Κι έτσι, η ΕΤ1, που παρά τρίχα έχει γλιτώσει το κλείσιμο, να μην το πει ούτε του παπά, δείχνει σήμερα Σάββατο 31/12, λίγο πριν την αλλαγή του χρόνου, κάτι που βρήκα ενδιαφέρον. 

^{χριστουγεννιάτικος ντίνος ηλιόπουλος!}

Σάββατο 31 Δεκεμβρίου 2011

Το Παλτό
Μια ταινία του Νίκου Τριανταφυλλίδη
ΕΤ1 - 20:30

_{Γυρισμένη σε φιλμ το 1996, για λογαριασμό της ΕΡΤ, το "Παλτό" είναι ένα κυβερνοπανκ χριστουγεννιάτικο παραμύθι για τον κόσμο που φεύγει.}

_{Το σενάριο είναι βασισμένο στο ομώνυμο διήγημα του Νικολάι Γκόγκολ και η σκηνοθεσία του Νίκου Τριανταφυλλίδη.}

_{'Ενας ηλικιωμένος αποθηκάριος (Ντίνος Ηλιόπουλος) σε μιά εταιρεία παιχνιδιών αποφασίζει την πρωτοχρονιά να κάνει δώρο στον εαυτό του ένα καινούργιο παλτό ραμμένο στα μέτρα του. Και ένας βετεράνος απόμαχος ράφτης (Βασίλης Διαμαντόπουλος) επιστρέφει στην ενεργό δράση για να κάνει πραγματικότητα το όνειρο του.}

_{Ράφτης και πελάτης βρίσκονται άθελα τους μακρυά από το παλιό, ξεχασμένο ραφείο και περιπλανιώνται σε μια παράλληλη διαδικτυακή πραγματικότητα...}

_{"Το Παλτό" γεννήθηκε μέσα από την έντονη επιθυμία του Ντίνου Ηλιόπουλου να ερμηνεύσει αυτό τον ρόλο. Ήταν και η τελευταία του εμφάνιση, σε ένα ρόλο ζωής. Όπως, επίσης, υπήρξε και το κύκνειο άσμα του σπουδαίου Βασίλη Διαμαντόπουλου.}

Να το τρέιλερ.

_{Σκηνοθεσία: Νίκος Τριανταφυλλίδης,
Σενάριο: Νίκος Τριανταφυλλίδης, Ευγενία Λυρούδια (βασισμένη στο ομώνυμο διήγημα του Νικολάι Γκόγκολ)
Παραγωγή: ΕΤ2, Νίκος Τριανταφυλλίδης, Νίκος Βεργέτης. | Διεθυντής Φωτογραφίας: Γιάννης Κοτρώτσης | Μουσική: Blaine L. Reininger
Μοντάζ: Φανή Ζιώζια | Σκηνογράφος: Μιχάλης Σαμιώτης | Ενδυματολόγος: Άγις Παναγιώτου | Βοηθός Σκηνοθέτης: Γιώργος Σκεύας | Διεύθυνση Παραγωγής: Άννα Κομνηνού}

_{Διανομή:
Ντίνος Ηλιόπουλος, Βασίλης Διαμαντόπουλος, Παναγιώτης Θανασούλης, Δέσποινα Κούρτη, Michelle Valley, Βαγγέλης Πλοιός, Κώστας Γκουσγκούνης και ο Blaine L. Reininger.}

Σάββατο στις 20.30, Ετ1.

ΥΓ. Για τα αντανακλαστικά της ΕΡΤ

(mail που μου ήρθε)

Η ΕΡΤ έπαιξε και μια ωραία ταινία χτες, τον ''Παράδεισο'' του
Παναγιώτη Φαφούτη (αντί για τον ''Παράδεισο στη Δύση'' του Γαβρά,
όπως έλεγε το πρόγραμμα) που βγαίνει σε 3 εβδομάδες στις αίθουσες! 

Πριν από μόλις δέκα μέρες.

Ναι, υπάρχουν τόσα λεφτά που πληρώνουμε για την εκμάθηση ξένων γλωσσών των παιδιών των ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ υπαλλήλων της ΕΥΔΑΠ.

[Απ' την Παραπολιτική, που πριν λίγους μήνες έγραψε και για το επίδομα λουτροθεραπείας των υπαλλήλων της ΕΥΔΑΠ που κοστίζει στην επιχείρηση 164.000 ευρώ. Αλλά και για το ότι η επιχείρηση καλύπτει τα έξοδα εκμάθησης ξένων γλωσσών στα παιδιά των υπαλλήλων της. Ποιος θα φανταζόταν όμως ότι τα καλύπτει και για τα παιδιά των συνταξιούχων - τα οποία μπορεί να είναι και σαράντα ετών;!]

Εκεί ανακαλύπτω κάθε χρόνο εικαστικά αριστουργήματα, παιχνιδιάρικα κόνσεπτ, ωραίες φωτογραφήσεις ή μικρά έργα τέχνης. Μπορεί πια σπάνια κάποιος να πιάνει ένα άλμπουμ στα χέρια του -ακούμε συνήθως ψηφιακά τη μουσική και συχνά δεν έχουμε δει ποτέ το εξώφυλλο αυτού που ακούμε- όμως είναι όμορφο να βλέπεις μαζεμένη τόση δημιουργικότητα... 

Iron & Wine - Kiss each other clean

Ladytron - Gravity the seducer

Julianna Barwick - The magic place

Bjork - Biophilia

Bon Iver

May Roosevelt - Haunted

Κanye West & Jay-Z - Watch the Throne

Baby Guru

A Hawk and a Hacksaw - Cervantine

MRR ADM - Archive

Bibio – Mind Bokeh

Mogwai - Hardcore Will Never Die But You Will

Panda Bear - Tomboy

O’Death – Outside

WU LYF - Go Tell Fire to the Mountain

John Maus - We must become the pitiless censors of ourselves

[+] Ποια είναι η μόδα (και) στα φετινά εξώφυλλα;

Real Estate - days

Fruit Bats - Tripper

Wild-Beasts-Smother

Still Corners - Creatures of an Hour

(και του χρόνου!)

Οι διαδοχικές σκέψεις μου όταν το είδα.

1. Στάλθηκε κατά λάθος, αυτόματα. Αποκλείεται να ήθελε να πει πού είναι και να τρέξουν δεκάδες Ρουβίτσες απ' όλα τα σημεία του ορίζοντα.

2. Στάλθηκε επίτηδες, για να δει αν περνάει ακόμα η μπογιά του. 

3. Στάλθηκε ως μέρος διαφημιστικής συμφωνίας με το κατάστημα...

(Εκεί σταμάτησα να σκέφτομαι και αποφάσισα να διαβάσω τις αντιδράσεις στο twitter, την ίδια στιγμή που φανταζόμουν κοριτσόπουλα να φεύγουν άρον-άρον απ' τα σπίτια τους, να εισβάλλουν σε ταξί και να ουρλιάζουν: "Γρήγορα! Στην Kifisias Ave 49, στο Maroussi!!!")

Έχουμε τους περίεργους:

EFousteris 

@sakisrouvas don't spend your money to the German empire!

 

 

lytrokapis 

 

@sakisrouvas ωραίοι είστε οι έλληνες σταρ.διαφημίζετε ξένες εταιρίες και έτσι φεύγουν τα λεφτά στο εξωτερικό.Στηριξτε την ελληνικη αγορά!!!

 

 

lytrokapis 

 

@sakisrouvas proud to be Greek και κανεις check in σε ξένες εταιρίες;;; !!! Μπράβο σας κύριε ρουβα

 

 

 

Τους κουτσομπόληδες.

 

CakeNet 

 

@sakisrouvas με την Κάτια η μόνος; :-)

 

 

 

Αυτούς που ελπίζουν.

ekoulandrou 

 

@sakisrouvas ελα κ σε εμας!απεναντι δουλευουμε!

Τους σκληροπυρηνικούς φανς.

mariakouzinSR 

 

Την Ομορφη αλλα παγωμενη μερα μας την ζεστανε ενα Γλυκο Tweet απο τον Μοναδικο μας @sakisrouvas - Σ'ευχαριστουμε Καρδια μου :-)

 

 

stavroulaSR 

 

@sakisrouvas kalimeraaa!!! kales agores latreia mou!!! s'agapao poli :-)

 

 

kwnstadina_ 

 

Πραγματικά, ο @sakisrouvas τώρα με το φόρσκουερ δε φοβάται μη του μαζευτεί ένα τσούρμο ρουβίτσες κάθε φορά που κάνει τσεκίν?

 

mariakouzinSR 

 

@sakisrouvas ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΓΛΥΚΕ ΜΟΥ-ΚΑΝΕΙΣ ΑΓΟΡΕΣ;

 

  

Ioanna_SR 

 

@sakisrouvas Σε αγαπαωω! Πολλα φιλια και καλες γιορτες να εχεις! :-)

 

 

 

Τα μεγάλα πνεύματα που συναντήθηκαν.

 

 

KlainMain 

 

ΚΟΡΙΤΣΙΑΑΑ... Ο ΤΖΑΜΠΑΣ!!! RT @sakisrouvas I'm at Media Markt (Kifisias Ave 49, Maroussi) 

 

 

kfng81 

 

Ο Τζάμπας ζει. RT "@sakisrouvas: I'm at Media Markt (Kifisias Ave 49, Maroussi) 4sq.com/tXJIYa"

 

 

McJanas 

 

O τζάμπας ζει! RT @sakisrouvas: I'm at Media Markt (Kifisias Ave 49, Maroussi) 4sq.com/tXJIYa

 

 

[+]

Νομίζω πάντως πως η πιο αστεία απάντηση στο "Είμαι στο Media Markt Κηφισίας 49" του Ρουβά ήταν μάλλον αυτή....

 

 

 

MisterGaouGaou 

 

@sakisrouvas Ρε συ, κοίτα αν έχουν το uncharted 3 και πες μου γιατί εξαντλήθηκε στα metropolis lol 

 

 

 

Όλα είχαν ξεκινήσει απ' το aixmi.gr που δεν έδινε κάποιο λινκ στο Spiegel και δεν είχε κάποια φωτογραφία: μόνο ένα λακωνικό κειμενάκι. 

Τα μπλογκς άρχισαν να λένε ότι η είδηση είναι μούφα, ότι το Mega (aixmi) σπρώχνει την Καϊλή λόγω Βενιζέλου κλπ.

Πολλοί μας έγραψαν και στο σχετικό ποστ που είχαμε ανεβάσει, λέγοντας "είστε χειρότεροι απ' αυτούς που κοροϊδεύετε, βάζετε ψεύτικες ειδήσεις, χωρίς αποδείξεις, κλπ". Μάλιστα ακόμα και μερικοί που το πίστεψαν δεν αντέδρασαν καλά. Κάποιος μάλιστα την είπε στην Καϊλή:

^{ερμ, όχι κωνσταντίνε, δεν ξέρω για την προπαγάνδα αλλά εφημερίδα δεν είναι.} 

Αυτό πριν δυο-τρεις μέρες. Μου μπήκαν λοιπόν ψύλλοι στ' αυτιά. Ξεκοκκάλισα το σάιτ του Spiegel, τίποτα. Έψαξα στο γερμανόφωνο google τίποτα. Ζήτησα τη βοήθεια του κοινού:

Παρ' ό,τι υποτίθεται ότι με ακολουθούν σχεδόν 5.000 άτομα -και αρκετοί mediανθρωποι- κανείς δεν είχε μια απόδειξη που να επιβεβαιώνει ή να διαψεύδει το όλο θέμα.

Οι απαντήσεις ήταν μάλλον αποκαρδιωτικές:

Δεν μπορούσα να πιστέψω όμως ότι ήταν ψέματα. Τότε αποφάσισα να ρωτήσω τους ίδιους τους ενδιαφερόμενους...

^{Όπως βλέπετε, όχι, δεν είχα κάτι καλύτερο να κάνω τα Χριστούγεννα ;)}

Πριν περάσουν 24 ώρες η Εύα Καϊλή (και παρ' ό,τι έκτοτε έσβησε το τουίτ της) μου απάντησε. Και δίνοντάς μου μια φωτογραφία μου έδωσε την πολυπόθητη απόδειξη...

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!

Τώρα πια, και χωρίς το φόβο ότι όλα θα αποδειχτούν μια τεράστια φάρσα του trompaktiko, μπορούμε να της πούμε (όσοι θέλουμε) ένα μπράβο.

Αν έχεις όρεξη για διασταύρωση ειδήσεων στο ίντερνετ, ο τρόπος παραμένει πάντα ο ίδιος: Ρωτάς τους ενδιαφερόμενους.

Η μόνη διαφορά είναι πως πλέον κι ένας κοινός θνητός όπως εγώ, μπορεί να βρει μία πολιτικό πρόσωπο της ημέρας -ή εκατοντάδες άλλα δημόσια πρόσωπα- online και να του απαντήσουν κατευθείαν - ενώ παλιά έπρεπε να ήσουν κάποιος,  να ήξερες τα κινητά τους κλπ... (Πράγμα συναρπαστικό, νομίζω.)

Είχε κάνει καριέρα και πριν και έκανε και μετά (διανύει την πέμπτη δεκαετία του στη μουσική!) όμως στη μνήμη μου έχουν χαραχτεί τα πάρτι στο σχολείο -στο μεγάλο γυμναστήριο που αποκαλούσαμε Πολλαπλή: χορεύαμε τη Γιάνκα, τα Παπάκια και τα τραγούδια του Δάκη. Μεταξύ των άλλων και αυτό...

Είναι μεγάλη μου χαρά που σήμερα είναι ο καλεσμένος μου... 

Προσπάθησα να τον ψυχολογήσω μέσα απ' τα πολιτιστικά αγαθά που αγαπά...

Αγαπημένο Bιβλίο;

Το αγαπημένο μου βιβλίο είναι πάντα το τελευταίο που διαβάζω.

Αλλά αυτό που έχει εντυπωθεί βαθιά μέσα μου, δεν ξέρω πώς και γιατί το ξεχώρισα από άλλα υπέροχα βιβλία, είναι Η Μεγάλη Χίμαιρα του Καραγάτση.

Αγαπημένο Βίντεοκλίπ;

Το αγαπημένο μου βίντεο κλιπ είναι χωρίς δεύτερη σκέψη το Thriller του Michael Jackson (πάνω, ολόκληρο το φιλμάκι).

Όχι μόνο για το concept, αν και βρίσκω την ιδέα  φανταστική, αλλά και για τον πλούτο της παραγωγής, το χρήμα που ξοδεύτηκε!

Αγαπημένο Έργο Τέχνης;

Μου αρέσει πολύ ο Τσαρούχης, αλλά αν πρέπει να διαλέξω ένα μονάχα έργο, δεν θα είναι κάτι δικό του... θα πω την Έξοδο του Άρεως του Βολανάκη. 

Παθαίνω πάντα ένα μικρό σοκ με αυτόν τον πίνακα. 

Αγαπημένη Ταινία;

Ααα πολύ δύσκολο, οι αγαπημένες μου είναι πάρα πολλές, ποια να πρωτοπώ...

Θα διαλέξω μάλλον το Ξύλο Βγήκε από τον Παράδεισο, γιατί όσες

φορές και να το δω είναι σαν την πρώτη. 

Θα θαυμάζω πάντα το μεγάλο ταλέντο του Σακελλάριου, καθώς και το πώς κατάφερνε πάντα να δαμάζει την Αλίκη Βουγιουκλάκη.

Αγαπημένος Δίσκος;

Θα σας πω ένα όνομα: Barbra Streisand.

Οποιοσδήποτε δίσκος αρκεί να είναι δικός της.

Αγαπημένη Συναυλία;

Η καλύτερη συναυλία που έχω δει είναι εκείνη της Tina Turner στη Νέα Φιλαδέλφεια.

(Ρεπορτάζ του MTV στην Αθήνα του 1990! Συνέντευξη της στην ΕΤ2 / Έλληνες θαυμαστές της μιλούν στην κάμερα...) 

Αγαπημένα Σάιτ;

Χρησιμοποιώ, να σας πω την αλήθεια, το internet ως εγκυκλοπαίδεια. Στο Google και τη Wikipedia καταφεύγω πάντα...

Αγαπημένη Τηλεοπτική Σειρά;

Μου άρεσαν κατά καιρούς διάφορες ελληνικής σειρές, όπως το Παρά Πέντε, τα Εγκλήματα, το Είσαι το Ταίρι μου, αλλά πραγματικά αξεπέραστη είναι το Friends.

Το χιούμορ και οι ατάκες με κάνουν πάντα να γελάω, αλλά το καλύτερο απ’ όλα είναι το πανέξυπνο casting!

(Πάνω, τα Bloopers της πρώτης σεζόν.) 

------------------------------------------------------------------------------------------

[+] Απόψε Πέμπτη 29/12

Ο Δάκης θα είναι εδώ >>

[++] Χριστουγεννιάτικο Φλάσμπάκ

"ΕΝΑ SHOW ΟΠΩΣ ΣΑΣ ΑΡΕΣΕΙ"- ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 1979- ΕΡΤ

Σε 6 μικρά μέρη. Δείτε τα σε πλήρη οθόνη.

Δεν ξέρω τι έγινε αυτά τα Χριστούγεννα: μια με τις συνεχείς αποκαλύψεις για το πώς η Εκκλησία (για να το πούμε κομψά) δε βοηθά όσο θα μπορούσε το χρεοκοπημένο Έθνος, μια με τον Άγιο Εφραίμ στη στενή, μια με τις γραφικές  συγκεντρώσεις έξω απ' τη ΓΑΔΑ των Παπαροκάδων, μια με την προσχώρηση του Παπά Τσάκαλου στο ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη - ε, δεν την λες και πολύ πνευματική την ατμόσφαιρα στο χώρο της Εκκλησίας.

Βέβαια σύμφωνα με τον ΣΚΑΪ (που δεν ξέρω τι μύγα τον τσίμπησε) ο Εφραίμ είναι αθώος και η Αρχιεπισκοπή τρέφει τη μισή Ελλάδα!

Αλήθεια, κάποιος της Εκκλησίας είπε στο σταθμό ότι και καλά...

Δίνει δηλαδή η εκκλησία πλέον τόσα πολλά λεφτά ώστε να τρέφονται κάθε μέρα *περίπου* 250.000 άτομα χάρη στην Εκκλησιαστική περιουσία;

Όχι ακριβώς. Διαβάζουμε παρακάτω: 

_{...περισσότεροι από 150 τόνοι τρόφιμα μακράς διαρκείας και άλλα προϊόντα συγκεντρώθηκαν μέχρι στιγμής από πρόσφορες πολιτών για τα συσσίτια της Αρχιεπισκοπής και των Μητροπόλεων της Ελλάδας, στο πλαίσιο της σχετικής πρωτοβουλίας του ΣΚΑΪ [όπου] χιλιάδες συμπολίτες μας έχουν αφήσει την προσφορά τους σε τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης, στις ειδικά διαμορφωμένες γωνιές στα σούπερ μάρκετ όλης της χώρας. 
Η δράση γίνεται με την υποστήριξη των Super Market: ΑΒ Βασιλόπουλος, Βερόπουλος, Γαλαξίας, Lidl, Μασούτης, Μπαλάσκας, Σκλαβενίτης.}

Αξιέπαινη η πρωτοβουλία του Σκάι, αλλά αν κατάλαβα καλά πάλι εμείς τα δίνουμε!

Προσφέρουμε τα τρόφιμα στα σούπερ μάρκετ, και μετά πάνε στις Μητροπόλεις για να τα μοιράσουν! Και μετά η Εκκλησία ξεπλένει το προφίλ της και απολαμβάνει τη θετική δημοσιότητα εθνικού ευεργέτη που ταϊζει πλέον 250.000 ανθρώπους τη μέρα!

Έδωσα κι εγώ στο Μασούτη προχτές τρόφιμα, και εννοείται ότι δε μετανιώνω καθόλου! Δεν είχα ιδέα όμως ότι τις μικρές προσφορές που όλοι κάνουμε θα τις (καρπωνόταν; οικειοποιούνταν; καπέλωνε;) η Εκκλησία φτιάχνοντας το αλτρουϊστικό της προφίλ σε τιμή ευκαιρίας! 

Βέβαια η επίσημη Εκκλησία και οι παπάδες δεν έχουν σχέση με τη θρησκεία -έτσι θα πουν οι καλοπροαίρετοι πιστοί, και θεωρητικά θα έχουν δίκιο. Πρακτικά όμως οι παπάδες συνεχίζουν να πληρώνονται απ' το κράτος (!) παρ' ό,τι έχουν περιουσία - και τώρα στην ανάγκη δεν κάνουν και πολλά - χωρίς το Σκάι ή εμάς.

Η περίφημη περιουσία που μαζεύτηκε με τα χρυσόβουλα (ή τις αμαρτωλές ανταλλαγές) για να χρησιμοποιηθεί για Μια Ώρα Ανάγκης συνεχίζει να μη χρησιμοποιείται. Σα να μην είναι τώρα μια ώρα ανάγκης...

(Σ' όλα τα παραπάνω Χριστιανικά, προσθέτουμε και το πατροπαράδοτο ξεκατίνιασμα των Ελληνορθόδοξων και Αρμένιων κληρικών στο Ναό της Γεννήσεως στη Βηθλεέμ που λες και το κάνουν επίτηδες για να αυτοδυσφημίσουν την Εκκλησία και να γελοιοποιήσουν τα ίδια τα Χριστούγεννα. Κάθε χρόνο το ξεμάλλιασμα είναι συναρπαστικό, φέτος όμως είχε και το απρόβλεπτο twist ΣΚΟΥΠΟΞΥΛΑ!)

Χρειάστηκε -και φέτος- η επέμβαση της αστυνομίας...

(Δεν τολμώ καν να σκεφτώ πώς θα ήταν τα πράγματα αν δεν είχαμε τον μετριοπαθή Αρχιεπίσκοπο που έχουμε...)

Ο Τέρης Χρυσός τραγουδά εδώ και δεκαετίες και μπορεί να σου φτιάξει το κέφι σε δευτερόλεπτα.

Απόδειξη; Το "Τζα!" ξεκίνημα της εμφάνισή του παρακάτω - αλλά και όλο το ποπ διαμαντάκι που είναι το ΤάκαΤάκα:

Για να τον ψυχολογήσουμε (θενκς Chrs) θελήσαμε να μάθουμε ποια είναι τα πολιτιστικά αγαθά που του αρέσουν. Απάντησε με κέφι.

Αγαπημένο βιβλίο;

To Έγκλημα και Tιμωρία του Ντοστογέφσκι, είναι σπουδαίο...

Μια καταπληκτική ιστορία που διάβασαν εκατομμύρια άνθρωποι, μεταφέρθηκε στο θέατρο και είναι πλέον κλασικό. Μου αρέσουν πάρα πολύ τα κλασικά πράγματα.

Αγαπημένη Ταινία;

Το Όσα Παίρνει ο Άνεμος! Με συγκινούν οι ιστορίες αγάπης. Η συγκεκριμένη έχει αφήσει εποχή εδώ και 50 χρόνια, αγαπήθηκε απ’ όλη την υφήλιο. Δεν σας το είπα; Τα γούστα μου αφορούν κυρίως κλασικά πράγματα.

Αγαπημένο Βίντεοκλίπ;

Δεν ασχολούμαι με τα βίντεοκλιπ, να σας πω την αλήθεια, και όταν βλέπω κάποιο, Έλληνα ή ξένου δεν έχει σημασία, δεν εντυπώνω εικόνες.

Ωστόσο, πήρε το μάτι μου τελευταία... 

... το κλιπ για το Papi της Jennifer Lopez, και εντυπωσιάστηκα! Πραγματικά έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Όχι και τόσο κλασικό αυτό…!

Αγαπημένο έργο τέχνης;

Τίποτα δεν μπορεί να ξεπεράσει το αινιγματικό χαμόγελο της Μόνα Λίζα!

Η Τζοκόντα, λοιπόν.

Αγαπημένη συναυλία;

Δεν γίνονται πολλά καλά πράγματα τελευταία, για τα δικά μου γούστα. Όμως ο Κραουνάκης, μαζί με τους Σπείρα Σπείρα, ήταν κάτι που παρακολούθησα κατάπληκτος.

Αγαπημένος δίσκος;

(εξαιρετική, animated εκδοχή)

Για να είμαι πολύ ειλικρινής, μόνο Σοπέν μπορώ να ακούω να ακούω χωρίς να βαριέμαι ποτέ.

Αγαπημένα σάιτ;

Είμαι στο ίντερνετ συνέχεια!

Μπαίνω πολύ στο facebook - τελευταία μαθαίνω και το twitter.

Μπορείτε να με ακολουθήσετε! 

--------------------------------------------------------------------------------------

[+] BONUS

Ο Τέρης Χρυσός θα εμφανιστεί (μαζί με τη Τζένη Βάνου και τον Δάκη) στο Party Romantika του Gagarin, αυτήν την Πέμπτη 29 Δεκεμβρίου.

Μ' αυτή την αφορμή, να ένα ακόμα κλασικό του τραγούδι:

Ναι, είναι ο Ύμνος στη Χαρά - του Μπετόβεν μεταμορφωμένος σε ελληνικό τραγούδι! Κλασικό από κάθε άποψη. 

Όπως μας θύμισε το san_simera, σήμερα είναι μια σημαντική επέτειος. Προσπαθώ να φανταστώ τους θεατές, που, ελαφρώς ανυποψίαστοι, μαζεύονταν εκείνο το μεσημέρι στην αίθουσα για να δουν μια νέα τεχνολογική εφεύρεση των Lumiere.

Το πρώτο σινεμά του κόσμου τους υποδεχόταν. Και όταν όλοι είχαν καθίσει στις καρέκλες τους και τα φώτα είχαν χαμηλώσει, στο πανί της οθόνης εμφανίστηκε η πρώτη ταινία όλων των εποχών, η "Έξοδος από το εργοστάσιο Λυμιέρ στη Λυόν". 

Μια πραγματικά ιστορική προβολή. 

[+]

Από την Ελληνική Wikipedia:

Οι αδελφοί Λυμιέρ, Λουί Ζαν (5 Οκτωβρίου 1864 – 6 Ιουνίου 1948) και Ογκύστ Μαρί Λουί Νικολά (19 Οκτωβρίου 1862 – 10 Απριλίου 1954), γεννήθηκαν στην Μπεζανσόν της Γαλλίας ενώ μεγάλωσαν στην πόλη της Λυών. Ο πατέρας τους ήταν ιδιοκτήτης εργοστασίου που κατασκεύαζε φωτογραφικές πλάκες και άλλα φωτογραφικά είδη. Το 1892, ξεκίνησαν τις προσπάθειές τους πάνω στην εξέλιξη του κινηματογράφου και κατοχύρωσαν αρκετές ευρεσιτεχνίες, μεταξύ αυτών το διάτρητο φιλμ, το οποίο έδινε την δυνατότητα να ενσωματωθεί σε μία μηχανή προβολής.

Βασιζόμενοι στην εφεύρεση του κινητοσκοπίου, κατασκεύασαν την φορητή συσκευή του κινηματογράφου, την οποία κατοχύρωσαν με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, στις 13 Φεβρουαρίου του 1894. Ο κινηματογράφος των αδελφών Λυμιέρ, αποτελούσε ταυτόχρονα μηχανή λήψεως και προβολής, καθώς επίσης και εκτύπωσης του φιλμ.

Η πρώτη ταινία που δημιούργησαν ήταν η Έξοδος από το εργοστάσιο Λυμιέρ (La sortie des usines Lumière), στις 19 Μαρτίου του 1895 και αποτύπωνε την έξοδο των εργατών από το εργοστάσιό τους.

Στις 28 Δεκεμβρίου του 1895, πραγματοποίησαν την πρώτη δημόσια προβολή ταινιών, επί πληρωμή, στο Παρίσι, ενώ τον επόμενο χρόνο, προώθησαν την εφεύρεση τους στο Λονδίνο και στη Νέα Υόρκη, όπου έτυχαν θερμής υποδοχής.

Οι ίδιοι όμως θεώρησαν πως ο κινηματογράφος ήταν ήσσονος σημασίας και πούλησαν την εφεύρεσή τους στον Ζορζ Μελιέ. Αργότερα στράφηκαν στην έγχρωμη φωτογραφία και το 1903 επινόησαν την πρώτη έγχρωμη φωτογραφική διαδικασία (Autochrome Lumière), η οποία άρχισε να διατίθεται εμπορικά το 1907. Η επιχείρηση των αδελφών Λυμιέρ υπήρξε από τις μεγαλύτερες εταιρίες φωτογραφικών ειδών στην Ευρώπη, μέχρι την συγχώνευσή της με την εταιρεία Ilford...

_{Μια φωτογραφία τους, με τίτλο Musing Besten, φτιαγμένη με τη μέθοδό τους (Autochrome). Σα ζωγραφιά.} 

"Ενα βιντεάκι που δείχνει την κρυφη ιστορία του πως γενήθηκε πραγματικά η όλη Hip Hop RnB κουλτόυρα και σκηνή, η μουσική, και οι χωροί, εποχή δεκαετίας 70 στην Νεα Γιόρκη της Αμερικής από Έλληνες μετανάστες που διαδώσανε την Ελληνική κουλτούρα στην νεολαία και δώσανε τα πρότυπα και την έμπνευση στους Αμερικάνους να το συνεχίσουνε..."

Χωρίς εξηγήσεις.

[Οκ, αν θέλετε εξηγήσεις ελπίζω να ξέρετε αγγλικά. Λέει ο ίδιος στον Guardian:  

This image was taken when I was on tour in Chicago in 2008 and suffering from my usual crippling insomnia. Sitting at the window of the hotel at 4am, staring out at the city, I was filled with a strange sense of comfort. The scene was like a perfect tableau from the science-fiction movies I used to watch in the 70s. Its composition is incredibly simple: you can see about 50 miles to the horizon, and on every last inch of land, bright lights illuminate desolate streets.

Anthropologically, it poses the question: why, as a species, are we compelled to build in right angles? If you walk through a forest, everything is twisting and turning, so it seems odd that the human contribution to the natural order has been the right angle.

I only took one photograph, which is asinine, seeing as there's no reason not to take lots of images with a digital camera. But I still shoot like someone who develops their own film. I got into photography when I was 10 and it used to take me ages to figure out what I wanted to shoot, since each image represented such an investment, both in terms of material costs and the amount of time it would take to process.]

*Δείτε επίσης, στη μεγάλη οθόνη της ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗΣ τις εικόνες που βράβευσε το National Geographic για το 2011: 

Οι ταξιδιωτικές φωτογραφίες της χρονιάς, στην Πινακοθήκη της Lifo.

Να τι θα συμβεί, σύμφωνα με τη Wikipedia, με το SOPA:

The bill would allow the U.S. Department of Justice, as well as copyright holders, to seek court orders against websites accused of enabling or facilitating copyright infringement. Depending on who requests the court orders, the actions could include barring online advertising networks and payment facilitators such as PayPal from doing business with the allegedly infringing website, barring search engines from linking to such sites, and requiring Internet service providers to block access to such sites. The bill would make unauthorized streaming of copyrighted content a felony. The bill also gives immunity to Internet services that voluntarily take action against websites dedicated to infringement, while making liable for damages any copyright holder who knowingly misrepresents that a website is dedicated to infringement.

Παρ' ότι εκνευριστικά, (γιατί να μην είναι όλα δωρεάν σ' αυτή τη ζωή;!) δεν μου ακούγονται και τόσο τρελά όλα αυτά - αναρωτιέμαι μάλιστα πώς και ήμασταν τόσο τυχεροί που δεν είχε γίνει κάτι τέτοιο εδώ και χρόνια. 

Απ' την άλλη βέβαια οι διαμαρτυρίες για περιορισμό της ελεύθερης έκφρασης είναι πολλές. Και μάλλον υπερβολικές - το να μη μπορείς να κατεβάζεις τη νέα μουσική του Justin Bieber ή το νέο φιλμ του Woody Allen ή οτιδήποτε -δωρεάν- δε σημαίνει απαραίτητα "λογοκρισία της κυβέρνησης ώστε να μας κρύψει την αλήθεια!"

"Πώς θα μπορούμε εμείς οι μικροί μουσικοί χωρίς συμβόλαιο να διακινούμε τη μουσική μας δωρεάν;" αναρωτιούνται πολλοί. Αυτό με μπερδεύει γιατί, αφού δεν έχουν συμβόλαια σε εταιρία, δεν θα έπρεπε να ανησυχούν - ο νόμος μιλάει για copyrighted material, πνευματικά δικαιώματα που ανήκουν ήδη σε εταιρίες ή/και καλλιτέχνες.

Ποιος ξέρει πάντως: πολλοί συνωμοσιολόγοι λένε ότι ίσως αυτός ο νόμος να είναι το πρώτο βήμα για επιχειρούμενη φίμωση του ίντερνετ γενικότερα. Ίσως κάτι να μην έχω καταλάβει - ίσως κάτι να μου διαφεύγει.

Αλλά τελικά, ασχέτως αν μας συμφέρει ο νέος νόμος (που δεν μας συμφέρει καθόλου):

Είναι άραγε το κίνημα ενάντια στο SOPA μια κραυγή αγωνίας όσων νοιάζονται για την ελευθερία του λόγου και τον επιχειρούμενο περιορισμό της, ή μια κραυγή αγωνίας όσων φοβούνται ότι δεν θα μπορούν πια να "κλέβουν" πνευματικά προϊόντα τρίτων κατεβάζοντάς τα τζάμπα απ' το ίντερνετ;

[+]

"folded from an uncut square / designed by Brian Chan / June 2008" [via]

"Φαιδρή λογοκρισία (ή φαιδρότερη άγνοια;) σε έργο του Δανιήλ στην Εθνική Γλυπτοθήκη;" αναρωτήθηκε ο Γιάννης Χάρης στο buzz παρουσιάζοντας το παρακάτω ποστ του Κ. Κουρεμένου.  

Φεύγουν αυτές τις μέρες οι τελευταίοι Αμερικανοί ένοπλοι απ' το Ιράκ, και ήμουν στην Εθνική Γλυπτοθήκη τελευταία, όπου μπορεί κανείς να δει το δεύτερο κομμάτι της έκθεσης Στα Άδυτα της Εθνικής Πινακοθήκης, εκείνο που αφορά τη μεταπολεμική τέχνη έως σήμερα. Έχει λοιπόν κάμποσα έργα του Δανιήλ (Παναγόπουλου), που δούλεψε πολλά χρόνια στο Παρίσι· ένα είναι μια λινάτσα με τίτλο Λινάτσα 23/VI/04 (La Busherie): 

Ξεκάθαρη η αναφορά, μέσα από την ορθογραφικά τροποποιημένη λέξη Busherie, στον πρόεδρο - εγκληματία πολέμου Μπους, και βεβαίως υπάρχει λογοπαίγνιο με τη γαλλική λέξη boucherie, σφαγείο, μακελειό. Και όμως, η αιδώς της επιμελήτριας Δρ. Λίνας Τσίκουτα-Δεϊμέζη ήταν τόση ώστε ιδού πώς το διατύπωσε εκείνη στο εισαγωγικό κείμενο που είναι δίπλα, στον τοίχο.

"από ορθογραφικό λάθος, του ιδίου"! Ούτε καν "από συνειδητό ορθογραφικό λάθος, του ιδίου"! Τόση λεπτότητα! Στο δε αγγλικό τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα, γίνονται καθαρή λογοκρισία, γιατί εξαφανίζεται η αλλοίωση από τον τίτλο, ο οποίος δεν αποδίδεται ως The Bushery, που θα ήταν διαφανέστατο, αλλά Butchery και μόνο:

Αυτό θα πει "λεπτότητα" και "διακριτικότητα", ειδικά προς τους αγγλόφωνους επισκέπτες...

-------------------------------------------------------------------------------------------

*Το παραπάνω ποστ εκτός απ' τη δημοσιοποίηση του ενδιαφέροντος αυτού παραλειπόμενου, έκανε και κάτι άλλο καλό: Μας θύμισε ότι υπάρχει η Εθνική Γλυπτοθήκη στο Γουδή. 

Η έκθεση στην οποία παρουσιάζεται το έργο (περιλαμβάνεται και μια μικρή, αναδρομικού χαρακτήρα παρουσίαση όλης της εξέλιξης της δημιουργίας του πρωτοποριακού καλλιτέχνη Δανιήλ -Παναγόπουλου-, 1924-2008) λέγεται:

«Στα άδυτα της Εθνικής Πινακοθήκης – Άγνωστοι θησαυροί από τις συλλογές της – Μεταπολεμική και Σύγχρονη τέχνη». 

Εκτός των άλλων σ' αυτήν υπάρχουν έργα των Χ. Μπότσογλου, Γ. Γαϊτη, Κ. Τσόκλη, Α. Ακριθάκη, Ν. Κεσσανλή, Κ. Ξενάκη, Παύλου, Δ. Μυταρά, Ε. Σακαγιάν, Π. Τέτση, Α. Φασιανού, Γ. Ψυχοπαίδη, κ.α.

έως 30/4/2012

-----

MIA ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

Μετά τη δημοσίευση του ποστ, η κυρία Λίνα Τσίκουτα - Δεϊμέζη
(Επιμελήτρια της έκθεσης) μου έστειλε την ακόλουθη διευκρίνιση:

Κύριε Άρη Δημοκίδη,

Σχετικά με το θέμα που έχει δημιουργηθεί γύρω από ένα έργο του
καλλιτέχνη Δανιήλ, το οποίο συμπεριλαμβάνεται στην έκθεση την
οποία επιμελούμαι στην Εθνική Γλυπτοθήκη και τα σχόλια που έχουν
αναρτηθεί θα ήθελα να σας αναφέρω τα ακόλουθα. Φυσικά και δεν
υπήρχε καμμία πρόθεση λογοκρισίας ή αιδούς από μεριάς μου.
Διαφορετικά δεν θα διάλεγα το συγκεκριμένο έργο, ως τελευταίο της
μικρής αναδρομικής έκθεσης (11 έργα), που του αφιερώνεται, μέσα
στην συνολική έκθεση της μεταπολεμικής και σύγχρονης ελληνικής
τέχνης. Υπήρχαν πολλά έργα που θα μπορούσαν να επιλεγούν από την γενναιόδωρη δωρεά του προς την Εθνική Πινακοθήκη.

Το 2004, ο Δανιήλ σε ηλικία 80 ετών, βρισκόταν σε άσχημη φυσική και ψυχολογική κατάσταση και η υγεία του επιδεινώθηκε σταδιακά, ενώ κατά διαστήματα είχε κάποια μικρή παροδική σύγχιση ως προς την μνήμη του. Γνωρίζοντας από πολύ κοντά, μαζί με άλλους φίλους του, όπως η εικαστικός Διοχάντη, την καθημερινότητά του και τις
δυσκολίες τα τελευταία χρόνια της ζωής του, θεωρώ πως θα μπορούσε να έχει κάνει ένα απλό ορθογραφικό λάθος στον τίτλο του έργου. Εξ' άλλου υπήρχαν και άλλα μικρολαθάκια σε σημειώσεις ή επιγραφές πίσω από έργα του.

Το σημαντικό όμως στην έκθεση της Γλυπτοθήκης δεν είναι ένα
πιθανό λάθος εκτίμησης από μεριάς μου, σε ένα τίτλο έργου για να
εστιάσουμε μόνο εκεί.

Το σημαντικό είναι η παρουσίαση του έργου του Δανιήλ, που δίνει
τη δυνατότητα, έστω δειγματοληπτικά, να γνωρίσουμε την
δημιουργική πορεία ενός πρωτοπόρου διανοούμενου καλλιτέχνη της
γενιάς του '60, ο οποίος μέχρι το τέλος δημιουργούσε με έμπνευση
και παρέμενε ευαισθητοποιημένος σε διεθνή πολιτικά και
κοινωνικά ζητήματα.

Το σημαντικό είναι ένα Μουσείο να προτείνει και να προσφέρει
γνώση, καλλιέργεια και αισθητική απόλαυση, ανάταση του πνεύματος
και της ψυχής, μέσα από ξεναγήσεις στο κοινό του, ή σε σχολεία,
όπως πχ της 6ης δημοτικού της Σχολής Χουρδάκη με ενδιαφέρουσες
παρατηρήσεις των μικρών παιδιών και για το έργο του Δανιήλ ή σε
φοιτητές των Σχολών Καλών, όπως του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

Το σημαντικό της έκθεσης είναι ακόμη, πως μέσα από συστηματική,
επίπονη έρευνα "ανακαλύφθηκαν", αναδύθηκαν απο τις αποθήκες,
συντηρήθηκαν και εκτίθενται πολλά σημαντικά, άγνωστα έργα
γνωστών ή παραγνωρισμένων καλλιτεχνών, προσφέροντας, μέσα από τις συγκεκριμένες δυνατότητες της συλλογής, την παρουσίαση της εξελικτικής πορείας της μεταπολεμικής και σύγχρονης ελληνικής
τέχνης, από την ζωγραφική στις τρεις διαστάσεις, από την αφαίρεση
στις νέες τάσεις, τις εγκαταστάσεις και τα περιβάλλοντα.

Τέλος, σημαντικό είναι να μιλήσουν οι ίδιοι οι καλλιτέχνες για το
έργο τους και για την έκθεση, μέσα από συναντήσεις με το κοινό που
θα πραγματοποιηθούν από τέλος Ιανουαρίου και για τρεις μήνες
μέχρι το τέλος της έκθεσης. Το πρόγραμμα θα ανακοινωθεί τον
καινούργιο χρόνο.

Με τιμή

Λίνα Τσίκουτα - Δεϊμέζη
Επιμελήτρια της έκθεσης

Θυμάστε που κάποτε το 3D animation ήταν ένα απλό όνειρο; Τότε που (με τα σημερινά στάνταρ) προχειροφτιαγμένα κινούμενα σχέδια μας μάγευαν - μερικές φορές περισσότερο κι απ' τα σημερινά;

Καλά Χριστούγεννα με μια αυστραλέζικη παραγωγή του 1982, χάρη στον @alexx_kidd.

Προτείνεται η πλήρης οθόνη...

Οι δύο σημερινές είναι για κάτι που στα αγγλικά το βρήκα ως "a gambling machine company". Ο Κέιτζ, που συχνά παίρνει κακές κριτικές για το παίξιμό του, παίζει και πάλι τελείως ντροπιαστικά σε δύο κλιπάκια των 30 δευτερολέπτων. Η λέξη "περίεργα" είναι λίγη:

(Κι όπως τον ειρωνεύτηκε κάποιος στα σχόλια, κάτω απ' το βιντεάκι στο πιάνο: "his best performance in years".)

Το λαϊκό στέκι στη Δάφνη, γράφει το Έθνος, θύμιζε από νωρίς το απόγευμα της Τετάρτης εκλογικό κέντρο. Οι τοίχοι του είχαν γεμίσει πανό που προέβαλλαν το αίτημα για "εκλογές εδώ και τώρα", ενώ τα μεγάφωνα έπαιζαν τραγούδια για τον Ναπ. Ζέρβα και τον ΕΔΕΣ.

Πριν ξεκινήσει το πρόγραμμά της η «αντιμνημονιακή κομπανία», το μέλος της πολιτικής επιτροπής της ΝΔ Γ. Αναγνωστάκος, διάβασε κείμενο, το οποίο είχε τον χαρακτήρα πολιτικού μανιφέστο. 

Όπως σχολίασε κάποιος:

Η "λαϊκή δεξιά" του 2011 είναι το Ανδρεοπαπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του 80. Αισθητικά, πολιτικά, και ιδεολογικά...

Πώς να αξιοποιήσεις τέλεια την κλασική σκηνή του "οργασμού" της Μεγκ Ράιαν στο εστιατόριο, για να προωθήσεις ένα άλλο εστιατόριο...

Διάσημοι ομογενείς (+ ο Αλέξης Γεωργούλης) συμμετέχουν στην καμπάνια Ideas 4 Greece αλλά και σ' αυτό το βιντεάκι προτείνοντας τρόπους εξόδου απ' την κρίση, ελπίζοντας πως με την αλληλεγγύη κάτι καλό θα βγει...

Είναι περσινό το βίντεο (δεν είμαι σίγουρος τι απέγινε η καμπάνια) πάντως στο youtube μάζεψε αρκετά -και εκ διαμέτρου αντίθετα- σχόλια όπως:

"If Greece has Alexis then there's no need for anything else!"

"poli orea ola afta pou protinoun alla apaitoun poli doulia kai distixos o ellinas variete na doulepsei!"

"Αυτό είναι.. Να αφήσουμε τη μπάλα και τις ομαδάρες και τους οπαδισμούς και τις καφρίλες και να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε και να πράττουμε σκεφτόμενοι όχι μονο τον εαυτό μας αλλά και το γείτονα. Είτε έιναι αριστερός, δεξιός, μουσουλμάνος χριστιανός."

"In Greece ... unfortunately we have to reinvent logic and we will do it."

"to video einai kataptysto. diladi i Ellada ehei diafthora, kai oi alloi einai ayioi? afto prepei na eisai anegefalos toulahiston ya na to pisteveis...arhiste na diavazete xeno typo ya na akousete kai ti ginetai allou, apo to anaparagete tin propaganda tou Jeffrey aka GAP"

[+]

Πρέπει να πω ότι θαύμασα τα βιντεάκια που σου πρότεινε από δίπλα το YouTube. Δεν είχαν καμία σχέση με την Ελληνική κρίση ή οτιδήποτε τέτοιο. Παρ' ό,τι δεν υπήρχε κανένα σχετικό tag, αυτό που τους έμεινε ήταν ότι ο Γεωργούλης ήταν φιμωμένος, οπότε θεώρησαν ότι έχουμε κάποιο φετίχ - άρα μας προτείνει κι άλλα βιντεάκια με φιμωμένους:

Επίσης μας προτείνει κι αυτό, ως σχετικό. 

Όμως, τελίκά, πόσο ταιριάζει στην ελληνική κρίση η παραπάνω κλωτσοπατινάδα...!

Ευχαριστώ θερμά τη Μαριάννα Τσ. που μου έστειλε αυτό το κλασικό πλέον βιντεάκι

(ΝΑΙ: στην εποχή του ίντερνετ κάτι που βγήκε πριν καναδυό χρόνια, μπορεί να θεωρείται ήδη κλασικό.)

Tα παραπάνω διάβασα στο PolitesTV, όπου οι δύο δημιουργοί της ομάδας GIVE στο facebook, οι εθελόντριες Τερέζα Περάκη και Νάσια Παστού, μίλησαν για την προσφορά τροφίμων, ρούχων και ειδών πρώτης ανάγκης στο Ηράκλειο Κρήτης.

Η ομάδα αριθμεί ήδη περισσότερα από 2.500 μέλη και οι εθελοντές της έχουν στήσει ένα δίκτυο συλλογής και διάθεσης των ειδών σε καθημερινή βάση και σε όλες τις γειτονιές της πόλης. Όταν οι εθελοντές ιδιώτες και καταστηματάρχες υποκαθιστούν το κοινωνικό κράτος - χάρη στο ίντερνετ. Και την καλή τους την καρδιά. 

* Η ομάδα συντονίζει τα μέλη της μέσω facebook.
http://www.facebook.com/groups/191965727492595/

Δείτε και τη συνέντευξη των δημιουργών της ομάδας (κι εδώ).

Απίθανο βίντεο συνεργασίας. 

Ακούραστος, μετά από δεξερωπόσα χρόνια στην ποπ σκηνή, ο Ρακιντζής παίζει και πάλι λάιβ.

Ευκαιρία να μάθουμε μερικά πράγματα για την ψυχοσύνθεσή του - ρωτώντας τον για τα αγαπημένα του πολιτιστικά αγαθά...

Aγαπημένο βιβλίο;

Σταυροφορίες του Νίκου Τσιφόρου. Για την καυστική και χιουμοριστική του προσέγγιση στην ιστορία.

Αγαπημένο βιντεοκλίπ;

Το Wild Boys των Duran-Duran.

Για την υπερπαραγωγή,το concept και το τραγούδι φυσικά. Και μην ακούσω κουβέντα, το κλασσικό δεν χάνει ποτέ την αξία του.

Αγαπημένο έργο τέχνης;

Lamborghini embolado. Ρωτάς και γιατί ;

Αγαπημένη ταινία;

Το Ice Age - Γιατί η υπέρβαση και το χιούμορ είναι η αδυναμία μου, ειδικά όταν συνδυάζονται και με τόσο καλό 3D animation.

Αγαπημένος δίσκος;

Το Paranoid των Black Sabbath.

Γιατί ήταν ο πρώτος δίσκος που μου έφερε ο πατέρας μου απο την Ιαπωνία και εννοείται ότι τον "έλιωσα".

Αγαπημένη συναυλία;

Η καλύτερη συναυλία που παρακολούθησα ποτέ -μέσω WEB TV ωστόσο- ήταν το Rammstein Live @ France. [Πάνω ο.λ.ό.κ.λ.η.ρ.η!]

Aγαπημένα site;

ebay.com 

emusician.com 

Το Μπράφ με τον Mikeius στο comedylab.gr  

Αγαπημένο τηλεοπτικό πρόγραμμα;

Two And A Half Men (κάθε εποχή έχει τα δικά της βέβαια)

[+]

(όχι εμένα πάντως)

10. Duran Duran - All You Need Is Now

Ο παραγωγός Mark Ronson έβαλε στο μίξερ όλα τα καλά και αναγνωρίσιμα στοιχεία των παλιών Duran Duran και έφτιαξε έναν κομψό, απολαυστικό ποπ δίσκο - που πήρε και πολύ καλές κριτικές.

Το αγαπημένο μου τραγούδι απ' το δίσκο είναι το The Man Who Stole a Leopard στο οποίο συμμετέχει κι η Kellis. Η σκηνοθεσία του βίντεο είναι του David Lynch. 

9) Britney Spears - Femme Fatale

Σε αντίθεση με το δίσκο της Lady Gaga που δεν ακουγόταν (κατά τη γνώμη μου ο χειρότερος της χρονιάς) λόγω της βαβούρας και της υπερπαραγωγής, ο δίσκος της Britney είναι ο πρώτος της που άντεξα να ακούσω ολόκληρο. Με έκπληξη έμαθα αργότερα ότι δεν πήρε καθόλου κακές κριτικές…

8)  Φοίβος Δεληβοριάς - Ο Αόρατος Άνθρωπος

Πολύ ωραίος και διαφορετικός απ' ό,τι περίμενα. Τον άκουσα πάρα πολλές φορές, ενώ ποτέ μέχρι τότε μάλλον αδιαφορούσα για τον Δεληβοριά. 

7) Moby - Destroyed

Το Jumping Fish ειρωνεύτηκε με τέλειο τρόπο όσους ψηφίζουν Moby στη φετινή Μπλογκοβίζιον επειδή δεν είναι «κουλ»:

Έκτακτη είδηση: βρέθηκε ο αγνοούμενος που είχε εξαφανιστεί στα γύρω βραχάκια του Θεάτρου Λυκαβηττού το 2003 μετά από συναυλία του Moby, γεμίζοντας χαρά την οικογένειά του. Είναι καλά στην υγεία του, αλλά λίγο αποπροσανατολισμένος γιατί του αρέσει ακόμα ο Moby.

6) Emika – Emika

Τραγουδάει αιθέρια dubstep και το άλμπουμ της χρειάζεται να το ακούσεις με τα σωστά ηχεία. Το άκουσα.

5) Kate Bush-Director's Cut

Το 50 Words For Snow με απογοήτευσε – μου φάνηκε μονότονο, παρόμοιο, σαν ηρεμιστικό. Το Director's Cut όμως το βρήκα τέλειο, κυρίως το πώς έπαιξε με τα είδη και την τεχνολογία…

4) Danger Mouse & Daniele Luppi – Rome

Τέλειο.

3) Ladytron - Gravity the Seducer

Κάθε δίσκος τους μ’ αρέσει, μ’ αυτόν όμως αφήνουν τους ροκ πειραματισμούς και γυρίζουν στην αρχή. Με τρόπο φυσικό και χαλαρό και μελωδικό.

2) James Blake - James Blake

Ξανά και ξανά και ξανά.

ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ

1) Keren Ann - 101

Το άκουσα στο mp3 player περισσότερο απ’ οποιοδήποτε άλλο, γιατί, ευτυχώς, όλο το άλμπουμ μ’ αρέσει όσο αυτό:

*Εσείς τι ακούσατε φέτος; 

ΠΙστεύω ότι ο Κομμουνισμός είναι κάτι θεωρητικά καλό. Και δίκαιο. Και αλτρουϊστικό. Ήθελα να πιστεύω ότι ο "κομμουνισμός" της Β. Κορέας, δηλαδή η δικτατορία του πειραγμένου Κιμ Γιονγκ Ιλ με τις στρατιωτικές παρελάσεις, τις κωμικοτραγικές πολιτικές και τη μη διεξαγωγή εκλογών δεν θα ήταν πρότυπο για τους Έλληνες. Κι όμως.

Σήμερα στο Ριζοσπάστη υπάρχει μια ανακοίνωση του ΚΚΕ. Αυτή εδώ:

Συλλυπητήριο για το θάνατο του Κιμ Γιονγκ Ιλ

Να μια επιλογή απ' το kimjongillookingatthings όπου οι αυστηρά επιλεγμένες απ' την ηγεσία της Β. Κορέας φωτογραφίες του (που σκοπό είχαν να δείξουν πόσο κοντά στο λαό ήταν) τού γύριζαν μπούμερανγκ.

Ο KIM JONG-IL ΚΟΙΤΑΖΕΙ...

Κάτι κούκλες.

Ακτινογραφίες (!)

Μηχάνημα που φτιάχνει ετικέτες για DVD!

Κασέρια (που τον κάνουν να γελά).

Λουκάνικα.

Κι άλλα λουκάνικα!

Βαμβάκι.

Ένα χρυσό τανκ.

Κάτι αγελάδες.

Κάποιον να κόβει γύρο.

Χρωματιστές γαλότσες!

Γιγάντια βάζα.

Γουρουνάκια.

Κάλτσες, τις οποίες δείχνει και με το δάχτυλο.

Καρπουζάκι.

(Μοιάζει λες και όλη τη μέρα τον περιέφεραν κάπου για να του δείχνουν πράγματα!)

Καθαριστικά τουαλέτας.

Μέσα σε κατσαρολικά (καθώς πίσω του κρατούν σημειώσεις).

Κρακεράκια!

Λάδι μαγειρικής.

Ένα μολύβι.

Ομπρέλες που του προκαλούν γέλιο. 

Ποντίκι του υπολογιστή. 

Σαπούνια. 

Σούπα που βράζει.

Σουτιέν. (i'm not making this up!)

Tάπερ.

(Λατρεύω τους γύρω του, που με μάτια γεμάτα περηφάνια τον κοιτούν να κοιτά κάποιον να κόβει ντόνερ κεμπάκ ή μερικά κρακεράκια. Βλέπω τους λακέδες του στις φωτογραφίες κι αναρωτιέμαι τι του εξηγούν. Πόσα να πεις για το ότι ένα καλάθι έχει μέσα καλαμπόκια ή τι να εξηγήσεις για το ότι υπάρχουν σ' ένα χώρο δεκάδες αβγά. Το ποιος τα έκανε;

Θαυμάζω το πώς κρέμονται απ' τα χείλια του, περιμένοντας με αγωνία να τους πει αν εγκρίνει τα λουκάνικα ή τις τσιχλόφουσκες...)

Αυγά.

Παπούτσια.

Γιγάντιο αγγούρι. 

Πισίνα. (Πιστεύω να σκέφτεστε ό,τι σκέφτομαι.)

Γυναικεία ρούχα. (Πιστεύω να σκέφτεστε κλπ...)

(ΤΖΑ!) Το εσωτερικό στρατιωτικής κουζίνας.

THE END...

*Και τώρα που πέθανε και ο λαός του θρηνεί υστερικά; Τι θα γίνει τώρα;

Μαθαίνω ότι αναλαμβάνει ο γιος του Kim Yong-un.

Ανησυχώ όμως.

Κοιτάζει άραγε αυτός πράγματα;

ΟΚ, ευτυχώς κοιτάζει. 

*Δείτε επίσης: 

Απίστευτο κι όμως Ελληνικό: H συλλυπητήρια ανακοίνωση του ΚΚΕ για το θάνατο του δικτάτορα Κιμ Γιονγκ Ιλ στον Ριζοσπάστη. 

Το σάιτ trompaktiko (απ' το τρόμπα, παρωδία του tromaktiko, που περιέργως είναι ένα πολύ δημοφιλές μπλογκ που φτιάχτηκε όταν έκλεισε το troktiko) έβαλε μια πετυχημένη τρολαριστική είδηση, γραμμένη στο ύφος δελτίου τύπου, με τη σημείωση κάτω κάτω "Με πληροφορίες απ' το ΑΠΕ ΜΠΕ".

Το Πρώτο Θέμα, η μεγαλύτερη Ελληνική εφημερίδα έτρεξε και το έβαλε στο σάιτ του. Η ανταγωνιστική Ζούγκλα έτρεξε και το έβαλε κι αυτή. Και μετά, αφού στα μάτια των χιλιάδων εκατοντάδων "ενημερωτικών" μπλογκ η Ζούγκλα και το Πρώτο Θέμα ό,τι πιο έγκυρο υπάρχει (ότι θα ήταν αντίστοιχα για την Καθημερινή το σάιτ του BBC ή των New York Times), η είδηση διαδόθηκε αστραπιαία.

Ο καλύτερος υπότιτλος μπλογκ, στην "ανεξάρτητη εφημερίδα που υποστηρίζει την επωνυμία στο ιστολόγιο":

'ΜΗΝ ΓΡΑΨΕΙΣ ΤΙΠΟΤΕ ΣΤΟ BLOG ΠΟΥ ΔΕ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕΣ ΝΑ ΤΟ ΠΕΙΣ ΑΥΤΟΠΡΟΣΩΠΩΣ" - ΚΩΔΙΚΑΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ SAROTIKOU.

Πολύ θα ήθελα, σύμφωνα με τον δεοντολογικό κώδικα του μπλογκ, ο "επώνυμος" που έγραψε το ποστ να πάει να το πει αυτοπροσώπως στο Χωμενίδη, να του πει δηλαδή: "ALERT! ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΩΜΕΝΙΔΗΣ!"

--

ΚΑΤΙ ΤΡΑΓΙΚΟ

Το ότι το μπλογκ με 24ωρη ενημέρωση ονομάζεται ΤRAGIKO και έχει υπότιτλο "Κάτι Τραγικό Θα Δεις" λέει πολλά για την ενημέρωση στο ίντερνετ...

Μετά από κάποιες ώρες η αλήθεια άρχισε να λάμπει...

Και τα "ενημερωτικά" μπλογκ ένα ένα να τα μαζεύουν.

The rumors of my death have been greatly exaggerated 

Μπορεί να μην πέθανε ο Χωμενίδης -ευτυχώς-, αλλά μοιάζει να πέθανε η ίδια η δημοσιογραφία. Και φυσικά άνθρωποι είμαστε λάθη γίνονται - και το LIFO.gr έχει κάνει ένα σωρό. Το να πάρεις ως πηγή ένα "ενημερωτικό" μπλογκ και να γράψεις μια κοτσάνα είναι κάτι που μπορεί να συμβεί. Όμως το να γράψεις για θάνατο διασημου και πολυσυζητημένου στο ίντερνετ τις τελευταίες εβδομάδες (αυτό θα έκανε οποιονδήποτε σωστό δημοσιογράφο να υποψιαστεί κάτι) χωρίς να το ελέγξεις είναι απλά γελοίο. 

Και ακόμα χειρότερο είναι ότι η μεγαλύτερη εφημερίδα της χώρας, πήρε ως πηγή ένα σάιτ που λέγεται Τρομπακτικό, και βάζει χιουμοριστικές ειδήσεις και εξωφρενικά τρολαρίσματα (προχτές πέθανε τον Γκλέτσο), με σκοπό να δει ποιοι θα τσιμπήσουν... 

Η ανάρτηση του Θέματος τώρα. Κι ένα κουίζ: Γιατί παρουσιάστηκε σφάλμα κατά τη διάρκεια φόρτωσης; Μήπως περιείχε ψευδή είδηση;

_{(Μπα, μάλλον δεν πληκτρολόγησα σωστά, ακολουθώντας κάποιο λινκ γράφοντας εγώ τη διεύθυνση στη διαδρομή πλοήγησης...)}

ΥΓ1. Προσοχή και ψυχραιμία. Και προσεκτική ανάρτηση ειδήσεων, αν δε θέλουμε η δημοσιογραφία να πεθάνει όντως, εντελώς.  (Προσοχή, απ' όλους - κυρίως στον εαυτό μου το λέω.)

ΥΓ2. Χρήστο Χωμενίδη, δε σε ξέρω από κοντά κι ούτε μέσω ιμέιλ ή τηλεφώνου. Είμαι όμως ανακουφισμένος που ζεις - και μη κάνεις καμιά τρέλα, ποτέ! ;);)

Οι λόγοι ήταν πάνω κάτω οι εξής:

Ήταν λίγο τζιτζιφιόγκος με ξενέρωτη μουσική.

Ντυνόταν σα σερβιτόρος. 

Είχε απαράδεκτο, σχεδόν ψεύτικο μουστάκι

Μακριά, κυματιστά μαλλιά και attitude Αρχαίου Έλληνα Θεού.

Τα χρόνια πέρασαν κι ο Yanni άλλαξε. 

Αναρωτήθηκα πώς είναι σήμερα.

Τον έψαξα και είναι έτσι:

Σχεδόν αγνώριστος.

Η βελτίωση είναι μεγάλη, όμως τώρα πια οι δίσκοι του δεν πουλούν πια, λες και με το κόψιμο των μαλλιών και του μουστακιού έχασε τη δύναμή του...

[+]

Λάιβ ατ δι Ακρόπολις

Οι περισσότεροι Έλληνες κορόιδευαν τον Yanni για τη μουσική του χωρίς να την έχουν καν ακούσει. Να μια μικρή (μιάμισης ώρας) γεύση .

Ολόκληρη η περίφημη συναυλία του Live At The Acropolis.

[Αν σας αρέσει η χαλαρωτική μουσική δεν είναι κακός. Εμένα μ' αρέσει η μουσική του - δεν ντρέπομαι να πω πως η Enya είναι απ' τις αγαπημένες μου τραγουδίστριες. Αν όμως υπάρξει έστω και ένας αναγνώστης που θα δει ολόκληρη τη συναυλία θα φάω το καπέλο μου. Και θα χαρώ κι από πάνω!]

[Προτιμήστε την πλήρη οθόνη. Via]

Θυμήθηκα την τρυφερή του σχέση με τη Μιμή Ντενίση στις αρχές των '90ς μια σχέση για την οποία δεν γράφτηκαν και πάρα πολλά στην Ελλάδα:  

Λίγο προτού μπει η δεκαετία του ’90 η Μιμή είναι ήδη μεγάλη σταρ, έχοντας στο ενεργητικό της θεατρικές επιτυχίες και μια μεγάλη τηλεοπτική επιτυχία στην κρατική τηλεόραση (το σίριαλ ο «Θάνατος του Τιμόθεου Κώνστα»). Είναι όμως και μία εντυπωσιακή γυναίκα που συγκεντρώνει όλα τα ανδρικά βλέμματα. Εκείνη πάντως μετά τον Αντώνη Τρίτση δεν φαίνεται να έχει μάτια για κανέναν άλλον άντρα. Τουλάχιστον εντός Ελλάδας, γιατί ο ξένος Τύπος αναφέρεται στην τρυφερή σχέση της με τον τότε πρόεδρο της Τσεχίας Βάτσλαβ Χάβελ. 

Στο περιοδικό φοιτητική επικοινωνία διαβάζω μια ανταπόκριση απ' την Τσεχία, στην οποία ο ξεναγός της δημοσιογράφου ισχυρίζεται ότι καθώς στο Κοινοβούλιο γινόταν ο χωρισμός της Τσεχοσλοβακίας, ο Χάβελ καλοπερνούσε στην Ελλάδα με τη Μιμή, αντί να πρωτοστατεί στις εξελίξεις της χώρας του: 

Η σημαία της Τσεχίας στο προεδρικό μέγαρο είχε υποσταλεί ελαφρά. Οι Τσέχοι φαίνεται να έχουν απογοητευτεί από τις αποκοτιές του. "Κάλεσε τον Δαλάϊ Λάμα από το Θιβέτ και μεις χάσαμε το εμπόριο με την Κίνα που έχει τεταμένες σχέσεις με το Θιβέτ", μας εξηγεί ο ξεναγός. "Ήταν ο μόνος που υποστήριξε τους βομβαρδισμούς στη Σερβία επειδή ήταν 20 χρόνια φίλος με τον Κλίντον και έτσι χάσαμε και τη Σερβία ως εμπορικό εταίρο και βέβαια όταν ψηφιζόταν ο χωρισμός της Τσεχίας από τη Σλοβακία στο κοινοβούλιο (εγκρίθηκε με μια ψήφο!), ο Χάβελ ήταν στην Ελλάδα με την Ντενίση!" 

-----------------------------------------------------------------------------------------

[+] Απ' το 1996.

Πριν από καναδυό εβδομάδες έβαλα το βίντεο που τράβηξαν σ' ένα τραμ με μια Βρετανίδα μητέρα, με το μωρό στην αγκαλιά, να βρίζει τους μη-Βρετανούς συνεπιβάτες της. (Αργότερα συνελήφθη.) Να το βίντεο. 

Τώρα έχουμε νέο χτύπημα -μου το έστειλε η Τζωρτζίνα-, με μια μεθυσμένη (δική μου εικασία είναι ότι είναι μεθυσμένη, αυτό θέλω να πιστεύω τουλάχιστον), σε λεωφορείο.

Ο τίτλος του βίντεο: "Ρατσίστρια προσπαθεί να κάνει τα ίδια με την άλλη στο τραμ και την πετούν έξω απ' το λεωφορείο." 

Μια κωμικοτραγική κλωτσοπατινάδα.

Μ' άρεσε πολύ, όχι μόνο αισθητικά αλλά και εννοιολογικά. Οι εξαφανισμένοι άνθρωποι, τα άδεια μέρη που γίνονται πλέον οι πραγματικοί πρωταγωνιστές αντί για ένα απλό σκηνικό, η σιωπηλή αποξένωση, μια αστεία απόκοσμη αίσθηση: όλα είναι εκεί, στις πειραγμένες, γεμάτες χρώμα φωτογραφίες που πλέον, σα χαμαιλέοντες, μπορούν να προσαρμοστούν σε κάθε καινούρια, πιθανή αφήγηση.

Ψάχνοντας στο μπλογκ (λέγεται dariainteriors) για πληροφορίες, ανακάλυψα πως αυτός που το έφτιαξε δεν είναι άλλος από τον Monsieur Georges Jacotey, που έχει και το ολόδικό του, παράξενο μπλογκ, εδώ, στο Lifo.gr. (Τίποτα δεν είναι τυχαίο...)

θενκς CurlySue

Είναι τόσο μελαγχολική που ψυχοπλακώθηκα.

[via]

Το καλύτερο είναι πως, ενώ σε παρόμοια βίντεο σε κάποια στιγμή αυτός που κάνει το ντροπιαστικό πράγμα καταλαβαίνει ότι τον τραβάνε και γελάει ή ενοχλείται, αυτή η μητέρα δεν παίρνει χαμπάρι. Ή κι αν παίρνει, είναι τόσο απορροφημένη στο/α παιχνίδι/α που δεν έχει χρόνο ούτε καν να αντιδράσει...

*Δείτε επίσης: Το καλύτερο status update της χρονιάς!  (Χωρίς πλάκα.)

Ίσως θα διαβάσατε για τις περιπέτειες του Απόστολου Γκλέτσου που δηλώνει ότι ξυλοκοπήθηκε από εμπόρους ναρκωτικών που είχαν μπει στο Χριστουγεννιάτικο Χωριό (!). Και μπορεί να τον θαυμάσατε στο βιντεάκι απ' το νοσοκομείο στο οποίο δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας. 

Τώρα μια ακόμα μπερδεμένη υπόθεση έρχεται στο φως (και ευχαριστώ τον theou_doro_k που μου την έστειλε): 

Σύμφωνα με το Lamiastar o Γκλέτσος έκανε μια επίσκεψη σ' ένα γραφείο -περιέργως δεν υπήρχε κάμερα να καταγράψει το ξέσπασμά του- και μετά την αποχώρησή του, ο ιδιοκτήτης του γραφείου το φωτογράφησε - προφανώς για να δείξει ότι ο Γκλέτσος τα έκανε όλα γυαλιά καρφιά. 

Το θέμα είναι ότι α) δεν μοιάζει να έγινε και καμιά μεγάλη καταστροφή, β) το γραφείο το δικό μου είναι σε ακόμα πιο έξαλλη κατάσταση και δεν έχει έρθει ποτέ ο Γκλέτσος και γ) ποιος μας λέει ότι δεν το έκανε μόνος του ο ιδιοκτήτης, όπως στις σειρές του Φώσκολου που πετούσαν τα πράγματα στο δωμάτιο, και μετά να το φωτογράφησε;

"Το φωτογραφικό υλικό ανήκει στον κύριο Κυριακίδη..."

Έχουμε δύο καρέκλες πεσμένες. Στη μία μάλιστα έχει εγκλωβιστεί μια παιδική μπάλα ποδοσφαίρου. (ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ!?)

Έχουμε χαρτιά ανακατωμένα! Και πολλά καπνισμένα τσιγάρα στο τασάκι.  Και κάτι σαν μπουκάλι εγκλωβισμένο στον θερμοσυσσωρευτή. (Και τη γνωστή μπάλα φυσικά.)

Εδώ η εικόνα κάπως ξεκαθαρίζει: Ναι, κάποιος έπινε καφέ και τον πέταξε κάτω σπάζοντάς τον. Επίσης την πλήρωσαν τα είδη γραφείου. Τι είναι όμως εκείνο το χάλκινο πράγμα στο πάτωμα;

Μοιάζει ίδια με την πρώτη φωτογραφία αλλά δεν είναι. Είναι μια πιο μακρινή, πανοραμική εικόνα του μακελειού...

Η επιστροφή της Ευριδίκης είναι ώριμη και μελωδική και κάπως δυναμική. Δεν θα άκουγα κανονικά το νέο της τραγούδι όμως ο τίτλος Ονειρεύομαι Ακόμα Μαμά με τράβηξε. 

Όταν φτάνει στο ρεφρέν καταλαβαίνεις πολύ καλά από πού εμπνεύστηκε ο στιχουργός για το όλο πράγμα... 

Χωρίς φυσικά να κατορθώσει να πλησιάσει το μεγαλείο του τραγουδιού του Σταμάτη Κραουνάκη και της Λίνας Νικολακοπούλου. Ένα καλό που έκανε η Ευριδίκη ήταν που μου το ξαναθύμησε.

Σε ερμηνεία της Τάνιας Τσανακλίδου, ένα συγκινητικό, εξαιρετικό τραγούδι του 1988.

[Κι όπως έγραψε κάποιος στα σχόλια στο youtube: "Δεν με νοιάζει που γερνάω... Μόνο που θα ήθελα πίσω τη μαμά μου..."]

Τα ρούχα που δεν έμαθα να πλένω τα βάζω στη σακούλα και σ' τα φέρνω.
Ρωτάς για την καριέρα μου τη νύχτα και τη μέρα μου
κι εγώ να σου μιλάω καταφέρνω.

Και σκέφτομαι που πίνω κόκα κόλα για να 'ναι πάντα ίδια αλλάζουν όλα.
Κι ανοίγω το ψυγείο σου, 

το έλα και το αντίο σου ζητούσα στη ζωή μου πάνω απ' όλα.

Μαμά, 
πεινάω μαμά, 
φοβάμαι μαμά, 
γερνάω μαμά.
Και τρέμω να 'μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς,
ωραία, νέα κι ατυχής.

Τα χρόνια που μεγάλωνες για μένα να ξέρεις πως σου τα 'χω φυλαγμένα.
Και τέλειωσα με άριστα αλλά δεν έχω ευχάριστα,
όλα στον κόσμο είναι γραμμένα.
Τριάντα καλοκαίρια και χειμώνες τις άγριες σου φέρνω ανεμώνες.
Και κοίτα ένα μυστήριο του κόσμου το κριτήριο
πως μοιάζουμε μου λέει σαν δυο σταγόνες.

Μαμά, 
πεινάω μαμά, 
φοβάμαι μαμά, 
γερνάω μαμά.
Και τρέμω να 'μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς,
ωραία, νέα κι ατυχής.

The song takes the form of a drunken Irish immigrant man's Christmas Eve reverie about holidays past while sleeping off a binge in a New York City drunk tank. After an inebriated old man also incarcerated in the jail cell sings a passage from the Irish drinking ballad "The Rare Old Mountain Dew", the drunken man (MacGowan) begins to dream about the song's female character. The remainder of the song (which may be an internal monologue) takes the form of a call and response between the couple, their youthful hopes crushed by alcoholism and drug addiction, reminiscing and bickering on Christmas Eve in New York City.

Τώρα, και με αφορμή το άλμπουμ Christmas Revisited

(που βγαίνει και ψηφιακά σε λίγες μέρες, απ' τη Sony) έχουμε μια πρώτη μετάδοση. Και αν δεν κάνω λάθος είναι η πρώτη ηχογραφημένη ελληνική διασκευή του κομματιού...

*και το facebook της Ειρήνης Δούκα και του Greggy K. 

Τo τραγούδι after the jump.. >>

(Πώς σε ένα παλιό βιντεάκι συμπυκνώνεται η συγκλονιστική ψυχική ανωτερότητα του αθλητικογράφου.)

Αυτό το πρότυπο κανονικού ανθρώπου, με την φοβερή προσφορά στη χώρα, την υποδειγματική συμπεριφορά, την τρομερή καλοσύνη είναι εξοργισμένο με τα "ψώνια της τηλεόρασης", στα οποία, φυσικά, ο ίδιος δεν ανήκει.

Όταν είσαι τόσο εξαιρετικός άνθρωπος, με τόσο σπουδαίο χαρακτήρα και τόσο νορμάλ, είναι λογικό οι διαφορετικοί από σένα να σου φαίνονται ανώμαλοι. Όταν είσαι τόσο σεμνός και μετριοπαθής όλοι οι άλλοι σου φαίνονται ψώνια. 

Μακάρι όλοι κάποτε να γίνουμε όλοι τόσο φυσιολογικοί όσο ο περήφανος Έλληνας κύριος Γεωργίου. Μέχρι τότε όμως, αυτός θα αποτελεί μια λαμπρή εξαίρεση ήθους και αρετής σε μια διεστραμμένη και ψυχασθενή κοινωνία. Θα είναι ο φάρος της κανονικότητας που φωτίζει τις ζωές μας...

[+]

Ο σοφός, κανονικός, κύριος Ζερβός.

Μετά από μια μίνι σύσκεψη ώστε να μπορεί να εκφράσει και τους άλλους δύο, η ψυχή του γκρουπ, ο Alex Callier (που δημιούργησε το γκρουπ στο Βέλγιο το '95) μου μίλησε γι' αυτά που τους αρέσουν. Η -τέλεια- αφορμή είναι οι δύο συναυλίες που θα δώσουν στη χώρα μας: Την Παρασκευή στη Θεσσαλονίκη και το Σάββατο στην Αθήνα.

Κι επειδή πιστέυω ότι ο πιο καλός τρόπος για να ψυχολογήσεις κάποιον/ους είναι να ρωτήσεις για τα αγαπημένα πολιτιστικά αγαθά, έκανα ακριβώς αυτό...

Αγαπημένη Ταινία;

Ας πω τον Έντουαρντ τον Ψαλιδοχέρη, με τον Τζόνι Ντεπ.

Είμαστε μεγάλοι φαν του Tim Burton, απ' την αρχή της καριέρας του - είναι φανταστικός. Φτιάχνει αυτούς τους ονειρεμένους κόσμους φαντασίας και ζεις σ' αυτούς για όσο διαρκεί η ταινία. Μ' αρέσει ιδιαίτερα που είναι ευέλικτος: κινείται με ευκολία ανάμεσα στα είδη. Κάνει άλλοτε κωμωδίες, άλλοτε ταινίες φαντασίας, άλλοτε δραματικά φιλμ, άλλοτε περιπέτειες - όλα πάντως έχουν τη σφραγίδα του.

To Edward Scissorhands (1990) έχει πάντως λίγο απ' όλα και είναι και κάπως Χριστουγεννιάτικο... 

Αγαπημένη συναυλία;

Πήγαμε στους Divine Comedy, στο Cirque Royal, εδώ στις Βρυξέλλες και μας άρεσαν πολύ. Εκεί είδαμε και την Beth Gibbons και ένα σωρό άλλους. Τώρα που το σκέφτομαι, τα καλύτερα κονσέρτα που έχουμε δει ήταν στο Cirque Royal.

[Ρωτάω αν έχει παίξει με τους Hooverphonic εκεί.]

Ναι, έχουμε παίξει πολλές φορές κι εμείς και είναι ωραία αίσθηση - να παίζεις σ' ένα χώρο που αγαπάς και στον οποίον έχεις απολαύσει άλλους καλλιτέχνες. Ένας καλός συναυλιακός χώρος πρέπει να ενθουσιάζει και αυτούς που παίζουν στη σκηνή και αυτούς που παρακολουθούν - έχουμε κάνει και τα δύο, και ανυπομονούμε να ξαναπάμε (με οποιαδήποτε ιδιότητα).

Αγαπημένο Βιβλίο;

Όταν ήμουν νέος είχα ξετρελαθεί με τον Φύλακα στη Σίκαλη, του J.D. Salinger. Θα έπρεπε μάλλον να τον ξαναδιαβάσω, δεν έχω ιδέα αν θα μου άρεσε ακόμα. Άλλα πράγματα που διαβάζουμε τώρα; Αρκετό Μουρακάμι αλλά και διάφορα Φλαμανδικά και Ολλανδικά βιβλία που δεν είμαι σίγουρος αν έχουν μεταφραστεί στα Ελληνικά.

Αγαπημένο Βίντεοκλίπ

[Συζητά με τους άλλους. Περιμένω.]

Λοιπόν, αυτή είναι η πιο εύκολη ερώτηση τελικά. Το This Is Hardcore των Pulp.

Φανταστικό βίντεο. Όμορφο, γυρισμένο σε μια εποχή που μπορούσες ακόμα να ξοδέψεις πολλά λεφτά φτιάχνοντας κάτι καλό. Η αισθητική του, ο συνδυασμός των εικόνων με το τραγούδι, όλα είναι τέλεια. 

Aγαπημένο σάιτ;

Υπάρχει ένα Ολλανδικό που έχει κάτι σαν Listening Booth, όπου μπορείς να ακούσεις όλα τα καινούρια άλμπουμ ονλάιν, το Vpro. Μας αρέσει να ανακαλύπτουμε μουσική, αλλά και να φτιάχνουμε μουσική. Και να την παίζουμε ζωντανά!

Αγαπημένος Δίσκος;

Πολλοί. Πράγματα από διάφορες εποχές. Η Julie London απ' τα '50ς, οι Beatles απ' τα '60ς, οι Crosby, Still, Nash & Young απ' τα '70ς, o Richard Hawley, οι Goldfrapp και δεκάδες άλλοι. Να διαλέξουμε έναν;

Ο σόλο δίσκος της τραγουδίστριας των Portishead της Beth Gibbons. Αυτός που έκανε μαζί με τον Rustin Man. Εκπληκτική μουσική. 

(Το Mysteries είναι απ' τα πιο όμορφα τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ.)

=====

HOOVERPHONIC LIVE

Θεσσαλονίκη, Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου, στο Principal 

Αθήνα, Σάββατο 17 Δεκεμβρίου, στο Fuzz Club

(To 2 Wicky)

(To Mad About You)

[+] To πιο πρόσφατό τους

(One Two Three)

*Περισσότερα στο fb της SonyMusic

(το είδα εδώ) 

Στο ομώνυμο μπλογκ οι συντελεστές του "πρότζεκτ" παίζουν με την ιδέα ενός κόσμου γεμάτου με την Χειρότερη Γραμματοσειρά Όλων των Εποχών. Μια γραμματοσειρά που είναι καλή για προσκλήσεις παιδικών πάρτι αλλά που κάνει οτιδήποτε άλλο να μοιάζει φτηνιάρικο και κακόγουστο.

Για να αποδείξουν πόσο θα έχαναν την αίγλη, την κομψότητα και την ομορφιά τους μερικά απ' τα πιο γνωστά (πολυτελή και μη) λογότυπα, αντικατέστησαν όλες τις γραμματοσειρές με Comic Sans...

Πρέπει να πω πως σε κάποια ψιλοταιριάζει, άλλα τα καταστρέφει τελείως κι ένα το φτηναίνει δραματικά. Ας ξεκινήσουμε απ' το τελευταίο...

(Κυρίως όταν τα κατάφερε να μπει στο αμάξι.)

Agatha Christie, 1946

Η πρώτη πατέντα για μια γραφομηχανή δόθηκε στον Άγγλο Χένρυ Μιλλ το 1714, για τη σχεδίαση μιας συσκευής που μπορούσε να δίνει γράμματα τυπογραφικού περίπου χαρακτήρα. Η βασίλισσα της Αγγλίας μάλιστα του έδωσε για αυτή την εφεύρεση και ειδικό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας. Η πρώτη μηχανή που πραγματικά λειτούργησε ήταν του Ιταλού Πελεγκρίνο Τούρι  το 1808. Ακολούθησαν ακόμα πολλές δοκιμές για την τελειοποίηση της συσκευής. 

Το 1828 ο Ώστιν Μπαρτ στο Ντιτρόιτ κατασκεύασε μια γραφομηχανή που την ονόμασε Τυπογράφο. Ήταν όμως αρκετά αργή στο γράψιμο. Από τότε πέρασαν αρκετά χρόνια αναζητήσεων και μελετών μέχρι που το 1867 ο Κρίστοφερ Σολς φτιάχνει μια αρκετά πρακτική μηχανή. Μέχρι τότε όμως είχαν δημιουργηθεί και διάφοροι άλλοι τύποι γραφομηχανής, κυρίως για τυφλούς, που έδιναν ανάγλυφα στοιχεία.

Το 1873 η γραφομηχανή γίνεται πλέον βιομηχανικό προϊόν, που για πρώτη φορά βγάζει το εργοστάσιο όπλων του Ρέμιγκτον. Το 1914 ο Τζαίημς Σμάθερ παρουσίασε την πρώτη γραφομηχανή που κινούνταν με ηλεκτρισμό. Η μαζική παραγωγή της ηλεκτροκίνητης γραφομηχανής άρχισε το 1930...

Ernest Hemingway, 1939

William Faulkner, 1943

George Orwell

Francoise Sagan, 1955

Alfred Hitchcock, 1939

William S. Burroughs, 1959

Sylvia Plath

Tennessee Williams, 1946

Charles Bukowski, 1988

--

[+] Ένας μη-συγγραφέας

(ωραία φωτογραφία πάντως)

Marlon Brando, 1954

"Θα χωρέσεις γιατί το λέω ΕΓΩ!"

[via]

Ο εγγονός του του έβαλε να ακούσει Skrillex και κατέγραψε τις αντιδράσεις του. Ο παππούς δεν πιστεύει στ’ αυτιά του, ενώ προς το τέλος προστίθεται και η γιαγιά στην παρέα και ακούν λίγο Foster the People…

(Πολύ θα ήθελα να βλέπαμε αντίστοιχο βιντεάκι πριν από 50 χρόνια, με τον παππού νέο να χορεύει Beatles ή ό,τι άλλο και τον δικό του παππού να του λέει: «Αυτό δεν είναι μουσική! Είναι κλαπατσίμπαλα με κάποιους που γκαρίζουν ‘γιε γιε’!»)

[via]

[+] Το ίδιο σχέδιο (με άλλο χρώμα) είχε κάνει ο Banksy τις προάλλες και στο Λονδίνο...

Όμως απ' τη δεκαετία του '90 ως σήμερα, έχει κάνει πράγματα που θεωρούνται out of character: έπαιξε σε σειρές -ακόμα και του Φώσκολου- χωρίς να έχει τρομερό υποκριτικό ταλέντο, παρουσίασε τηλεπαιχνίδι τσαλακώνοντας την εικόνα της, έγραψε σαπουνόπερες, μπλέχτηκε σε καβγάδες στο Facebook με απογοητευμένους φανς του Βέρα στο Δεξί και των Μυστικών της Εδέμ. Παρ' όλα αυτά, περιέργως, τα έκανε όλα διατηρώντας το class της, χωρίς να καταστρέψει την περσόνα της, χωρίς να χάσει την αξιοπρέπειά της. 

Ακόμα κι όταν έπαιζε στην τηλεόραση. Έτσι.

Γόβα στιλέτο, 1993, Αντ1.

Στο Άλλα Κόλπα του Βλάσση Μπονάτσου, 1994, Μega.

Εις Θάνατον (του Φώσκολου), 1997, Αντ1.

O δίσκος των Duran Duran με εξέπληξε (ευχάριστα). Ο παραγωγός Mark Ronson έβαλε στο μίξερ όλα τα καλά και αναγνωρίσιμα στοιχεία των παλιών Duran Duran και έφτιαξε έναν κομψό, απολαυστικό ποπ δίσκο - που πήρε και πολύ καλές κριτικές.

Το αγαπημένο μου τραγούδι απ' το δίσκο είναι το The Man Who Stole a Leopard στο οποίο συμμετέχει κι η Kellis. Η σκηνοθεσία του βίντεο είναι του David Lynch. 

Πανέμορφο τραγούδι. 

Ευχαριστώ τον ανώνυμο που μου έστειλε το βίντεο. Η σελίδα του TED γράφει:

Οι ζωές μας, οι κουλτούρες μας, αποτελούνται από πολλές ιστορίες που συμπίπτουν. Η συγγραφέας Τσιμαμάντα Αντίτσι διηγείται την ιστορία για το πώς βρήκε την αυθεντική πολιτισμική φωνή της -- και προειδοποιεί πως αν ακούμε μία μονοσήμαντη ιστορία για έναν άνθρωπο ή μια χώρα, κινδυνεύουμε σε μεγάλο βαθμό να την παρεξηγήσουμε.

(αν δεν βλέπετε το βίντεο, είναι εδώ.)

(δυστυχώς δε χορεύουν τα γατάκια) 

Απίθανα (αλλά αληθινά) επιστημονικά γεγονότα για τα φιλιά, σ' ένα τέλειο βιντεάκι μονταρισμένο με τα καλύτερα κινηματογραφικά φιλιά.

Και τελικά: πόσες θερμίδες καίμε με κάθε παθιασμένο φιλί;

Αυτό που με εντυπωσίασε πιο πολύ είναι πως υπάρχει επιστήμη για τα φιλιά, που λέγεται "Philematology"...

O Τιμος Βερεμης έβγαλε ένα δίσκο γεμάτο χρώματα, γεμάτο αρμονικές φωνές και, ενίοτε, γεμάτο κέφι.

Όπως περιγράφει τη μουσική του Leon το Mic, μοιάζει με "Ξύπνημα μέσα στην καλή χαρά (και αγκαλιά), με κέφι και έρωτα για τη ζωή, με τον σκύλο να κουνάει την ουρά και μια φρεσκοστιμμένη πορτοκαλάδα να σε περιμένει..."

Τον πρωτογνώρισα απ' το Children Of Tomorrow στο Youtube. Και μάλιστα όχι στην στούντιο εκτέλεση αλλά στη λάιβ. 

Έχει πλάκα αυτή η εμφάνιση, θα ήθελα να ήμουν εκεί.

"Η τεχνολογία είναι ένα καλό πράγμα, και αν κομμάτια της είναι ακριβά και δύσκολα τώρα, αυτό σημαίνει οτι εμείς που την φτιάχνουμε, ξέρουμε το δρόμο στον οποίο πρέπει να ταξιδέψουμε. Η τεχνολογία μας έδωσε άπο άνετες καρέκλες και οδοντιατρική, μέχρι το ίντερνετ, που είναι η πιο “συνεργατική” και ανοιχτή τεχνολογία που είχαμε ποτέ σαν είδος. Σε ποσό χρόνου, ίδιος χρόνος ξοδεύτηκε ώστε οι Αμερικάνοι να στείλουν τον άνθρωπο στο φεγγάρι, και τη Wikipedia. Προτιμώ τη Wikipedia. Αν υπάρχουν λάθος πράγματα στην τεχνολογία σήμερα, αυτό απλά μας λέει τι χρειάζεται να φτιάξουμε. 

To little printer είναι το απόσταγμα τόσων απο τα πράγματα για τα οποία συζητάμε αυτό το καιρό. Τεχνολογία για το σπίτι, για την οικογένεια, όχι απαραίτητα για “σοβαρούς” χρήστες. Μπορεί να είναι για κάποια κοινωνικά γκρούπ αντί για ένα συγκεκριμένο άτομο. Το οτι είναι υλικό το κάνει πιο φιλικό. Η πρόσβαση στην πληροφόρία είναι καλή με κάθε τρόπο. Τόσα διαφορετικά πράγματα ενώνονται σε αυτό και είμαστε πολύ ενθουσιασμένοι που το φτιάξαμε. Προχωράμε αργά και θα σιγουρέψουμε οτι θα το κάνουμε σωστά."

*Διαβάστε και το πολύ ενδιαφέρον θέμα του Γιάννη Μπαμπούλια:

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ - Hello, Mr Matt «Future» Webb

**Περισσότερα για τον printer εδώ: Γεια σου Μικρούλη Εκτυπωτή.

Μετά το κύμα συμπαράστασης για την ιστορία του Jonah Mowry (αν δεν τον έχετε ξανακούσει και δεν γνωρίζετε τι έγινε, διαβάστε οπωσδήποτε πρώτα αυτό), συνέβη κάτι περίεργο. Όταν τέσσερις μήνες μετά το βιντεάκι του, γύρισε ένα άλλο με μια φίλη του χαρούμενος -σα μεθυσμένος απ' την συμπαράσταση του κόσμου- κι απαντούσε σ' αυτούς που χαιρέκακα του έλεγαν "δεν έχεις κανένα φίλο", ότι "τώρα έχω, όλο το σχολείο με σέβεται πια", κάποιοι με άνεση διέδωσαν ότι άρα όλα ήταν ψέματα: "Ο Jonah παραδέχτηκε ότι δεν έχει κανένα πρόβλημα κι ότι έχει φίλους." (Επίσης μασούσε τσίχλα). Κάποιοι επίσης είπαν ότι το παιδί δεν ήταν καν γκέι κι ότι υποκρινόταν για όλα.

Τέλος πάντων, αυτά με τις μικρότητες. Ο Jonah εμφανίστηκε στο Good Morning America του ABC. "Κουράγιο, τα πράγματα θα καλυτερέψουν", είπε σε όσους τυχόν τον άκουγαν και ζούσαν όσα έζησε αυτός. 

Όλα τα έχει πει το σινεμά. Ακόμα και τον πρόεδρο του Σατανά ή δεν ξέρω εγώ τι είναι μας έχει δείξει. Άλλωστε η ταινία Flash Gordon δε θα μπορούσε να είναι μια απλή περιπέτεια. Ήθελε να μας περάσει μηνύματα τα οποία άνετα δένονται με το Σατανά αλλά και ένα αμφιλεγόμενο βιντεάκι που δείχνει περίεργο αντικείμενο στον πλανήτη Ερμή. 

Αν προσθέσουμε στο μίξερ το Ηλεκτρονικό Τσιγάρο, τον Εμφύλιο και το Συμμοριτοπόλεμο του Ζαχαριάδη έχουμε αυτό:

Πάνω που πιστεύω ότι τα πρωτοσέλιδα της Ελεύθερης Ώρας δεν μπορούν να γίνουν καλύτερα κάθε μέρα διαψεύδομαι. Ευχαριστώ τον ανώνυμο αναγνώστη που έστειλε κι αυτό για να ακούμε, απ' τον Φλας Γκόρντον φυσικά...

Είναι περίεργο να το βλέπεις στο εξώφυλλο. Disney και Daft Punk - δυο λογότυπα που δεν περίμενες ποτέ να δεις μαζί. Και εκεί ήταν και ένα μικροπρόβλημα του δίσκου: κατέληξε να είναι πιο συμβατικός απ' ό,τι έπρεπε. 

Όταν λίγο καιρό μετά την κυκλοφορία του soundtrack διέρρευσε το "αρχικό υλικό" που είχαν δώσει οι Daft Punk στην Disney και αυτή το απέρριψε, άκουσα το άλμπουμ όπως θα έπρεπε να είναι - πολύ πιο ηλεκτρονικό και πολύ πιο daft punk. 

Κι έτσι όπως είναι τώρα όμως μια χαρά ατμοσφαιρικό το βρήκα, άσε που μου έκανε την ταινία να μοιάζει αριστούργημα. 

Ας πούμε αυτό που σκάναρε και μου έστειλε ο Dennis.

["Προφανώς το έγραψε ηλικιωμένος (πολυτονικό !), ανορθόγραφος και πικραμένος..."]

Aν πέσουν στα χέρια σας χαρτονομίσματα με μηνύματα -ή αν κάνετε εσείς εγχρήματη διαμαρτυρία- στείλτε τα μου. 

(ΟΚ, φυσικά δεν εννοώ να μου χαρισετε τα λεφτά σας στέλνοντας τα ίδια τα χαρτονομίσματα, αλλά μια φωτο τους >> yousendit@lifo.gr)

Ο Θεοχάρης, που ξετρυπώνει δεκάδες αρχειακούς θησαυρούς από βιβλία και έντυπα της Ελλάδας του 18ου και 19ου αιώνα είχε κάποτε ανεβάσει στο τουίτερ το λινκ με ολόκληρο το ενδιαφέρον έργο. Έχει τρομερό ενδιαφέρον να δεις τι πίστευαν τότε για τους άλλους πιθανόν κατοικημένους πλανήτες. Όλο το έργο είναι εδώ.  

Με αυτό το εξώφυλλο:

*Το καταπληκτικό μπλογκ του Θεοχάρη, γεμάτο ιδιοφυές ρετρό, είναι εδώ. 

Πριν κάποιους μήνες, ξύπνησα ένα πρωί και το τουίτερ μου είχε μεταμορφωθεί με το ζόρι σ' αυτό που έχουμε όλοι τώρα. Μου πήρε κάποιο καιρό να το συνηθίσω, και τώρα μαθαίνω ότι πάλι αλλάζει το lay out και θα γίνει έτσι. 

Μετά βέβαια νιώθω πολύ βλάκας - και είμαι. Μακάρι το σημαντικότερό μου πρόβλημα να ήταν ότι ένα σάιτ αλλάζει λέι άουτ, κι ας άλλαζε και κάθε μέρα.

Αυτή ήταν μια ιδεά που είχα πάντα για ένα σάιτ. Να κρατά τη διεύθυνσή του και τον τίτλο του, αλλά κάθε φορά που θα μπαίνεις να είναι τελείως διαφορετικό, με διαφορετικά χρώματα και γραφικά και με διαφορετικό ύφος θεματολογίας. Σαν Kinder-έκπληξη να άλλαζε τακτικά, κι εσύ να μην ξέρεις τι να περιμένεις.

Και μιας και βγήκα τελείως εκτός θέματος να πω ότι απ' τα πιο τέλεια πράγματα που είχα όταν ζούσα στο Βερολίνο, πριν πολλάαα χρόνια, ήταν τα Sneak Previews σε κάποια σινεμά. Τώρα είδα ότι γίνονται και στην Αθήνα - πήρα ένα δελτίο τύπου που έλεγε για ένα αριστούργημα, γνωστού και πολυβραβευμένου Ευρωπαίου σκηνοθέτη και έδινε και κάποια άλλα στοιχεία. 

Προτιμούσα του Βερολίνου. Δεν έδιναν κανένα στοιχείο. Πήγαινες κάθε Τετάρτη στο σινεμά (με εξωφρενικά μειωμένο εισιτήριο) και μέχρι να σβήσουν τα φώτα και να πέσουν οι τίτλοι αρχής δεν είχες ιδέα. Μπορεί να ήταν το αριστούργημα του γνωστού και πολυβραβευμένου Ευρωπαίου σκηνοθέτη αλλά μπορεί να ήταν και ένα σκουπίδι πρωτοεμφανιζόμενου Αμερικάνου. Πραγματικά δεν ήξερες σε τι θα πέσεις: σε Γιαπωνέζικο σπλάτερ ή στη νέα του Μπραντ Πιτ; Σε γαλλικό μιούζικαλ ή σε τετράωρο συμβολικό φιλμ Σκοπιανού; Η έκπληξη έκανε τα πάντα να μοιάζουν καλύτερα - και πιο συναρπαστικά. 

Τέλος πάντων. Με το καλό να έρθει και το νέο τάιμλάιν του Facebook και το νέο λέι άουτ του Twitter. Και με το καλό κάποτε να φτιάξω και το σάιτ (ή το μπλογκ) που κάθε μέρα θα μεταμορφώνεται δραματικά, και δραστικά.  

Η φωτογραφία είναι από την «Καθημερινή». Οι φωτογράφοι παρατεταγμένοι παρακολουθούν τα «επεισόδια»! Οι μολότοφ έχουν καταντήσει μια γραφικότητα της "συνιστώσας" αριστεράς. 

Παρατηρείστε ότι ακριβώς δίπλα από τους φωτογράφους είναι παρατεταγμένοι άλλοι γνωστοί-άγνωστοι από τους οποίους έχει ζητηθεί να περιμένουν και να ρίξουν την μολότοφ με το «τρία, δύο, ένα, πάμε». 

Mέσω του buzz, όπου διάβασα κι αυτά τα σχόλια:

Όταν τα βλέπεις με γραφήματα, λέξεις και αριθμούς (και με ωραίο design) τα καταλαβαίνεις άραγε καλύτερα απ' ό,τι αν σου τα πουν οι δημοσιογράφοι της τηλεόρασης;

(Νομίζω ναι. Μέσω του RenoDakota και του εξαιρετικού twitter του.)

Τhe Syrtaki of Terror

------

[+]

Και δώρο το σημερινό πρωτοσέλιδο της Ελεύθερης Ώρας με συγκλονιστική αποκάλυψη!

Έλα όμως που λίγες μέρες αργότερα η Firstpost Bollywood αποκάλυψε ότι οι 200 περίπου θαυμαστές ήταν νοικιασμένοι χειροκροτητές! Όταν ο σταρ έφυγε με το αυτοκίνητο απ' το αεροδρόμιο οι δημοσιογράφοι που πήγαν να πάρουν συνέντευξη απ' τους φανς διαπίστωσαν ότι πολλοί δεν γνώριζαν καν τον Αμερικανό σταρ.

"Tom Kaun;", είπε ένας. "Δεν έχω ιδέα ποιος ήταν".

 Να μια μαρτυρία για το πώς στήθηκε η υποδοχή:

"We were told to come here by 1pm today and wait for a foreign VIP to come out of the airport gate and scream and shout when he came. None of us know who Tom is. There was a buffet lunch also for us and we were paid Rs 150 for this job today. We do this for television shows and other such events where crowds are required."

Η πληρωμή τους αντιστοιχεί σε περίπου 3 ευρώ κατ' άτομο. Και ό,τι πρόλαβαν να φάνε φυσικά.

Κι η σόουμπιζ θριάμβευσε για άλλη μια φορά. 

Όταν είδα στο σινεμά τη Χώρα Προέλευσης του Σύλλα Τζουμέρκα, ένα απ' τα πράγματα που πρόσεξα ήταν η μουσική. (Το ίδιο το φιλμ ήταν εξαιρετικό.) Ταίριαζε τόσο πολύ, έδενε με τις εικόνες, αλλά κυρίως με τα συναισθήματα. 

Μετά συνειδητοποίησα ότι την είχαν γράψει οι drog_A_tek. Και την κυκλοφόρησαν (το σάουντρακ του φιλμ) με τον διεθνή τίτλο της ταινίας: Homeland. Μία ακόμα πάρα πολύ καλή κυκλοφορία της Inner Ear με έδρα την Πάτρα.

Φυσικά τέτοιες ταραχές όπως αυτές που βλέπουμε στην αρχή δεν έγιναν στη Ρωσία - και γι' αυτό το κανάλι χρειάστηκε να τις επινοήσει, παίρνοντας εικόνες απ' την Ελλάδα, ελπίζοντας ότι κανείς δε θα καταλάβει τη διαφορά.

Κάτω απ' το βίντεο στο youtube έξαλλοι Ρώσοι γράφουν διάφορα, όπως:

*Fucking bullshit! Первые 20 секунд - разгон демонстрантов в Греции

*First part of this video is filmed during the Greece riots. F@ck you, Foxnews and greetings from Russia/

*А американскому правительству так и не терпится избавиться от Путина. Лучше бы решали проблемы в своей стране

και

*всё бы защибись,но это не россия,у наших ментов отродясь не было платиковых щитов,только металические,огня нигде не было и только омоновцы всех месили и увозили в кутузку

(Κάποιος που να ξέρει τη γλώσσα;)

Το κανάλι FOX News είναι το χειρότερο του κόσμου, κατά τη γνώμη μου, και απευθύνεται στον μέσο περήφανα αγράμματο, εξαγριωμένο συντηρητικό και υποκριτικά θρησκόληπτο Αμερικάνο που δεν τον νοιάζει να μάθει την αλήθεια.

Είχε γίνει μια έρευνα κάποτε: ειδικοί επιστήμονες έδειξαν σε τηλεθεατές του FOX News λανθασμένα ρεπορτάζ του καναλιού, αποδεικνύοντάς τους ποια ήταν η πραγματικότητα για διάφορα πολιτικά γεγονότα. 

Παρ' ό,τι στα ερωτηματολόγια οι τηλεθεατές έδειξαν πως είχαν καταλάβει ότι το FOX News τους είχε παραπλανήσει στα συγκεκριμένα θέματα, η άποψή τους για τα γεγονότα δεν είχε αλλάξει καθόλου. Το αντίθετο: πίστευαν πλέον με ακόμη μεγαλύτερη θέρμη την πολιτική γραμμή που το κανάλι περνούσε μέσα απ' τα ψεύτικα ρεπορτάζ. 

Είναι αλήθεια πως οι περισσότεροι τηλεθεατές του καναλιού είναι ηλικιωμένοι, λευκοί, άντρες - και ρατσιστές. Οι Simpsons, που παίζονται στο ψυχαγωγικό κανάλι του Μέρντοκ το FOX, έχουν χλευάσει το FOX News αρκετές φορές. 

Ας πούμε, σ' ένα επεισόδιο έδειξαν ένα ειδησεογραφικό ελικόπτερο που έγραφε αυτό το σλόγκαν:

ενώ σε επόμενο επεισόδιο έδειξαν αυτό:

Το καλύτερο όμως είναι αυτό που ο Matt Groening, ο δημιουργός των Simpsons περιγράφει στο Daily Show παρακάτω, το ότι τα αφεντικά του FOX φοβούνται/πιστεύουν ότι οι τηλεθεατές τους δεν καταλαβαίνουν τη διαφορά ανάμεσα στα καρτούν και τα πραγματικά νέα!

Οπότε, είναι αλήθεια πως οι Ρώσοι φτηνά τη γλίτωσαν με τις εικόνες επεισοδίων απ' την Αθήνα. Πραγματικά όμως δεν τολμώ να φανταστώ καν τα "ρεπορτάζ" του FOX News απ' την Ελλάδα...

ΥΓ. Από το FOX News ενημερώνονται τα τελευταία χρόνια πολύ περισσότεροι Αμερικανοί απ' ό,τι, ας πούμε απ' το CNN που κάποτε ήταν το Νο1 ειδησεογραφικό κανάλι - τώρα Νο1 είναι το FOX News. Το πώς κατάφερε να βγει Πρόεδρος ο Ομπάμα (το κανάλι δεν σταμάτησε τις συκοφαντίες, τη λάσπη και τα ρατσιστικά ψέματα εναντίον του ούτε λεπτό!) είναι πραγματικός άθλος.

Μέσω twitter μου έστειλε αυτήν την φωτογραφία ο Δημήτρης Σαρρής. Τα στοιχεία της: "By Efthymios Rafail Gourgouris, taken on October 20, 2011 using a Nikon D3S".

Γεμάτη χαρακτηριστικές μικροεικόνες (κι η αντανάκλαση της φωτιάς στο τζάμι!). Δεν ξέρω αν είναι επεξεργασμένη, σε κάθε περίπτωση είναι όμως καταπληκτική. 

(Στο gif που έφτιαξα, έβαλα κι ένα καρέ απ' το τέλος που τα βρίσκουν και αγαπιούνται. Μου θυμίζουν τους ελληνικούς πολιτικούς...)

Λίγο μετά τα Δεκεμβριανά, τότε που η κυβέρνηση Καραμανλή γκρεμιζόταν αργά αλλά σταθερά, τότε που η ΠΑΣΟΚ δεν συμβόλιζε ακόμα βρισιά αλλά μια άλφα ελπίδα, τότε που όλες οι δημοσκοπήσεις δείχναν πως το κόμμα θα κέρδιζε,

...μία γυναίκα αυτοπροτείνονταν για βουλευτίνα του κινήματος. 

"Θα πάω στη Βουλή, θα ασχοληθώ με τα κοινα, θα ασχοληθώ με το πρόβλημα των μεταναστών", λέει η Ρούλα Βροχοπούλου καθώς μετρά στα δάχτυλα των χεριών της όοολα αυτά που σκοπεύει να κάνει. 

Περιέργως το ρόλο της Φωνής της Λογικής έχει αναλάβει η Έφη Θώδη. 

Η κα Βροχοπούλου ήταν πάντως πολύ μπροστά, σα να ήξερε τι θα ακολουθούσε και πόσο μεγάλη θα ήταν η απαξίωση των πολιτικών: "Δεσμεύομαι ότι δεν θα δεχτώ βουλευτική αποζημίωση από κανέναν" δηλώνει, "και θα πηγαίνει η αμοιβή μου στα ιδρύματα και τα τρία (;)".

Σε ποιο κόμμα όλα αυτά; "Στο Πασόκ" λέει μ' ένα ντροπαλό χαμόγελο. 

Το Πασόκ δεν την δέχτηκε και έπαθε αυτά που έπαθε. Αν την αναδείξει όμως τώρα ως αρχηγό, η κα Βροχοπούλου θα μπορέσει να εφαρμόσει το πρόγραμμά της: "Είμαι υπέρ των αδυνάτων" λέει, και συμπληρώνει μιλώντας για τον εαυτό της, "η Ρούλα θα γίνει Μαρία Τερέζα της Ελλάδος." 

Μετά αρχίζει ο τέλειος καβγάς με τη Θώδη και θα τον δείτε/είδατε παραπάνω.

Θα μείνω λίγο όμως στο...

Η ΜΑΡΙΑ ΤΕΡΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Θα προσπαθήσω να ερμηνεύσω τη δήλωση με τη βοήθεια της Βικιπαίδειας. 

Με ποια συνέκρινε στο μυαλό της η Ρούλα τον εαυτό της λέγοντας "Μαρία Τερέζα":

Με την "Αγία" Μητέρα Τερέζα.

Με ποια συνέκρινε στην πραγματικότητα η Ρούλα τον εαυτό της. 

Με την... 

Ή ακόμα και με την... 

Ή, γιατί όχι, και με την...

(Αυτή είναι και η αγαπημένη μου.)

Θα τον είχα και ψηλότερα αλλά είναι αλήθεια πως μου άρεσε πολύ ο μισός. Ο άλλος μισός δεν ακουγόταν. Παράξενοι ψιλομπλουζ ήχοι, πειραγμένα φωνητικά, midtempo ηλεκτρονικά κομμάτια (αυτά είναι τα καλά). 

Ο σκηνοθέτης David Lynch πέρασε με επιτυχία, κατά τη γνώμη μου, το πρώτο τεστ, έστω κι αν ο δίσκος δεν έχει ακριβώς, αυτό που θα λέγαμε, συνοχή. 

Έκανε διαγωνισμό για το πρώτο βίντεοκλίπ και ο ερασιτέχνης σκηνοθέτης που έφτιαξε το παρακάτω φιλμάκι για το τραγούδι Good Day Today ήταν ο νικητής...

Νωρίτερα, ο κομίστας Ηλίας Κυριαζής έβαλε στο twitter του αυτήν την εικόνα:

Στην νέα διαφήμιση της Βίσση για τις εμφανίσεις της στο REX ακόμα και οι καρδούλες είναι ίδιες! 

Θα μπορούσε σίγουρα και χειρότερα. Θα μπορούσε να είχε αντιγράψει κάποιο απ' τα 20 χειρότερα εξώφυλλα του 2011 σύμφωνα με το Pitchfork. (Και στο κάτω-κάτω είναι καλύτερο το να εμπνεόμαστε από καλόγουστα και κουλ πράγματα όπως είναι το Virgin Suicides και οι Air. Πάλι καλά δηλαδή.)

AIR, 2000

ANNA VISSI, 2011

[+]

Ας θυμηθούμε το υπέροχο τραγούδι.

Ο ΓΙΓΑΝΤΑΣ ΠΟΥ ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΑΡΓΟΣ ΞΥΠΝΑ!

Δεν έχω το κουράγιο να ψάξω για την ακρίβεια των ισχυρισμών του για το πώς ακριβώς έφτασε η εταιρία (όντως!) να έχει χρώμα εμπνευσμένο απ' το Άργος μας και για το αν έπαιξε ρόλο σ' αυτό ο Δήμαρχος. Πάντως η σύνδεση μεταξύ της απόφασης της εταιρίας και του ίδιου του Δημάρχου  γίνεται μάλλον μόνο σε ελληνόφωνα σάιτ...

Πχ.

"Στο Άργος γεννιέται η νέα Lamborghini". Δήμαρχος

Πέταξε μια πεταλούδα στο Πεκίνο και η Lamborghini επέλεξε το πορτοκαλί του Άργους για το νέο της χρώμα

Η είδηση έπεσε σαν κεραυνός στα Σαλόνια Αυτοκινήτου: η Lamborghini εξέφρασε την επιθυμία, στα πορτοκαλί μοντέλα της, να χρησιμοποιήσει όχι οποιοδήποτε πορτοκαλί χρώμα βρεθεί μπροστά της, αλλά αυτό που έχουν τα original αργίτικα πορτοκάλια.
Οι δύσπιστοι έσπευσαν να χλευάσουν την είδηση και να σκεφτούν ανέκδοτα για να την διακωμωδήσουν.
Κάτι τέτοιες ώρες λοιπόν έρχεται η πολιτική ηγεσία, ο τοπικός άρχοντας (στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Δήμαρχος Άργους), να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Με μία τεσσάρων λεπτών και τριάντα δευτερολέπτων συνέντευξή του στο τοπικό DRTV Chanel Αργολίδος, έσβησε κάθε υποψία αμφισβήτησης του γεγονότος και διαφήμισε τον τόπο του με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. 

---

[Το είδα στο αγαπημένο TipotaStaSovara που γράφει: "Δείτε ύφος δημάρχου αλλά και τι κάθεται και λέει επί 5 λεπτά".]

(Το τραβάει απ' τα μαλλιά και είναι συναρπαστικά υπερβολικός μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο! Το ότι ο ονομάζεται Καμπόσος είναι έξτρα μπόνους.)

+ Απ' τα σχόλια στο youtube:

#τεραστια διαφημιση θα ελεγα. δε θα τους προλαβαινετε τους τουριστες.

#Και περνάμε στον επόμενο καλεσμένο μας,τον δήμαρχο του ΄Αργους.Επόμενη ερώτηση για τα 5000 ευρώ. Δήμαρχε, οι λέξεις που πρέπει να συνδυάσεις είναι: Αυτοκίνητα,πορτοκάλια,συνδικαλ­ισμούς,χρώματα.Έχετε 4μισι λεπτά στην διαθεσή σας.Πάμε.

#Δείτε λίγο την θετική πλευρά των πραγμάτω ρε γαμώ την εθνική μας μιζέρια ; Γιατί δεν κρατάτε την χολή για την πάρτη σας ; Εν μέσω της ΠΟΥΤΣΟΘΥΕΛΛΑΣ που ήδη έχει αρχίσει να φαίνεται, θα πρέπει να υποστηρίζουμε κάθε θετική κίνηση, όσο χαζή και αν φαίνεται πανέξυπνοι συνέλληνές μου.

#Φαντάσου να 'σαι γκόμενα και να στην πέσει αυτός ο παπάρας...τι μαλακίες έχεις να ακούσεις...

++ Κι άλλος Καμπόσος!

Το youtube είναι γεμάτο με πολιτικά ξεκατινιάσματα του κυρίου Καμπόσου. Βιντεάκια με τίτλους όπως "ΚΑΜΠΟΣΟΣ: ΘΑ ΜΕ ΒΡΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ!" υπάρχουν εκεί για κάθε ενδιαφερόμενο. 

Εγώ όμως θα προσθέσω δύο εδώ:

Τσαμπουκαλεμένη απάντηση με υπονοούμενο στον Κοτσοβό, με στοιχεία απ' τον κύριο Γκαβούνο, που τον κατηγόρησε για κάτι. 

Απάντηση (απ' το σαλονάκι του σπιτιού του) στους Κομμουνιστάς του ΠΑΜΕ που τον κατηγόρησαν για κάτι άλλο.

Δεν την ξέρω προσωπικά, παρ' ό,τι είναι Θεσσαλονικιά νομίζω, την είχα δεί πάντως μ' ένα τέλειο συγκρότημα που έπαιζε πριν χρόνια, τους Love Boat Orchestra. Διαβάζω ότι δουλεύει ως graphic designer. Κυκλοφόρησε το δίσκο μόνη της. 

Βάζω ένα απ' τα αγαπημένα μου τραγούδια της, και μερικές πληροφορίες που βρήκα γι' αυτήν στα αγγλικά.

(Κλικ)

Thereminst May Roosevelt was born in Thessaloniki, Greece. Her first encounter with a musical instrument was at the age of twelve, when she took to violin lessons. Nine years later her violin was replaced by a theremin, one of the earliest electronic musical instrument invented in 1919, by Leon Theremin. Aside her personal projects, May Roosevelt has collaborateed with several musicians and bands in Greece including Xaxakes, Matisse, Mary & the Boy, 2L8 and the LBO. She is currently working as a graphic designer.

From artist's official myspace page

Influenced by the very reverend trinity of Bach, Björk and Klaus Nomi, May Roosevelt is an extraordinary thereminist, composer and producer with a sense for good, old-fashioned drama. Her classical arrangements will give you the shivers (or, at the very least, remind you of movies that gave you the shivers), with nods to early industrial or electronic music and a passing resemblance to the god of thunder behind a theremin. Like many people, she got into music via her first Casio synth as a kid. If her knack for otherworldly sounds is anything to go by, that Casio must have been possessed by some very restless and musical ghosts.

May Roosevelt

:)

Υπέροχα ηχητικά τοπία, ονειρικές παραγωγές (σαν πιο ποπ Burial), αργά μπιτ, μια παράξενη ηχώ - όλα ηχογραφημένα στο δωμάτιό του.

Πολύ χαρακτηριστικό δείγμα είναι το Apart. Το βρίσκω εξαιρετικό (όπως και το ανεπίσημο βίντεο που το συνοδεύει).

Στο Youtube έπεσα πάνω στο βίντεο με τίτλο "Ο καρατζαφέρης επανελλημένα αντιγραφει τον Λεβέντη". Λάτρεψα αυτομάτως τη λέξη "επανελλημένα" που μου θυμίζει αυτούς που λένε "υπερεσία", θέλω να πω πολλοί τη λένε έτσι αλλά δεν την είχα δει γραμμένη μέχρι σήμερα.

Επίσης ενθουσιάστηκα με το καταγγελτικό κείμενο κάποιου φανατικού θαυμαστή του Λεβέντη που συνοδεύει το βιντεάκι. Το παραθέτω αυτούσιο:

Δεν είναι η πρώτη φορα που αντιγραφει ο Καρατζαφέρης τον λεβέντη όπως και πολλοί άλλοι πολιτικοί. Η συγκεκριμένη εκπομπή έγινε στις 15.11.2009. Είναι γνωστό πλέον ότι όλοι οι βουλευτές κάθε κυριακή περιμένουν στο extra 3 να ακούσουν την εκπομπή της ένωσις - σε μια άλλη εκπομπή μάλιστα ο Γεωργιάδης είχε πει ότι παρακολουθεί τις εκπομπές του ποσο μάλλον ο Καρατζαφέρης!

Είναι η αποθέωση της ειρωνείας αυτό που γίνετε, οι ίδιοι τον φιμώνουνε (οι βαρόνοι των μμε και τα τσογλάνια τους οι πολιτικοί) αλλα και χωρίς αυτόν δεν μπορούν!

Λόγο φίμωσης η εκπομπές ανεβαίνουν στο διαδίκτυο και μπορείτε να τις δείτε μπαίνοντας στην επίσημη ιστοσελίδα της ένωσις κεντρώων http://www.enosikentroon.gr/

[Υπενθυμίζω ότι το απόσπασμα είναι απ' το 2009. Ο πρόεδρος της Ένωσης Κεντρώων γκρινιάζει επειδή τον αντέγραψε ο πρόεδρος του Λάος στο εξής: είχε πει ο Λεβέντης ότι το Πασόκ θα ήταν πεντάμηνη παρένθεση και θα ξαναγινόταν εκλογές το Μάρτη του 2010. Φυσικά η ιστορία τον δικαίωσε άρα είχε όλο το δίκιο του κόσμου να εκνευρίζεται που ο Καρατζαφέρης του έκλεψε αυτή τη σημαντικότατη αποκάλυψη...]

Πριν λίγο είδα στο twitter αυτό: 

[via spyros_vj] Κι όπως γράφουν οι δημιουργοί:

»35mm« is a shortfilm about cinema itself. We picked 35 of our favorite movies and tried to simplifly them as far as possible. The outcome is a 2 minute journey through the history of film.
Take a close look and tell us if you've recognized them all!

ΟΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ :)

Μ' αρέσουν γιατί παίζουν βρετανική ποπ, σα να είναι οι Suede ή κάτι, έχουν όμορφες πιασάρικες μελωδίες.

Κι έχουν κι ένα βίντεοκλίπ γεμάτο γάτες.

Ανέβασε το βίντεο στα τέλη του Αυγούστου, όμως τώρα, τον τελευταίο καιρό τα views του έχουν εκτοξευθεί. 

Όπως και τα σχόλια στο βίντεο αλλά και στο κανάλι του στο youtube. Σχεδόν κάθε δέκα δευτερόλεπτα κάποιος του γράφει και όλοι λένε πάνω-κάτω τα ίδια:

"Θα ήθελα να σου δώσω μια μεγάλη αγκαλιά", "Κουράγιο", "Έχεις πλέον χιλιάδες φίλους απ' όλο τον κόσμο".

Και, μπαίνοντας στο κανάλι του διαπίστωσα ότι μπαίνει τακτικά εκεί - άρα είναι ζωντανός. Ελπίζω να είναι και καλύτερα - ελπίζω κάποιος δάσκαλος, κάποιος γονιός συμμαθητή, ο διευθυντής του σχολείο να το είδε, και να έπραξε αναλόγως ώστε να μην ξανα-υποφέρει ο Jonah στο σχολείο. (*Και ο κάθε Jonah.)

----------------

UPDATE: 

Θα μπορούσε να είχε αυτοκτονήσει όπως τόσοι άλλοι γκέι έφηβοι. Κι όμως, το παραπάνω βίντεο του έσωσε τη ζωή. Τις τελευταίες ώρες γκρουπ συμπαράστασης φτιάχτηκαν στο Facebook, διασημότητες μίλησαν γι' αυτόν, κι ο ίδιος έκπληκτος απ' τη συμπαράσταση άνοιξε λογαριασμό στο twitter για να ευχαριστήσει τον κόσμο. 

Πριν προλάβει να γράψει μερικά τουίτ χιλιάδες κόσμου του έγραψαν. Διάσημοι (απ' τη Rosie O'Donell και τον Perez Hilton, μέχρι τους Jonas Brothers και τους U2) του έκαναν αιτήσεις φιλίας, ενώ το πιο συγκινητικό ήταν πως ήδη κυκλοφορούν εκατοντάδες βίντεο-απαντήσεις:

Αγόρια και κορίτσια, χρησιμοποιώντας τη φόρμα που χρησιμοποίησε κι αυτός (κρατώντας δηλαδή κάρτες που γράφουν πράγματα, χωρίς να μιλούν) του έγραψαν τις σκέψεις τους. 

Απ' ό,τι φαίνεται οι μέρες που έκοβε τον εαυτό του, που έκλαιγε, που ένιωθε μοναξιά, που έκανε απόπειρες αυτοκτονίας ίσως να έχουν περάσει - το χαμόγελο της φωτογραφίας πάνω (απ' το Halloween) ίσως να αντικαταστήσει τα δάκρυα. 

Το σημαντικότερο όμως, πέρα απ' τη δική του ευτυχία, είναι αυτό που του έγραψε κάποιος σε σχόλιο:

"Μ' αυτό που έκανες θα σώσεις ζωές. Πολλές ζωές."

 UPDATE 2: 

Μόλις είδα πως ο Jonah έστειλε και νέο βίντεο, τρεις μήνες μετά το πρώτο. Αμήχανα και ντροπαλά ευχαριστεί, και επιβεβαιώνει πως ο λογαριασμός στο τουίτερ είναι όντως δικός του. 

(Το κατέβασε, όπως είπε για να φτιάξει ένα καλύτερο απόψε. Την ίδια στιγμή συνεχίζει να παίρνει μηνύματα συμπαράστασης από χιλιάδες άγνωστούς του. Αλλά και απ' την Sia -της οποίας το τραγούδι Breath Me χρησιμοποίησε στο βιντεάκι του πριν 3 μήνες- που του είπε πως ετοιμάζει κάτι γι' αυτόν. Πριν λίγο του τουίταρε και η Lady Gaga... Αυτός έγραψε πως η πρώτη μέρα στο σχολείο μετά τη δημοσιοποίηση του βίντεο πήγε απρόσμενα καλά: ένιωσε αγάπη, απ' όλες τις πλευρές.)

UPDATE 3: 

H εμφάνισή του στην τηλεόραση και η πρώτη συνέντευξή του (και της οικογένειάς του), >>> Εδώ.

Ένα απ' τα δημοφιλέστερα βιντεάκια στο youtube έδειχνε αυτή τη γάτα να αντιδράει έτσι:

Δεκάδες βίντεο, από μιμήσεις έως παρωδίες, κυκλοφόρησαν.

Το καλύτερο όμως ήταν το ίδιο ακριβώς πράγμα με ένα σκύλο.

Η αντίδρασή του είναι απίθανη!

...

Eπέστρεψαν μετά από 10 χρόνια σ' ένα δίσκο παραγωγής του I Monster. Δεν έχουν προχωρήσει και πολύ μουσικά απ' τα παλιά τους, πράγμα μάλλον καλό. Ωραίες μελωδίες, χαρούμενη ατμόσφαιρα.

Το τραγούδι που μ' άρεσε πιο πολύ απ' το δίσκο είναι το Into the Night.

Τι ψηφίζουν οι άλλοι στη Blogovision; Εδώ.  

*Περισσότερα γι' αυτό, εδώ. 

Hλεκτρονική μουσική απ' τη Γαλλία - ένα ηχητικό ποπ πλανητάριο που όλο κάτι άλλο θύμιζε κι όμως έφτιαχνε κάτι καινούριο, με μια έκπληξη σε κάθε γωνιά του δίσκου, σε κάθε στροφή των τραγουδιών. 

Ό,τι πρέπει για σήμερα το βράδυ:

_{"Η Μπήλιω ήταν κάποτε μια απλή κομπάρσος στην ταινία Ελευθέριος Βενιζέλος του Παντελή Βούγαρη". [via]}

Όταν έγραψε ο Πάνος Μιχαήλ για το κόψιμο της εκπομπής Έχει Γούστο, σχολιάζοντας σαρκαστικά "Ο κύκλος της μεταπολίτευσης έκλεισε και επίσημα", έλαβε διάφορα σχόλια - άλλα υπέρ της Μπήλιως άλλα κατά.

Πχ. Κατά: "Και εγω θα εκλαιγα αν εχανα τετοιο παχουλο μισθο!!! Στο καλο! Βαρεθηκα να πληρωνω αχρηστους!!!!!" 

Πχ. Υπέρ: "ηταν πολυ πιο αξια απο αλλες εκπομπες της ελληνικης τηλεορασης.... πολιτισμικα το κρατος μας φτωχαινει" 

Πχ. Στη μέση: "Η Μπίλιω ήταν κάπως γραφική και ανασφαλής αλλά έφερνε και αξιόλογους ανθρώπους που δεν υπήρχε περίπτωση να τους βγάλουν άλλες εκπομπές." // "ε ουτε κι'εγω τρελλαινομαι για τη Μπιλιω αλλα ειχε κανει καποιες καλουτσικες εκπομπες" // δε λέω ώρες ώρες γινόταν κάπως γραφική η χριστιανή! είχε όμως την ελάχιστη συνέπεια σ'αυτό που έκανε.

Μπορεί το 'Έχει Γούστο' να μην υπάρχει πια (οι επαναλήψεις του θα στοιχειώνουν βέβαια την οθόνη μας για πολύ καιρό) όμως όταν πέρσι είδα επί μια εβδομάδα κάθε μέρα την εκπομπή της, σχεδόν έγινα φαν...

Να οι σημειώσεις μου...

Σαντούρι overdose

Η Μπήλιω Τσουκαλά βασίζεται σ' ένα τελείως παλιομοδίτικο «ποιοτικό» μοντέλο τηλεόρασης που έχει σχεδόν εκλείψει εδώ και 20 χρόνια: μουσεία, ηθοποιοί του θεάτρου που κάνουν καταθέσεις ψυχής, ξεχασμένες παραδόσεις και η απαραίτητη γλεντζέδικη ή έντεχνη μουσική στο τέλος με μεγάλη μπάντα - ευκαιρία για την Μπήλιω να κάνει άνω-κάτω τα ονόματα όλων των μουσικών.

Έχοντας δει όμως για μια βδομάδα το «Έχει Γούστο», μπορώ να διαβεβαιώσω πως αυτό το παλιομοδίτικο μοντέλο, πέρα απ' το ότι έχει πλάκα, είναι εξαιρετικά χρήσιμο: η κάθε εκπομπή της είναι γεμάτη με πράγματα που κανένα ιδιωτικό κανάλι δεν θα έπαιζε - κυρίως επειδή θα έβλεπε τα νούμερά του να γίνονται μονοψήφια, τα δε νούμερά του στα νεανικά κοινά μπορεί να έπεφταν και κάτω απ' το μηδέν. Κι όμως, στην κρατική τηλεόραση ταιριάζει απόλυτα. Και πάει καλά.

Κάθε λεπτό Μπήλιως μού θύμιζε τη γιαγιά και τον παππού μου στα '80s, τότε που με λαχτάρα περίμεναν εκπομπές όπως «Τα φώτα της ράμπας δεν σβήνουν ποτέ» για να δουν πράγματα που γνώριζαν και καταλάβαιναν. Και, παρόλο που η Μπήλιω έχει σποραδικά και πιο τρέντι θέματα (π.χ. για την Art Athina), η εκπομπή της πρέπει να προκαλεί ρίγη συγκίνησης στους άνω των 60. Τι σαντούρια, τι βραβεύσεις του συγκινημένου Βέγγου, τι Χατζιδάκις, τι παλιοί ηθοποιοί που ανοίγουν το σεντούκι των αναμνήσεών τους, τι τεχνικά λάθη αλά πρώτες μέρες της τηλεόρασης!

Δεν είμαι άνω των 60 κι όμως (πέρα από το σαντούρι overdose, που πραγματικά με τσάκισε) κάθε λεπτό ένιωθα πως μάθαινα πράγματα χρήσιμα και αξιόλογα, παρουσιασμένα με όχι μουντό τρόπο.

Ρομποτικά ανδρείκελα.

Διασκέδασα πολύ με τους καλεσμένους: οι σοβαροί και ποιοτικοί ήταν τελείως χαλαροί και αυτοσαρκαστικοί - η Μπήλιω τούς "άνοιγε" αριστοτεχνικά.

Οι άλλοι όμως, που κουβαλούσαν τα κόμπλεξ της τηλεοπτικής αναγνωρισιμότητας ή του πρότερου εμπορικού μουσικού τους βίου ήταν, ξαφνικά, αγχωμένοι να αποδείξουν πως πάντα ήταν σκεπτόμενοι, πολιτικοποιημένοι, περισπούδαστοι και γενικά σούπερ διανοούμενοι. Μιλούσαν με αργή, υπνωτική φωνή, λέγοντας όλα τα ποιοτικά κλισέ, κυρίως επειδή μυγιάζονταν απ' τη μύγα - αν το επέτρεπαν οι καιρικές συνθήκες θα φορούσαν και ένα κασκόλ στους ώμους ως έντεχνο αξεσουάρ!

Μερικές φορές αγωνιούσα για (με) την Μπήλιω. Δεν ξεχειλίζει και από αυτοπεποίθηση, όλο φοβάσαι ότι θα κάνει κάποιο λάθος - και μοιάζει να το φοβάται κι αυτή. Το μάτι της καθώς της μιλούν παίζει συνέχεια αριστερά και δεξιά, χαμογελά αμήχανα, πολλές φορές λέει «μμ...μμμ...» όταν καταλαβαίνει ότι ο άλλος τελείωσε την πρότασή του (όπως όταν στο σχολείο δεν πρόσεχα την παράδοση του καθηγητή, αλλά κουνούσα καταφατικά το κεφάλι σ' όλα τα σωστά σημεία).

Αυτή όμως είναι και μια δύναμή της: είναι ανθρώπινη. Σε αντίθεση με τις πλαστικές ξανθιές παρουσιάστριες που (νομίζουν ότι) τα ξέρουν όλα και δείχνουν να έχουν τον πλήρη έλεγχο των σαχλών εκπομπών τους, η Μπήλιω γίνεται συμπαθής επειδή είναι ευάλωτη και ξέρει να αυτοσχεδιάζει, ακόμα κι όταν γίνεται τεχνικό λάθος ή τη διορθώνει καλεσμένος. Ξέρεις ότι βλέπεις μια πραγματική, old-school παρουσιάστρια κι όχι ένα ανδρείκελο που μεταφέρει ρομποτικά και με ψεύτικο λαμπερό βλέμμα αυτά που ακούει απ' το ακουστικό.

(deep cleavage / Sexy Milf hostess!)

Φρούδες ελπίδες ξεκατινιάσματος.

Απ' το περίφημο αφιέρωμα στο σαντούρι μπορεί στο τέλος να είχα πονοκέφαλο και να μου έμοιαζαν όλα τα τραγούδια ίδια, αλλά ο Αριστείδης Μόσχος άξιζε όντως τέτοιο αφιέρωμα - όπως κι ο Χατζιδάκις, λίγες μέρες πριν. Στο στούντιο ήταν ο γνωστός μουσικολόγος Γιώργος Παπαδάκης και πολλοί μουσικοί.

Έχοντας ψάξει τις (συχνά αυστηρο-ειρωνικές) κριτικές του Παπαδάκη, είχα διαβάσει και μία για τον δίσκο της Αρετής Κετιμέ: Είχε τίτλο «Οι φωνητικές αρετές της Αρετής αναμένονται» και αφού έλεγε καλά λόγια για το ταλέντο της έθαβε το δίσκο και την παραγωγή: «φτήνια και προχειρότητα», «χυδαία υποτίμηση της τέχνης», «ευκολία του προφανούς», «ένα σχήμα στερεότυπο, βαρετό», «λίθοι, πλίνθοι, κέραμοι τα τραγούδια».

Ξέροντας αυτά και βλέποντας την Κετιμέ στους μουσικούς, δίπλα στον Παπαδάκη, αναρωτήθηκα για λίγο αν υπήρχε κάποια ελπίδα ξεκατινιάσματος, αν το σοβαρό πολιτιστικό μαγκαζίνο μπορούσε ποτέ να αφεθεί και να μετατραπεί σε πολιτιστικό μεσημεριανάδικο.

Όμως όχι, η αβρότητα και οι καλοί τρόποι είναι βασικό συστατικό του «Έχει Γούστο», ακόμα και στις βαρετές στιγμές του.

Πάντως, με τέτοια ένδεια τηλεοπτικών καλεσμένων που έχουν κάτι να πουν και σπάνιων, δημιουργικών θεμάτων στην ελληνική τηλεόραση, μπορώ να διαβεβαιώσω και γι' αυτό: αν η Μπήλιω δεν υπήρχε, θα έπρεπε σίγουρα να εφευρεθεί...

goodbye

Είχα ευχηθεί (για πλάκα) ντουέτο του Burial με τον Εθνικό μας Σταρ και, στο περίπου, έγινε. Σήμερα ο bass-ic με πληροφόρησε για κάτι πιο αληθινό αλλά εξίσου τρελό:  

Γεία σου Άρη. Έβλεπα χτές το τραγούδι που πόσταρες για συνεργασία Burial με Εθνικό στάρ και σήμερα είδα αυτό!!!
WTF???? Μη δίνεις τέτοιες ιδέες!

(υποψηφιότητα για τη χειρότερη φωτο του 2011)

Είναι λοιπόν αλήθεια. To πιο πετυχημένο hard dance συγκρότημα του κόσμου, οι αρχηγοί της trash ρέιβ σκηνής της Ευρώπης συνεργάστηκαν με τη εκλεκτή, δική μας Βαρώνη Βίκυ Λέανδρος στο παρακάτω τραγούδι...

Που είναι και Χριστουγεννιάτικο (!). Δοκιμάστε το. 

-----

Αταίριαστα Ντουέτα

NOW (#2 mirror) του Doug Aitken.

Μιας και τα πάντα πλέον μπορούν να συμβούν, ας γράψω εγώ μερικά  ντουέτα που θα ήθελα να συμβούν - κυρίως επειδή θα είχαν πλάκα. [Προσθέστε κι εσείς στα σχόλια.]

Και ποιος ξέρει, μπορεί αύριο να έχουν ηχογραφηθεί και να επανέλθω με τα νέα τους τραγούδια...

Πέγκυ Ζήνα - Lou Reed

Army of Lovers - Παντελής Θαλασσινός

Ο Κάτμαν - Σταμάτης Κραουνάκης 

Φώφη Μαστροκώστα - Λόλεκ

Τα Ζουζούνια - AC/DC

Sade -  Το Γωγουλίνι 

Λουκιανός Κηλαηδόνης – Κατερίνα Στανίση

Beck - Έλενα Παπαρίζου

Λούκας Γιώρκας - Stereo Mike 

Στέλλα Μπεζεντάκου - Bruce Springsteen

Keep Shelly in Athens -  Γιώργος Τσαλίκης

Μαρία Φαραντούρη - Ζωζώ Σαπουντζάκη

Κώστας Κούντος - Αρλέτα 

Beyoncé - Πόπη Μαλλιωτάκη

Σωκράτης Μάλαμας - Justin Bieber

Marilyn Manson - Μιχάλης Χατζηγιάννης

Μαρίζα Κωχ - The Black Keys

Πέτρος Γαϊτάνος - Samantha Fox

Lady Gaga - Μόνικα

Κυρία Ελισάβετ - Adele

Λένα Πλάτωνος - Goin' Through

Γιάννης Μαρκόπουλος - Βέρα Λάμπρου   

Anne Clarke - Γιώργος Τσαλίκης 

O rapper Μιχαλάρας - Kanye West 

Γιάννης Γαλάτης - Δήμητρα Γαλάνη

Γιώργος Ταμπάκης - Barbra Streisand

Arcade Fire - Onirama

[άλλοι;]

Σε κάνει να θες να το διαβάσεις εδώ και τώρα.

*Κι άλλα τέτοια, στο Δωμάτιο των Βιβλίων...

Δημοσιεύοντας η Telegraph τη φωτογραφία [την είδα στο buzz] έγραψε:

Adventurer Mark Moffett has found the world's biggest insect - which is so huge it can eat carrots. The former park ranger discovered the giant weta up a tree and his real life Bugs Bunny has now been declared the largest ever found. He came across the cricket-like creature, which has a wing span of seven inches, after two days of searching on a tiny island. The creepy crawly is only found on Little Barrier Island, in New Zealand. The species was wiped off the mainland by rats accidentally introduced by Europeans.

Δεν θέλω να το συναντήσω ποτέ στη ζωή μου. 

Μ' άρεσε γιατί μου θύμισε το Graceland του 1986, ένα δίσκο που έπαιζε πολύ στο πικάπ του παιδικού μου σπιτιού τότε. Το ότι ο Simon αντέγραψε τόσο πετυχημένα τον παλιό καλό εαυτό του είναι ένα άλφα κατόρθωμα.  

Ακούμε το ομώνυμο του δίσκου, που έχει ένα φρενήρες, ωραίο βίντεοκλίπ. 

Salvador Dali

Nick Cave

Samuel L. Jackson

Ernest Hemingway

Hulk Hogan

Randy Marsh

?

Douglar Weaver

Randy Savage

Bob Ross

?

ZZ Top

Adolf

Jesus Christ

Kimbo Slice

Daniel Day Lewis

O Animal του Muppet Show!

Gandalf

-------------------------------------------------------------------------------------------

[+]

That Cat.

Στο παλιό Καναδέζικο τηλεπαιχνίδι Just Like Mum του καναλιού CTV, ο παρουσιαστής Fergie Olver μοιάζει να διασκέδαζε υπερβολικά τη σχέση του με τα κοριτσάκια... [via]

Θα ήταν ξεκαρδιστικό (κυρίως ο τρόπος με τον οποίο η μητέρα θυσιάζεται για το παιδί της - πάλι όμως χωρίς να ικανοποιήσει τον παρουσιαστή, ενώ και τα slow motion είναι σατανικά έξυπνα), αν δεν ήταν τόσο ενοχλητικό. 

Το καλύτερο σχόλιο στο youtube; "Why the fuck are people clapping when they kiss? This shit is just creepy and makes me sick no one gave a shit"

Το Just Like Mom προβαλλόταν απ' το 1980 ως το 1985 (595 επεισόδια!) χωρίς ποτέ κανείς να σκεφτεί να το διακόψει. Είναι απίστευτο ότι μόλις το 2009, όταν κάποιος σκέφτηκε να κάνει αυτό το κλιπάκι στο youtube με σκηνές απ' το παιχνίδι συνειδητοποίησαν το περίεργο του πράγματος ακόμα και οι παλιοί τηλεθεατές του.

Μετά το ανέβασμα του κλιπ στο youtube έγιναν και διάφορες παρωδίες του, με πιο δημοφική αυτή απ' το Saturday Night Live. Πάντως μέχρι το 2009 ο Fergie Olver συνέχιζε να είναι γνωστός και αγαπητός ως σπορκάστερ. 

Μια άλλη αξέχαστη στιγμή του ήταν όταν πληροφορήθηκε κατά τη διάρκεια μιας εκπομπής ότι μια γυναίκα είχε γράψει βιβλίο: θεωρώντας προφανώς ότι οι γυναίκες είναι καλές μόνο για να γράφουν βιβλία μαγειρικής, είπε με γνήσια χαρά: "Είμαι βέβαιος ότι θα έχει μέσα πολύ καλές συνταγές!" (Πιο σεξιστής δε γίνεται!)

Κι ένα τελευταίο και πολύ κουφό τρίβια: Ο Fergie Olver παρουσίαζε το παιχνίδι μαζί με τη γυναίκα του (!).

Τώρα είναι πλέον διαζευγμένοι... 

-------Αρχή Βαρετής Μίνι-Αναδρομής-------

Πριν από 6 χρόνια, ήμουν έξαλλος που δεν μπορούσα να διαβάσω το πρώτο τεύχος της Λάιφο. Παρακολουθούσα από έφηβος την πορεία του Στάθη, τον ακολουθούσα (ως αναγνώστης) σε κάθε του βήμα και τώρα έβγαζε πάλι εβδομαδιαίο έντυπο... Ήταν σα να βγάζει ο αγαπημένος σου τραγουδιστής νέο δίσκο κάθε μήνα, ή κάτι τέτοιο. 

Ζώντας στη Θεσσαλονίκη έπρεπε να ξεχάσω τελείως τη Λάιφο που τότε δεν είχε καν σάιτ. Πρώτα όμως έστειλα μέιλ στον Στάθη (δεν τον ήξερα και θα περνούσαν πολλά χρόνια μέχρι να γνωριστούμε) ρωτώντας αν μπορούσα να γίνω συνδρομητής. Δεν μου απάντησε ποτέ.

Όταν κάποτε ανακάλυψα σημεία διανομής (πχ. τον Ιανό στην Αριστοτέλους) έπαιρνα τις Πέμπτες το λεωφορείο, ταξίδευα κανά σαραντάλεπτο προς το κέντρο, έμπαινα στον Ιανό, έπαιρνα το νέο φύλλο (αν είχε έρθει, αν δεν είχε τελειώσει, αν δεν έπρεπε να ξαναπάω την επομένη) και ξαναέπαιρνα το λεωφορείο της επιστροφής.  

Έξι χρόνια μετά είμαι μέσα στο έντυπο. Και στο σάιτ. Και γνώρισα και τέλειους ανθρώπους, και τα εφηβικά μου όνειρα πραγματοποιήθηκαν, και οι δημοσιογραφικοί μου στόχοι επιτεύχθηκαν. Η σημαντικότερη όμως αλλαγή από τότε που έγινα συνεργάτης είναι η εξής απλή: Μου στέλνουν το έντυπο κάθε βδομάδα στο σπίτι.

Το χαρτί είναι απόλαυση, μια τρισδιάστατη αναγνωστική εμπειρία. Αν ήξερα τον Δεκέμβρη του 2005 (όταν είχα την αβεβαιότητα για το αν θα βρίσκω/διαβάζω ποτέ αυτό το νέο free press) ότι έξι χρόνια αργότερα θα ήμουν ισόβιος συνδρομητής του, θα ήμουν πλήρως ικανοποιημένος.

Πού να ήξερα και τα υπόλοιπα.

-------Τέλος Βαρετής Μίνι-Αναδρομής-------

Τι κάνουν άλλοι στα έξι τους χρόνια

Η εξάχρονη ράπερ

Ο εξάχρονος break-dancer.

H εξάχρονη πατινέρ

Ο εξάχρονος σκέιτερ

Η εξάχρονη κιθαρίστρια (που παίζει το Sweet Child of Mine)

O εξάχρονος ντράμερ

Ο εξάχρονος ζωγράφος 

H εξάχρονη τραγουδίστρια

Και εκτός συναγωνισμού - The First Hearbreak.

Το εξάχρονο κορίτσι που καψουρεύτηκε τον τραγουδιστή Νικ Τζόνας, αλλά είδε στον ύπνο της όνειρο ότι αυτός ήρθε στο σχολείο και δεν την αγαπούσε πια αλλά αγαπούσε κάποια άλλη - και καθώς θυμάται το όνειρο και το διηγείται το ζει ξανά, κανονικά. 

--

Και του χρόνου - και μη χειρότερα :)