,τι φαίνεται απευθυνόταν σε λάθος target group...

!

Γενικά εγώ θα ήθελα να μένουν πάντα μικρά τα ζώα, να μένουν κουτάβια και γατάκια. Η ευχή μου έχει χαρακτηριστεί "μορφή ευγονικής" και "χιτλερική" οπότε σπάνια τη λέω δημοσίως, κι όμως, νομίζω ότι τα ζώα είναι χίλιες φορές πιο χαριτωμένα όταν είναι μικρά (ενίοτε και οι άνθρωποι).

Αυτό το σκυλάκι, μεγαλώνει και μεγαλώνει (καθώς περνάει ο καιρός με τη μορφή time-lapse βίντεο) και κάποτε θα γίνει μεγαλύτερο κι από μένα...

(είτε μικρό είτε μεγάλο, τέλειο)

Μπήκε στο twitter του κι έστειλε αυτά που έβλεπε απ' το παράθυρο του ξενοδοχείου του. [Λογικά έμενε στο Daios στη Λεωφόρο Νίκης. Υπέροχη θέα, αν εξαιρέσουμε μια βρώμικη μάζα στη θάλασσα, προς το κάτω μέρος της παραπάνω φωτογραφίας.]

Δεν πήγα στο dj set του, παρ' όλο που ήταν εξαιρετικά κοντά στο σπίτι μου, αν πήγε κάποιος ας πει πώς ήταν.

*Για το τέλος ένα πολύ κολακευτικό tweet για την πόλη...

jesus!

[το εξώφυλλο του δίσκου]

Ακούγεται κουφή ως συνεργασία, κι όμως, πέρσι ο Fatboy Slim έφτιαξε με τον David Byrne ένα δίσκο. Λεγόταν Here Lies Love.

Ήταν ένα concept album εμπνευσμένο απ' τη ζωή της Imelda Marcos, της περίφημης πρώτης κυρίας των Φιλιππίνων (αυτής με τα 2700 ζευγάρια παπούτσια).

Και τα 22 τραγούδια του δίσκου είναι σε παραγωγή του David Byrne και του Fatboy Slim, και τα ερμηνεύουν τραγουδίστριες όπως η Sia, η Santigold, η Natalie Merchant, η Martha Wainwright...

Αλλά και οι δύο κυρίες που κάνουν ντουέτο στο παραπάνω τραγούδι...

[via]

Ένας άντρας το πάτησε και κατέστρεψε ένα έργο τέχνης 50 ετών. Το περιστατικό συνέβη στο Ρότερνταμ, στο Μουσείο Boijmans van Beuningen και το έργο που "καταστράφηκε" ήταν κάτι σαν χαλί με τεράστια ποσότητα (δύο χιλιάδες βαζάκια) φυστικοβούτυρο - του καλλιτέχνη Wim T. Schippers.

Ο θεατής της έκθεσης πάτησε κατά λάθος το φυστικοβούτυρο (δεν υπήρχαν προστατευτικά γύρω απ' το έργο, "to avoid spoiling it") και τώρα του ζητούν να πληρώσει για την καταστροφή.

Δε θέλω καθόλου να χλευάσω το έργο τέχνης (άλλωστε τα αγαπημένα μου έργα σύγχρονης τέχνης είναι συχνά για τους άλλους αξιογέλαστα) αλλά διαβάζοντας ότι τα τελευταία χρόνια το έργο έχει "καταστραφεί" τουλάχιστον άλλες δύο φορές, από άλλους απρόσεκτους επισκέπτες, αναρωτήθηκα αν είναι τελικά αυτή μια εικαστική παγίδα.

Θέλω κι εγώ να κάνω ένα έργο που να είναι πολύ εύκολο να το πατήσεις, να μη βάλω προστατευτικά γύρω του, και καθώς αυτό θα τραβάει τους απρόσεκτους επισκέπτες σα μαγνήτης και θα το καταστρέφουν, εγώ θα ζητάω συνέχεια αποζημιώσεις...

*Δείτε και το ποστ της Βίβιαν Ευθυμιοπούλου: "Καλέ, μην πατάτε την Τέχνη!"

(φωτο Mobile Diaries)

Τα νέα των Lykke Li, Chapel Club, Lupe Fiasco, Noah And The Whale και μια τραγουδίστρια που οι φανς της λένε ότι έχει  "Pop gothic sentimentality"...

Lykke Li - 'Sadness is a Blessing'. Μαζί με την τραγουδίστρια πρωταγωνιστεί και ο ηθοποιός Stellan Skarsgård. [Θα μπορούσε να είναι και παρωδία του απαίσιου 'Πλάκα μου Κάνεις'...]

Chapel Club - Blind. Μονόπλανο. Με φωνή εντελώς Jarvis Cocker.

Lupe Fiasco - Words I Never Said ft. Skylar Grey. Ραπ με beats αλά DJ Shadow και κλιπ, ας πούμε, αντιεξουσιαστικό.

Noah And The Whale - Tonight's The Kind Of Night. Σε κάποιους θυμίζει ένα τραγούδι των Who, σε άλλους Tom Petty, σε άλλους Lou Reed, σ' εμένα (η αρχή κυρίως) το I Know You're Out There Somewhere των Moody Blues. Στο κλιπ ένα ζευγάρι καταφέρνει να βρεθεί...

Charli XCX - Stay Away (Salem Remix)

Περιέργως ενώ υπάρχει βίντεοκλίπ για αυτό το ρεμίξ, δεν υπάρχει κλιπ για την αυθεντική εκτέλεση του κομματιού που μόλις κυκλοφόρησε που είναι μάλλον καλύτερη.

Η Charli XCX είναι το μέλλον της μουσικής, τουλάχιστον σύμφωνα με έναν φαν της που έγραψε στο youtube:

Charli XCX IS the future of music.

Pop gothic sentimentality with a devilishly unique and powerful voice aged just 18?! Fucking crazy. x

...

Μπορεί να μοιάζει με εικόνα από υπέροχα κινούμενα σχέδια, ή με μαγευτική ζωγραφιά, κι όμως - είναι μια πραγματική φωτογραφία απ' το National Geographic.

[μεγάλο μέγεθος / wallpaper]

Αντιγράφω απ' το σάιτ του National Geographic:

Camel Thorn Trees, Namibia

Photograph by Frans Lanting,

Tinted orange by the morning sun, a soaring dune is the backdrop for the hulks of camel thorn trees in Namib-Naukluft Park...

[Αμμόλοφος που βάφτηκε πορτοκαλι απ' τον πρωινό ήλιο και μπροστά αυτά τα καταπληκτικά δέντρα...]

Εκατοντάδες τέλειες γάτες (και ένα ωραίο τραγούδι, που μόλις κυκλοφόρησε - και που στο ρεφρέν μου θυμίζει Suede.)

Pete and the Pirates - United

Τα meme στη γλώσσα του ίντερνετ είναι πράγματα ή φωτογραφίες που χρησιμοποιούνται με διάφορες μορφές, γίνονται τραγούδια, σλόγκαν, με τη βοήθεια του φώτοσοπ μπαίνουν παντού.

Στο twitter του akisburton βρήκα μια καινούρια φωτογραφία της Δήμητρας Λιάνη.

Κάποιος έγραψε ότι η Δήμητρα Λιάνη είναι το νέο #logo31 και ψάχνοντας βρήκα ότι είναι από ένα σάιτ, που την ανέβασε με τίτλο "Η χειρότερη εμφάνιση της Δ. Λιάνη ever", επιβεβαιώνοντας τη γνησιότητα της εικόνας, και προσθέτοντας περιττό σχολιασμό (μιας και η εικόνα μιλά μόνη της)...

Τη στιγμή που ο βουλευτής της ΝΔ Πάνος Καμμένος χλευάζεται δημοσίως και αποδοκιμάζεται απ' το κόμμα του για θεωρίες σύμφωνα με τις οποίες ο Πρωθυπουργός είναι έμμισθος broker ξένων υπηρεσιών (προηγουμένως έγραψα το Ο βουλευτής Καμμένος, το σλόγκαν στο t-shirt του και το αρχοντικό, παπουδίστικο ίντερνετ καφέ).

Τώρα: Μπορεί ο Καμμένος -που έχει αναφέρει μια εταιρία Informed Justice Partners εδώ και καιρό, χωρίς πειστικά στοιχεία-, να αποδειχτεί κάποτε ότι είχε δίκιο. Ότι ο Παπανδρέου ανέλαβε την κυβέρνηση της χώρας για να πληρωθεί απο ξένους μιας και προηγούμένως δεν είχε αρκετά λεφτά, ούτε σπίτι, ούτε δουλειά. Μπορεί ο Καμμένος να έχει δίκιο.

Όμως: ακόμα κι αν κάποτε αποδειχτούν αληθινές αυτή τη στιγμή οι δηλώσεις του προκάλεσαν γέλια στη Βουλή, αμηχανία στο Σαμαρά και αποστασιοποίηση απ' το ίδιο του το κόμμα. (Ο Κ. Τζαβάρας της ΝΔ δήλωσε επισήμως: "Όταν μιλάει ένας βουλευτής, δεν σημαίνει ότι έχει και την υποστήριξη του κόμματος. Ο κ. Καμμένος θα κριθεί").  Έτσι έχουν τα πράγματα αυτή τη στιγμή - το "σκάνδαλο" δεν υπάρχει καν στις πρώτες σελίδες των σοβαρών ενημερωτικών σάιτ, παρά μόνο ως παραπολιτική είδηση ("Αποστάσεις της ΝΔ απ' τον Καμμένο"), ή ως ανέκδοτο.

Πώς αποτυπώνεται λοιπόν αυτό το κλίμα στα "ειδησεογραφικά" μπλογκς;

Σύμφωνα με το apneagr μάλλον πέφτει η κυβέρνηση!

Πήγα σ' αυτή τη σελίδα  μέσω του Twitter, όπου κάποιος έλεγε ότι η κυβέρνηση μάλλον θα παραιτηθεί σήμερα, εξαιτίας του σκανδάλου.

Και εντάξει να θες να δώσεις έμφαση σε ένα "σκάνδαλο" που μέχρι στιγμής δεν ενδιαφέρει κανέναν άλλο. Αλλά να δίνεις έμφαση γράφοντας δημοσίως ότι είναι έτοιμος να παραιτηθεί ο Παπανδρέου; Ξέροντας ότι δεκάδες μπλογκ θα το αναπαράγουν σαν πραγματική είδηση;

*Λεπτομέρειες που μου άρεσαν:

1. Που γράφει:

Διαβάστε την φοβερή αποκάλυψη του μπλόγκ ΟΛΥΜΠΙΑ: "Οι βουλευτές της κυβέρνησης οφείλουν άμεσα να αποσύρουν την στήριξη στην κυβέρνηση." (Καταπληκτική αποκάλυψη!)

και

2. You Might Also Like:

Η φωγραφία για την είδηση "ΠΟΣΟ ΑΣΤΕΙΟ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ!!!". (Δε θέλετε να μάθετε ποιο είναι το αστείο. Τέλος πάντων, η παραπομπή κάποιων βουλευτών σε άχρηστη προανακριτική.)

Περιέχει: ένα underground κλαμπ που το λένε Mother, τον «Andy Warhol» να μπαίνει μέσα και να βλέπει συναυλία των Blondie, περίεργους καπνούς, τη Debbie Harry να θυμίζει Dolly Parton, σεξ στην τουαλέτα, σπλάτερ ανατροπές.

Τη δήλωση του Τσίπρα ότι ο Παπανδρέου ξεπέρασε τη Θάτσερ και τον Πινοσέτ (τον ΠΙΝΟΣΕΤ!) ζήλεψε ο βουλευτής της ΝΔ Παναγιώτης Καμμένος που αποκάλεσε τον Πρωθυπουργό έμμισθο broker ξένων κερδοσκόπων.

Είναι βέβαιο ότι αν κάποιος πάρει μέτρα που θεωρούμε λάθος θα τον μισήσουμε με όλη μας την καρδιά. Αλλά Πινοσέτ; Έμμισθο broker; Έχω την εντύπωση πως με τις μπούρδες τους αυτές κάνουν σε κάποιους συμπαθή τον ΓΑΠ. Ή τουλάχιστον πιο συμπαθή απ' αυτούς.

Άλλο ήθελα όμως να πω. Η φωτογραφία πιθανότατα να τραβήχτηκε στη Βουλή όταν ο Καμμένος υποδέχτηκε έτσι την Τρόικα (με το γνωστό φοβερό αντίκτυπο που οδήγησε στο χάρισμα των χρεών μας).

Είναι απλά υπέροχη.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ

1. Εκείνο το κεντημένο πράγμα στον τοίχο πίσω του.

2. Ο παππούς που κάθεται στο κομπιούτερ, δεξιά.

3. Η αίσθηση βασιλικού ίντερνετ καφέ.

4. Το μπλε του λογότυπου.

5. Το βλέμμα προς το μέλλον.

6. Το υπομειδίαμα. Σχεδόν μας φλερτάρει!

7. Το χέρι στην τσέπη.

8.  Ο παππούς που κάθεται στο κομπιούτερ, δεξιά - τίποτα δεν ξεπερνά το αταίριαστο αλλά τελείως ευπρόσδεκτο δικό του photo-bombing...

Αυτή η ταινία παίχτηκε στους κινηματογράφους πριν από λίγους μήνες.

"Μοιραία Σχέση", του Ερρίκου Ανδρέου!

Όπως βλέπω στο τρέιλερ για τη διεθνή καριέρα της ταινίας (υποτιτλισμένο και με τίτλο Fatal Relation - το σωστό δε θα ήταν Relationship;) η ταινία έχει απ' όλα.

Απόρρητα έγγραφα, απαγορευμένους έρωτες, Νίνα Λοτσάρη, Αλμπέρτο Εσκενάζι, ακόμα και μουσική Μίμη Πλέσσα!

Δυστυχώς δεν παίχτηκε στα σινεμά της Θεσσαλονίκης (αλλά μόνο της Αθήνας) οπότε δεν την είδα. Είμαι σχεδόν σίγουρος όμως πως η Μοιραία Σχέση μπορεί να αποδειχτεί το camp διαμαντάκι κάποιας μελλοντικής γενιάς.

Έχει εσάνς παλιάς ελληνικής ταινίας, πονεμένα βλέμματα τίμιων λαϊκών παιδιών, υπέροχα κοντινά της Νίνας Λοτσάρη που λένε πολλά...

...καταπληκτικό ρετρό art direction και ειδικά εφέ. Να ο μεγάλος μας ηθοποιός Αλμπέρτο Εσκενάζυ, μεταμορφωμένος σε γηραιό άντρα! (παίζει τον πατέρα της Λοτσάρη).

Επίσης έχουμε ερμηνείες αρχαίας τραγωδίας σχεδόν σε όλες τις σκηνές του Άντρα και της Γυναίκας - σκηνές που ασταμάτητα επιβεβαιώνουν τον τίτλο της ταινίας: οι δυο τους έχουν όντως μια Μοιραία Σχέση…

Βασικά σε όλες τις σκηνές του τρέιλερ ο Άντρας είναι έξαλλος με την καημένη τη Νίνα Λοτσάρη και της τη λέει...

Όλη την ώρα τη διώχνει και της φωνάζει! «Με πρόδωσες» και «μη μ’ αγγίζεις» και «τι σατανικό σχέδιο ετοιμάζεις, πες μου, ΠΕΣ ΜΟΥ!».

Είναι πολύ τσατίλας, συνέχεια, ενώ η δικιά μας τα υπομένει όλα με μια τραγικότητα συγκλονιστική. Είναι τόσο καλοπροαίρετη - δε μοιάζει να καταλαβαίνει ότι αυτός είναι ΟΞΥΘΥΜΟΣ κι έτσι την πατάει όλη την ώρα.

(Ηρεμία πριν την καταιγίδα - η δικιά μας είναι αφελώς ανυποψίαστη)

(Λίγη ακόμα ηρεμία...)

(Τώρα αρχίζει να συνειδητοποιεί όταν αυτός της φωνάζει)

(Τώρα επιτέλους τα πήρε!)

Πάντως η Λοτσάρη έχει κι άλλη μια σκηνή στην οποία τσατίζεται και δεν κρατιέμαι να μη σας τη δείξω.

Αριστούργημα.

--

Διακόπτουμε λίγο την πλοκή για Πραγματικά Απίθανο Αrt Direction!

Δείτε πόσα χρώματα έχουν χωρέσει σε ένα και μόνο πλάνο! Πόσα χρώματα, πόσες διαφορετικές λάμπες, πόσο αληθοφανές σκηνικό δωματίου!

--

Συνέχεια πλοκής:

Εδώ έχουν περάσει πολλά χρόνια... Η Λοτσάρη θα έπρεπε να δείχνει πολύ μεγαλύτερη, τα μόνα σημάδια γήρατος (;) όμως είναι το ταγέρ και το απίστευτο σολάριουμ. Κατά τα άλλα είναι ίδια (ίσως να το ζήτησε ως ρήτρα στο συμβόλαιο).

Αυτός πάλι τη μαλώνει!

[Νομίζω ότι του είπε ότι το παιδί που γέννησε λίγο καιρό αφότου χώρισαν είναι δικό του!]

«Σταμάτα επιτέλους αυτό το ψέμα!» της φωνάζει φτύνοντας.

Και τότε αυτή τον κοιτάζει με βλέμμα που απαιτεί Όσκαρ Ερμηνείας και ενθουσιώδεις ζητωκραυγές "Θεά!" εδώ και τώρα.

["Θεά!"]

Και μετά... τον πυροβολεί!

["Θεά με πιστόλι!"]

Πρόκειται για ένα τρέιλερ υπερπαραγωγή που αποκαλύπτει τα πάντα, σχεδόν ακόμα και το τέλος!

Ένα μόνο έχω να πω πριν σας αφήσω να δείτε το τρέιλερ.

Η ταινία διαρκεί 126 λεπτά.

[και ο καθένας ας το πάρει όπως θέλει]

(μήπως την είδατε στο σινεμά; θέλουμε τη γνώμη σας!)

[via]

[Το τρομερό σύννεφο στην πόλη. Φωτο Γ.Κ.]

Τις μέρες που η Αθήνα μοιάζει με το στερεοτυπικό καζάνι που βράζει, θυμάμαι ένα βιβλίο που διάβασα πέρσι. Το "Στη Διαπασών" του Βασίλη Παπαθεοδώρου.

Ο Παπαθεοδώρου γράφει εδώ και χρόνια παιδικά, αλλά κυρίως εφηβικά βιβλία. Τα εφηβικά του (που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν απ' την "ενήλικη" λογοτεχνία, αυτή έχει να ζηλέψει απ' αυτά) ασχολούνται και με κοινωνικά, δύσκολα θέματα - και συχνά θεωρούνται προφητικά.

Ας πούμε, όταν έβγαλε το πολυβραβευμένο του Χνότα στο Τζάμι - και λίγο μετά συνέβη ο Δεκέμβρης του '08 πολλά γράφτηκαν για το πώς το βιβλίο του μιλούσε για όλα αυτά πριν καν συμβούν.

Και καθώς βλέπω από μακριά, στην τηλεόραση, ή καθώς διαβάζω όσα γίνονται στην Αθήνα απ' το Lifo.gr, δε σταματάω να σκέφτομαι το εξαιρετικό του 'Στη Διαπασών'.

Μετανάστες, ακροδεξιές οργανώσεις, νέοι που κυνηγούν αλλοδαπούς με μαχαίρια, εσωτερικές συγκρούσεις, ψυχικές εξηγήσεις. Μακάρι όλοι οι έφηβοι -και όχι μόνο- να διάβαζαν αυτό το (πολυβραβευμένο επίσης) βιβλίο.

Ενώ διατηρεί τη λογοτεχνικότητά του και σε κρατάει με την πλοκή του (ρισπέκτ και για τις μουσικές αναφορές), λειτουργεί και σαν μια σοκαριστική αλλά τρυφερή ανάλυση - ίσως καλύτερη κι απ' αυτές που γράφονται στον Τύπο σήμερα...

*Το σάιτ του Βασίλη Παπαθεοδώρου.

Δείτε αυτό το screen capture απ' το Youtube

Το εν λόγω τραγούδι το βρήκα τυχαία και αναρωτιέμαι. Πώς το ξέρει ο Ραφαήλ απ' τις Σέρρες που το ανέβασε (από αρχές Απριλίου) ότι θα είναι η επιτυχία του καλοκαιριού; Πάντως πρέπει να είναι ελληνικό γιατί διαβάζω ότι η Elle λέγεται στην πραγματικότητα Eleftheria Eleftheriou!

Το ελληνικό κοινό, απ' ό,τι βλέπω στα σχόλια είναι ενθουσιασμένο!

Πχ.

afto einai to diko mou komati.... (nikossssspcextreme)

ELAAAAAAA...piesiiiii (kasapomashero)

και το καλύτερο:

paidia to kommati einai apisteuto!!!! PORWSH!!!! DWSEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE volume ııııııııııııııııııı[] (kostakisGR93)

Δεν είναι κι άσχημο πάντως, αλλά και μόνο για το τυπογραφικό (Greek Sumemr Hit) θέλω να το προωθήσω και να βάλω το λιθαράκι μου στο να γίνει το σουξέ του καλοκαιριού στη χώρα μας.

Αν πιάσει η καμπάνια μου και το ακούσετε στις διακοπές σας σε κάποιο νησί -και το ξεχωρίσετε απ' τα δεκάδες παρόμοια- κάντε και μια χορευτική φιγούρα και για μένα.

Και για τον Ραφαήλ απ' τις Σέρρες φυσικά.

Το line-up είναι εδώ!

Ο LoukasM το ανακάλυψε, και πλάκα-πλάκα εγώ θα πήγαινα.

+++

και το περσινό τέλειο line up

O παρουσιαστής των τρέιλερ είναι παρουσιαστής και του actual festival!

++++

Για όποιον πορώθηκε και σκέφτεται να πάει, να και το τρέιλερ του 2009.

Στο 1.13 ο παρουσιαστής ρεύεται και μετά χρησιμοποιεί τη λέξη "αψέχαστη"...

Πρώτα οι νικητές των λογοτεχνικών Βραβείων του περιοδικού ΔΙΑΒΑΖΩ (via)

Μυθιστορήματος: Ιωάννα Καρυστιάνη, «Τα σακιά» (Εκδόσεις Καστανιώτη). 

Διηγήματος: Αλέξανδρος Ίσαρης, «Βίνκελμαν ή το Πεπρωμένο» (Εκδόσεις Κίχλη). 

Ποίησης: εξ’ ημισείας στους Χριστόφορο Λιοντάκη, «Στο τέρμα της πλάνης» (Εκδόσεις Καστανιώτη) και Κώστα Μαυρουδή, «Τέσσερις εποχές» (Εκδόσεις Κέδρος). 

Λογοτεχνικού Δοκιμίου- Μελέτης: Κωνσταντίνος Τσουκαλάς "Η επινόηση της ετερότητας" (Εκδόσεις Καστανιώτη). 

Πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα: Μιχάλης Γενάρης, «Πρίγκιπες και δολοφόνοι» (Εκδόσεις Ίνδικτος). 

Εικονογραφημένου Παιδικού Βιβλίου: Αντώνης Παπαθεοδούλου (κείμενο) και Μυρτώ Δεληβοριά (εικονογράφηση), «Η πόλη που έδιωξε τον πόλεμο» (Εκδόσεις Πατάκη). 

Λογοτεχνικού Βιβλίου για μεγάλα παιδιά: Μαρία Παπαγιάννη, «Το δέντρο μονάχο» (Εκδόσεις Πατάκη). 

Βραβείο Προσφοράς στο Βιβλίο: Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών – Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη για τη μακρόχρονη συμβολή του στα ελληνικά γράμματα.

Είχα γράψει ένα ποστ για τον Αλέξανδρο Ίσαρη, που χτες κέρδισε το Βραβείο Διηγήματος. Να το.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ

[Τις προάλλες είδα το ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ με τον Ίσαρη. Πολύ ενδιαφέρον. Μιλώντας για το πώς ξεκίνησε να γράφει ποιήματα στη Θεσσαλονίκη τη δεκαετία του '60 -αφού είχε έρθει σε επαφή με την ποίηση της πόλης διαβάζοντας Ζωή Καρέλλη, Ασλάνογλου, Χριστιανόπουλο- διάβασε το πρώτο ποίημα του που δημοσιεύτηκε. Αν θυμάμαι καλά είπε πως το έδωσε στον Ασλάνογλου, εκείνος βρήκε κάτι ιδιαίτερο σ' αυτό, το έδειξαν στον Χριστιανόπουλο κι εκείνος αποφάσισε να το εκδώσει στο περιοδικό ΔΙΑΓΩΝΙΟΣ. Αυτό το πρώτο ποίημα του Ίσαρη ήταν το παρακάτω.]

Προγράμματα

Πρώτον:
Αύριο θα ξεριζώσω
Και τις τελευταίες ρίζες του χειμώνα
Γιατί ο Μάιος πάει να τελειώσει
Κι οι υποθέσεις μας ακόμα στον Φεβρουάριο
Βρίσκονται, με τα δικαστήρια
Και μ' όλα τα δυσάρεστα.


Δεύτερον:
Θα στείλω γράμματα σε φίλους.
Σ' αυτόν από την Καστοριά
Άρτι απολυθέντα απ' το στρατό, φιλόλογο,
Σ' αυτόν που μου υποσχέθηκε
Ποιήματα, ημερολόγια και τέτοια
Και σε σένα από την Καλαμάτα
Από τη Λακωνία και την οδό Μνησικλέους
Για να τελειώσουν αυτές οι ιστορίες
Με τα γραμμάτια και τις κατεδαφίσεις.


Τρίτον:
Θα σ' αγαπήσω περισσότερο∙
Θα προσπαθήσω τουλάχιστον.
Εξάλλου, σκέφτομαι ν' αλλάξω
Τις κορνίζες και τις φωτογραφίες μας
Γιατί οι πόζες άλλαξαν τώρα πια
Κι οι επισκέπτες ζητούν όλο
Και περισσότερη ποικιλία, ακόμα και
Στα λόγια, και στη ματιά.


Προς το παρόν δουλεύω
Την κάτοψη που άρχισα πέρσι
Κι ακόμα να βρω λύση.

[εικόνες: Γ.Κ.]

Όπως έγραψε και ο Θεόφιλος Δουμάνης εδώ ο Σαββόπουλος μίλησε στο ραδιόφωνο. Μόνο που τελικά η μεταφορά των δηλώσεων ("ΝΑ ΣΤΕΙΛΟΥΜΕ ΣΕ ΞΕΡΟΝΗΣΙΑ ΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ ΖΗΤΑ Ο ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ!") απείχε αρκετά απ' αυτά που είπε στην πραγματικότητα.

Ακούστε τι είπε εδώ και μετά διαβάστε το υπόλοιπο ποστ.

Ο Παπουτσής δήλωσε σήμερα ότι θα φτιάξει πέντε κέντρα κράτησης λαθρομεταναστών. 

Οπότε δεν θα υπάρξει νομιμοποίηση (όσο και να το θέλαμε) αλλά φυλάκιση. 

Από εκεί και πέρα;

Βρήκα την πρόταση Σαββόπουλου καλύτερη απ' αυτό που θα γίνει στην πραγματικότητα (φυλάκιση και απέλαση) και άρα άξια να συζητηθεί.

Πρώτα - πρώτα: Μακριά από μένα τα ξερονήσια και τα βασανιστήρια του παρελθόντος - και έχω βάσιμες υποψίες ότι κι η λογική του Σαββόπουλου ΔΕΝ είναι αυτή. Όποιος άκουσε το απόσπασμα νομίζω καταλαβαίνει.

Στα θετικά: Ερημωμένα νησιά μπορεί να ξαναζωντανέψουν. Άστεγοι μπορεί να βρουν σπίτια και να καλλιεργούν τη γη. (Δηλαδή θεωρούμε ότι είναι ανθρώπινες οι συνθήκες ζωής τους τώρα;) Θα εμπλέξουμε τον ΟΗΕ.

Στα αρνητικά: Εκτός απ' το ότι θα έβρισκα άκυρο το να εφαρμοστεί ως υποχρεωτικός νόμος και με βία, το βασικότερο αρνητικό της πρότασης είναι ο συμβολισμός της.

Άπαξ και κάποιος ακούγοντας τη δήλωση έγραψε σ' ένα μπλογκ τη λέξη "ξερονήσι" τελείωσε. Δεν θα σκεφτούμε ποτέ αν σε ένα νησί, με εργασία και στέγη η ποιότητα ζωής τους θα είναι καλύτερη απ' τις ανήλιαγες τρύπες της Αθήνας, απ' τις επιθέσεις ακροδεξιών, απ' τα ναρκωτικά - από μια ΤΕΛΕΙΩΣ εξαθλιωμένη ζωή. Άπαξ και μιλήσαμε για "ξερονήσια" είμαστε σίγουροι ότι θα τους δέρνουν οι δεσμοφύλακες για τα πιστεύω τους. (Που μπορεί και να συμβεί, δεν ξέρω, το θέμα είναι να μη συμβεί.)

Έχοντας παρακολουθήσει το Σαββόπουλο (και ξέροντας πόσο βαθιά ανθρωπιστής είναι) νομίζω πως νοιάζεται για τους ανθρώπους που ταλαιπωρούνται, μετανάστες και μη.

Τώρα αν την ιδέα του την πάρει ο Παπουτσής και τη μετατρέψει σε κάτι του στυλ Φυλακή με Καταναγκαστικά Εργα, εννοείται ότι θα εξοργιστώ, το ίδιο κι ο Σαββόπουλος πιστεύω.

Έκανε μια πρόταση. Και όπως πολύ καλά είπε στο ηχητικό απόσπασμα "Ας βρουν τη λύση οι πολιτικοί, γιατί τους πληρώνουμε;" Ας βρει τη λύση η κυβέρνηση, ας κάνει κάτι με όσο περισσότερη διαφάνεια και ανθρωπισμό γίνεται - δεν είναι θέμα του Σαββόπουλου να βρει την κάθε λεπτομέρεια σε ένα σχέδιο που προτείνει. Στην τελική ας προτείνει κι η κυβέρνηση το δικό της!

ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ;

Όλοι όσοι αντέδρασαν σπασμωδικά τι προτείνουν; Οι μεν ακροδεξιοί που αντέδρασαν λένε: "θα τους πάμε και διακοπές στα νησιά μας, θα τους ταϊζουμε, θα τους φροντίζουμε, θα πληρώνει και ο ΟΗΕ και εμείς για όλους αυτούς; ΑΠΕΛΑΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΡΑ".

Οι απέναντι όμως λένε: "Σκάνδαλο, είναι απάνθρωπο, ντροπή, ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΡΑ."

Οι μεν προτείνουν Απέλαση οι δε Νομιμοποίηση. Έλα όμως που δε συμβαίνει τίποτα απ' τα δύο και στο μεταξύ κάποιοι κυνηγούν να μαχαιρώσουν μετανάστες, άλλοι πετούν μολότωφ στις λαϊκές και όλοι οι υπόλοιποι στη μέση νιώθουν ότι έχουν χάσει την πόλη τους...

Αν γινόταν αύριο Απέλαση ή Νομιμοποίηση όλων, καλώς. Μακάρι να λυνόταν το πρόβλημα, με τη μία.

Δεν θα γίνει όμως. Δε θα λυθεί το πρόβλημα αν δε γίνει κάτι. Ακόμα κι αν ελπίζουμε κάτι διαφορετικό, το ξέρουμε βαθιά μέσα μας: Η κατάσταση ή θα μείνει ως έχει ή θα χειροτερέψει.

Χωρίς παρωπίδες

Η πρόταση του Σαββόπουλου μπορεί να είναι μια λύση. Θα μπορούσε να ανοίξει μια συζήτηση. Πχ. αυτό που εγώ θα δεχόμουν (κάποιος άλλος μπορεί να πρότεινε κάτι άλλο) θα ήταν μια ενδεχόμενη μεταφορά κάποιων σε νησιά. Αν ο άνθρωπος που δεν έχει ούτε χαρτιά ούτε στον ήλιο μοίρα το επιθυμεί.

"Προτιμάς να ζεις στην παρανομία μαζί με άλλους 40 σ' ένα διαμερισματάκι και να μην έχεις να φας και (για κάποιους, έστω λίγους) να σε εκμεταλλεύονται κυκλώματα και να κάνεις εγκλήματα και να σε κυνηγούν με τα μαχαίρια στο δρόμο; Ή μήπως θέλεις να συζητήσεις κάποια εναλλακτική;"

Μακάρι να υπάρξει μια εναλλακτική και για τους μετανάστες και για όλους. Καλύτερη απ' του Σαββόπουλου, ο οποίος ΔΕΝ μιλάει για τους ξένους γενικώς (καμία σχέση με ρατσισμό!), αλλά για συγκεκριμένους οι οποίοι καλώς ή κακώς δεν έχουν άδεια και θα απελαθούν. Ας υπάρξει όμως άλλη πρόταση, βελτιωμένη, ή και τελείως διαφορετική.  Ας υπάρξουν όμως προτάσεις, χωρίς το φόβο στιγματισμού.

Ας μη βάζουμε αμέσως ταμπέλες τύπου "φασίστας στέλνει τους μετανάστες σε ξερονήσια". Και απ' την άλλη ας μη χαιρόμαστε νομίζοντας ότι ο Σαββόπουλος είναι "δικός μας" γράφοντας μάλιστα και σχόλια τύπου: "Καλύτερα σε νησιά χωρίς καθόλου πληθυσμό, ώστε να μην κάνουν και στους τοπικούς πληθυσμούς ότι κάνουν στις πόλεις. Η Μακρόνησος είναι μια καλή επιλογή." (Αληθινό σχόλιο στο σάιτ μας.)

Μακάρι να νομιμοποιηθούν όλοι και να ζήσουν σε ανθρώπινες συνθήκες κι εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα. Αυτή είναι η πρώτη μου επιλογή.

Μέχρι να γίνει αυτό ας μην ξαναρχίζουμε την πόλωση κι ας μιλήσουμε χωρίς παρωπίδες - κυρίως όσοι δεν μπήκαμε καν στον κόπο να ακούσουμε τις δηλώσεις Σαββόπουλου...

--------------------------------------------------------

ΕΞΤΡΑ ΜΠΟΝΟΥΣ

Απ' την Ελευθεροτυπία (via). Δημοσιεύτηκε σε τελείως ανύποπτο χρόνο.

Ο καθένας ας βγάλει τα (Σαββοπουλικά) συμπεράσματά του.

Ιταλία: Χωριό-«φάντασμα» ζωντάνεψε από τους μετανάστες

Το Ριάτσε, ένα παραθαλάσσιο χωριό, στην περιοχή της Καλαβρίας, κινδύνευε να γίνει άλλο ένα χωριό-«φάντασμα» καθώς οι κάτοικοί του το εγκατέλειπαν αναζητώντας καλύτερη τύχη σε άλλες περιοχές της χώρας ή και στο εξωτερικό. Η παραγωγή είχε νεκρώσει, πολλά από τα σπίτια είχαν ερημώσει ενώ το σχολείο είχε βάλει λουκέτο λόγω της έλλειψης μαθητών.

Αυτά μέχρι πριν λίγα χρόνια. Σήμερα το Ριάτσε σφύζει από ζωή και η ανάπτυξή του είναι πρωτόγνωρη χάρη σε μια ιδέα του δημάρχου του και των τοπικών αρχών που επέτρεψαν σε πάνω από 200 μετανάστες από τη Σομαλία, την Αλβανία και το Ιράκ να εγκατασταθούν εκεί μόνιμα και να δουλέψουν.

Ο δήμαρχος Λουκάνο παραχώρησε όλα σχεδόν τα δημοτικά κτίρια στους μετανάστες αφού πρώτα να μετέτρεψε σε σπίτια και εργαστήρια. Από την πλευρά τους, οι ξένοι βοήθησαν στην ανακαίνιση αυτών των κτιρίων και επάνδρωσαν τις τοπικές επιχειρήσεις υαλουργίας και κοσμηματοποιίας καταφέρνοντας έτσι να εξασφαλίσουν ένα σταθερό εισόδημα το οποίο ξεπερνά τα 700 ευρώ το μήνα. Επίσης συνεχίζουν την μεγάλη παράδοση της περιοχής στην κατασκευή μπρούτζινων ειδών λαϊκής τέχνης.

Το "πείραμα" ξεκίνησε πριν από δώδεκα χρόνια, όταν ο δήμος επέτρεψε την εγκατάσταση Κούρδων μεταναστών. Σταδιακά άρχισαν να αντιμετωπίζονται και λύνονται τα προβλήματα ενσωμάτωσης των ξένων στην τοπική κοινωνία και να ξεπερνιούνται γραφειοκρατικές διαδικασίες.

Σήμερα το Ριάτσε αποτελεί πρότυπο ανάπτυξης για την περιοχή η οποία μάλιστα είναι από τις φτωχότερες της Ιταλίας, με έντονα φαινόμενα ξενοφοβίας αλλά και υπό την "κατοχή" της Μαφία. Κι αυτό κάνει ακόμη πιο σημαντικό το εγχείρημα του δήμαρχου Λουκάνο και των τοπικών αρχών που αντί να χτίσουν τείχη και φράχτες προτίμησαν τον δρόμο της συμβίωσης και της ανάπτυξης με τους πρώην "λαθρομετανάστες".

*Δείτε επίσης: Το 50% των Ελλήνων που επικροτεί την αυτοδικία εναντίον μεταναστών, ξέρει τι σημαίνει αυτοδικία;

Το ξέραμε, το περιμέναμε, το φανταζόμασταν. Η Πετρούλα με το ωραίο σώμα και τα εκνευριστικά υπόλοιπα πράγματα, πήγε στο Σύνταγμα ντυμένη καμαριέρα για να γυρίσει κάποιο "ξεκαρδιστικό" ρεπορτάζ (στο οποίο είμαι σίγουρος ότι θα μιλά στον Στρος Καν σε πρώτο πρόσωπο) που θα παιχτεί το βράδυ στο ΣΤΑΡ.

Κάποιο καλό παιδί της Lifo περνούσε από κει (τα γραφεία μας είναι δίπλα) και απ' ό,τι φαίνεται με χαρά η Πετρούλα πόζαρε στο φακό του. Οι εικόνες ανέβηκαν αμέσως στο Mobile Diaries στο οποίο ανεβάζουμε όλοι μας φωτογραφίες απ' τα κινητά μας ή τις μηχανές μας - ό,τι βλέπουμε γύρω μας.

Το ότι είδαμε γύρω μας την Πετρούλα στο Σύνταγμα συνετέλεσε σε άμεση ανανέωση του Mobile Diaries αλλά και στη δημιουργία ενός ήδη κλασικού Twilight Zone...

[με αφορμή αυτά μια μίνι δημοσκόπηση]

[το dailywhat γράφει: Everything Went As Expected of the Day: A demonstration of the fizzy effect Mentos has on Diet Coke goes horribly right.]

Νο Milk Today...

+++ Δείτε και απαντήστε:

Η ταινία που θα παιχτεί το Δεκέμβρη μας αποκαλύπτει μερικές εικόνες της, στο τρέιλερ που μόλις κυκλοφόρησε.

Δε νομίζω ότι είμαι απαραίτητα ενθουσιασμένος μ' αυτό που είδα (αν και το 3D animation είναι καταπληκτικό, μέχρι τη μέση του τρείλερ νόμιζα ότι είναι ταινία με ηθοποιούς!), αλλά επειδή θέλω να δω τον Τεν Τεν, που είναι απ' τους αγαπημένους μου χάρτινες ήρωες.

*Πάντα ήθελα να γίνω σαν αυτόν (χωρίς το ρατσισμό βέβαια). Να είμαι ρεπόρτερ που γυρίζει όλο τον κόσμο, ως απεσταλμένος ή/και ανταποκριτής, και να ζω περιπέτειες. Μετά βαρέθηκα και αποφάσισα να γίνω το τελείως αντίθετο είδος δημοσιογράφου - τα γράφω όλα απ' το γραφείο του σαλονιού μου και με το ζόρι βγαίνω απ' το σπίτι!

Με τον Τεν Τεν πάντα ταξιδεύω όμως, όπως και με τον Ρουλταμπός που ήταν ήρωας δημοσιογραφικών περιπετειών σε μερικά βιβλία που μου είχαν χαρίσει. (Πριν μερικά χρόνια ξεκίνησα κι εγώ μια ανάλογη -στα μέτρα μου- σειρά παιδικών βιβλίων, τους Αόρατους Ρεπόρτερ, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία...)

[φωτο via]

Διάβασα ένα tweet που με προβλημάτισε ιδιαιτέρως. Πόσο πίσω είχα μείνει;

Απ' το Twitter των intvduals.

Μετά το πρώτο σοκ έψαξα στο google τις λέξεις ΣΟΦΙΑ ΑΡΒΑΝΙΤΗ ΡΟΚ και έμαθα ότι η τραγουδίστρια έχει κάνει όντως στροφή στην καριέρα της!

Και μάλιστα παρουσιάζει και ροκ ραδιοφωνική εκπομπή στον ροκ σταθμό e-rock!

Επίσης, για να καταλάβετε πόσο ροκ έχει γίνει, αρκεί να δείτε -έστω και λίγο- απ' το κλιπάκι με την RAWK εμφάνισή της στο Βόλο.

[σας προκαλώ!]

Να λίγα πράγματα για τον πιο πρόσφατο δίσκο της (σύμφωνα με το λήμμα της Βικιπαίδειας, που δε θέλω να πιστέψω ότι γράφτηκε απ' την ίδια).

"Χωρίς Retouche"

Από το 2009 και μετά, η Σοφία Αρβανίτη βρίσκεται στο δυναμικό μιας νέας δισκογραφικής εταιρείας, της Volume. Έτσι προκύπτει το άλμπουμ "Χωρίς Retouche", το οποίο κυκλοφόρησε στα μέσα του Αυγούστου 2009.

Το πρώτο τραγούδι διέρρευσε στο διαδίκτυο τέλη Ιουνίου, με τίτλο "Παίξε Μουσική Δυνατά", σε μουσική και στίχους του Γιάννη Μιχαήλ, με τη συμμετοχή της Μαντούς στα φωνητικά. Περιέχει ένα ντουέτο έκπληξη με τον σύζυγό της, Νάσο Νικολαΐδη, με τίτλο "Κλείνω τα μάτια". Το ύφος του άλμπουμ είναι περισσότερο εναλλακτικό και κινείται σε ποπ - ροκ ρυθμούς, ξεφεύγοντας από τις εμπορικές διαστάσεις των προηγούμενων άλμπουμ της Αρβανίτη.

[Η αγαπημένη μου λεπτομέρεια είναι ότι το πρώτο τραγούδι "διέρρευσε" στο διαδίκτυο!]

[Πού είναι το καλλιτεχνικό ρεύμα του Ροκ?!]

Για να μάθουμε κι άλλα νέα της αντιγράφω ένα δελτίο τύπου για την εμφάνιση που έκανε (πάλι στο Βόλο κατά σύμπτωση) πριν από καναδυό βδομάδες. Να σημειωθεί ότι μαζί της ήταν και ο ηθοποιός Κωνσταντίνος Καζάκος, γιος του Κώστα Καζάκου και της Τζένης Καρέζη, ο οποίος πλέον είναι κι αυτός RAWK και μάλιστα έβγαλε και RAWK δίσκο!

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η Σοφία Αρβανίτη επέστρεψε πιο rock από ποτέ στα μουσικά τεκταινόμενα, δίνοντας το δυναμικό της στίγμα. Πριν από λίγους μήνες κυκλοφόρησε ένα νέο, ιδιαίτερο, δίσκο. Ήθελε να κυκλοφορήσει κάτι άλλο, διαφορετικό από τα συνήθη, «Χωρίς retouche» κι έτσι τελικώς το ονόμασε. [Σημείωση δική μου: "Πριν από λίγους μήνες"?! Απ' τον Αύγουστο του 2009 έχουν περάσει πάνω από είκοσι!]

To «e-Rock.gr» μάλιστα, το πρώτο σε επισκεψιμότητα μουσικό portal της χώρας, το βαθμολόγησε με 81/100! [Σημείωση: στο e-rock δεν είπαμε ότι κάνει ραδιοφωνική εκπομπή;!]

[καταπληκτική φωτογραφία]

Έκτοτε άρχισαν οι μεμονωμένες ζωντανές εμφανίσεις, οι από κοινού δυναμικές της εμφανίσεις στην θρυλική αθηναϊκή σκηνή του Architecture Rock Cafe στου Ζωγράφου [...]  Στην συναυλία της ερχόμενης Παρασκευής, η Σοφία Αρβανίτη θα ερμηνεύσει γνωστές δημιουργίες όπως τα τραγούδια «Video», «Μόνη περπατώ», «Έτσι κι αλλιώς», «Κόκκινη κόλαση», «Μη μου μιλάς για καλοκαίρια» και φυσικά το, ερμηνευμένο από κοινού με την μεγάλη κυρία της rock Bonnie Tyler, «The desert is in your heart».

Μαζί της, η αγαπημένη στους απανταχού ρομαντικούς μουσικόφιλους φωνή του τροβαδούρου της ελληνικής rock μουσικής σκηνή, Μιχάλη Κακέπη και τις επιτυχίες του, από την εποχή του Δούρειου Ίππου (Σ' ένα σικέ αγώνα, Φαύλος κύκλος, Ο κύβος ερρίφθη, Πυροβόλα το φεγγάρι) ίσαμε σήμερα και το νέο του album του «Σελένα» (Θέλω, Καλή αντάμωση, Τί να σου πω, Κισμέτ), τότε αντιλαμβάνεστε ότι μιλάμε για μία παράσταση καταφανώς διαφορετική.  [Σημείωση δική μου: τι "τότε αντιλαμβάνεστε"; Πού κολλάει; Υπάρχει συντακτικό νόημα στην παραπάνω παράγραφο ή κάτι ξέχασαν;]

Και φυσικά ο Κωνσταντίνος Καζάκος, ο οποίος αποτινάσει τον περιορισμό του να είναι μόνο ηθοποιός και μας συστήνεται ξανά με καθαρά rock διάθεση. Τραγουδά και παίζει κιθάρα live σε ένα γνήσιο, σκληροπυρηνικό rock πρόγραμμα, με γνώριμες μουσικές και πολύ πάθος, σε ένα πρόγραμμα ελληνικών και ξένων rock τραγουδιών. Ο Κωνσταντίνος Καζάκος παρουσιάζει κλασικά, αξέχαστα τραγούδια (Led Zeppelin, Deep Purple, Doors, Rage against the machine, Green Day, Rory Gallagher, Pink Floyd, Gary Moore, Blur, Ξύλινα Σπαθιά, Παύλο Σιδηρόπουλο κ.α.), αλλά και κομμάτια από την δισκογραφική του δουλεία «Είμαι εγώ», γραμμένα μέσα από πολλή αγάπη για την ροκ μουσική, με την δική του σφραγίδα και συνεργασίες με καλλιτέχνες όπως ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας και Δημήτρης Σταρόβας.

----

Μπορεί να ήταν όντως "ένα γνήσιο, σκληροπυρηνικό rock πρόγραμμα" αλλά σε κάθε περίπτωση το χάσαμε.

Μπορούμε όμως να απολαύσουμε το "ερμηνευμένο από κοινού με την μεγάλη κυρία της rock Bonnie Tyler, «The desert is in your heart»."

[συμμετέχει ο Μιχάλης Ρακιντζής που έγραψε μάλιστα αυτή τη rawk επιτυχία, τότε αντιλαμβάνεστε ότι μιλάμε για ένα βίντεοκλίπ διαφορετικό.]

(Έχω αρχίσει να εκνευρίζομαι που δεν έχω γάτα)

Τις προάλλες έκανε την πρεμιέρα του online το νέο της Rihanna (που μοιάζει να μας πυροβολάει αλύπητα με πέντε νέα τραγούδια κάθε μήνα). Λέγεται California King Bed και μουσικά θα το περιέγραφα ως αδιάφορη, ξενέρωτη μπαλάντα - οπτικά όμως είναι καλογυρισμένο.

Περνάει μεγάλο μέρος του κλιπ μόνο με κάτι εσώρουχα -όταν δεν χαριεντίζεται με έναν τύπο- πράγμα που ίσως να σόκαρε πάλι τους Μουσουλμάνους. [Ποιος μπορεί να ξεχάσει το Πολύ γυμνή η Ριάνα για το Κουβέιτ;]

Τα πράγματα μπλέχτηκαν στα σχόλια του βίντεοκλιπ στο youtube όταν κάποιος Μουσουλμάνος έγραψε την παρακάτω παρομοίωση για να εξηγήσει γιατί είναι καλό να είναι τελείως ντυμένες οι γυναίκες. Μεταφράζω πρόχειρα:

Ένας Χριστιανός ρώτησε ένα Μουσουλμάνο: "Γιατί καλύπτουν οι γυναίκες σας το σώμα και τα μαλλιά τους;"

Ο Μουσουλμάνος χαμογέλασε και έβγαλε δύο γλυκά. Άνοιξε το ένα και κράτησε το δεύτερο στη συσκευασία του. Μετά τα πέταξε και τα δύο στο σκονισμένο έδαφος και ρώτησε το Χριστιανό:

"Αν σου ζητούσα να πάρεις ένα απ' τα δύο γλυκά, ποιο θα διάλεγες;"

Ο Χριστιανός απάντησε: "Μα, το καλυμμένο."

"Έτσι φερόμαστε κι εμείς στις Μουσουλμάνες γυναίκες μας" απάντησε τότε ο Μουσουλμάνος...

Προφανώς αυτός που άφησε αυτό το σχόλιο στο youtube δεν θα φανταζόταν τι εντύπωση θα έκανε η παρομοίωσή του στα δυτικά μας αυτιά και πόσο εξωφρενική θα έμοιαζε.

Πριν περάσει ώρα κάποιος είχε ήδη απαντήσει:

"Ρίχνουνε τις γυναίκες τους σε σκονισμένα πατώματα; LOL."

Και λίγο μετά κάποιος έγραψε:

"Ε, ναι, πρέπει να τις τυλίγετε αν φέρεστε στις γυναίκες σα βρωμιά που τη ρίχνετε στα πατώματα. Δεν είναι λόγος αυτός να τις καλύπτετε (ή και να τις φυλακίζετε σχεδόν) απ' την κορυφή έως τα νύχια. Απλώς φερθείτε τους με αξιοπρέπεια, σεβασμό - και με τρόπο ανάλογο μ' αυτόν που φέρεστε στους άντρες."

+++

Να και το βίντεοκλιπ που προκάλεσε όλα αυτά...

Στην παρωδία στεροτυπικών πραγμάτων που λέει ο "Morrissey" ακούμε και τη λέξη Julia. Μια λέξη που ο πραγματικός Morrissey λέει συνέχεια στις συναυλίες του.

Η Julia είναι η Νο1 φαν του. Τον ακολουθεί σ' όλο τον κόσμο, έχει το επίσημο (φαν)σάιτ του το True-To-You.net και ο Morrissey την αναγνωρίζει σε κάθε συναυλία του και τη χαιρετά.

"Τι έφαγες σήμερα για πρωινό" συνήθως ξεκινάει την κουβέντα τους αυτός, κι η Julia απαντά, ένα μπισκότο, μια μπάρα δημητριακών, οτιδήποτε.

Η σχέση του Morrissey με τους φαν του είναι ιδιαίτερη. Όταν ο τραγουδιστής έμαθε πέρσι για το θάνατο μιας φαν του (την οποία επίσης έβλεπε σχεδόν σε κάθε συναυλία του, της έδινε το μικρόφωνο, μιλούσαν) έγραψε μια δήλωση. Την έστειλε (πού αλλού) στο σάιτ της Julia για δημοσίευση.

Είναι αναπάντεχη - και συγκινητική. Την παραθέτω στο πρωτότυπο.

30 April 2010

Statement from Morrissey

My trusted ally Janice Long has passed news on to me of the sudden death of Melinda Hsu. I did not know Melinda personally, but I felt as if I did because she had been a front row fixture for many years. In fact, from her many letters and gifts I understood her name to be Mel Torment, or even, when she felt at her most pernickety, Smel - which I'm certain was not her given name.

Mel was a smiling face who lent strength to every single concert, even when events were going somewhat pear-shaped. I felt as if I knew Mel because she was always there - regardless of wherever 'there' happened to be; no snowbound landscape too far, no off-the-beaten track too untrekkable. I often handed her the microphone mid-concert and she would always make an effort to say something different each time.

What is more, she always seemed so happy to be there on the front row, even though she had heard these live renditions enough times to emaciate the brain of the most inherently decent devotee. However, she was booed by the audience once - in Killarney, when she asked (via microphone) with a tone of disbelief "why Killarney?" but I don't think she meant the contorted snootiness assessed by the rest of the audience because she was not that type.

Those who travel from concert to concert as Mel did possibly don't realize the contribution they make. They are as much a part of the night as I am, but I sometimes feel embarrassed because I think they are asking for more than there is, and, mustily, I can't give it. The goat-like vocals and the tipsy monologues are all that I am.

Mel had passed a note to me at Pomona saying that it would be her final concert of the tour. Yet, hours later, in another venue, there she was again. Even after all she had done, even after all the money she had spent and the millions of miles she had hiked she still could not keep away from the squeeze and bend of yet another version of "First of the gang to die" - never imagining, I'm sure, that it is she who would be the first.

As ever delighted and content at Ventura (where we gave our final bow), I cannot imagine whatever it was that Mel believed she saw or felt as she fixed upon the stage night after night, year after year.
Her contribution was a declaration of love for which she seemed to save all of her strength, and for which I could only ever repay with half-witted mumbles of thanks.

The only way to deal with Mel's death is to accept it. There is no other way. We all have a certain unbreakable appointment and we are all helpless targets in that regard. Life's only promise is its final deadline.

When Mel, and others who are dear to us, depart, we should at least realize as we shuffle along living our small and persecuted lives, how absolutely ridiculous it is to be afraid of anything or anyone on this unhappy planet. Most people are standardized and unoriginal, which is useful, because it makes the Mels of the world stand out even more.

Rich in ideas, her self-made calendars and t-shirts were always very funny. You will catch up with her in the afterlife, where I'm sure she will be as creative and busy and as Mel Torment as ever.

Thank you to Julia at True-to-you for printing this.

MORRISSEY
France, april 2010.

Κανονικά θα έγραφα για το πόσο εύκολα καταργείται το τεκμήριο της αθωότητας όταν πρόκειται για κάποιον "εχθρό" μας και για διάφορα μπερδεμένα για την υπόθεση του Στρος Καν, αλλά μετά βαρέθηκα και είπα να δούμε αυτό!

Είναι ένα απ' τα 1630 (μέχρι στιγμής) μπλογκ και σάιτ που πήραν την -έτσι κι αλλιώς κάπως σκανδαλοθηρικά φουσκωμένη- είδηση απ' τη NY Post, και έγραψε την καταπληκτική φράση "σοδομαζοχιστικής επίθεσης".

ΟΚ, αυτός που μετέφρασε πρώτος την είδηση δεν ξέρει τι είναι σοδομισμός, ή σαδισμός ή μαζοχισμός ή σαδομαζοχισμός. Όλοι οι υπόλοιποι (κανένα σάιτ αξιώσεων, αλλά πάρα πάρα πολλά δημοφιλή) απλώς πήραν και αντέγραψαν;

Λίγο αργότερα είδα πως ο σοδομαζοχισμός (τόσο πιασάρικος νεολογισμός, αλλά τόσο άσχετος με το θέμα!) έγινε και τίτλος σε άλλα τόσα μπλογκ που το ένα αντέγραψε το άλλο!

Bonus:

Μπλογκ που λέγεται filologos (!!!) με υπότιτλο (αἰέν ἀριστεύειν) εννοείται ότι αναδημοσίευσε το σοδομαζοχισμό, γράφοντας μάλιστα "εστάλη από το tsantiri.gr".

Πάντως βάζει το δικό του τίτλο:

Η Φιλολογία, και το πολυτονικό και τα αρχαία ρητά τους μάραναν! :)

* Δείτε εδώ 1630 Ελληνικά σάιτ που πιθανότατα δεν ξέρατε πως υπήρχαν...

** Εννοείται ότι από τωρα ο σοδομαζοχισμός θα βγαίνει στα αποτελέσματα του Google και απ' τη Lifo! [Ω, πόση εγκυρότητα θα αποκτήσει!]

[Καλαμαριά, ουράνιο τόξο στο μπαλκόνι μας]

Τι κάνεις όταν πρέπει να μιλήσεις για κάτι που ξέρεις ότι θα γίνει αφότου το άρθρο σου θα έχει πάει στο πιεστήριο; Πώς περιγράφεις γεγονότα που θα έχουν ήδη συμβεί όταν ο αναγνώστης θα έχει πάρει το έντυπο στα χέρια του;

Ένας τρόπος είναι το "Συγκρατημένα χαμόγελα στη συνάντηση Καραμανλή - Ερντογάν". Δηλαδή να το ρισκάρεις και να πεις τι καλά που πήγε το Φεστιβάλ Παιδείας του Δήμου Καλαμαριάς, κινδυνεύοντας να ρεζιλευτείς.

Μια άλλη λύση είναι να μιλήσεις σε μελλοντικό χρόνο. Απ' τη στιγμή που θέλεις οπωσδήποτε να κάνεις αναφορά στην εκδήλωση μπορείς να πεις ότι η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο Θέατρο Βότση και αναμένεται να μαγνητίσει το ενδιαφέρον κλπ. Και στ' αρχίδια σου το αν όταν αυτοί θα σε διαβάζουν θα πουν "Α, αυτό έγινε ήδη". (Να πω την αλήθεια εγώ αυτή τη λύση θα διάλεγα. Ίσως επειδή δε γνώριζα τον καταπληκτικό Τρίτο Δρόμο!)

Ο Τρίτος Δρόμος πρέπει να είναι μια πατέντα του περιοδικού "Πολίτης Κ" του Δήμου Καλαμαριάς. Είναι ένα έντυπο πολυσέλιδο και πολύ ενδιαφέρον (για μένα που ζω στο Δήμο τουλάχιστον).

Δείτε με πόση μαστοριά και δεξιοτεχνία χειρίστηκε εκδηλώσεις οι οποίες δεν είχαν γίνει όταν έγραφαν το κείμενο αλλά (μάλλον) θα είχαν γίνει όταν θα διαβάζαμε αυτές τις γραμμές. Σας παρουσιάζω την...

Υποθετική Μελλοντική Δημοσιογραφία των Πιθανοτήτων!

"με δράσεις που θα παρουσίασαν τα παιδιά", "η εκδήλωση θα πραγματοποιήθηκε στο Θέατρο", "αναμένεται να μαγνήτισε το ενδιαφέρον". Φανταστικό!

Λίγες μέρες αργότερα όμως θα έγινε και κάτι άλλο. Εδώ η Υποθετική Μελλοντική Δημοσιογραφία των Πιθανοτήτων, είναι λίγο πιο χαλαρή και ελαστική.

Δεχόμαστε ότι εξάλλου πραγματοποιήθηκε στα σίγουρα, για να είμαστε καλυμμένοι όμως για το αν έγινε σίγουρα Λαϊκός Αγώνας μετά (και δεν πάγωσε ξαφνικά στον αέρα, όπως τα χαμόγελα Καραμανλή - Ερντογάν) μπορούμε να εικάσουμε: "Μετά τη λήξη θα ακολούθησε Λαϊκός Αγώνας Ορεινής Ποδηλασίας"!

Ε, αν δεν ακολούθησε, κακό του κεφαλιού του.

Σε έρευνα που έκανε η Κάπα Research και δημοσιεύτηκε στο ενδιαφέρον άρθρο του Αχιλλέα Χεκίμογλου στο Βήμα, φάνηκε πως περίπου οι μισοί ερωτώμενοι υποστηρίζουν ενέργειες αυτοδικίας που γίνονται τις τελευταίες μέρες στην Αθήνα.

[Με τα περιστατικά της αυτοδικίας συμφωνεί το 23,6% και μάλλον συμφωνεί το 23,1%.]

Είναι κατανοητό: το κράτος, η αστυνομία, ο Δήμος δεν έχουν κάνει και πολλά εδώ και τόσα χρόνια. Τα κανάλια αναφέρουν συχνά κλοπές κλπ από αλλοδαπούς. Στα μάτια μερικών οι Χρυσαυγίτες μοιάζουν με τον Σούπερμαν ή τον Μπάτμαν - με "παράνομους" αλλά ακριβοδίκαιους τιμωρούς του κακού (όπως κάποτε θεωρούνταν η 17 Νοέμβρη, κυρίως στα '80ς).

Το 50% λοιπόν επικροτεί την αυτοδικία.

Τι σημαίνει όμως στ' αλήθεια αυτοδικία; Ας δούμε τον ορισμό της λέξης απ' τη Βικιπαίδεια.

ΑΥΤΟΔΙΚΙΑ

• η ενέργεια με την οποία κάποιος τιμωρεί ο ίδιος αυτόν που εγκλημάτησε εις βάρος του, παρακάμπτοντας την δικαστική οδό.

Πρώτη παρατήρηση: Να τιμωρείς κάποιον που εγκλημάτησε εις βάρος σου. Εναντίον σου.

Δευτερη παρατήρηση: Να τιμωρείς αυτόν που εγκλημάτησε εις βάρος σου. Αυτόν. Τον συγκεκριμένο εγκληματία.

Μαθαίνω πως οι περισσότεροι μελαμψοί αποφεύγουν να κυκλοφορήσουν για να μην τους πάρουν τα σκάγια. Και με το 50% των Ελλήνων να υποστηρίζει την "αυτοδικία" δεν τους αδικώ.

Μπορεί να είναι νόμιμοι. Μπορεί να έχουν ένα γονιό Έλληνα. Μπορεί να είναι γιατροί, ή συγγραφείς. Κι όμως, αν τύχει και βρεθούν μπροστά σ' αυτούς με τα μαχαίρια δεν τους γλιτώνει τίποτα.

Για να υπάρξει αυτοδικία πρέπει να υπάρξει κάποιος που (επιβεβαιωμένα) έκανε κάτι σε εσένα. Όχι τυχαίοι αλλοδαποί στο δρόμο.

Δε νομίζω πως απογοητεύτηκα τόσο απ' την απάντηση τον πολιτών αλλά απ' την ερώτηση της εταιρίας δημοσκοπήσεων. Η εταιρία (και όχι το Βήμα, ο Χεκίμογλου είναι αποδεδειγμένα εξαιρετικός δημοσιογράφος)παίρνει ως δεδομένο ότι αποδίδεται όντως κάποια δικαιοσύνη με το να μαχαιρώνονται τυχαίοι άνθρωποι. Βρίσκω την ερώτηση παραπλανητική - σχεδόν καθαγιάζει τις επιθέσεις βαφτίζοντάς τες -τελείως λανθασμένα όπως δείχνει και ο ορισμός της λέξης- "αυτοδικία".

Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά νομίζω ότι αυτοδικία, αγαπητή ΚΑΠΑ Research είναι πχ. το να βρεις το μετανάστη-δολοφόνο του 44χρονου που τον σκότωσε για μια κάμερα αφήνοντας πάνω αβοήθητη την έγκυο γυναίκα του. Να τον βρεις και να τον τιμωρήσεις εσύ - για χάριν της συζήτησης ας δεχτώ πως είναι αυτοδικία ακόμα κι αν δεν ήσουν συγγενής του ή κι ας μην έκανε κάτι σε σένα (όπως είναι ο ορισμός της κανονικής αυτοδικίας).

Τον τιμωρείς εσύ επειδή η πολιτεία δεν το κάνει ή επειδή τα δικαστήρια, λανθασμένα, τον αθώωσαν. Αυτό, ηθικά σωστό ή ηθικά λάθος -δεν έχει σημασία-, είναι αυτοδικία.

Όταν όμως βγαίνεις στους δρόμους με μαχαίρια και κυνηγάς τυχαίους μελαμψούς ανθρώπους (νόμιμους και παράνομους, αθώους και ένοχους αδιακρίτως!) που τυχαίνει να βλέπεις στο διάβα σου για να τους μαχαιρώσεις, για να τους σκοτώσεις, ε, όχι, αυτό δεν είναι αυτοδικία.

Ας το υποστηρίξουμε, αν το θέλετε τόσο πολύ. Ας το συνεχίσουμε, αν ικανοποιεί το περί δικαίου αίσθημα.

Αλλά, τουλάχιστον, ας βρούμε μια άλλη λέξη γι' αυτό.

Το Cosmos του Καρλ Σαγκάν ήταν ένα ντοκιμαντέρ για το σύμπαν. Πολύ προχωρημένο οπτικά για την εποχή του και επιστημονικά ακριβές (και για την εποχή μας).

Το είχα δει πριν χρόνια όταν το έδινε με κασετίνα η Καθημερινή της Κυριακής - άσχετο αλλά τότε εθίστηκα στην Καθημερινή, την οποία μέχρι τότε απέφευγα λόγω του μεγάλου άβολού της σχήματος.

Στο κλιπάκι απ' το Family Guy που μου θύμισε ο LoukasM, o Πίτερ και ο γιος του βλέπουν στην τηλεόραση το Cosmos λογοκριμένο για τους βαθιά θρησκευόμενους.

(για rednecks λέει ο εκφωνητής και περιλαμβάνει βέβαια και τους Creationists που πιστεύουν ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε απ' τον Θεό πριν από μερικές χιλιετίες - και σε καμία περίπτωση δε θέλουν να δεχτούν την αλήθεια...)

++++ BONUS

Υπέροχο autotune

Κάποιος πήρε αποσπάσματα απ' το COSMOS, τους έβαλε μουσική κι έφτιαξε ένα τέλειο τραγουδάκι (με τη φωνή του Σαγκάν!) που λέγεται A Glorious Dawn (Symphony Of Science). Το είχα ξαναβάλει κάποτε αλλά είναι πολύ πολύ αγαπημένο μου.

---

+++ BONUS #2

Όλο το COSMOS υπάρχει στο Youtube.

Να το πρώτο (ολόκληρο) επεισόδιο.

[ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ!]

Δε νομίζω ότι υπάρχει συντάκτης, είναι αυτόματο το σύστημα ροής ειδήσεων, και τα λάθη γίνονται όλο και πιο συναρπαστικά, όλο και πιο μακάβρια, όλο και πιο αστεία.

[ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΚΑΙ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ]

Η αλήθεια είναι πως σχεδόν κάθε φορά που μπαίνω στη σελίδα, είναι πολύ πιθανό να δω κάποια κουφή κατηγοριοποίηση είδησης.

[ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ! Ε, ρε γλέντια!]

Τα παραπάνω τα είχα ξαναβάλει, τις προάλλες όμως είδα και δύο καινούρια:

[Και οι δύο ειδήσεις αφορούν την ΕΠΙΣΤΗΜΗ και την ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ για πολύ διαφορετικούς λόγους...]

[ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΗ τιμωρία ιδιοκτητών αυθαιρέτων, καθώς οι νόμιμοι θα κοιτάμε και θα γελάμε!]

Έχω και captures όπου στην κατηγορία ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ μπαίνουν και οι ειδήσεις για τις Πανελλαδικές ("Πανελλήνιες: Οι Απαντήσεις στα Θέματα") κλπ, αλλά δεν θέλω να παίξω με τον πόνο τον μαθητών - υπήρξα κι εγώ κάποτε ένας...

Η τραγουδίστρια που υπέγραφε κρυπτικά κλιπάκια στο Youtube και έκανε για μήνες τον κόσμο να μιλάει γι' αυτήν (ακουγόταν ότι ήταν η Lady Gaga, η Aguilera, η Goldfrapp και άλλες) επιστρέφει με νέα δουλειά.

Το είδα μέσω του Τwitter των marsheaux, που είναι γεμάτο τέλεια μουσική (και αξίζει να το ακολουθεί κανείς).

Είναι όσο περίεργο και ηλεκτρονικό θα περίμενε κανείς.

[Πλέον έχει αποκαλύψει το όνομα και το πρόσωπό της - η ιστορία της είναι εδώ.]

φωτο: vlavo.org!

Με το που ανακοινώθηκε η σύλληψη του Ντομινίκ Στρος Καν, το ελληνικό twitter γέμισε με ένα σωρό αστεία (και "αστεία").

Οι πλακατζήδες (θέλω να πιστεύω) παίρνουν υπόψη τους πως υπάρχει πιθανή απόπειρα βιασμού και νομίζω πως τα αστεία δεν είναι σεξιστικά - ή αν είναι, είναι εναντίον του Στρος Καν και όχι εναντίον της καημένης της κοπέλας - αυτό εννοείται! [Επίσης ας διατηρήσουμε μερικές επιφυλάξεις για το τι ακριβώς έγινε, αν ήταν όλα στημένα ή αν όντως θα τη βίαζε κλπ.]

Να μερικά απ' τα tweets που συνέλεξα πρόχειρα. Όποιος διαβάζει και κάποιο άλλο tweet που του αρέσει μπορεί να το προσθέσει στα σχόλια. Μοναδική προϋπόθεση να αναφέρει την πηγή όνομα του χρήστη που έκανε το tweet...

anipsios Έχω μια ελπίδα ότι ο Μάκης έχει το dvd από το δωμάτιο του ξενοδοχείου #dsk

SotosKakas Τι την πέρασε την υπηρέτρια να του κάτσει; Ελλάδα;

StelinaZon Εσείς που λέτε για τον Strauss Kahn, ειλικρινά δεν καταλαβαίνω. Μια φαντασίωση πας να πραγματοποιησεις, αμέσως να σε πουν βιαστή

John Sarlis: Η Ελλαδίτσα είναι η καμαριέρα της ευρωπαϊκής ένωσης, μάλλον.

natasha giannaraki: Τις τρως απ' τον Καν.

Dora Bora: τελικά αποδεικνύεται ότι η κίνηση του σταρ, να ρίξει την τρόικα στα νύχια της πετρούλας, ήταν μια σοφή στρατηγικά κίνηση.

VivianEfthimiopoulou: Αν και ισχύει αυτό που λέει η @sylviapana ότι με το βιάγκρα έχουν αποθρασυνθεί. Δεν μπορείς να κάτσες στο Φίλιον χωρίς να στην πέσει 70ρης.

microsoult Λέγεται ότι ο Ντομινίκ θα αποποιηθεί των ευθυνών του, ακολουθώντας το δόγμα Πάγκαλου: "Μαζί την βιάσαμε"!

Pucca_naki Η καμαριέρα δεν πρόλαβε να στρωσ' καν!

Freddos "Κύριε δικαστά, βγήκε από το ντουζ και μου έδειξε την αναδιάρθρωση του, ήταν όμως εμφανές ότι χρειαζόταν επιμήκυνση χρέους"

mouzakiti Πάλι βγήκαν οι κυριακάτικες χωρίς την είδηση της ημέρας. Πώς την πατάνε έτσι κάθε φορά..

Freddos Δεν θέλω να φανώ αχάριστος αλλά μήπως γίνεται να καταγγείλει παρενόχληση από τη Μέρκελ και κανάς γορίλας του Berlin Zoo;

ThePressProject O Στρος Καν κρατείται γιατι επιτέθηκε γυμνός σε καμαριέρα. Με εμάς ήταν πιο τρυφερός

hauptpunkte Πόρσε, σουϊτα 3000 δολλαρίων, αποπειρα βιασμού σε καμαριέρα. Σοσιαλισμός ρε!

kgiannakidis Η αγαπημένη στάση του Ντομινίκ είναι η πληρωμών

ElizaBenveniste Όταν θα αναγκαστεί ο Ντομινίκ να αντιμετωπίσει τις γαλλίδες φεμινίστριες, θα παρακαλάει να ξαναγυρίσει σε εκείνο το κελί στο Χάρλεμ.

amhelakos Αδικια της ζωης: Να σου "καθονται" ολοκληροι λαοι και να μην σου "καθεται" μια καμαριερα #StraussKahn

Freddos "Κύριε δικαστά, βγήκε από το ντουζ και μου έδειξε την αναδιάρθρωση του, ήταν όμως εμφανές ότι χρειαζόταν επιμήκυνση χρέους"

ik_ Ο Στρος Καν γ***ει τη γυναίκα του Chuck Norris.

ik_ Ο #DSK είναι ο Πασχάλης της Γαλλίας. Ή ο Κορκολής. Όπως και νά'χει, ποιεί τέχνη.

fvasileiou Τουλάχιστον ο Μπερλουσκόνι κατηγορείται από τους πολιτικούς τους αντιπάλους υπερβολική δραστηριότητα, όχι από τις ερωτικές του παρτενέρ...

kgiannakidis Το πρόβλημα του Ντομινίκ είναι ότι ζητάει από το call girls να τις πηδήξει και μετά να τον πληρώσουν.

anipsios Είναι τόση η χαρά του Σαρκοζί σήμερα, που μπορεί να ανακοινώσει επίδομα για τους Ρομά!

skoukios πάντως με το επεισόδιο του Στρος Καν.. εγώ θα διαφήμιζα προφυλακτικά.. με τι moto όμως; "χρησιμοποιείτε προφυλακτικό με το ΔΝΤ";

Antidrasex Τώρα, αν ο ΓΑΠ ήταν έξυπνος, αν του ξαναπει ο Στρος-Καν "πρέπει να μαζέψετε το δημόσιο χρέος" θα απαντούσε "κι εσύ το πουλί σου". :)

myth_busted Σκεψου με τι δυναμη ψυχης και τι αυταπαρνηση κρατιοταν ο τυπος τοτε που πηγαινε και του κουνιοταν η Πετρουλα

skoukios κι όμως πιστεύω ότι τώρα θα αρχίσουν τα αφιερώματα στον Στρος Καν.. να δούμε τον άνθρωπο πίσω από τον Τραπεζίτη, το συναίσθημα, το σεξ :-)

Moral_Order Αν γινοτανε αυτο στη χωρα μας η καμαριερα θα ετρεχε προς το αεροδρομιο να γλυτωσει την ελληνικη δικαιοσυνη....

anipsios καλά που έγινε αυτό με το Στρος Καν, να βγάλουμε κι εμείς οι σοβαροί άνθρωποι τον κουτσομπόλη που κρύβουμε μέσα μας.

toubanos Δηλαδή θέλουν να μας πείσουν ότι του Dominique Strauss-Kahn στην ηλικία του, του σηκώνεται;;

Mamb0Tango Ο ΓΑΠ αποφάσισε να βγει στις αγορές ντυμένος καμαριέρα

Xeirwn προσωπικά πάντως πιστεύω, ότι ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι αυτή την στιγμή δεν ψάχνει το τηλέφωνο ΣτροςΚαν[για συμπαράσταση],αλλά της καμαριέρας...

cpukp Βρε τον Στρος Καν δεν του έφτασε ολόκληρη Ελλάδα...

*Το ποστ θα ανανεώνεται και στα σχόλιά του: Προσθέστε ελεύθερα στα σχόλια όποιο άλλο tweet σας άρεσε απ' αυτά που διαβάσατε (ή γράψατε) στο twitter.

Περιέργως υπάρχει λήμμα στη διεθνή wikipedia για τη συμμετοχή της Βίσση στη Γιουροβίζιον του 1982.

Το καλύτερο είναι, βέβαια, το εξώφυλλο του single.

Οι γραμματοσειρές! Η ορθογραφία του ονόματος της διεθνούς καριέρας - Vishy! Η πόζα, τα ρούχα, τα μαλλιά, το χαμόγελο! Το γεγονός ότι έμοιαζε πιο μεγάλη απ' ό,τι σήμερα!

Μαθαίνουμε πως το "Μόνο η Αγάπη" (με αυτό τον τίτλο διαγωνίστηκε) βγήκε πέμπτο σε σύνολο 18 χωρών - η πέμπτη θέση είναι η καλύτερη που πήρε ποτέ η Κύπρος.

[Να τη, στη βραδιά του τελικού, 1982, Μεγάλη Βρετανία.]

Κατόπιν, ο ιστορικός της wikipedia διευκρινίζει:

"Mono I Agapi" is a ballad, with Vissi singing that only love survives the various problems of life. The English language version of the song was entitled "Love is a Lonely Weekend".

The song was translated to Hebrew and sung by Israeli singer Ilana Avital as "Lama Atzuv Li" ("Why am I sad").

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟΚΛΙΠ!

Ξεχωριστή ενότητα υπάρχει στο λήμμα της wikipedia και για το κλιπ, που μαθαίνουμε ότι "θεωρείται" ένα απ' τα καλύτερα της Κύπρου.

[Το ντύσιμο κλέβει την παράσταση απ' τις ομορφιές της Κύπρου σ' αυτή τη μαγευτική καρτ ποστάλ...]

Considered one of the best video clips CyBC ever sent to Eurovision, Anna Vissi is singing in various places across Cyprus. At a garden probably in Limassol, at Troodos "dressed" completely in white, at a medieval bridge and most notably at the Petra Tou Romiou area in Paphos where the video clip begins and ends...

[Έξτρα πόντους στην Vishy επειδή έγραψε και τη μουσική και τους στίχους. Δε νομίζω ότι το είχα ξανακούσει - και τολμώ να πω ότι μ' άρεσε.]

Η κοινή τους συνέντευξη (και η φωτογράφησή τους μπροστά στην Ακρόπολη) είναι ένα μεταμοντέρνο εικαστικό Συμβάν...

Αν προσθέσουμε και τον ποιητή Θανάση Νιάρχο στο mix, ο οποίος κάλεσε τους δύο "Αταίριαστους" να συνομιλήσουν στα σημερινά Νέα, έχουμε χτυπήσει το τζάκποτ!

Ολόκληρη η συνέντευξη είναι εδώ, αλλά δεν κρατιέμαι να μην βάλω μερικά αποσπάσματά της...

Από την εισαγωγή του Θανάση Νιάρχου:

Οπως συµβαίνει και στη ζωή, έτσι και στη συνάντηση του Παπαθεµελή µε τη Σαπουντζάκη ίσχυσε το ακριβώς αντίθετο σε σχέση µε ό,τι φοβόµασταν πως θα συµβεί. Ο πρώην υπουργός ∆ηµόσιας Τάξης και η «βασίλισσα της νύχτας» ξεδίπλωσαν την αθέατη πλευρά του δικού τους «φεγγαριού», ώστε να αναγνωρίζεις πια συγκλονιστικές οµοιότητες παρά ταπεινωτικές διαφορές.

-Κύριε Παπαθεµελή, θεωρείστε ως ο πολέµιος της «νύχτας» µε τα µέτρα που είχατε πάρει ως υπουργός ∆ηµοσίας Τάξεως. Τι θα είχατε να πείτε σήµερα συζητώντας µε την κυρία Ζωζώ Σαπουντζάκη, η οποία έχει χαρακτηριστεί και ως «η βασίλισσα της νύχτας»; 

Στέλιος Παπαθεµελής: Υπάρχει ένα λάθος στη διατύπωσή σας. ∆εν πολέµησα τη νύχτα, πολέµησα τους νονούς της νύχτας. Το γνωστό ως «ωράριο Παπαθεµελή» το 1994, που ορισµένοι το διακωµώδησαν, το πολεµήσανε κυρίως οι νονοί της νύχτας, όχι οι εργαζόµενοι. Είχα πάρει ολόκληρα τσουβάλια από γράµµατα, τηλεγραφήµατα και φαξ ανθρώπων που εργάζονταν τη νύχτα και µε ευχαριστούσαν ευγνωµόνως. Θυµάµαι έναν δεκάχρονο µαθητή σχολείου που µου είχε γράψει ότι «η µαµά µου είναι τραγουδίστρια και επιστρέφει το πρωί. Ετσι όταν εγώ φεύγω για το σχολείο, η µαµά µου κοιµάται. Το βράδυ που η µαµά µου είναι στη δουλειά, κοιµάµαι εγώ. Τώρα η µαµά µου επιστρέφει νωρίς και µπορεί και ξυπνάει το πρωί, µου φτιάχνει το γάλα, µε χαϊδεύει».

-Κυρία Σαπουντζάκη, εσείς πιστεύετε ότι µπορεί να υπάρξει η νύχτα υπό προθεσµία;

Ζωζώ Σαπουντζάκη: Πιστεύω πως όχι. Αλλο βέβαια αν αυτό που είπε ο κύριος Παπαθεµελής είναι σωστό, ότι µε τον τρόπο αυτόν γίνεται πιο ανθρώπινη η νύχτα. Το να κοιµάσαι στις 7 και στις 8 το πρωί, όπως κοιµόµουα και εγώ µια ζωή, και στη συνέχεια να έχεις άλλες δουλειές είναι κάτι φοβερό. Οµως διαφορετικά δεν µπορεί να γίνει κατανάλωση στα µαγαζιά και αυτός είναι ο λόγος που ζητούσανε ελεύθερο ωράριο. ∆εν µπορούν να βγουν τα έξοδα.

-Κυρία Σαπουντζάκη, είστε µια καλλιτέχνις που έχετε συγκινήσει µε τον τρόπο που έχετε συγκινήσει εκατοντάδες χιλιάδες άντρες...

Ζ. Σαπουντζάκη: Και συγκινώ. Ετσι δεν είναι;

Σ. Παπαθεμελής: Είναι απολύτως βέβαιο αυτό.

-Οπως και να το κάνουµε, είναι µια πραγµατικότητα.

Ζ. Σαπουντζάκη: Ισως έχω παρεξηγηθεί εξαιτίας του τύπου που έκανα στο θέατρο και εν συνεχεία στα κέντρα όπου δούλευα. Ζω όµως πολύ απλά, καθαρίζω τον κήπο µου, µαζεύω τις πευκοβελόνες, κάνω όλες τις δουλειές του σπιτιού. Στο θέατρο ήµουν µοναχικό άτοµο. Κάποτε ο Σκυλίτσης έκανε τον σταυρό του που µε είδε στη 1 τη νύχτα να καθαρίζω τον χώρο έξω από τα καµαρίνια και να µαζεύω τα αποτσίγαρα. Πόσω µάλλον αυτή τη στιγµή που συζητάω µε έναν άνθρωπο όπως ο κύριος Παπαθεµελής, που τον αισθάνοµαι δικό µου, που του πιάνω το χέρι και νιώθω σαν να είµαστε στον Λευκό Πύργο και να πίνουµε το καφεδάκι µας.

Σ. Παπαθεμελής: ∆εν το κάναµε ώς σήµερα, θα το κάνουµε όµως τώρα.

-Κύριε Παπαθεµελή, τι θα λέγατε σε οποιονδήποτε πιστεύει ότι σας χωρίζει άβυσσος µε την κυρία Σαπουντζάκη;

Σ. Παπαθεμελής: Αβυσσος είναι η ψυχή του ανθρώπου, αλλά άβυσσος δεν χωρίζει τους ανθρώπους µεταξύ τους. ∆εν έχουµε να χωρίσουµε απολύτως τίποτα και µπορώ µάλιστα να πω ότι δεν είµαστε στους αντίποδες των ιδεών. Η αφοσίωση της κυρίας Σαπουντζάκη στις µεγάλες ελληνικές αξίες της ζωής, όπως είναι η πίστη των πατέρων µας, το φιλότιµο, η λεβεντιά, µε συγκινούν ιδιαίτερα. Εχουµε λοιπόν έναν κοινό τόπο για να συναντηθούµε που είναι πολύ σηµαντικός.

[...]

Ζ. Σαπουντζάκη: Θα ’θελα όµως να πω ότι αυτή τη στιγµή είµαι µε έναν άνθρωπο που αγαπώ και που είναι πατριωτάκι µου από τη Θεσσαλονίκη.

Σ. Παπαθεμελής: Ρωµιά και Θεσσαλονικιά λοιπόν, κυρία Σαπουντζάκη.

Ζ. Σαπουντζάκη: Οι Θεσσαλονικείς είναι ντόµπροι, είναι αληθινοί. Φαίνεται από τα µάτια τους. Τους κοιτάζεις και σεκοιτάζουν σταµάτια και τα µάτια δεν λένε ψέµατα. Και έχει και κάτι άλλο ο κύριος Παπαθεµελής. Πιστεύει στον Θεό, όπως πιστεύω και εγώ. Σε όλη µου τη ζωή έκανα τον σταυρό µου πριν κοιµηθώ. Ακόµα και ψόφια από την κούραση, στις 5 και στις 6 το πρωί, θα κάνω τον σταυρό µου πριν πέσω στο κρεβάτι. Μια φορά µόνο ξέχασα να τον κάνω και ξανασηκώθηκα αµέσως...

[μήπως λείπει ένα νι απ' το επίθετό της;]

[Εικονογράφηση: Οι πινακες του Bob Dylan]

Σε λίγες μέρες γιορτάζει ο αγαπημένος τραγουδοποιός του μπαμπά μου (και πολλών άλλων ανθρώπων υποθέτω) και ήδη πολλά περιοδικά ξεκίνησαν τα αφιερώματα (τα 70 καλύτερα τραγούδια του, εξώφυλλα κλπ).

Ο Bob Dylan γίνεται λοιπόν 70 ετών, αλλά εγώ (ονομαστός για τα εγωκεντρικά ένστικτά μου) κατευθείαν θυμήθηκα εμένα. Και τα 50 του Dylan...

[Φλασμπακ]

Το Μάιο του '91 πήγαινα πρώτη Γυμνασίου. Είχαμε μόλις μετακομίσει σε καινούρια περιοχή και δεν πήγα Γυμνάσιο με τους φίλους μου απ' το Δημοτικό, αλλά με ένα σωρό αγνώστους και θα περνούσαν χρόνια μέχρι να κάνω τον ένα και μοναδικό μου (και παντοτινό, ευτυχώς!) φίλο εκεί.

Τις ατελείωτες ώρες (μισοηθελημένης) μοναξιάς τις περνούσα στο δωμάτιό μου. [Το καλύτερο της μετακόμισης ήταν πως, πλέον, η αδερφή μου κι εγώ είχαμε ξεχωριστά δωμάτια!]. Στο βασίλειό μου είχα ραδιόφωνο, πικάπ, μικρόφωνο - και έκανα ραδιοφωνικές εκπομπές στα ψέματα.

Επίσης είχα μια γραφομηχανή και έφτιαχνα σελίδες περιοδικών. Επίσης έπαιρνα κάθε μέρα εφημερίδες και ονειρευόμουν πως κάποτε θα γινόμουν δημοσιογράφος. Έφτιαχνα και τις δικές μου μικροεφημερίδες, με κολάζ ειδήσεων, με κολάζ εικόνων, με όλα τα πράγματα που με ενδιέφεραν. Και, σε αντίθεση με το Bits And Pieces που ήταν η φυσική τους συνέχεια 20 χρόνια αργότερα, δεν τις έδειχνα σε κανέναν...

Όλη μου η ζωή περιστρέφονταν γύρω από μια imaginary δημοσιογραφική καριέρα. Εκτός από ψυχολογική διαφυγή, όλο αυτό ήταν κι ένα παιχνίδι, μια εξάσκηση, μια συλλογή πληροφοριών και δεξιοτήτων που, αν και μου ήταν άχρηστες στα 13 μου, εγώ τις μάζευα -σχεδόν ψυχαναγκαστικά- σίγουρος ότι κάποτε θα μου χρειαστούν.

Μια απ' τις αγαπημένες μου τελετουργίες ήταν η ραδιοφωνική μου εκπομπή. Όταν γυρνούσα το μεσημέρι απ' το σχολείο, έτρωγα γρήγορα και έτρεχα στο δωμάτιό μου. Άνοιγα το πικάπ, τα κασετόφωνα, το μικρόφωνο. Φορούσα τα ακουστικά και τσέκαρα τα χαρτιά μου με τα θέματα που είχα συλλέξει στο σχολείο -κάπως έπρεπε να περνά η ώρα- και με τις ειδήσεις που μάθαινα απ' το ραδιόφωνο και τις εφημερίδες.

Αισθανόμουν σωστός δημοσιογράφος. Ήμουν βέβαια λυπηρός, όπως και να με έβλεπες, αλλά το παραδέχομαι: η δημοσιογραφία ήταν το αγαπημένο μου παιχνίδι - και ακόμα είναι.

Ανάμεσα στις ενότητες της υποθετικής εκπομπής (που ξεκινούσε κάθε μέρα, Δευτέρα με Παρασκευή στις 2.30 και κρατούσε 30 λεπτά, και που την συνέχισα σε όλο το γυμνάσιο, παρ' ό,τι ήταν απάτη και ακουγόταν μονάχα στο δωμάτιό μου και όχι στα FM) ήταν και το Σαν Σήμερα. Αυτή ήταν μια τέλεια ευκαιρία για μένα να ψάχνω επετείους και να διαβάζω γι' αυτές - να μαθαίνω πράγματα ικανοποιώντας την περιέργειά μου.

Δεν υπήρχε το ίντερνετ τότε (δεν μπορώ να φανταστώ καν πόσο διαφορετική και πόσο πιο ΤΕΛΕΙΑ θα ήταν η ζωή μου αν υπήρχε), οπότε όταν διάβαζα κάτι για κάποια ημερομηνία το κατέγραφα. Μπορεί πχ τυχαία σ' ένα άρθρο το καλοκαίρι να μάθαινα ότι το πρώτο επεισόδιο των Simpsons παίχτηκε 20 Φεβρουαρίου 1989 και να το σημείωνα προκαταβολικά. Έτσι είχα γεμίσει μια ατζέντα ολόκληρη.

Εκείνο το Μάιο λοιπόν όταν ήρθε η ώρα να κάνω την "εκπομπή" μου, είδα ότι ο Bob Dylan γινόταν 50 χρονών. Μισός αιώνας, σκέφτηκα. Έβαλα ένα δίσκο του να παίζει (γιατί νοιαζόμουν και για τους ανύπαρκτους ακροατές) και έτρεξα στο μπαμπά μου να το πω. Με χαρά!

"Μπαμπά! Ο Bob Dylan έχει γενέθλια σήμερα. Γίνεται 50, έκλεισε μισό αιώνα!"

Περίμενα να εκστασιαστεί με το τρίβια, στο κάτω-κάτω ήταν ο αγαπημένος του, τον άκουγε από νεαρός, και ακόμα και τότε, στις αρχές των '90ς γρατζουνούσε μελωδικά την κιθάρα του και τραγουδούσε τα τραγούδια του ήρωά του (κι εγώ του έκανα backing vocals).

Χλώμιασε όμως και δεν είπε και πολλά. Ξαναγύρισα στο δωμάτιό μου, στην υποτιθέμενη εκπομπή μου. Αυτοί οι μεγάλοι με μπέρδευαν. Δεν τους καταλάβαινα καθόλου...

Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα όμως (έτσι μου μοιάζει!) από 13 χρονών έγινα ξαφνικά 33 - κι εγώ μεγάλος. Και μόνο τώρα καταλαβαίνω την έλλειψη ενθουσιασμού και το αμήχανο χλώμιασμα του πατέρα μου.

Είχε μεγαλώσει με τον Bob Dylan και τα τραγούδια του και, παρ' ό,τι μικρότερός του, είχε στ' αλήθεια μεγαλώσει. Πενήντα χρονών, μισός αιώνας... Πόσο βαριά πρέπει να του ακούστηκαν αυτά! Τώρα που το συνειδητοποιώ μου φαίνεται γλυκό, στενάχωρο αλλά την ίδια στιγμή και αστείο...

Αναρωτιέμαι αν θα ζήσει ο Bob Dylan μέχρι τα 90 του, κι αν ναι πώς θα είναι η ζωή μου τότε.

Αν έχω ακόμα ιντερνετική παρουσία υπόσχομαι να τον τιμήσω μ' ένα νέο ποστ. Κυρίως όμως να τιμήσω τον πατέρα μου, και τον 13χρονο εαυτό μου...

:)

Illuminated: To νέο (πέμπτο) single των HURTS απ' τον πρώτο τους δίσκο, που για μένα πέρσι ήταν ο δίσκος της χρονιάς.

Η Clare Maguire έφτιαξε ένα πανέξυπνο κλιπ για το νέο της τραγούδι, στο οποίο υιοθετεί τρεις περσόνες άλλων τραγουδιστριών, της Adele, της Katy Perry και της Lady Gaga. Κάτι ανάμεσα σε παρωδία και στυλιστική απόλαυση.

Οι Cars υπάρχουν ακόμα. Και επιστρέφουν με αυτό το τραγούδι που θυμίζει τελείως τις '80ς ημέρες τους...

Θυμάστε τους Hanson, τα τρία μικρά αδερφάκια που λέγαν το Mmm Bop; Μεγάλωσαν και είναι έτσι.

Και κλείνουμε με το νέο σόλο τραγούδι του Miles Kane, τραγουδιστή των Last Shadow Puppets (και πρώην τραγουδιστή των Rascals). Λέγεται Rearrange.

Τη δεκαετία του '90 θεωρούνταν η χαμένη ταινία θρύλος του Ταραντίνο. Ασπρόμαυρη και "ερασιτεχνική" ήταν καλά κλειδωμένη στα συρτάρια του σκηνοθέτη.

Πριν λίγα χρόνια όμως μια 36λεπτη εκδοχή του φιλμ ανέβηκε στο youtube (είχε ήδη παιχτεί σε φεστιβάλ) Και νομίζω ότι αξίζει να τη δει κανείς ολόκληρη -αν είναι φαν- ή έστω και για λίγο, για να καταλάβει πώς ξεκίνησε το φαινόμενο Ταραντίνο...

Αντιγράφω απ' τη wikipedia:

The project started in 1984, when Hamann wrote a short 30-40 page script about a young man who continually tries to do something nice for his friend's birthday, only to have his efforts backfire.

Tarantino became attached to the project as co-writer and director, and he and Hamann expanded the short script into an 80 page script. On an estimated budget of $5,000, they shot the film on 16mm over the course of the next four years. Hamann and Tarantino starred in the film, along with several video store and acting class buddies.

It is the most overtly comedic film that Tarantino has made. Tarantino has referred to this film as his "film school". Although the film was by his own admission very poorly directed, the experience gained from the film helped him in directing future films.

Δεν ήξερα τι είναι το Tzoulies.com αλλά χάρη σ' αυτό βρήκα ένα όχι και τόσο σέξι μπλογκ (με τον καθόλου σέξι τίτλο "Ο Γκρινιάρης") που είχε την παραπάνω είδηση γι' αυτό το τρομερό σκάνδαλο που συγκλονίζει την Ευρώπη.

Θα περιέγραφα το Tzoulies.com ως ένα γραφιστικό εφιάλτη, ως έναν εργονομικό λαβύρινθο όπου με το που μπήκα είδα αυτό:

Μαθαίνω πως είναι "το εγχειρίδιο του καλού τσοντάκια" και πως "Το 95% των πορνοsite είναι παραπλανητικά και περιέχουν ιούς, adware, malware κλπ. Το Tzoulies.com έχει τα υπόλοιπα 5%! Όλα τα sites στο Tzoulies.com είναι ελεγμένα ένα προς ένα και ασφαλή!"

Για να το γράφουν με BOLD υποθέτω ότι είναι αλήθεια. [not]

Το θέμα μου όμως είναι άλλο. Το πώς έμαθα για το Tzoulies. Απλό: πήρα ένα email (το οποίο περιέργως δεν πήγε στα σπαμ) με το συναρπαστικό τίτλο:

"Βάλτε στο Blog σας το widget μας!"

ΟΚ, λέω θα είναι από κάποια διαφημιστική πάλι και αν βάλω το widget τους θα μου δίνουν δύο ευρώ το χρόνο ή κάτι τέτοιο.

Ανοίγοντας όμως το email διαβάζω αυτό:

Και μόνο αυτό. Και αναρωτιέμαι:  δηλαδή γιατί να έβαζα το widget τους στο μπλογκ μου; Από πού κι ως πού; Για ποιο λόγο; Με ποια ανταπόδοση; Με ποια πληρωμή;!

Δεν είναι στα λεφτά το θέμα μου, αλλά στην ευκολία με την οποία σπαμάρεις και στέλνεις σε χιλιάδες ανθρώπους την απαίτηση να σε διαφημίζουν μόνιμα και δωρεάν - επειδή έτσι. Επειδή έστειλες ένα email. Επειδή μπήκες στον κόπο να το ζητήσεις με πικάντικη αφέλεια.

Και επειδή, ίσως πιστεύουν πως αν είμαστε φανς του ιντερνετικού πορνό έχουμε κάποια ανεξήγητη όρεξη να φορτώσουμε στα καλά καθούμενα το μπλογκ μας με το widget "του δημοφιλούς αμαρτωλού drectory Tzoulies.com!"

[Drectory - enough said ;)]

Ο Σπύρος Στάβερης (που με το φωτομπλογκ του MAGIC CIRCUS κάνει την καλύτερη δουλειά στο Lifo.gr) έκανε ένα αφιέρωμα στη λογοκρισία φωτογραφιών σε σεμνότυφες χώρες της Ανατολής.

Γράφει: "Η εξουσια του μαυρου μαρκαδορου και του πρετ-α-πορτε της λογοκρισιας συνεχιζει αδιακοπα το σουρεαλιστικο της εργο στα Εμιρατα και στη Σαουδικη Αραβια." Και δείχνει δεκάδες απίθανα παραδείγματα (που αξίζει να τα δείτε όλα).

Εγώ βάζω μόνο ένα που δείχνει πώς με λίγο φώτοσοπ μπορείς να καλύψεις ανθρώπινα σώματα (πρόστυχους λαιμούς και ώμους!) με κωμικοτραγικά αποτελέσματα...

Η απίστευτη γάτα κι ένα σωρό άλλες φωτογραφίες στο ποστ του Στάβερη με τίτλο "Πολυ γυμνη η Ριανα για το Κουβειτ! Λογοκριθηκε η -σεμνη- διαφημιση για το νεο αρωμα της."

Πριν από δέκα χρόνια (σαν σήμερα) πέθανε ο Douglas Adams. Γυμναζόταν σε ιδιωτικό γυμναστήριο εκείνη τη στιγμή - και νομίζω μας έστειλε ένα μήνυμα ακόμα και με το θάνατό του (!). Ήταν 49 ετών.

Είχε συνεργαστεί με τους Μόντι Πάιθον, είχε γράψει τέλεια βιβλία (την πανέξυπνα αστεία πενταλογία Γυρίζοντας το Γαλαξία Με Ωτοστόπ, αλλά και άλλα, με ήρωα τον αγαπημένο μου κωμικό ντετέκτιβ Dirk Gently), δήλωνε άθεος όταν οι άλλοι ντρέπονταν, νοιαζόταν για τη φύση και έγραφε για τα ζώα που απειλούνταν με εξαφάνιση, και μας αποκάλυψε πως η απάντηση στα ζητήματα ζωής και σύμπαντος ήταν ο αριθμός 42.

Επίσης ήταν πρωτοπόρος στα τεχνολογικά. Ο πρώτος Άγγλος που αγόρασε Mac, χρησιμοποιούσε προϊόντα Apple απ' το 1984 ως το θάνατό του το 2001. Στα τέλη των '90ς ετοίμαζε ένα πρωτοποριακό σάιτ που θα ήταν το αντίστοιχο Hitchhikers' Guide to Galaxy για τον πλανήτη μας.

Ήταν, με δυο λόγια, ένας υπέροχος άνθρωπος. Απ' αυτούς που στεναχωριέμαι που πέθαναν νέοι για τον επιπλέον λόγο πως είμαι σίγουρος πως στη συνέχεια θα έγραφαν ακόμα καλύτερα βιβλία, θα έφτιαχναν ακόμα καλύτερη τέχνη, μ' έναν ζεστό ανθρωπισμό.

Με αφορμή τα δέκα χρόνια απ' το θάνατο του Douglas Adams αναδημοσιεύω (στο πρωτότυπο) ένα πανέξυπνο άρθρο που είχε γράψει για το ίντερνετ το 1999, τότε που υπήρχαν ακόμα άνθρωποι που πίστευαν πως το ίντερνετ ήταν μια μόδα που σε 2-3 χρόνια θα περνούσε...

[H γραφομηχανή που χρησιμοποίησε για το Γυρίστε το Γαλαξία με Ωτοστόπ. Πριν τους Mac και το αγαπημένο του ίντερνετ.]

How to Stop Worrying and Learn to Love the Internet

This piece first appeared in the News Review section of The Sunday Times on August 29th 1999.

A couple of years or so ago I was a guest on Start The Week, and I was authoritatively informed by a very distinguished journalist that the whole Internet thing was just a silly fad like ham radio in the fifties, and that if I thought any different I was really a bit naοve. It is a very British trait – natural, perhaps, for a country which has lost an empire and found Mr Blobby – to be so suspicious of change.

But the change is real. I don’t think anybody would argue now that the Internet isn’t becoming a major factor in our lives. However, it’s very new to us. Newsreaders still feel it is worth a special and rather worrying mention if, for instance, a crime was planned by people ‘over the Internet.’ They don’t bother to mention when criminals use the telephone or the M4, or discuss their dastardly plans ‘over a cup of tea,’ though each of these was new and controversial in their day.

Then there’s the peculiar way in which certain BBC presenters and journalists pronounce internet addresses. It goes ‘www DOT … bbc DOT… co DOT… ukSLASH… today SLASH…’ etc., and carries the implication that they have no idea what any of this new-fangled stuff is about, but that you lot out there will probably know what it means.

I suppose earlier generations had to sit through all this huffing and puffing with the invention of television, the phone, cinema, radio, the car, the bicycle, printing, the wheel and so on, but you would think we would learn the way these things work, which is this:

1) everything that’s already in the world when you’re born is just normal;

2) anything that gets invented between then and before you turn thirty is incredibly exciting and creative and with any luck you can make a career out of it;

3) anything that gets invented after you’re thirty is against the natural order of things and the beginning of the end of civilisation as we know it until it’s been around for about ten years when it gradually turns out to be alright really.

Apply this list to movies, rock music, word processors and mobile phones to work out how old you are.

This subjective view plays odd tricks on us, of course. For instance, ‘interactivity’ is one of those neologisms that Mr Humphrys likes to dangle between a pair of verbal tweezers, but the reason we suddenly need such a word is that during this century we have for the first time been dominated by non-interactive forms of entertainment: cinema, radio, recorded music and television. Before they came along allentertainment was interactive: theatre, music, sport – the performers and audience were there together, and even a respectfully silent audience exerted a powerful shaping presence on the unfolding of whatever drama they were there for. We didn’t need a special word for interactivity in the same way that we don’t (yet) need a special word for people with only one head.

Because the Internet is so new we still don’t really understand what it is. We mistake it for a type of publishing or broadcasting, because that’s what we’re used to. So people complain that there’s a lot of rubbish online, or that it’s dominated by Americans, or that you can’t necessarily trust what you read on the web. Imagine trying to apply any of those criticisms to what you hear on the telephone. Of course you can’t ‘trust’ what people tell you on the web anymore than you can ‘trust’ what people tell you on megaphones, postcards or in restaurants. Working out the social politics of who you can trust and why is, quite literally, what a very large part of our brain has evolved to do.  What should concern us is not that we can’t take what we read on the internet on trust – of course you can’t, it’s just people talking – but that we ever got into the dangerous habit of believing what we read in the newspapers or saw on the TV – a mistake that no one who has met an actual journalist would ever make.

Of course, there’s a great deal wrong with the Internet. But the cost of powerful computers, which used to be around the level of jet aircraft, is now down amongst the colour television sets and still dropping like a stone. Modems these days are mostly built-in, and standalone models have become such cheap commodities that companies, like Hayes.. Internet software from Microsoft or Netscape is famously free. Phone charges in the UK are still high but dropping. In the US local calls are free. In other words the cost of connection is rapidly approaching zero, and for a very simple reason: the value of the web increases with every single additional person who joins it. It’s in everybody’s interest for costs to keep dropping closer and closer to nothing until every last person on the planet is connected.

But the biggest problem is that we are still the first generation of users, and for all that we may have invented the net, we still don’t really get it.

However, the first generation of children born to the community takes these fractured lumps of language and transforms them into something new, with a rich and organic grammar and vocabulary...

We are natural villagers. For most of mankind’s history we have lived in very small communities in which we knew everybody and everybody knew us. But gradually there grew to be far too many of us, and our communities became too large and disparate for us to be able to feel a part of them, and our technologies were unequal to the task of drawing us together. But that is changing.

Interactivity. Many-to-many communications. Pervasive networking. These are cumbersome new terms for elements in our lives so fundamental that, before we lost them, we didn’t even know to have names for them...

Η Ελένη Χοντολίδου έστειλε ένα email με τις φωτογραφίες που έβγαλε από μια καινούρια πολυκατοικία της Θεσσαλονίκης. Γράφει:

"Θέλω να δώσω συγχαρητήρια στον Γρηγόρη Μαυράκη που είχε την έμπνευση να βάλει στην είσοδο τα ονόματα όλων των μαστόρων, το επάγγελμα και την καταγωγή τους..."

Απίστευτη -και σωστή, κατά τη γνώμη μου- ιδέα. Ευχαριστώ την Ελένη για το μέιλ - είχε δίκιο, πραγματικά το θέμα αξίζει να διαδοθεί.

Υπάρχουν οι πρωτοκλασάτες παιδικές σειρές της ΕΡΤ των '80ς που δεν ξεχνάω με τίποτα. Ο Ροζ Πάνθηρας, ο Νιλς Χόλγκερσον, η Φρουτοπία, η Κάντυ Κάντυ, ο Αστυνόμος Σαϊνης, τα Στρουμφάκια, οι Τρεις Σωματοφύλακες και ο Νταρτακάν, κλπ.

Και μετά υπάρχει και μία που ξαναθυμήθηκα την ύπαρξή της 25 χρόνια μετά, μόνο όταν η anastasialadiab μου έστειλε για τα γενέθλιά μου το βιντεάκι της αρχής της.

Ο Δον Κιχώτης σε κινούμενα σχέδια υπήρχε αμυδρά στο μυαλό μου. Αν πιεζόμουν θα θυμόμουν μεσημέρια που περιμέναμε να ξανανοίξει η τηλεόραση (όχι η συσκευή, το ένα απ' τα δύο κανάλια που είχαμε και έκλεινε για το μεσημέρι, ή δεν άνοιγε καν μέχρι τις πέντε).

Θα θυμόμουν το ρολόι στην οθόνη να μετράει τα λεπτά κι εμάς -είτε ήμουν σε σπίτι με την αδερφή μου, είτε σε φίλους, στην Ελένη, τον Γιάννη, τον Γιώργο- να περιμένουμε επιτέλους να αρχίσουν τα Μίκυ Μάους στην ασπρόμαυρη τηλεόραση. Μπορεί τέλος να θυμόμουν το καρτούν του Δον Κιχώτη για τις σκηνές που κυνηγούσε τους ανεμόμυλους...

Βλέποντας όμως το παραπάνω βίντεο όλα ξανάρθαν στη μνήμη μου. Σχεδόν κάθε καρέ των τίτλων της αρχής. Οι ψυχεδελικοί εχθροί, το άλογο, το τραγουδάκι. Νομίζω ότι θα βαριόμουν να δω ολόκληρο επεισόδιο - δεν ήταν απ' τα αγαπημένα μου ως παιδί. Όμως το τραγούδι της αρχής! Μια απίθανη χρονομηχανή.

+++++++++

ΤΙΤΛΟΙ ΕΝΑΡΞΗΣ bonus

Οι τρεις σωματοφύλακας και ο Νταρτακάν...

[φωτο: Γ.Κ., κοντά στη Βιστωνίδα]

Ο πρώτος ημιτελικός της φετινής Γιουροβίζιον δεν κρύβει συγκλονιστικές εκπλήξεις. Βλέποντας τα βίντεοκλίπ δεν εντόπισα ούτε κάποιο αριστούργημα ούτε κάποιο τρομακτικό έκτρωμα.

Ας ξεκινήσω με τα δύο που κάπως μου άρεσαν:

ΕΛΒΕΤΙΑ

Η Άννα θέλει μάλλον να γίνει η φετινή Λένα και έχει ένα χαριτωμένο τραγούδι και ένα χαριτωμένο βίντεοκλιπ. Νομίζω ότι μ' άρεσε πιο πολύ απ' όλα.

ΦΙΝΛΑΝΔΙΑ

O Paradise Oskar λέει ένα χαμηλών τόνων (επίσης κάπως χαριτωμένο) τραγούδι. Καλούτσικο μου φάνηκε κι αυτό.

------

Και τώρα στα δύο που μ' άρεσαν λιγότερο.

ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ

ΟΚ, η Πορτογαλία έχει οικονομικά προβλήματα, εκλογές, έχει το ΔΝΤ να την κυνηγάει, το καταλαβαίνω.

Όμως το να στείλουν τους αγαπημένους τους κωμικούς, ντυμένους έτσι, κρατώντας πλακάτ με άγνωστες λέξεις και τραγουδώντας στα Πορτογαλέζικα ΔΕΝ ΒΟΗΘΑΕΙ ΣΕ ΤΙΠΟΤΑ!

Θα το καταλάβαινα να μας περνούσαν ένα μήνυμα για την κατάσταση της χώρας τους, όμως το μόνο που κάνουν (τουλάχιστον στα προκριματικά) είναι να χαϊδεύουν τα αυτιά των Πορτογάλων - και να τσακίζουν τα αυτιά - και κυρίως τα μάτια - των υπολοίπων.

(αυτά για το "βίντεοκλιπ" που υπήρχε για την προώθηση και όχι για την εμφάνιση στο live του ημιτελικού, που μόλις είδα, στην οποία τα πλακάτ έγραφαν "ο αγώνας είναι χαρά" ή κάτι τέτοιο σε διάφορες γλώσσες...)

ΑΛΒΑΝΙΑ

Θεωρείται η Pink της Αλβανίας - και απλά δείτε την. (Είναι δυνατόν να είναι μόνο 36 ετών;) Για κάποιο λόγο οι Eurofans λατρεύουν το τραγούδι (τους φαντάζομαι να βλέπουν την τραγουδίστρια στο κλιπ και να φωνάζουν "ΘΕΑ!" εμένα όμως, παρ' όλο το camp value του, δε με συγκίνησε.

[Με συγκίνησαν όμως τα τοπία! Στο βίντεοκλιπ φαίνεται μια πλευρά της Αλβανίας που δεν ήξερα ότι υπάρχει - και είναι πολύ εντυπωσιακή!]

[τα δικά σας καλύτερα και χειρότερα απ' τον α' ημιτελικό;]

via http://twitter.com/dcoded

Θέλετε να μάθετε πόσο θα αποζημιωθείτε για την απώλεια απ' τα ΕΛΤΑ ή τη βλάβη περιεχομένου συστημένων προορισμού Εξωτερικού;

12.000 δραχμές!

Για την απώλεια συστημένου ειδικού σάκου με έντυπα προορισμού Εσωτερικού - Εξωτερικού;

70.000 δραχμές!

Για την απώλεια ή βλάβη περιεχομένου συνήθους δέματος;

Μέχρι και 80.000 δραχμές!

Η ιστορία του ονόματος του Υπουργείου είναι ενδιαφέρουσα:

Απ' ό,τι βλέπουμε τη σημερινή του ονομασία την πήρε με το που βγήκε το ΠΑΣΟΚ.

Αλλά παρ' ό,τι η ονομασία αλλάχτηκε αμέσως στο σάιτ του Υπουργείου, μερικά πράγματα μένουν σταθερά. Ενδεικτικά πχ, δείτε αυτή τη σελίδα.

Επάνω υπερσύγχρονο, καλαίσθητο μπάνερ με κουτάκια, δορυφόρους, μετρό και τη σούπερ γέφυρα (και φυσικά τη νέα ονομασία).

Κάτω αραχνιασμένα κείμενα, όπου αν θες να μάθεις την αποζημίωσή σου [απ' την επίσημη κρατική ιστοσελίδα!] όχι μόνο θα τη μάθεις σε δραχμές -και θα πρέπει να κάνεις υπολογισμούς- αλλά θα μείνεις και με την απορία αν το ποσό ισχύει ή αν έχει αυξομειωθεί, και πόσο.

Για να υπάρχουν ακόμα εκεί οι δραχμές πάει να πει πως οι σελίδες δεν έχουν ανανεωθεί/διορθωθεί όχι μόνο απ' την τωρινή κυβέρνηση, αλλά και απ' την προηγούμενη. Και απ' την προ-προηγούμενη.

Το συμπέρασμα είναι ένα: οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα η δραχμή μας μένει.

Το κατά παραγγελία evil look.

Στο newpost.gr δημοσιεύτηκε ένα απίθανο άρθρο που μοιάζει επινοημένο, ή φτιαγμένο για να γίνει ευθυμογράφημα του Δημήτρη Ψαθά. Παρ' ό,τι όσα αναφέρονται είναι πιθανότατα αληθινά, και παρ' ό,τι το άρθρο μπορεί να είναι και ακριβές, αυτό που μ' αρέσει πιο πολύ είναι οι σάλτσες...

Ω, αυτές οι σάλτσες των δημοσιογράφων όταν στην πραγματικότητα η είδηση χωράει σε μια πρόταση, αλλά αυτοί πρέπει να γράψουν τουλάχιστον πέντε - έξι παραγράφους! Πόσο μου θυμίζουν τους μαθητές που προσπαθούν να πλατειάσουν γράφοντας εκθέσεις, βάζοντας μέσα ό,τι σχετικό και άσχετο θυμούνται, γεμίζοντάς σελίδες επί σελίδων με σάλτσες, επαναλήψεις και καλολογικές εικασίες.

Πρέπει να πω πριν αναδημοσιεύσω το ποστ για τα τηγάνια της Φάνης, ότι είναι υπέροχο και το κολάζ που (να δίνουμε credit) φτιάχτηκε απ' το newpost.gr. Μ' αρέσει τόσο πολύ που το ξαναβάζω.

Τα «χρυσά» τηγάνια της Φάνης

Η Φάνη Πάλλη Πετραλιά, προφανώς ανέλαβε να επιπλώσει το σπίτι της κόρης της Αλεξάνδρας και του συζύγου της Νίνου Γιαννακόπουλου στο Λιβάδι της Αράχωβας, σε ένα πολυτελές συγκρότημα κατοικιών- επιχειρηματική δραστηριότητα του συνεκδότη του Ελεύθερου Τύπου Αλέξη Σκαναβή, πριν  αγοράσει την εφημερίδα.

Στο περί ου ο λόγος συγκρότημα, όπου τα παραδοσιακά σπίτια, χτισμένα αποκλειστικά με ντόπια πέτρα, ξύλο και κεραμίδια, απαρτίζουν ένα ειδυλλιακό οικισμό που βρίσκεται τόσο κοντά και τόσο μακριά συνάμα από την πόλη και την κοσμοπολίτικη κίνηση της Αράχοβας, έχει σπίτι και ο Γιώργος Βουλγαράκης.  Όμως άλλο είναι το θέμα μας... 

Η Φάνη Πάλλη Πετραλιά, έστειλε την οικοσκευή με μεταφορέα, ο οποίος βρέθηκε στη δυσάρεστη θέση να της ανακοινώσει ότι ένα δέμα, αυτό που περιείχε τα τηγάνια του νοικοκυριού, μάλλον είχε χαθεί, αλλά δεν θα έπρεπε να ανησυχεί γιατί η εταιρεία θα τους αποζημίωνε. 

Ωστόσο, όταν η κα Πετραλιά του ανακοίνωσε το κόστος των τηγανιών, ο δύσμοιρος μεταφορέας βρέθηκε στα πρόθυρα του εμφράγματος! Τα τηγάνια, κόστιζαν 6.000 ευρώ! 

Στην εταιρεία μεταφορών σήμανε συναγερμός και τελικά τα τηγάνια βρέθηκαν και η καρδιά του επιχειρηματία πήγε στην θέση της.

Το ξέραμε ότι η Φάνη Πάλλη Πετραλιά λατρεύει το ντιζάιν, αλλά ότι υπάρχουν τηγάνια με τέτοια αξία, ειλικρινά δεν το γνωρίζαμε. 

Όπως και να έχει το ζήτημα, τέλος καλό όλα καλά και... καλή όρεξη.

--------

ΤΑ ΠΕΝΤΕ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΚΕΙΜΕΝΟ:

(με αντίστροφη μέτρηση, για έξτρα αγωνία)

5. "Η Φάνη Πάλλη Πετραλιά, προφανώς ανέλαβε να επιπλώσει το σπίτι της κόρης της Αλεξάνδρας".

Αυτό το προφανώς, δημοσιογραφικά μιλώντας, κάνει όλη τη διαφορά. Δεν ξέρουμε, προφανώς, δεν υπάρχει άλλη πρόχειρη εξήγηση.

4. "παραδοσιακά σπίτια, χτισμένα αποκλειστικά με ντόπια πέτρα, ξύλο και κεραμίδια, απαρτίζουν ένα ειδυλλιακό οικισμό που βρίσκεται τόσο κοντά και τόσο μακριά συνάμα από την πόλη και την κοσμοπολίτικη κίνηση της Αράχοβας".

Το τόσο κοντά και τόσο μακριά συνάμα, δείχνει άνθρωπο που χαραμίζεται γράφοντας για τηγάνια και την Φάνη Πάλλη, ενώ θα μπορούσε να γίνει ο νέος Ελύτης.

3. "Ωστόσο, όταν η κα Πετραλιά του ανακοίνωσε το κόστος των τηγανιών, ο δύσμοιρος μεταφορέας βρέθηκε στα πρόθυρα του εμφράγματος!"

Παιχνιδιάρικη εικασία, όπως είπα με τον κατάλληλο χειρισμό η είδηση μετατρέπεται σε ευθυμογράφημα του Ψαθά.

2. Τηγάνια = 6000 ευρώ.

WTF?!

1. "Όπως και να έχει το ζήτημα, τέλος καλό όλα καλά και... καλή όρεξη."

Η φράση-κλειδί σε όλο το άρθρο είναι το "όπως και να έχει το ζήτημα" της κατακλείδας. Όπως και να έγιναν τα πράγματα, μπορεί η γυναίκα να είπε ψέματα, μπορεί να μην υπάρχουν τηγάνια τόσο ακριβά, μπορεί και να υπάρχουν, μπορεί να μην συμμετείχε καν σ' όλο αυτό η πρώην βουλευτής, μπορεί ακόμα και όλα αυτά να τα επινοήσαμε! Όμως, όπως και να έχουν τα πράγματα, τέλος καλό όλα καλά λέμε, καλή όρεξη, και μην το ψάχνετε τώρα, αφού είπαμε όλα καλά στο τέλος, τι σας νοιάζει όπως και να έχουν τα πράγματα, ώχου!

ΕΚΤΟΣ ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΜΟΥ:

Η φράση "το ξέραμε ότι η Φάνη Πάλλη Πετραλιά λατρεύει το ντιζάιν"...

Αλήθεια τώρα: το ξέραμε?!?

++++

και εδώ λένε το Girls Just Wanna Have Fun



[πάνω, το περίφημο διαφημιστικό μπάνερ που άνοιγε πέρσι σχεδόν σε κάθε σελίδα του ίντερνετ]

via

Οι λέξεις “χοντρό”, “ελεύθερο” και “έγκυος”και ακόμη 135 έρχονται να προστεθούν στη λίστα με τις απαγορευμένες λέξεις για τους χρήστες του διαδικτύου στην Τουρκία. Η κίνηση προκάλεσε τις αντιδράσεις των αντιπάλων της κυβέρνησης, που κάνουν λόγο για λογοκρισία και παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ακτιβιστές του διαδικτύου διαμαρτύρονται και θυμίζουν, ότι ήδη η κυβέρνηση έχει απαγορεύσει τη λειτουργία σε 5000 ιστοσελίδες από το 2001.

«Θέλουν να κάνουν το ίντερνετ ασφαλές ή είναι ένας τρόπος λογοκρισίας;» διερωτώνται οι αντίπαλοι της κυβερνητικής πρωτοβουλίας και υποστηρίζουν, σύμφωνα με την εφημερίδα «Χουριέτ» πως το «ελεύθερο από φίλτρα ίντερνετ είναι ένα ανθρώπινο δικαίωμα. Η απόφαση του Συμβουλίου είναι νομικά αβάσιμη, γιατί το Συμβούλιο δεν διαθέτει την εξουσία θέσπισης ανάλογων περιορισμών, ενώ είναι ασύμβατη με το σύνταγμα της χώρας».

Ο πρόεδρος της Ένωσης Τούρκων δημοσιογράφων Ο.Ερίντς τόνισε επίσης πως «οι αρχές θεσπίζουν κανονισμούς που αποσκοπούν στον περιορισμό της ελευθερίας της έκφρασης στο ίντερνετ, αντί στην προώθηση αυτής της ελευθερίας».

Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι τα νέα μέτρα, που θα πρέπει να εφαρμοστούν στις 22 Αυγούστου, αποσκοπούν στην περιφρούρηση των ανηλίκων από την πρόσβαση σε πορνογραφικές ιστοσελίδες και είναι «ανάλογα συναφών μέτρων που έχουν ληφθεί σε άλλες χώρες» και ότι το κίνημα διαμαρτυρίας που ξεσηκώθηκε «έχει πολιτικά κίνητρα».

----------

Είναι λοιπόν "ανάλογα συναφών μετρών" άλλων χωρών. Όπως πχ. της Κίνας ας πούμε; Επίσης, απαγορεύονται λέξεις όπως "έγκυος" και "χοντρός" για να γλιτώσουν τα παιδιά τη στοχευμένη φετιχιστική πορνογραφία με έγκυες γυναίκες και τα κατηγορίας bear πορνοσάιτ;

Θέλετε να δούμε και μερικές ακόμα απ' τις τούρκικες λέξεις που πλέον θα μπλοκάρονται στο ίντερνετ;

Κορίτσι. Εμπιστευτικό. Φωτιά. Γκέι. Κουνιάδα. Αναπνοή. Φούστα. Ξανθός. Τοπικός. Ζώο. κλπ κλπ...

Επίσης το νούμερο 31 δε μπορεί να είναι σε domain names του ίντερνετ γιατί (άκου τώρα!) το 31 είναι και αργκό που σημαίνει ανδρικός αυνανισμός.

Και επίσης διάφορες αγγλικές λέξεις όπως beat, homemade και free.

Αλλά και αγγλικές λέξεις που σημαίνουν κάτι άλλο στα Τούρκικα, πχ. "pic" που σημαίνει μπάσταρδος! Ή ο αόριστος του ρήματος "get" (δηλαδή το "got") επειδή σημαίνει κώλος στα Τούρκικα.

Το ξέρω πως η μισή Ελλάδα πιστεύει ότι έχουμε ΧΟΥΝΤΑ, το λέει και γεμίζει το στόμα της, σχεδόν με επαναστατική ηδονή. Όταν το μέτρο χάνεται καλό είναι να ρίχνουμε και μια ματιά σε άλλες χώρες (που έχουν μάλιστα και δημοκρατικα εκλεγμένη κυβέρνηση!).

Στην Ελλάδα όσο κι αν γκρινιάζουν κάποιοι περί Χούντας υπάρχει ελευθερία του λόγου. Μπορούμε να γράψουμε και να διαβάσουμε ό,τι θέλουμε. Επιτρέπονται οι συναθροίσεις. Δε σκοτώνονται οι πολιτικοί αντίπαλοι. Δεν παρεμβαίνει ο στρατός (και οι στρατηγοί που κινούν τα νήματα, κρυφά). Δεν εξαφανίζονται άνθρωποι ούτε στέλνονται εξορία. Κι όλα αυτά γιατί; Επειδή, ακόμα κι αν έχουμε απαίσιες κυβερνήσεις, τυχαίνει να μην έχουμε χούντα.

Μπορεί το ίντερνετ να είναι το λιγότερο, όλοι όμως μπορούμε (κι ας το παίρνουμε ως δεδομένο) να γράψουμε online "Ο Πάγκαλος είναι χοντρός", ή "Ο πουλημένος ο μαλάκας Παπανδρέου έβαλε φωτιά στα μπατζάκια μας", ή "Η Αλίκη Βουγιουκλάκη δεν ήταν φυσική ξανθιά" ή "Μόλις έγινα 31χρονών" , ή "Η Κάρλα Μπρούνι είναι έγκυος".

Ή έστω "Ήμουν ένα χονδρό ρεμάλι".

?

(Θενκς Θεόφιλε)

Δεν πήγα στο Πρωτοδικείο, αλλά απ' ό,τι φαίνεται δεν υπάρχει σύλλογος "Το αύριο του παιδιού" - ψάχνοντας στο ίντερνετ το μόνο που θα βρεις είναι ανθρώπους να λένε ότι δεν υπάρχει σύλλογος "Το αύριο του παιδιού" και πως ψάχνοντας στο ίντερνετ το μόνο που βρήκαν ήταν ότι δεν υπάρχει κ.ο.κ.

Δεν ξέρω ποιος έβαλε αυτό το ανόητο, γενικόλογο, ηθικοπλαστικό πανό στην Εγνατίας, στην πάνω είσοδο της Έκθεσης, ούτε και τι προσπαθεί να υπονοήσει.

Τους έστειλα email να μάθω, (έχουν λογαριασμό στο in.gr!) και μέχρι να ακούσω κάποια πειστική εξήγηση εικάζω ότι πρόκειται για τρελάρες.

Το Paraphernalia αφηγείται σε 3.5 λεπτά την ιστορία ενός μοναχικού κοριτσιού και της αναπάντεχης συνάντησης που θα της αλλάξει τη ζωή.

Ένα έξυπνο και τρυφερό φιλμάκι που φτιάχτηκε απ' την τριτοετή φοιτήτρια του CalArts Sabrina Cotugno (στο λινκ είναι το ενδιαφέρον μπλογκ της).

Μαμάδες τρυφερές, μαμάδες δολοφόνοι, μαμάδες προστατευτικές, εξοργιστικές, αστείες, εύθικτες, πονόψυχες, ψυχρές, μετανιωμένες.

Όλες οι μητέρες γιορτάζαν σήμερα και ο κινηματογράφος έχει αξιοποιήσει το είδος τους σχεδόν σε κάθε ταινία που έχει γυριστεί.

Απ' τον Ε.Τ τον Εξωγήινο μέχρι το Mamma Mia, απ' το πρόσφατο The Kids Are All Right μέχρι το παμπάλαιο Ψυχώ.

Με αφορμή τη γιορτή της ημέρας, να μερικές απ' τις καλύτερές τους στιγμές, via.

Με τη σειρά εμφανίζονται οι μαμάδες απ' τις ταινίες:

Stepmom / Stop! Or My Mom Will Shoot / Look Who’s Talking

Requiem for a Dream / Mamma Mia! / Jerry Maguire

Black Swan / Junebug / Back to the Future / The King of Comedy

Mean Girls / The River Wild / Step Brothers / Serial Mom

Knocked Up / Dazed and Confused / E.T. / Parenthood

Angus / Carrie / Freaky Friday / Please Give / The Royal Tenenbaums / Terms of Endearment / Postcards From the Edge

Mommie Dearest / Ordinary People / Flirting With Disaster

Goodfellas / Role Models / The Fighter/ The Blind Side

Raising Arizona / You Can Count on Me / The Kids Are All Right

Grey Gardens / A Woman Under the Influence / Terminator 2: Judgment Day / Erin Brockovich / Juno / Transamerica

The Sixth Sense / Steel Magnolias / Kramer vs. Kramer

Psycho / The Shining / Little Man tate / Animal Kingdom

Joan Rivers: A Piece of Work / Easy A

Ένα spoiler του στέρησε όλη την αξία του... Από 28 δολάρια που έκανε μέχρι και την περασμένη εβδομάδα, τώρα το ξεπουλάνε όσο-όσο. [Αν και στην πραγματικότητα είναι πολύ καλό, όπως και το ντοκιμαντέρ του 2008 που το συνόδευε.]

Αν και δεν είναι το είδος του χιούμορ που με κάνει να γελάω συνήθως, η συλλογή των παρακάτω φωτογραφιών είναι τόσο εξωφρενική -και τόσο αληθινή- που απλά λάτρεψα για μία ακόμα φορά τη φύση και τα περίεργα παιχνίδια που ενίοτε παίζει.

Δεν υπάρχουν πονηρά φυτά, μόνο πονηροί άνθρωποι...

[Άσχετη (αλλά εν τούτοις παρανοϊκή) απαγόρευση που έζησα σε λεωφορείο (ΚΤΕΛ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ). Για κάποιον ρετρό αλλά και απροσδιόριστο λόγο: Απαγορεύονται τα φορητά κασετοφωνάκια με ακουστικά - τα γουώκμαν.]

Οι προκατειλημμένοι μπορεί να διαβάσουν κάτι και να το διαστρεβλώσουν ή να το φανταστούν έτσι ώστε να ταιριάζει μ’ αυτό που είχαν ήδη σκεφτεί.

Οι άσχετοι είναι αυτοί που δέχονται άκριτα ό,τι διαβάσουν και αποφασίζουν να ζητήσουν να έρθει χούντα τύπου Φράνκο στην Ελλάδα (αληθινό σχόλιο στο taxalia) επειδή δε μπορούν να διαβάσουν τρεις προτάσεις στη σειρά.

Επίσης άσχετοι είναι αυτοί που όχι μόνο δεν έχουν σχέση με την τεχνολογία αλλά ούτε καταλαβαίνουν τη λειτουργία του Facebook, των σχολίων του, της ιντερνετικής ειρωνείας και εννοιών όπως τρολάρισμα κλπ.

Σ’ όλα τα προχειρογραμμένα μπλογκ που είδα (και σε πολλά υπερπατριωτικά) είναι πρώτο θέμα ότι η Αφροδίτη Αλ Σάλεχ ζήτησε τον αφανισμό των Ελλήνων. «Η Άφρα θέλει Γενοκτονία των Ελλήνων» διάβασα παντού.

Παραθέτουν μάλιστα τη στιχομυθία της με «κάποιον Κώστα» στο Facebook όπου αυτός λέει ότι οι Έλληνες αφανίζονται σα τους Ινδιάνους, κι αυτή απαντάει: «ΑΥΤΟ ΘΑ ΗΤΑΝ ΚΑΛΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ».

Η είδηση δημοσιεύτηκε σε διάφορα έγκυρα (γέλια) σάιτ, όπως το taxalia, το newsbeast και το SkeftomasteEllinika.

Σε όλα η στιχομυθία μεταφερόταν όπως την έγραψα:

Και παρ’ ό,τι στα περισσότερα μπλογκ (ως επιβεβαίωση της «είδησης») υπήρχε κι ένα screenshot του διαλόγου, κανένας δεν ασχολήθηκε με όλη την απάντηση της Αλ Σάλεχ. Έγραψαν την πρώτη φράση και πολύ βολικά αγνόησαν όλο το υπόλοιπο κείμενο.

Αν κάποιος ο οποίος δεν είναι προκατειλημμένος διάβαζε την απάντηση της Αλ Σάλεχ θα καταλάβαινε ότι αυτή την λέει στον “Κώστα” και αυτόν ειρωνεύεται λέγοντας ότι θα ήταν καλό για την ανθρωπότητα. Για διαβάστε το όλο:

Για όποιους είναι (ή το παίζουν άσχετοι) ας πω το εξής:

Ο Κώστας Δροσόπουλος λέει μια προκλητική, μπερδεμένη αρλούμπα, [τόσο μπερδεμένη που με έκανε να γράψω κι εγώ αρλούμπες.]

ΤΡΟΛΑΡΙΣΜΑ

Για τους τεχνοφοβικούς ας εξηγήσω τι ειπώθηκε μετά. Η Αλ Σάλεχ ρωτάει ειρωνικά και κάπως επιθετικά τον χρήστη αν πραγματικά θέλει να είναι «φίλος» της στο Facebook ή αν μπήκε εκεί απλώς για να τα κάνει μαντάρα. Τα τρολ είναι αυτοί που προσπαθούν να καταστρέψουν μια συζήτηση πετώντας άσχετες ρατσιστικές ή άλλες απόψεις, βρίζοντας ή προκαλώντας με σκοπό να στεναχωρήσουν τους άλλους.

Γράφει η Α.Σ.: «Αν δεν είναι τρολάρισμα το σχόλιό σου, τότε είναι ένδειξη περιορισμένης αντιληπτικής ικανότητας. Και τα δύο με κουράζουν πολύ!»

Δηλαδή, όχι μόνο δε συμφωνεί με τα περί γενοκτονίας Ελλήνων (όπως τη θέλουν όλα τα σάιτ) αλλά υποστηρίζει εκνευρισμένη ότι το συγκεκριμένο σχόλιο είτε ήταν επίτηδες εμπρηστικό είτε ενδεικτικό της σύγχυσης στο μυαλό (σε σχέση με το συγκεκριμένο θέμα) του συγκεκριμένου «φίλου» της στο Facebook.

Κατά σατανική σύμπτωση κανένας απ’ όσους δημοσίευσαν σε άρθρα την ατάκα της Αλ Σάλεχ δεν την έβαλε ολόκληρη. Κατά σατανική σύμπτωση κανένας δεν έπιασε την ειρωνεία της ατάκας. Κανένας δεν έπιασε το οργισμένο ύφος της.

Κατά σατανική σύμπτωση και οι άσχετοι και οι προκατειλημμένοι με απίστευτη χαρά αναμετέδωσαν την ατάκα, αγνοώντας κάτι που ήταν γραμμένο σε απλά ελληνικά, δείχνοντας είτε αφέλεια, είτε τρολάρισμα, είτε προκατάληψη είτε (αν δεν υπάρχει άλλη εξήγηση) περιορισμένη αντιληπτική ικανότητα…

Οι παραγωγοί του 300 επιστρέφουν στην Ελληνική θεματολογία με μια ταινία που είναι βασισμένη στο μύθο του Θησέα και του Μινόταυρου και στην Τιτανομαχία.

Τον Τιτάνα Υπερίωνα παίζει ο Μίκυ Ρουρκ.

Σκηνοθετεί ο Tarsem Singh που έχει κάνει το Κελί με την Τζένιφερ Λόπεζ, που τολμώ να πω είναι (σκηνοθετικά τουλάχιστον) απ' τις αγαπημένες μου ταινίες. [Επίσης έχει σκηνοθετήσει αρκετά βίντεοκλιπ - ένα θα πω μόνο REM - Losing My Religion.]

To φιλμ θα βγει στις αίθουσες στις 11 - 11 - 11.

Πέρα απ' την προφανή ελληνική σύνδεση, με την πλοκή και όλα αυτά, υπάρχει και κάτι ακόμα (ένα απίθανο επώνυμο εις διπλούν):

Writers: Charley Parlapanides, Vlas Parlapanides

...

Με αφορμή την εκδήλωση της Action Aid στη Θεσσαλονίκη.

Το κορίτσι που καταφέρνει απίθανα πράγματα.

Γυρισμένο στην Αθήνα το παραπάνω βίντεο δείχνει μια καθημερινότητα που για κάποιους είναι τελείως διαφορετική...

Πριν λίγη ώρα κυκλοφόρησε το νέο βίντεοκλίπ της Lady Gaga για το JUDAS.

Έντεκα πράγματα που υπάρχουν στο κλιπ:

1. Χρυσό πιστόλι που βγάζει κάτι απρόβλεπτο.

2. Σκηνή με νερά που την παρασέρνουν (πολύ ωραίο).

3. Πέτσινα μπουφάν με τα νεκροκεφαλές και ονόματα των Αποστόλων.

4. Εξωφρενικά νύχια. Εξωφρενικά ρούχα. Εξωφρενικά μαλλιά. Εξωφρενικό μακιγιάζ.

5. Άντρες να εκπληρώνουν το απωθημένο πολλών λιθοβολώντας την Gaga μέχρι θανάτου.

6. Χρυσό αγκάθινο στεφάνι.

7. Χορογραφία στην οποία κάνουν με τις παλάμες το άσχετο σήμα της καρδούλας.

8. Καβγάδες τον λόγο των οποίων δεν καταλαβαίνω καθόλου.

9. Σκηνή σε προϊστορικό σέξι τζακούζι στο οποίο αυτή μοιάζει με τη Σακίρα.

10. Πλύσιμο ποδιών.

11. Ρεφρέν που δεν ταιριάζει καθόλου ούτε με το υπόλοιπο τραγούδι ούτε με το βίντεοκλίπ, ούτε με τα σκληρά αγόρια με τις μηχανές και τα πέτσινα μπουφάν (αλλά μ' αρέσει γιατί μου θυμίζει Stock Aitken & Waterman.)

Με δυο λόγια ένα ξεδιάντροπα διασκεδαστικό (και άψογο, αν μιλάμε για ποπ) βίντεοκλιπ.

Το νέο NETWORK (η εβδομαδιαία στήλη μου για το ίντερνετ στην έντυπη Lifo) είναι αφιερωμένο σε αμήχανες στιγμές του Twitter.

Μεταξύ των άλλων έβαλα και το παρακάτω:

Η πραγματικά αμήχανη στιγμή για μένα ήρθε όταν δημοσιεύτηκε το NETWORK και στο σάιτ και κάποιος έστειλε το εξής σχόλιο:

Μεταξύ μας, με μία σύντομη επίσκεψη στο προφίλ του Αλαφούζου δεν πείθομαι ότι είναι αυθεντικό. Αλλά φαντάζομαι για να γράφεται ότι "Ο ιδιοκτήτης του ΣΚΑΪ και της «Καθημερινής» έχει Twitter" τότε έχει ελεγχθεί και κάνω λάθος..

Εκεί ένιωσα αμήχανα εγώ γιατί δεν το είχα ελέγξει, μιας και δεν είχα σκεφτεί καν πως υπήρχε περίπτωση να μην είναι αληθινό.

Είναι αλήθεια πως είναι κάπως ιδιαίτερο. Δεν περιμένεις απ' τον ιδιοκτήτη του Σκάι και της Καθημερινής (δύο μέσα που προσέχουν πολύ τις αισθητικές λεπτομέρειες και το γλωσσικό χειρισμό τους) να γράφει στα αγγλικά, με greeklish ή να κάνει ορθογραφικά λάθη σε κάθε tweet.

Παρ' όλα αυτά, οι απόψεις που εκφράζονταν με είχαν πείσει πως ήταν ο αυθεντικός. Τα tweets απηχούσαν τις αληθινές απόψεις του κυρίου Αλαφούζου, θέλω να πω, σε καμία περίπτωση δεν έμοιαζε με παρωδία. Ήταν ένα twitter ενδιαφέρον, που μας έβαζε κατευθείαν στο Μυαλό του Αλαφούζου.

Μετά το σχόλιο του αναγνώστη όμως τα έχασα, και ζήτησα βοήθεια από όσους τυχόν είχαν πρόσβαση σ' αυτόν (ή σε ανθρώπους που τον ξέρουν καλά).

Και το ρεπορτάζ άρχισε, όχι από μένα, αλλά απ' τον greekgaylolita που ρώτησε την Vivian_e στο Twitter. Αυτή ρώτησε τον Πάσχο Μανδραβέλη, το δημοσιογράφο της Καθημερινής (καταλαβαίνετε ότι το ρεπορτάζ χοντραίνει) ο οποίος είναι μάλιστα και follower του προφίλ http://twitter.com/Yalafouzos.

Δεν πέρασε πολλή ώρα και ο δημοσιογράφος απάντησε στο καυτό ερώτημα για το αν είναι το twitter του "Αλαφούζου" παρωδία ή αληθινό:

case closed! [τουλάχιστον μέχρι να αμφισβητηθεί η αυθεντικότητα του "Mandravelis"...]

:)

*Στο νέο NETWORK: Η Τζένη Μπαλατσινού γίνεται αμήχανη φιλόσοφος της Σημειωτικής, καθημερινά γεγονότα που προκαλούν αμηχανία, απίθανα support σε συναυλίες, ο Μάικλ Μουρ λέει την αλήθεια για τον Μπιν Λάντεν, RETWEETS, η πιο απίθανη στιχομυθία, κλπ.

ΟΙ ΠΙΟ ΑΜΗΧΑΝΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟΥ TWITTER.

[εικόνες απ' το τέλειο Mobile Diaries]

Σε προηγούμενο ποστ έβαλα την παρακάτω είδηση:

"Σε οποιονδήποτε πολίτη να έδιναν λεφτά, θα τα έπαιρνε... Το τι θα τα κάνω δεν ενδιαφέρει κανέναν, είναι δική μου υπόθεση", είπε σε δήλωση της που μετέδωσε πριν από λίγο το ΜΕΓΚΑ, η πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Νόρα Κατσέλη, μία εκ των συνταξιούχων βουλευτών που διεκδικούν αναδρομικά ύψους 250 χιλιάδων ευρώ. Συνολικά, σύμφωνα με όσα μετέδωσε το ΜΕΓΚΑ έχουν προσφύγει για να πάρουν τα αναδρομικά, 300-350 βουλευτές σε σύνολο 850.

Και έγραψα:

Την είδηση με τίτλο "Αναδρομικά ύψους περίπου 80 εκατομμυρίων ευρώ ζητούν οι συνταξιούχοι βουλευτές", βαριέμαι ακόμα και να τη σχολιάσω.

Έλαβα όμως ένα σχόλιο από τον/την pansam που έγραφε:

Σε διαβάζω απ τις αρχές και φυσικά κάθε post σου έχει ενδιαφέρον. Εφόσον ασχολείσαι όμως με πολιτικά θέματα -έστω και παραπολιτικά- θα ήθελα να δω την άποψη σου πιο ολοκληρωμένα. Και όχι με ένα 'βαριέμαι και να την σχολιάσω'. Δεν είναι περίοδος για να βαριόμαστε!

Είχε απόλυτο δίκιο και με έβαλε στη θέση μου. Μπορεί να τα έβρισκα αυτονόητα αλλά κάθισα κι έγραψα την άποψή μου. Και γράφοντας συνειδητοποίησα κάτι που μου τα ανέτρεψε όλα…

Είναι τεράστιος ο κυνισμός των πρώην βουλευτών. Κατανοητός ναι. Ανθρώπινος ναι. Κι εμείς μπορεί τα ίδια να κάναμε, ναι. Αλλά όταν ξέρουν ότι ο κόσμος είναι έξαλλος και με τους βουλευτές και με τα χάλια της προηγούμενης και της τωρινής κυβέρνησης και του Παπανδρέου (χ.ά.λ.ι.α. όμως), όταν ξέρουν ότι όλοι είναι εξαγριωμένοι με τους πολιτικούς, δε μπορώ να πιστέψω ότι δεν παραιτούνται –έστω υποκριτικά, έστω προσωρινά, μέχρι να περάσει η μπόρα!- απ' τις απαιτήσεις τους.

Είναι πραγματικά απίστευτο. Κυρίως όταν είναι κυβερνητικοί βουλευτές – έτσι στηρίζουν την «προσπάθεια» της κυβέρνησής τους; Απαιτώντας συνολικά 80 εκατομμύρια ευρώ;!

Και εντάξει, δε σκέφτηκαν ότι όλοι κάνουν θυσίες, ολονών οι μισθοί μειώνονται κλπ κλπ. Και δεν σκέφτονται την τραγική θέση που είναι η χώρα, στην οποία μας έφεραν οι κυβερνήσεις τους (αλήθεια, εκτονωνόμαστε στον σούπερ απογοητευτικό Παπανδρέου, αλλά αυτός ο Καραμανλής ζει; Υπάρχει; Πώς κοιμάται τα βράδια;).

Ας πούμε πως δεν τους νοιάζουν τα τραγικά προβλήματα της χρεοκοπημένης χώρας και των χρεοκοπημένων πολιτών τους (απ' τους οποίους οι ίδιοι πιθανότατα εξαιρούνται).

«Υπηρέτησαν» για μερικά χρόνια στη Βουλή και παίρνουν καλή σύνταξη (όταν ξέρουμε πως άλλοι δουλεύουν μια ζωή και παίρνουν ψίχουλα), και κάνουν τώρα ΚΑΙ προσφυγή για να πάρουν αναδρομικά και μάλιστα ο καθένας 250.000 ευρώ;

Δεν τους νοιάζει η έλλειψη αξιοπρέπειας; Δεν νιώθουν την ανάγκη, έστω και τώρα, μετά την κατακραυγή, (έστω για τα μάτια του κόσμου!) να αλλάξουν γνώμη και να χαρίσουν τα λεφτά σε φιλανθρωπικά ιδρύματα ή σε ανέργους ή σε μετανάστες ή στο κράτος ή οπουδήποτε τέλος πάντων;

Και ας μη χαρίσουν και τις 250.000 ευρώ! Έστω, ας δώσουν τις 100.000 και τα άλλα ας τα κρατήσουν. Έστω τις 50.000, κάτι τέλος πάντων!

Νόμιμοι ναι, ηθικοί όμως;

Εξοργιστικά εξοργιστικό.

Πρέπει όμως να πούμε και κάτι άλλο. Προσέξτε αυτή τη φράση:

"Συνολικά, σύμφωνα με όσα μετέδωσε το ΜΕΓΚΑ έχουν προσφύγει για να πάρουν τα αναδρομικά, 300-350 βουλευτές σε σύνολο 850."

Οπότε; Οπότε, περιέργως, όσο απίστευτο κι αν ακούγεται, υπάρχουν πάνω από 500 πρώην βουλευτές, 500 πολιτικοί της χώρας που θα μπορούσαν να πάρουν τα επιπλέον χρήματα κι όμως, δεν προσέφυγαν για να τα πάρουν.

Βρίζουμε συνέχεια τους πολιτικούς. Οι "300" που μας κατέστρεψαν, οι βο(υ)λευτές, οι άπληστοι (που εμείς ψηφίσαμε και θα ξαναψηφίσουμε, και τώρα που αναγκαστικά κοπήκαν και τα ρουσφέτια μας φαίνονται ακόμα πιο εκνευριστικοί, ας μη βγάζουμε πάντα την ουρά μας απέξω).

Κι όμως, χωρίς να κατορθώνουν να ξεπλύνουν απαραίτητα πολλές συμπεριφορές, χωρίς να κάνουν κάτι εξωπραγματικό, υπάρχουν 500 άτομα που διετέλεσαν βουλευτές οι οποίοι διαχώρισαν τη θέση τους.

Σε μια κανονική κοινωνία (που θα βρισκόταν αντιμέτωπη με τις μη κανονικές, σημερινές μας συνθήκες) θα ήταν αυτονόητο να παραιτηθούν του δικαιώματος αναδρομικών οι βουλευτές και να πουν "δώστε τα στα ταμεία του κράτους" ή "δώστε τα στους συνταξιούχους".

Θα ήταν αυτονόητο και δε θα άξιζε και τίποτα σπουδαία συγχαρητήρια.

Εδώ που φτάσαμε εμείς όμως...

...είναι στ’ αλήθεια Είδηση. Μεγάλη είδηση, πολύ μεγαλύτερη απ’ το ότι 300 άτομα θέλουν τα (προκλητικά) αναδρομικά τους.

Στην Ελλάδα του σήμερα υπάρχουν 500 πρώην βουλευτές, 500 συμπολίτες μας (ασχέτως επαγγέλματος και κόμματος) οι οποίοι είχαν το νόμιμο δικαίωμα να πάρουν από 250.000 ευρώ ο καθένας. 250.000 ευρώ!

Κι όμως αρνήθηκαν.

Επέλεξαν να μην το κάνουν.

Πραγματικά θα ήθελα πολύ να μάθω τα ονόματα των 500. Για να τα δημοσιεύσω εδώ. Όχι γιατί είναι απαραίτητα τίποτα αγγελούδια ή τρομεροί ήρωες, όχι γιατί τυχόν αμαρτίες τους διαγράφονται.

Ένα μπράβο όμως, -μικρό μπράβο, τυπικό μπράβο, μπράβο με μισή καρδιά- θα το άξιζαν. Θα ήθελα να τους το πω, δημοσίως.

Αναρωτιέμαι τι όνειρα θα βλέπουν...

"Σε οποιονδήποτε πολίτη να έδιναν λεφτά, θα τα έπαιρνε... Το τι θα τα κάνω δεν ενδιαφέρει κανέναν, είναι δική μου υπόθεση", είπε σε δήλωση της που μετέδωσε πριν από λίγο το ΜΕΓΚΑ, η πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Νόρα Κατσέλη, μία εκ των συνταξιούχων βουλευτών που διεκδικούν αναδρομικά ύψους 250 χιλιάδων ευρώ. Συνολικά, σύμφωνα με όσα μετέδωσε το ΜΕΓΚΑ έχουν προσφύγει για να πάρουν τα αναδρομικά, 300-350 βουλευτές σε σύνολο 850.

Η είδηση (με τίτλο "Αναδρομικά ύψους περίπου 80 εκατομμυρίων ευρώ ζητούν οι συνταξιούχοι βουλευτές", βαριέμαι ακόμα και να τη σχολιάσω) με έκανε να θυμηθώ τις εποχές που η Νόρα Κατσέλη δεν ήταν πολιτικός -ή έστω συνταξιούχος πολιτικός- αλλά ενεργή και πολυπράγμων ηθοποιός, και, όπως φαίνεται και παρακάτω πολύ φωτογενής.

[Πάνω δεξιά γράφει 2007, αλλά φυσικά δεν ισχύει. Το μπλογκ απ' το οποίο την πήρα δε διευκρινίζει τη χρονολογία, εγώ υπολογίζω αρχές '80ς, αλλά μπορεί να κάνω λάθος. Ενδιαφέρον έχουν και τα άλλα θέματα του Ρομάντζου.]

UPDATE: H Νόρα Κατσέλη δήλωσε πως παραιτείται απ' τη διεκδίκηση των αναδρομικών. Μπράβο της.

Για να το γιορτάσουμε ας βάλω και μια άλλη φωτογραφία της που βρήκα...

λάμψη or what?

Με αφορμή τον πόλεμο του Ριζοσπάστη με το Twitter (Κανένα «τουίτ» μόνο «Ριζοσπάστη»!, το Twitter απαντά με τα #kketweet) θυμήθηκα ένα παλιό Media Trip. Τότε, ναι, δεν διάβαζα τίποτα άλλο για μία εβδομάδα, ΜΟΝΟ Ριζοσπάστη.

Το Media Trip ήταν μια δημοσιογραφική – χιουμοριστική στήλη για την οποία κάθε βδομάδα αγόραζα και διάβαζα ΜΟΝΟ μία εφημερίδα κάθε μέρα. Για μια βδομάδα διάβαζα Αυριανή, την επόμενη Ελευθερη Ώρα, μετά κάθε μέρα Καθημερινή κλπ. Κατέγραφα τις εντυπώσεις μου σε μια στήλη στην έντυπη Lifo, σε ένα πείραμα για να βρω πώς επηρεάζεσαι αν έχεις για μοναδική πηγή ενημέρωσης ένα μόνο μέσο.

Με το Ριζοσπάστη τα βρήκα σκούρα. Έγραφε σωστά πράγματα, ολόσωστα: οι αγώνες των εργαζομένων, η αγωνία των ανθρώπων για τη ζωή τους, οι πλούσιοι που πλουτίζουν. Μετά από μια εβδομάδα όμως το κεφάλι μου γύριζε ασταμάτητα: κάθε μέρα ένιωθα πως διάβαζα τα ίδια ακριβώς πράγματα. Με είχαν πείσει απ’ την αρχή και τα είχα εμπεδώσει. Δεν άντεχα όμως άλλο...

Το κείμενο είναι απ’ τον Οκτώβριο του 2009.

ΜΕDIA TRIP

MIA ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ

ΤΡΙΤΗ

Στο πρωτοσέλιδο το κλασικό «Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε», το σφυροδρέπανο, το σήμα του 902, η φράση-επεξήγηση: «Όργανο της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας». Δεν νομίζω ότι το συγκεκριμένο όργανο θα δεχόταν ποτέ να επανασχεδιαστεί από Ισπανούς, όπως ο νέος Ελεύθερος Τύπος - ούτε καν από Σοβιετικούς. Μοιάζει απόλυτα ικανοποιημένο με τον εαυτό του.

Ο «Ριζοσπάστης» βλέπει παντού εχθρούς. Οι άλλες εφημερίδες («που προσπαθούν να διαστρεβλώσουν πλήρως τη συνεπή ταξική κι αδιαπραγμάτευτη πάλη του ΚΚΕ»), ο δικομματισμός, η πλουτοκρατία, η αστική τάξη με την προπαγάνδα της, οι Αμερικάνοι: όλοι φέρονται να ασχολούνται όλη μέρα με το ΚΚΕ για να το φιμώσουν και να το ταπεινώσουν. Όποιος πει κάτι με το οποίο διαφωνεί ο Ριζοσπάστης δεν είναι απλώς άνθρωπος με διαφορετική άποψη – είναι έμμισθο όργανο, πράκτορας των αφεντικών, κρυφός απεσταλμένος της πλουτοκρατίας.

Δεν ξέρω αν είναι δικαιολογημένη θεωρία ή απλή μανία καταδίωξης (πρώτη φορά διαβάζω «Ρ»).

Διαφήμιση για βιβλία όπως Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια (35 τόμοι), Παγκόσμια Ιστορία Ακαδημίας Επιστημών ΕΣΣΔ (20 τόμοι) και Ιατρική και Υγεία - Σοβιετική Ιατρική (6 τόμοι). Κάτι μου λέει ότι αυτό το εξαιρετικά up-to-date στοκ δε θα εξαντληθεί σύντομα...

ΤΕΤΑΡΤΗ

Ο «Ρ» έχει τη μαγική ικανότητα να μετατρέπει σχεδόν τα πάντα σε θέματα εργαζομένων και λαϊκών διεκδικήσεων. Τα πάντα όμως!

Μια ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της Κ.Ε. του ΚΚΕ είναι, κλασικά, το κεντρικό θέμα του πρωτοσέλιδου και συνδέει το ΟΧΙ του '40 με τα λαϊκά στρώματα που πρέπει να πουν σήμερα το δικό τους ηχηρό ΟΧΙ στα καλέσματα για ταξική συνεργασία. (Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος δεν ήταν τίποτα μπροστά στα σημερινά καλέσματα για ταξική συνεργασία!)

«Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ στοχοποιεί την αντιιμπεριαλιστική δράση του ΚΚΕ». (Αν μη τι άλλο, ο «Ρ» έχει αξιοθαύμαστο κουράγιο και θάρρος - εγώ θα είχα αγχωθεί τρομερά με τόσους ισχυρούς εχθρούς να με κυνηγάνε.)

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Ο παλμός της καυτής επικαιρότητας στο πρωτοσέλιδο: διάφορες ανακοινώσεις του κόμματος, ενώ ο κύριος τίτλος αφορά κλασικά σε κάλεσμα για συγκέντρωση – και μάλιστα για μία που δεν θα γίνει παρά δέκα μέρες αργότερα!

Αναπάντεχη αυτοκριτική διόρθωση! Η εφημερίδα δέχεται ότι έκανε λάθος όταν έγραψε προχτές ότι οι Αμερικανοί τη στοχοποιούν «επειδή καταγγέλλει τον ισραηλίτικο ιμπεριαλισμό». Το σωστό, λέει, είναι «τον Ισραηλινό ιμπεριαλισμό» κι όχι «τον Ισραηλίτικο ιμπεριαλισμό»! (wow)

Εξωτερικές ειδήσεις: Κούβα, κομμουνιστικά κόμματα, διαδηλώσεις εργατών στη Ρουμανία, φοιτητικές διαμαρτυρίες στην Αυστρία... Επίσης, η μία και μοναδική σελίδα για τα πολιτιστικά έχει ως πρώτο θέμα την διαμαρτυρία του ΠΑΜΕ στο ΥΠ.ΠΟ., μια είδηση που άνετα θα μπορούσε να είχε μπει και σε οποιαδήποτε άλλη σελίδα.

Στη σελίδα των Media ο εργοδοτικός συνδικαλισμός και οι αγώνες των συμβασιούχων. Ακόμα και στη σελίδα των αθλητικών (των αθλητικών!) διαβάζουμε για τον χορό των επιχειρηματικών καπιταλιστικών συμφερόντων, τις πολυεθνικές που κινούν τα νήματα πίσω απ' τη βιτρίνα του αθλητισμού κ.λπ. Δεν υπάρχουν ζώδια, αλλά μπορώ να φανταστώ πώς περίπου θα ήταν...

ΣΑΒΒΑΤΟ

Οι ιδέες του «Ρ» για δικαιοσύνη και αλληλεγγύη είναι φυσικά ολόσωστες. Το λεξιλόγιό του (μείγμα απλοϊκής, κατανοητής γλώσσας και κλισέ επαναλαμβανόμενων εκφράσεων) δημιουργεί ένα εθιστικό ανάγνωσμα που μοιάζει συνωμοσιολογικό - ενώ δεν είναι.

Σήμερα μαθαίνω τα πάντα για την αντιδραστική θωράκιση, την ενσωμάτωση στους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς, την καπιταλιστική επίθεση, τα κρυφά σχέδια της άρχουσας τάξης, την αντεργατική λαίλαπα, τους αδίστακτους που θέλουν να τσακίσουν τον λαό, τη βάρβαρη εξουσία, το δυνάμωμα της αντι-ιμπεριαλιστικής πάλης, την αστική προπαγάνδα, τις προβοκατόρικες ενέργειες, την υποταγή του λαού με την καλλιέργεια ψυχολογίας τρόμου, τα νέα πογκρόμ, την ολομέτωπη επίθεση της πλουτοκρατίας, την ανάγκη για λαϊκή επαγρύπνηση και αγωνιστική ετοιμότητα.

Κλείνω τον «Ρ» τρομοκρατημένος. Πώς θα μπορέσω να ξαναβγώ στον κόσμο τώρα που έμαθα όλα αυτά που γίνονται εκεί έξω; Τα πάντα, ακόμα και η πρεμιέρα του X-Factor μοιάζουν να κρύβουν κάτι από πίσω τους, κάποια αντιδραστική πλουτοκρατική προβοκάτσια εναντίον των εργαζομένων. Πώς να συνεχίσω τη ζωή μου σαν να μην τρέχει τίποτα;

ΚΥΡΙΑΚΗ

Συνεχίζω τη ζωή μου σαν να μην τρέχει τίποτα και οι πρωτοσέλιδοι τίτλοι συνεχίζουν να είναι τελείως random - θα μπορούσαν να είχαν μπει οποιαδήποτε μέρα της εβδομάδας (ή και της δεκαετίας)!

Τεράστια κείμενα (για την καθολική επίθεση του ευρω-ενωσιακού κεφαλαίου) με  μικροσκοπικά, κουραστικά, γραμματάκια. Παρ’ όλα αυτά τα διαβάζω. Τα ξέρω απέξω όλα ήδη.

Να κι η Λιάνα Κανέλλη. Έχει την πιο ενδιαφέρουσα στήλη της εβδομάδας («Πατριδογνωμόνιο») και γράφει για τις cheerleaders «που κουνάνε πισινούς και μπουτάκια» συνδέοντάς τες αριστοτεχνικά με τις προβοκατόρικες τρομοκρατικές οργανώσεις που είναι «εμψυχωτές του κατασταλτικού μηχανισμού»!

Το τελευταίο δισέλιδο της εφημερίδας είναι πραγματικά συγκινητικό. Λέγεται «Στη Μνήμη Αγωνιστών» και έχει φωτογραφίες ανθρώπων που έχουν πεθάνει και λίγα λόγια γι' αυτούς. Πέρα απ' την πλάκα, απ' την ξύλινη πατροναριστική γλώσσα και τα απλοϊκά επαναλαμβανόμενα κλισέ, οι κομμουνιστές έχουν όντως αγωνιστεί για τη χώρα και για τα δικαιώματά μας. Και αυτό το τελευταίο δισέλιδο μας το θυμίζει: είναι συγκλονιστικά γενναίο το να πεθαίνεις για τις ιδέες που θεωρείς σωστές...

-----

Λίγες ημέρες μετά απ’ αυτό το Media Trip ο Ριζοσπάστης με περιέλαβε:

"Δεν είναι ο πρώτος και, βέβαια, δε θα είναι ο τελευταίος που επιλέγει το δρόμο του εκχυδαϊσμού, κάνοντας δήθεν πολιτική κριτική στον «Ριζοσπάστη». Ο λόγος για τον συντάκτη της στήλης MEDIA TRIP στην εφημερίδα LiFO (διανέμεται δωρεάν), ο οποίος ασχολήθηκε με τα φύλλα του «Ριζοσπάστη» τη βδομάδα από 26.10 - 1.11. (…) Φαίνεται πως ο ίδιος ζει στη γυάλα και δεν καταλαβαίνει πώς ζούν και αν τα βγάζουν πέρα οι άνθρωποι του μόχθου. `Η μπορεί στο μικρόκοσμό του να 'χουν γεμάτες τσέπες και να τρώνε παντεσπάνι. (…) Είναι χρήσιμοι κάτι τέτοιοι τύποι στο σύστημα, εμφανίζοντας τον κόσμο γύρω τους, δηλαδή τα βάσανα, τους αγώνες, τις διεκδικήσεις και τις κατακτήσεις που έχουν οι πραγματικοί άνθρωποι που ζουν στον κόσμο που ο «Ριζοσπάστης» και το ΚΚΕ έχουν ταχθεί να υπηρετούν, δηλαδή τον κόσμο της εργατιάς και των λαϊκών στρωμάτων" κλπ.

[Όλο το άρθρο. Στην ίδια σελίδα υπάρχει και απολογητής του Τείχους του Βερολίνου (!)]

Αφού διάβασα λοιπόν το άρθρο απάντησα:

Και αυτό το Media Trip όπως και τα προηγούμενα, ήταν γραμμένο με εμφανές εξυπνακίστικο τρόπο αδαούς αναγνώστη που διαβάζει κάθε μέρα μια εφημερίδα που (συνήθως) δεν έχει ξαναδιαβάσει ποτέ. Γραμμένο με το ύφος που ο Μικρός Νικόλας ή ο Αντριαν Μολ θα σχολίαζε πράγματα που ίσως μοιάζουν αυτονόητα.

Ήμουν σίγουρος πως η αίσθηση του χιούμορ (πόσω μάλλον της αυτοκριτικής) δεν θα υπήρχε ούτε στο ελάχιστο στον Ριζοσπάστη. Και, όπως αποδείχτηκε, προτιμήθηκε το να παρανοηθούν οι προθέσεις, να βρεθεί ένας ακόμα εχθρός, ένας καθεστωτικός που "επιλέγει το δρόμο του εκχυδαϊσμού". 

Το Media Trip, εννοείται, δεν αναφέρεται στους αγώνες των ανθρώπων αλλά στην παρουσίαση θεμάτων, τη δομή και τη φρασεολογία της εφημερίδας. Η κάλυψη της επικαιρότητας είναι αυτή που σχολιάζεται -με ξεδιάντροπο, χιουμοριστικό ακόμα και εξυπνακίστικο τρόπο- από το ημερολόγιο του αναγνώστη, και όχι απαραίτητα η ίδια η επικαιρότητα.

Ο Ριζοσπάστης έχει πολλά δίκια (και διάφορα άδικα) στην πολιτική του στάση. Ταυτίζει όμως τη δημοσιογραφική με την πολιτική στάση - μπορεί να σχολιάσεις κάτι για την κλισέ στερεοτυπική γλώσσα, για μια άσχετη λεζάντα ή για μια γραμματοσειρά και να σε κάνουν να νιώσεις πως προσβάλεις τους νεκρούς του Εμφυλίου. 

Είναι συναρπαστικό πως η γκρίνια με όλους και με όλα που διάβαζα επί μία εβδομάδα, στράφηκε τώρα εναντίον μου με τις κλισέ εκφράσεις που τόσο με διασκέδαζαν.

Η ασταμάτητη μανία καταδίωξης, ο δογματισμός, η έλλειψη (οποιουδήποτε, καλού ή κακού) χιούμορ και οι χαρακτηρισμός όποιου σχολιάζει τον "Ρ" ως "τύπος μικρόκοσμου", "χρήσιμος στο σύστημα" κλπ, είναι σαφώς πράγματα καλτ και διασκεδαστικά - αλλά πηγάζουν από παρανόηση. [Πιθανότατα με το ζόρι συγκρατήθηκαν απ' το να με πουν Πράκτορα των Αμερικανών και των Σιωνιστών - ή ακόμα καλύτερα Παρακρατικό.]

Τα μονομανή περιεχόμενα και οι επαναλαμβανόμενες υπερβολές του Ριζοσπάστη έδωσαν πολλές σουρεαλιστικές αφορμές για σχολιασμό και χιούμορ (όπως δίνω κι εγώ με τον παλιμπαιδισμό και τις εμμονές μου). Οι καθημερινοί αγώνες των ανθρώπων απ' την άλλη, όχι: κανείς δεν είπε ότι αυτοί είναι για γέλια…

[επίσης: Ανεκτίμητο: Ο Ριζοσπάστης γράφει για τον Κυνόδοντα]

Ο Θανάσης Βέγγος είχε την ατυχία να πεθάνει την ημέρα που είχε εκπομπή ο Λαζόπουλος και την ημέρα που δίνονταν και τα Βραβεία Ελληνικού Κινηματογράφου. (Είναι γνωστό ότι ήταν σεμνός και οι μελοδραματικές μεγαλοστομίες τον έκαναν να νιώθει άβολα).

Κυρίως όμως είχε την ατυχία να πεθάνει τη μέρα που θα μιλούσε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Παναγιώτης Λαφαζάνης στη Βουλή εναντίον της "νεοαποικιοκρατίας". Μαζί με τον αγωνιστή Λάκη Σάντα, ο Βέγγος χρησιμοποιήθηκε στην αγόρευση του βουλευτή όχι και με τον κομψότερο τρόπο. Έγραψε η http://www.parapolitiki.com/

Το αγαπημένο μου σημείο είναι φυσικά το: Μας βλέπουν και νομίζω ότι μας παροτρύνουν να κατεβάσουμε κάποιες σημαίες, καλοί μου άνθρωποι. Να κατεβάσουμε κάποιες σημαίες, καλοί μου άνθρωποι, [...]"

Το ότι δηλαδή χρησιμοποιεί και την ατάκα!

Οι αντιδράσεις μέχρι στιγμής δεν είναι και πολύ καλές. Πρωτοδιάβασα για την είδηση στο twitter του @AnemosNaftilos που έγραψε:

Nέο κρούσμα βλακείας και αμετροέπειας! Λαφαζάνης: "Ο Βέγγος μας παροτρύνει να αντισταθούμε στο Μνημόνιο!"

Τα σχόλια στο Twitter άλλων ήταν αντίστοιχα. Κι όσο για τα σχόλια στο ποστ της παραπολιτικής; Να μερικά:

gpapoul είπε...

[αλλά και ένα σχόλιο που αντιδρά]

-------

Μ' αυτά και μ' αυτά ξαναθυμήθηκα αυτό που είχε γράψει ο Πολιτάκης (και έβαλα χτες εδώ) για τον Βέγγο:

Κατόπιν βέβαια υιοθετήθηκε και ευνουχίστηκε από την Αριστερά, που πήγε να τον μετατρέψει από μοναδικό κωμικό σε «φορέα μηνύματος»· ασχέτως πάντως οποιουδήποτε καπελώματος (αριστερού ή δεξιού δεν έχει σημασία, όλους ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τούς «καθαγιάζει» πια), ο Βέγγος παραμένει ένα από τα ελάχιστα καθαρά εμβλήματα μιας - απροσδιόριστης έστω - διαχρονικής λαϊκής αξιοπρέπειας που έχουμε.

Δε νομίζω ότι είναι τυμβωριχική βλασφημια του Λαφαζάνη [πιθανότατα ο Βέγγος να ήταν όντως εναντίον του Μνημονίου], αλλά μου φαίνεται λίγο άκομψος και αστείος ο τρόπος που τα συνέδεσε μιλώντας και στο θυμικό μας, κοτσάροντας (δις) και το "καλοί μου άνθρωποι"...

[εσείς τι πιστεύετε;]

Απίθανη.

Το ανέβασε ο Ιάκωβος.

Δεν χρειαζόταν τίποτε άλλο πέρα απ' το όνομά της για να γίνει Τwilight Zone Σταρ: Σάντυ Δεσιμόνα.

Επίσης όμως σε κάποια παράξενα καλλιστεία κέρδισε και τον τίτλο Miss Web Greece - το όνομα των καλλιστείων τελείως ταιριαστό: STAR FIXION.

Το καλύτερο στην παραπάνω συνέντευξή της είναι η απάντησή της στο "Ποια ήταν η στιγμή αδυναμίας σου". Όχι, δεν επιλέγει ούτε κάποια στιγμή ειλικρίνειας, ούτε το ότι εμπιστεύεται πολύ τους ανθρώπους, ούτε το ότι είναι τελειομανής - τίποτα απ' αυτά τα απαίσια πράγματα που επιβάλλεται να λέμε ως αρνητικά στις συνεντεύξεις μας.

Στιγμή αδυναμίας: Η συμμετοχή της στα Καλλιστεία.

Γιατί στην πραγματικότητα, όπως διαβάζουμε, την ενδιαφέρει η γνώση, οι σπουδές Φιλολογίας, μιλάει τρεις γλώσσες, παίζει πιάνο κλπ κλπ.

Τι ειρωνεία να παραδέχεσαι ως στιγμή αδυναμίας τη συμμετοχή στα καλλιστεία σε μια συνέντευξή σου για τη σέξι στήλη της Εσπρέσο! Και πόσο μεγαλώνει η ειρωνεία όταν "αποκηρύσσεις" τα καλλιστεία σε ένα άρθρο που γίνεται μόνο και μόνο εξαιτίας της νίκης σου σε αυτά!

Και στο οποίο φωτογραφίζεσαι φορώντας την κορδέλα των καλλιστείων, κοτσάροντας το Miss Web Greece σε ΟΛΕΣ τις ολόσωμες φωτογραφίες σου!

[Μ' αρέσουν οι άνθρωποι με αντιφάσεις γιατί είμαι ένας απ' αυτούς. Αυτό θα απαντούσα σε υποθετική συνέντευξη για τα ελαττώματά μου...]

Για πρώτη φορά εδώ και μια δεκαετία στη μάχη 'Άγχος εναντίον Άρη' ο Άρης νικάει με τρομακτική άνεση - οπότε, έστω και συμβολικά, χαίρομαι για τα σημερινά μου γενέθλια.

Η επίσημη ευχή που θα κάνω στην τούρτα δεν επιτρέπεται να ειπωθεί. Δύο εναλλακτικές όμως θα ήταν:

1. Να συνεχίσω να ζω.

και

2. Να συνεχίσω να ζω πάντα περίεργος γι' αυτά που γίνονται γύρω μου, με μια περιέργεια παιδική, με μάτια διάπλατα ανοιχτά απ' την έκπληξη.

Σαν αυτού του απίθανου λεμούριου.

Αυτό φέρεται να είπε, σύμφωνα με το ΒΗΜΑ, ο Μεϊμαράκης σε βουλευτή του ΛΑΟΣ που τον καλημέρισε. Αν τα πράγματα έγιναν όντως έτσι πιθανή εξήγηση υπάρχει: ο πρώην Υπουργός της ΝΔ εκνευρίστηκε που το κόμμα του κυρίου Κοραντή (του φερόμενου ως "σκατομαλάκα, καραγκιόζη") θέλει να τον παραπέμψει για τα υποβρύχια. Να το απόσπασμα:

Προσερχόμενος στην συνεδρίαση ο κ. Κοραντής στράφηκε προς τον κ. Μεϊμαράκη για να του πει «καλημέρα» και ο πρώην υπουργός του φέρεται να του απάντησε οργισμένος: «Μου λες και καλημέρα εμένα ρε αλήτη, περιθωριακέ, εσύ που θες να με πας στο ειδικό δικαστήριο;». Ο βουλευτής του ΛΑΟΣ εμβρόντητος παρακολουθούσε τον κ. Μεϊμαράκη να τον καθυβρίζει, ενώ οι παριστάμενοι βουλευτές «πάγωσαν».

Ο πρώην υπουργός της ΝΔ ακούστηκε να λέει εκτός μικροφώνου: «Σκατομαλ…, καραγκιόζη, έλα έξω, βγες έξω να σε γ…», ενώ ο κ. Κοραντής τον κοιτούσε κάνοντας τον σταυρό του!

[Ο κύριος Μεϊμαράκης είναι άγριο νιάτο. Βέβαια όταν μιλάει στα δελτία ειδήσεων -και κυρίως αν υπάρχει και κυρία παρούσα- μεταμορφώνεται σε γαλίφικο πλασματάκι, σε γλυκούλη. Κάνει ματάκια, χαζούλικα χαμόγελα, γούτσου γούτσου γκριμάτσες, χαμογελάκια υποκριτικά. Αλλά άλλο τα κανάλια κι άλλο η Βουλή βέβαια. Μαντεύω ποιο απ' τα δύο σέβεται περισσότερο.]

Τις τελευταίες ώρες γράφτηκε τόσες φορές η φράση Θανάσης Βέγγος στο Twitter (με αφορμή το θάνατό του) που το όνομά του μπήκε στις δημοφιλέστερες φράσεις που γράφτηκαν σήμερα στο Twitter. Παγκοσμίως.

Καθώς  ο υπόλοιπος πλανήτης αναρωτιέται τι σημαίνουν οι δύο παράξενες αυτές λέξεις, οι Έλληνες θαυμαστές του χαμογελούν γλυκόπικρα.

Και μερικές φορές εξηγούν σ' όσους έχουν την απορία...

[το αγγλόφωνο wiki εδώ]

---------------------------------------------------

Στο RetroLifo ο Μιχάλης Μιχαήλ αναδημοσίευσε ένα παλιό κείμενο του Δημήτρη Πολιτάκη. Από ένα άλλο άρθρο που είχε γράψει ο Δημήτρης Πολιτάκης στη Lifo, το 2007 αντιγράφω τα παρακάτω:

Ευτυχώς υπάρχει ακόμα ο Βέγγος, που λάμπει τόσο διά της απουσίας του από το κακόγουστο πανηγύρι των media, αλλά και ως αυθεντική κινηματογραφική δύναμη στην οθόνη. Όχι ως «σύγχρονος Καραγκιόζης», «αιώνιος ρωμιός», «δικός μας άνθρωπος» και άλλα τέτοια άστοχα που του 'χουν βάλει στην πλάτη κατά καιρούς, αλλά ως μοναδικός εκπρόσωπος ενός «αθεράπευτου και ανεξήγητα αυθόρμητου μοντερνισμού» (όπως έγραφε ο Χρήστος Βακαλόπουλος σ' ένα κείμενό του με τίτλο «Η μοναξιά του κωμικού μακρινών αποστάσεων») «[...] ο οποίος διέτρεξε με απίστευτη ταχύτητα το κινηματογραφικό θέαμα καταπίνοντας κάθε μυθοπλασία που του προσφέρθηκε και συνθέτοντας ένα γιγάντιο σουρεαλιστικό ντοκιμαντέρ, χιλιάδες μέτρα επικαίρων, για το ελαφρό θέαμα [...]».

Κατόπιν βέβαια υιοθετήθηκε και ευνουχίστηκε από την Αριστερά, που πήγε να τον μετατρέψει από μοναδικό κωμικό σε «φορέα μηνύματος»· ασχέτως πάντως οποιουδήποτε καπελώματος (αριστερού ή δεξιού δεν έχει σημασία, όλους ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τούς «καθαγιάζει» πια), ο Βέγγος παραμένει ένα από τα ελάχιστα καθαρά εμβλήματα μιας - απροσδιόριστης έστω - διαχρονικής λαϊκής αξιοπρέπειας που έχουμε, κι όταν φύγει κάποτε (ελπίζω στα πιο βαθιά γεράματα), αν ζω, θα πάρω το πρώτο αεροπλάνο για τη Γη του Πυρός, για να μη βιώσω από κοντά την εκκωφαντική «αγρύπνια» που θα επακολουθήσει στην τηλεόραση...

(το αποδεικνύει μια επίσκεψη σε οποιοδήποτε ενυδρείο, κοιτώντας πλάσματα όπως αυτά)

Η Αλέκα Παπαρήγα με i-Phone στη συγκέντρωση της Πρωτομαγιάς. Χτεσινή φωτο via (εξαιρετική ανακάλυψη του chaka-khan!). Από εκεί και τα σχόλια:

+ μία φωτο του 2008 via freddos

Στο καθιερωμένο δείπνο των ανταποκριτών του Λευκού Οίκου, όπου είθισται οι πρόεδροι να λένε αστεία. Ο Ομπάμα (προχτές) γέλασε με την ψυχή του, κυρίως όταν αυτοσαρκαζόταν για το περίφημο πιστοποιητικό γέννησής του, αλλά και όταν αναφερόταν στον Ντόναλντ Τραμπ - που ήταν παρών και η κάμερα έπιανε τις αντιδράσεις του...

Προσωπικά στηρίζω τον Ομπάμα με τα χίλια.

«Σάλος έχει προκληθεί μετά από τη διάλεξη που έδωσε η πορνοστάρ Ηλέκτρα Γαλανού στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας!» #

Στην πραγματικότητα η εκδήλωση έγινε πριν από τρεις εβδομάδες χωρίς να προκληθεί κανένας σάλος. Ο μόνος σάλος που προκλήθηκε ήταν όταν το Πρώτο Θέμα αποφάσισε να δημοσιεύσει μια σκανδαλιστική περιγραφή, να την πασπαλίσει με φωτογραφίες της Γαλανού και να προσθέσει μερικές φράσεις για να μας πείσει ότι αξίζει όντως να προκληθεί σάλος! Ενδιαφέρον, πιασάρικο, πικάντικο θέμα - γιατί όμως χρειαζόταν να ντυθεί με ημικαταγγελτικό μανδύα; Γιατί να υπονοηθεί πως ξοδεύτηκαν χρήματα του κράτους, πως η πορνοστάρ δίδαξε απ' την έδρα του καθηγητή, ότι όλο αυτό ήταν μια διάλεξη;

Δεν ήταν διάλεξη, αλλά αυτό φυσικά για λόγους σκανδαλοθηρίας δεν αναφέρεται. Στο πλαίσιο τακτικών βραδινών προβολών της πανεπιστημιακής κινηματογραφικής λέσχης (που γίνονται, εννοείται, εκτός ωρών μαθημάτων) παίχτηκαν η Στρέλλα και το Shortbus μιας και είχε διοργανώθηκε ένα διήμερο για το σεξ και τα ταμπού. Μετά το Shortbus ακολούθησε ανοιχτή συζήτηση των φοιτητών. Στο πάνελ ήταν η εν λόγω sex worker και ο αρχισυντάκτης του περιοδικού Screw Γιώργος Τσιτιρίδης.

Όλα αυτά βαφτίζονται "διάλεξη" (χωρίς εισαγωγικά στο κείμενό που υπογράφει ο Παναγιώτης Σουρελης, με αστεία καθυστέρηση εβδομάδων) και σπατάλημα χρημάτων - τη στιγμή που άλλα πανεπιστήμια κλείνουν και ο κόσμος πεινάει κι εγώ δε ξέρω τι άλλο. Αν δεν είχαν πάει κατά τύχη δυο γνωστοί μου στην προβολή -μου είχαν αφηγηθεί πως πέρασαν το ίδιο βράδυ- θα τα πίστευα όλα κι εγώ.

Μερικές εβδομάδες νωρίτερα η κινηματογραφική λέσχη φοιτητών είχε δείξει το οικολογικό ντοκιμαντέρ HOME σε θεματική βραδιά για το περιβάλλον, πιο μετά τη Διπλή Ζωή της Βερόνικας, το αγαπημένο μου Τραγούδια απ’ το Δεύτερο Όροφο και απ' ό,τι είδα στο ίντερνετ (τόσο απλό να το ψάξεις πριν γράψεις πύρινα, σκανδαλισμένα άρθρα!) διοργανώνουν συχνά συζητήσεις με αφορμή τις ταινίες.

--

"Τσκ, τσκ, τσκ"

Δεν ντρέπομαι να πω πως έβλεπα φανατικά το ΟΛΑ κάποτε και ο Θέμος Αναστασιάδης μου ήταν συμπαθής. Φαινόταν πως του αρέσουν τα πικάντικα - κανένα πρόβλημα. Με ξενίζουν όμως τα πικάντικα όταν έτσι αβίαστα -και λίγο άσχετα- μπλέκονται ηθικοπλαστικά με το δημόσιο συμφέρον...

Νομίζω πως μερικές φορές έχει μια κυκλοθυμική αντιμετώπιση των ηθικών θεμάτων.

Απ' τη μία παίρνει το ροζ DVD και φέρεται να παζαρεύει και να ψεύδεται για μήνες (και μετά δημοσιεύει σκηνές σεξ στο πρωτοσέλιδό του!), αλλά απ' την άλλη ξεμπροστιάζει στους νοικοκυραίους τα αίσχη στρατιωτικού που τόλμησε να είναι γκέι και να έχει προφίλ στο ίντερνετ!

Απ' τη μία έχει στο ΟΛΑ ημίγυμνα μοντέλα-γλάστρες καθώς καταχαίρεται με κάθε πικάντικο υπονοούμενο ή στιγμιότυπο, κι απ' την άλλη κουνάει το δάχτυλο σαν ηλικιωμένη θεία κάνοντας "τσκ, τσκ, τσκ" για το ότι πριν χρόνια η Αφροδίτη Αλ Σαλεχ είχε κάνει τολμηρή φωτογράφηση - την οποία αναδημοσιεύει με χαρά, για να δούμε τα αίσχη, όχι τίποτα άλλο.

Απ’ τη μία προβάλλει εξαντλητικά τη Τζούλια κι απ’ την άλλη σοκάρεται όταν αυτή ισχυρίζεται ότι το έκανε με γιο πολιτικού στο πάρκινγκ του Πολεμικού Μουσείου.

[Τα παραδείγματα δεν έχουν σημασία, καταλαβαινόμαστε νομίζω, μιλάμε για τον Θέμο και όχι για τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο. Ακόμα κι ο ίδιος, νομίζω, θα παραδεχτεί ότι ενίοτε ο πουριτανισμός του είναι παιχνιδιάρικα επιλεκτικός - κάποιοι λένε και υποκριτικός.]

Μερικές φορές το Πρώτο Θέμα μου θυμίζει αξιοσέβαστο κύριο που αγοράζει κάθε μήνα το Playboy για να δει "πόσο χαμηλά μπορούν να φτάσουν αυτές οι ξετσίπωτες", κατακεραυνώνοντάς το αλλά ταυτόχρονα ρίχνοντας απολαυστικές, ένοχες ματιές…

[Στο μπλογκ της κινηματογραφικής λέσχης του Πανεπιστημίου αναδημοσίευσαν ένα απ’ τα άρθρα, λέξη προς λέξη, αλλάζοντας μόνο τον τίτλο…]

Σεμνοτυφία για το δημόσιο συμφέρον!

Δε νομίζω πως σοκάρεται στ’ αλήθεια με τα σεξουαλικά σκάνδαλα το Πρώτο Θέμα. Ξέρει όμως ότι το σεξ πουλάει – και το πουλάει ακόμα κι αν τις μισές φορές πρέπει να το παίξει προσβεβλημένο, να πει «καλά, δείτε αυτά τα αίσχη» ως υπέροχο πρόσχημα για να τα δείξει.

Αν μιλούσαμε για την Καθημερινή, η σεμνοτυφία θα ήταν αναμενόμενη, έως και δικαιολογημένη. [Όπως σωστά λέει κάποιος η Καθημερινή είναι σοβαρή εφημερίδα και δε θα ασχολιόταν καν με κάτι τέτοιο.] Μιλάμε όμως για μια εφημερίδα προχωρημένη (όταν δεν πειραματίζεται με τον συντηρητικό πατριωτισμό), με ενδιαφέρουσες υπογραφές, σε μεγάλο βαθμό νεανική που κανονικά δεν θα έπρεπε να φοβάται το εξτρίμ ή το παράξενο.

Είναι κουφό να κουνάει το δάχτυλο και να παρουσιάζει την προβολή και τη συζήτηση σαν Διάλεξη – στο κάτω κάτω μιλάμε για τη Στρέλλα και για το βραβευμένο Shortbus (του οποίου την γκέι θεματολογία αποσιωπά λέγοντας ότι είναι ένα σκληρό πορνό για μια γυναίκα σεξολόγο που ψάχνει νεαρούς συντρόφους!)

Αν φυσικά ανέφερε πως μεγάλο μέρος της κουβέντας βασίστηκε στα ταμπού για την ομοφυλοφιλία, με αφορμή την ταινία και πως ο άλλος ομιλητής ήταν ο αρχισυντάκτης του γκέι περιοδικού Screw Γιώργος Τσιτιρίδης οι αναγνώστες θα καταλάβαιναν ότι, πέρα απ’ την πλάκα και τον τυχόν ενθουσιασμό φοιτητών, επρόκειτο για εκδήλωση που άγγιξε θέματα δύσκολα και όχι απαραίτητα γαργαλιστικά – κι ότι δεν ήταν ένα οργιαστικό σεξουαλικό gang-bang φοιτητών με την πορνοστάρ με λεφτά που κοπήκαν από πανεπιστήμια και από συντάξεις ηλικιωμένων.

[Πάλι καλά πάντως που δεν το έπιασε απ’ τη γκέι πλευρά: «Διάλεξη γκέι ακτιβιστή με τα λεφτά του κράτους για να κάνει γκέι τα παιδιά μας!»]

Οι αγαθοεργίες

Η επιμονή του Θέματος στο ότι η εκδήλωση ήταν πανεπιστημιακό μάθημα που κόστισε (?!) χρήματα στο πανεπιστήμιο και στους φορολογούμενους μπλέκεται έμμεσα στο κείμενο αλλά και άμεσα στο lead και κατόπιν στην εισαγωγή του, στα πρώτα πράγματα που θα διαβάσεις δηλαδή, διαμορφώνοντας πιθανότατα ακαριαία άποψη:

«Την ώρα που ΤΕΙ αναστέλλουν προσωρινά τη λειτουργία τους επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν ούτε το ρεύμα και πανεπιστήμια αδυνατούν λόγω του οικονομικού αδιεξόδου να δώσουν δωρεάν βιβλία, κάποιοι φαίνεται ότι έχουν σοβαρούς προβληματισμούς! Ανάμεσά τους και οι φοιτητές του Πανεπιστημίου Μακεδονία κλπ κλπ…»

[Ε, ναι, υποθέτω είναι σκανδαλώδες για οποιονδήποτε να ασχολείται με οτιδήποτε άλλο όταν έχουμε οικονομική κρίση! Μόνο με αγαθοεργίες και δωρεές για τα ΤΕΙ που δεν έχουν ρεύμα - υποθέτω αυτό κάνει νυχθημερόν και ο Θέμος, με την αμύθητη περιουσία του...]

ΥΓ.1 Πολλές αναδημοσιεύσεις του άρθρου θεώρησαν από κεκτημένη ταχύτητα το ρεπορτάζ πλήρες. Δεκτό. Άλλες αναδημοσιεύσεις όμως ήταν γεμάτες κλειδαρότρυπα. Καταδίκαζαν αλλά απολάμβαναν - σκέτη σεξοηθικολογία. Σαν τα παλιά ελληνικά σοφτ πορνό (που έχει μοιράσει το Πρώτο Θέμα και δεν ντρέπομαι να πω πως έχω αγοράσει) που για να δικαιολογήσουν το γυμνό έβαζαν την ξετσίπωτη πρωταγωνίστρια να δολοφονείται στο τέλος, δίνοντας έτσι το σωστό ηθικό δίδαγμα - αφού είχαν προσφέρει για 90 λεπτά το απαραίτητο οφθαλμόλουτρο.

«Δίδαξε τον έρωτα…», «πήρε τη θέση του καθηγητή στην έδρα…», «διάλεξη Ελληνίδας πορνοστάρ». Πόσο πιασάρικα! Αλλά και πόσο επιφανειακά…

ΥΓ.2 Να διευκρινίσω πως αν μέρα μεσημέρι, στο πλαίσιο σχετικού μαθήματος ήταν όντως καλεσμένος κάποιος απ’ τη βιομηχανία και έδινε κανονική διάλεξη με αμοιβή, μπορεί και να το έβλεπα διαφορετικά. Μάλλον όχι όμως.

Σε πολλά πάντως μπλογκ διάβασα πράγματα υπερβολικά. Λες και η Ηλέκτρα Γαλανού είχε κλειδώσει με το ζόρι τα παιδιά μας, (τα επτάχρονα παιδιά μας!) και τα βίαζε κανονικά καίγοντας ταυτόχρονα τελετουργικά δεκάδες βαλίτσες με χρήματα των φορολογουμένων, την ίδια στιγμή που έσκιζε με τα δόντια την Ελληνική σημαία!

(Ποιοι κουκουλοφόροι; Ποιες καταστροφές; Ποια άλλα προβλήματα; Τα πανεπιστήμια ήταν παράδεισος, τι κρίμα που η Ηλέκτρα τα μόλυνε!)

Τέτοιες αντιδράσεις είναι κατανοητές και σεβαστές όταν προέρχονται από σωστούς Χριστιανούς ή γυναίκες που αντιδρούν σε τυχόν σεξισμό.

Ας ρίξουν οι αναμάρτητοι την πρώτη πέτρα. Όχι όμως κάποιοι που είσαι σίγουρος ότι, αφού βρίσουν στα φόρουμ χυδαία την «πορνοστάρ Ηλέκτρα που ντροπιάζει την Ιερή Ελληνική Παιδεία», θα ψάξουν στο ίντερνετ για να δουν σε ποιες ταινίες έπαιξε – και θα τις κατεβάσουν κατευθείαν. Και παράνομα.

αυτό.

[via]

Το προσέξατε το κοριτσάκι που φερόταν κάπως περίεργα στο μπαλκόνι του Μπάκινχαμ όταν δόθηκε το φιλί των βασιλικών νεόνυμφων;

Εγώ δεν το είχα προσέξει και έλαβα ένα τέλειο email που περιλάμβανε και το παρακάτω βιντεάκι: [αν δεν το είχατε προσέξει δείτε το, είναι τέλειο.]

Η Ειρήνη Γιαννάκη που μου έστειλε το μέιλ έγραψε (χωρίς να το ξέρει) όλο το σημερινό ποστ. Να τι μου είπε:

Γεια σου Άρη,

Θα μου άρεσε πολύ ένα post σου για τη μικρή που κλείνει τα αυτιά της στο μπαλκόνι του Μπάκιγχαμ. Νομίζω είναι κοντά στη "φιλοσοφία" σου το συμβάν. Είναι αυτά που κλέβουν την δόξα κόντρα σε ό,τι κανείς περιμένει, όπως το παρανυφάκι που ξαφνικά γίνεται "the girl covering her ears" σε όλα τα μέσα ή το Pippa's ass σε κάτι πιο kinky. Δε χορταίνω να τη βλέπω.

Δεν καταλαβαίνει Χριστό η μικρή από πρωτόκολλα, επευφημίες του πλήθους και βασιλικά φιλιά. Όλα τα άλλα γαλαζοαίματα παιδάκια έχουν μπει στο ρόλο τους και χαιρετούν σαν κουρδισμένα εκτός από αυτή. Όλοι -μέχρι και η νύφη- προσπαθούν να τη συνετίσουν, της δείχνουν που πρέπει να κοιτάει αλλά αυτή, σκασίλα της, κουρασμένη προφανώς από όλο αυτό το πανηγύρι, χαζεύει κάτι πιο ενδιαφέρον κάπου μακριά. Στο τέλος χαιρετά αμήχανα για να τους κάνει το χατήρι.

Ο μορφασμός της την ώρα του φιλιού είναι όλα τα λεφτά. Δεν θυμάμαι να έχω ξαναδεί πιο αστείο, τρυφερό, ανατρεπτικό και πολλαπλά συμβολικό στιγμιότυπο. Ολόκληρη πραγματεία για την παιδική "αυθάδεια" και επαναστατικότητα στις πολύ μικρές ηλικίες και πως αυτή πρέπει να καταπνιγεί μεγαλώνοντας για να χωρέσουμε στα καλούπια των ενηλίκων...

-------------------------------------------------------------

Η μικρή έγινε ήδη μόδα (πιο meme δε γίνεται) και ήδη ξεφυτρώνει παντού!

κοντά στον λυπημένο Keanu

απηυδησμένη απ' την εξωφρενική Σάρα Πέιλιν

στην κριτική επιτροπή ακούγοντας τα ταλέντα του βρετανικού X-Factor...

[καλό μήνα!]

Η γνωστή ιστορία: ο χρόνος κυλάει, οι ήρωες της ποπ κουλτούρας θέλουν να τον σταματήσουν. Άλλοτε πετυχημένα άλλοτε όχι. Κι οι αλλαγές, καλές ή κακές, είναι κάπως συναρπαστικές.

Εντεκα τότε και τώρα.

lindsay lohan

mick jagger

robert plant, led zeppelin

kate moss

lil jon

demi moore

iggy pop

amy

val kilmer

clint eastwood

brigitte bardot

.

[Θαυμάζω αυτούς που είναι -από επιλογή- χειρότεροι σήμερα και δεν προσπάθησαν να δείχνουν 30 χρόνια νεότεροι. Σημαίνει ότι είναι άνθρωποι.]

Είναι αλήθεια ότι τα συγκεκριμένα δεν κάνουν και πολλά. Αλλά δε χρειάζεται να κάνουν και τίποτα: και μόνο που κάθονται και κοιτούν την κάμερα εμένα μου φτιάχνει τη μέρα. Όταν πλησιάζουν και την κάμερα ακόμα καλύτερα...