Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
Αγαπητή Α, μπα;

Τα 11 βιβλία που πρέπει να διαβάσετε πριν πεθάνετε – κατά την «Α, μπα»

Αυτή είναι η δική μου λίστα. Θέλετε να γράψετε τη δική σας;

 

 

Την προηγούμενη Πέμπτη έβαλα ένα πολύ δύσκολο κουίζ (απορώ πώς ήταν αναπάντητο αυτό το ερώτημα για τόσα χρόνια, για να πω την αλήθεια!)

 

Νικητής αναδείχτηκε ο De La Net, και ως εκ τούτου έχει δικαίωμα σε 12 ερωτήσεις. Μόνο που έκανε το λάθος να κάνει μια που αξίζει για εκατό, οπότε σήμερα απαντάω μόνο σ' αυτήν.

 

"Αγαπώ το διάβασμα και είμαι περίεργος για την δική σου άποψη
οπότε η ερώτηση μου είναι: Ποια δέκα βιβλία (με αντίστροφη σειρά 10,
9, 8...) θα πρέπει, κατά την γνώμη σου - έτσι όπως αυτή είναι
διαμορφωμένη σήμερα-, να έχω διαβάσει οπωσδήποτε πριν πεθάνω;"

 

Η ερώτηση μου πήρε ώρες και η λίστα δεν θα τελείωνε ποτέ, με πολλή προσπάθεια μείωσα τα 24 σε 11. Φοβάμαι ότι όσο το σκέφτομαι θα θυμηθώ κι άλλα και θα μου πάρει κι άλλες τόσες ώρες.

 

Η λίστα αυτή κατέληξε όπως κατέληξε, όχι επειδή πιστεύω ότι αυτά είναι τα 12 βιβλία που πρέπει να διαβάσει κανείς επειδή αλλιώς θα του συμβεί κάποιο κακό, αλλά ως αφετηρίες για εισόδους σε νέους κόσμους. Πιστεύω ότι είναι αντιπροσωπευτικά από μεγάλες ομάδες λογοτεχνίας που κανείς δεν πρέπει να χάσει. Ακόμα και αν δεν σας αρέσει κάποιο από αυτά, θα σας αρέσει κάποιο άλλο που βρίσκεται στον ίδιο κύκλο.

 

 

11. Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια- Χάρπερ Λι

 

 

Δεν είναι για μεγάλους, αλλά διαβάζεται άνετα και από αυτούς. Είναι από τα καλύτερα έργα που μιλάνε με πάρα πολύ απλά λόγια για τον ρατσισμό και το σοκ του τέλους της παιδικής αθωότητας. Πρέπει να το διαβάσουν όλοι μέχρι τα 15 και όλοι όσοι μετά τα 15 είναι ρατσιστές αλλά δεν το έχουν καταλάβει. (Γι' αυτούς που είναι και το ξέρουν, δεν υπάρχει βιβλίο, γιατί αυτοί δεν ξέρουν ανάγνωση).

 

 

10. Middlesex – Τζέφρι Ευγενίδης

 

 

Πρώτον, για να παινέψουμε το σπίτι μας για να μην μας πλακώσει. Κυρίως όμως, ένα πραγματικά καλό βιβλίο που μιλάει για την ενδιάμεση κατάσταση που βασανίζει τους μετανάστες και ίσως όλους τους Έλληνες, και την ανθρωπότητα γενικότερα: ποια είναι η αληθινή μου πατρίδα; Ανήκω στην Ανατολή ή στη Δύση; Γιατί είμαι καλός και κακός ταυτόχρονα; Πώς θα συμβιβαστώ με το διττό που υπάρχει μέσα μου;

 

 

9. Ο νευρομάντης – Γουίλιαμ Γκίμπσον

 

 

Εντάξει, οι μισές λέξεις που χρησιμοποιούμε τώρα για το ίντερνετ ξεπήδησαν από αυτό το βιβλίο. Όταν το διάβασα ήταν 1994 και στα ελληνικά οι λέξεις «τοίχος φωτιάς» και «κυβερνοχώρος» και «φλεγόμενο καλώδιο» ήταν εντελώς μα εντελώς επιστημονική φαντασία. Πολύ λίγα χρόνια μετά έγινε η καθημερινότητά όλων μας. (Συμπέρασμα: μην το διαβάσετε στα ελληνικά, αν γίνεται).

 

Κυρίως όμως είναι ένα πολύ ωραίο βιβλίο, που ασχολείται με τα αιώνια φιλοσοφικά ερωτήματα του «τι είναι ο άνθρωπος» και «τι τον ξεχωρίζει από τα ζώα, από το περιβάλλον του" και "τι σημαίνει «ανθρώπινη συμπεριφορά».

 

 

8. Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων – Λιούις Κάρολ

 

 

Το λένε για πολλά βιβλία, αλλά ισχύει για πολύ λίγα, κατά τη γνώμη μου, μόνο για ένα: αυτό. Μπορείς να το διαβάσεις σε οποιαδήποτε ηλικία και να καταλάβεις κάτι εντελώς διαφορετικό. Είναι πολλές ιστορίες σε μία, είναι σαν καλειδοσκόπιο, είναι ένα αριστούργημα. Παιχνίδια αριθμητικής, πολιτική σάτιρα, ονειρικές ακολουθίες, η αλλόκοτη αίσθηση της ενηλικίωσης, το άγχος της ενσωμάτωσης σε μια ομάδα, η μοναξιά. Όλα αυτά, σε πολύ λίγες λέξεις, μόνο μέσα από εικόνες και ελάχιστους διαλόγους.

 

 

7. Τα στοιχειώδη σωματίδια – Μισέλ Ουελμπέκ

 

 

Με τον Ουελμπέκ μπαίνουμε στην κατηγορία των αντρών που γράφουν βιβλία που αγαπιούνται και μισιούνται, που τους λένε μισογύνηδες, άρρωστους, επιδεικτικά επιθετικούς, αντιδραστικούς κατ' επάγγελμα και τα λοιπά. Μου φαίνεται ότι ο κόσμος ζητάει υπερβολικά πολλή πολιτική ορθότητα από τη λογοτεχνία. Μερικά βιβλία υπάρχουν για να σε ταρακουνήσουν και να σε αηδιάσουν, για να ξυπνήσεις. Ο κυνισμός και ο ειρωνικός τόνος δεν αρέσουν σε πολλούς, αλλά πιστεύω ότι είναι από τα βιβλία που πρέπει να διανύσει κανείς, αν ερευνά τη λογοτεχνία.

 

 

6. Σφαγείο νούμερο πέντε – Κερτ Βόνεγκατ

 

 

Για την φρίκη του πολέμου ξέρουμε, για την γελοιότητα και τη ματαιότητα όλης αυτής της τρέλας μπορούμε να μάθουμε μέσα από αυτό το βιβλίο. Το συμπέρασμα είναι: ένας πόλεμος αφήνει μόνο ηττημένους. Είναι το βιβλίο που έκανε γνωστή την τραγωδία του βομβαρδισμού της Δρέσδης στον υπόλοιπο κόσμο.

 

 

5. Ο κατά Γκαρπ κόσμος – Τζον Ίρβινγκ

 

 

Είναι από τα βιβλία που μιλούν για θέματα – ακρογωνιαίους λίθους της λογοτεχνίας (ο φόβος του θανάτου, η κοινωνική επιρροή στην συμπεριφορά των φύλων) αλλά με τρόπο εξωφρενικό, σουρεαλιστικό. Είναι από τα βιβλία που σε κάνουν να γελάς μόνος σου σε άδειο δωμάτιο, σκοτεινά, βίαια, τραγελαφικά γεγονότα που προκαλούν κλαυσίγελο. Χαρακτηριστική τελευταία φράση: «In the world according to Garp, we are all terminal cases.» (Σόρι παιδιά δεν ξέρω πώς θα μπορούσε να μεταφραστεί αυτό).

 

 

4. Μπούντενμπρουκς – Τόμας Μαν

 

 

Υπάρχουν πολλά μυθιστορήματα που ακολουθούν τις ιστορίες μιας οικογένειας μέσα στα χρόνια, παρουσιάζοντας έτσι τις πολιτικές και οικονομικές αλλαγές μιας χώρας (έχουμε και τον Θέμελη, άλλωστε). Είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο της λογοτεχνίας και πολλά είναι πολύ καλά. Το συγκεκριμένο θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι και πολύ επίκαιρο: η οικογένεια αυτή αναδεικνύεται μέσα από την μεσαία τάξη την εποχή των παχιών αγελάδων για να βρεθεί, όταν αλλάζουν οι συνθήκες, προ μεγάλων εκπλήξεων (δε λέω άλλα για να μην σας χαλάσω την ανάγνωση, σε περίπτωση που θέλετε να το διαβάσετε). Η υποκρισία της χριστιανικής ηθικής και ο καθωσπρεπισμός είναι πολυτέλειες όταν τελειώνουν τα λεφτά.

 

 

3. Λιγότερο από μηδέν – Μπρετ Ίστον Έλις

 

 

Δε μπορώ να ξεπεράσω το γεγονός ότι ο Μπρετ Ίστον Έλις το έγραψε όταν ήταν περίπου 18 χρονών, και γι' αυτό δεν είναι απλά στη δωδεκάδα, αλλά και ψηλά στη λίστα. Τι κάναμε εμείς όταν ήμασταν 18; Τέλος πάντων – ο Έλις είναι για κάπως ξινά γούστα, αλλά είναι μια σκοτεινή περιοχή που πρέπει να εξερευνηθεί. Με λίγα λόγια: πλουσιόπαιδα, τόσο κενά και τόσο αδιάφορα για τους γύρω τους, που δεν μοιάζουν πια με ανθρώπους, που σου παγώνουν το αίμα. Είναι φανερό από τον τρόπο που γράφει ότι ήξερε (ξέρει) για τι μιλάει.

 

 

2. Μεγάλες προσδοκίες – Τσαρλς Ντίκενς

 

 

Ένα σπουδαίο, πολύ σημαντικό Bildungsroman, δηλαδή βιβλίο που μιλάει για την προσωπική ανάπτυξη και εξέλιξη ενός χαρακτήρα, του Πιπ. Μη μου πείτε «είδα την ταινία και δε μου άρεσε», γιατί θα με κάνετε να κλάψω. Το πιο σημαντικό θέμα της ιστορίας αυτής (λέω εγώ) είναι η πάλη των τάξεων και η κοινωνική αδικία, ένα θέμα που καίει και τσουρουφλίζει όπως τότε. Ο Ντίκενς είχε καεί προσωπικά από αυτό το θέμα και το ήξερε πολύ καλά εκ των έσω.

(Ο λόγος που είναι άπιαστη η ξανθιά στο βιβλίο είναι ότι ανήκει σε άλλη κοινωνική τάξη, και όχι επειδή είναι ωραία. Ωραία την κάνει στο μυαλό του ο Πιπ επειδή είναι άπιαστη, ξέρετε τώρα εσείς, το έχετε κάνει πάνω από μια φορά στη ζωή σας. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι για την ερμηνεία του χαρακτήρα η Πάλτροου έπρεπε να τιμωρηθεί με φυλάκιση).

 

 

1. Ο Πύργος – Φραντς Κάφκα

 

 

Οι καταθλιπτικοί με ταλέντο γράφουν τα πιο ωραία βιβλία. Ο Κάφκα εκτός από κατάθλιψη είχε και τεράστια θέματα με τον πατέρα του, κρίσεις εγωπάθειας, αυτολύπηση, μίσος για τον εαυτό του και, ευτυχώς για μας, άπειρο ταλέντο και πολύ όρεξη για γράψιμο. Όλα του Κάφκα είναι αριστουργήματα. Διαλέγω τον Πύργο γιατί για μένα διαπρέπει στο πιο δύσκολο μονοπάτι της τέχνης: αφήνει τις καλημέρες και μιλάει κατ' ευθείαν στο υποσυνείδητο του αναγνώστη, εκείνο το μέρος που, όσο μπορούμε, αποφεύγουμε να επισκεφτούμε.

 

 

(Σημείωση: η λίστα είναι αυστηρά προσωπική. Δεν έχει αξία παρά μόνο στον συνθέτη της λίστας. Παρακαλώ μην επισημάνετε ποια βιβλία είναι καλύτερα από αυτά που έχω διαλέξει, γιατί είναι η γνώμη μου και η γνώμη σας, εξίσου ασήμαντες. Σας παρακαλώ όμως να γράψετε τις δικές σας, αυστηρά προσωπικές σας λίστες, συμπληρώνοντας και γιατί διαλέγετε αυτά που διαλέγετε.)

 

 

 

190 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 123456 Επόμενα
disco^2000 disco^2000 1.7.2013 | 11:03
thanks για τη λίστα! έχω διαβάσει ήδη 5 από τα αναφερόμενα, σε καλό δρόμο είμαι :)
Πι Μπουρλέ Πι Μπουρλέ 1.7.2013 | 14:34
Ετοιμάσου να πεθάνεις.
allou2 allou2 6.8.2013 | 02:23
το καλύτερο σχόλιο που διάβασα ποτέ! ακόμα γελάω!!
Ενδιαφέρον:
ΝΑΙ (115) ΟΧΙ (4)
Prince Myshkin Prince Myshkin 1.7.2013 | 11:23
Σε τυχαία σειρά εκτός απο το τελευταίο.
Αδερφοί Καραμαζώφ, ο Ηλίθιος, η Δίκη, Λολίτα, Φάουστ, ο Ξένος, ο γέρος και η θάλασσα, το μαγικό βουνό, το τενεκεδένιο ταμπούρλο, εκατό χρόνια μοναξιά, Θαυμαστός καινούριος κόσμος, 1984, Το αστείο, Τάδε έφη Ζαρατούστρα
luigi luigi 30.12.2013 | 22:25
Πρίγκηπα πραγματικά με άφησες άφωνο.Εκτός από το Μαγικό Βουνό(για το οποίο κρατάω επιφυλάξεις μιας και δεν το έχω διαβάσει) και το Τάδε Έφη Ζαρατούστρα(που με βρίσκει σε αρκετά σύμφωνο αλλά το στυλ του με ξενίζει) κατά τα άλλα είμαι απολύτως σύμφωνος.Στην θέση τους θα έβαζα το "Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο" και "Τα σταφύλια της οργής".
avatar
Ανώνυμος/η 1.7.2013 | 11:35
Πουθενά το My Greek Drama της Γιάννας, τσ,τσ,τσ, τη εμπάθεια.
Nothing Nothing 1.7.2013 | 11:35
Στο 9 μήπως είναι νευρομάντης; Γιατί το ψάχνω αλλά νεκρομάντη δεν βρίσκω.
meme meme 1.7.2013 | 14:08
Ναι, ορίστε και το λινκ από biblionet:

http://www.biblionet.gr/book/6016/Gibson,_William,_1948-/%CE%9D%CE%B5%CF%85%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B7%CF%82
Vlix Vlix 1.7.2013 | 14:22
Σωστά, Νευρομάντης. Το οποίο παρεπιπτόντως είναι μέρος τριλογίας.
Neuromancer
Count Zero
Mona Lisa overdrive.
Αν κάποιος αρέσκεται στο είδος πρέπει να τα διαβάσει και τα τρία. O Nευρομάντης είναι το καλύτερο, και είναι του 1984!
avatar
Ανώνυμος/η 1.7.2013 | 14:38
νευρομαντης. και οταν το τελειωσεις με το μπορεις να συνεχισεις με τη "διασπορα" του γκρεγκ ηγκαν αν θες...
avatar mairions 1.7.2013 | 14:41
Και βέβαια "Νευρομάντης" είναι ("Neuromancer").
ΝΕΥΡΟΜΑΝΤΗΣ damn you autocorrect!
Nefertiti123 Nefertiti123 1.7.2013 | 11:45
1. Οι Άθλιοι
2. 100 χρόνια μοναξιάς
3. Ο κόσμος της Σοφίας.
Τα δύο πρώτα επειδή είναι κλασσικά, μεγαλοπρεπή, συναρπαστικά, το αποκορύφωμα της συγγραφικής τέχνης, κι επειδή μου ήρθαν κατευθείαν στο μυαλό στην ερώτηση "τι να διαβάσεις μέχρι να πεθάνεις".
Το τρίτο επειδή είναι ένας εύκολος κι ενδιαφέρων τρόπος να αποκτήσεις κάποιες βασικές γνώσεις για την ιστορία της ανθρώπινης σκέψης και πώς αυτή εξελίχθηκε με το πέρασμα των αιώνων. Μια καλή αρχή για τα 15χρονα (σημαδιακή ηλικία!)αλλά και για τους χαωμένους μεγαλύτερους να κατανοήσουν το ιστορικό φορτίο των δεδομένων τους αλλά και να βάλουν σε τάξη τις γνώσεις τους για τους μεγαλύτερους διανοητές της ιστορίας.
ImmortalWind ImmortalWind 1.7.2013 | 15:42
Ο Κόσμος της Σοφίας, όντως πολύ καλό αν και, αν δεν είσαι 15χρονο (το διάβασα στα 28 μου), βαριέσαι λίγο την ιστορία με την μικρή και τον μπαμπά της. Το υπόλοιπο μέρος όμως είναι μια καλή σύνοψη της φιλοσοφικής σκέψης για εμάς τους... άσχετους.
Το ήξερα πως με την ερώτηση αυτή θα έβγαζα λαβράκι. Πάω βιβλιοπωλείο να καλύψω τα 2-3 κενά μου (Νούμερα 10, 7 και 5).

Ευχαριστούμε Λένα.

ΥΓ Περιμένω με ανυπομονησία και τις λίστες των σχολιαστών. Είμαι σίγουρος ότι θα υπάρχουν και εκεί διαμαντάκια.
alpha2zeta alpha2zeta 1.7.2013 | 13:05
Εμπνευσμένη ερώτηση De La Net! Ούτε ψύλλος στον κόρφο της Α,μπα, πολύ δύσκολο να καταλήξει κανείς σε top 10 (ή 11).
avatar ανώνυμη_ 1.7.2013 | 11:54
ήθελα κι εγώ να ρωτήσω για βιβλία, ευχαριστούμε! :)
oak. oak. 1.7.2013 | 12:03
εγω θα προσθετα και λιγη φιλοσοφια, οπως Νιτσε, Μπερτραντ Ρασσελ, Τολστοϊ (εκει που λεει για την θρησκεια, πατριωτισμο, κτλ.), Ριτσαρντ Ντοκινς, κ.α.

Αυτη τη στιγμη, αυτα μου ερχονται στο μυαλο:
http://en.wikipedia.org/wiki/A_History_of_Western_Philosophy (απορια: δεν θα επρεπε να ειναι "The History"?)

http://en.wikipedia.org/wiki/Marriage_and_Morals
https://en.wikipedia.org/wiki/The_God_Delusion
http://books.google.gr/books/about/The_Use_And_Abuse_of_History.html?id=3xZzGVUKvN4C&redir_esc=y


avatar George1977 1.7.2013 | 16:42
the history δεν σημαινει τιποτα στα αγγλικα! Εκτος και αν μιλαει ο Θεος που αποφασισζει τι ειναι ιστορια και τι οχι. Επειδη ομως ιστορια ειναι το συνολο των αφηγησεων των ανθρωπων στα αγγλικα λεμε a history of...=ιστορια της/του...ή μια ιστορια της φιλοσοφιας ή whatever.
oak. oak. 1.7.2013 | 17:35
Διαφωνω. Πως δεν σημαινει τιποτα?
Παραδειγμα: en.wikipedia.org/wiki/History_of_the_Internet
"The history of the Internet began..." μια χαρα μου φαινεται σαν εκφραση. Αρα λοιπον, γιατι ειναι λαθος το "The history of the western philosophy"?

"A history" - μου δινει να καταλαβω οτι ο συγγραφεας εκφραζει την προσωπικη/υποκειμενικη αποψη σχετικα με την ιστορια της δυτικης φιλοσοφιας. Ειναι δηλαδη μια εκδοχη απο τις πολλες που υπαρχουν. Αυτο για μενα ειναι λαθος, γιατι η εκδοχη αυτη μπορει να ειναι λανθασμενη. Η ιστορια μια πρεπει να ειναι και δεν χρειαζεται να εισαι θεος για να την ξερεις. Βεβαια, θα μου πεις οτι δεν ειναι φυσικη ή μαθηματικα, και ο καθενας μπορει να λεει οτι του κατεβει - αυτο ειναι αλλη ιστορια.

Αν ο συγγραφεας πιστευει, οτι αυτο που γραφει - ειναι η αντικειμενικη ιστορια. Τοτε ο τιτλος θα επρεπε να ειναι "The history..." ή σκετο "History of..". Αν οχι, τοτε ναι, ισως το "A history.." ταιριαζει πιο πολυ. Δεν ξερω με ποιο σκεπτικο ο Ρασσελ επινοησε τον τιτλο, ισως το λεει στο προλογο. Πρεπει να το δω.


ps. θα προσεθετα (λαθος στο πρωτο σχολιο)
Ενδιαφέρον:
ΝΑΙ (9) ΟΧΙ (12)
avatar George1977 1.7.2013 | 19:45
" Η ιστορια μια πρεπει να ειναι και δεν χρειαζεται να εισαι θεος για να την ξερεις". Ενταξει. Παιρνω τον υπολογιστη μου για να μην καει με αυτα που διαβαζει καθως και τα 10 χρονια μου στην Αγγλια και παω για βρουβες! Αμα διαφωνεις εσυ αγορινα μου θα διαφωνησω εγω μαζι σου? Οοοοοχι!
oak. oak. 1.7.2013 | 20:39

Τωρα περιμενεις να εντυπωσιαστω απο τα δεκα σου χρονια στην Αγγλια?
Εχω δει στην Αγγλια ελληνες που ειναι πολλα χρονια εκει και τα αγγλικα τους δεν μου εκαναν εντυπωση καθολου.
Αντι για ειρωνικο σχολιο, θα προτιμουσα να διαφωνησεις μαζι μου με καποιο επιχειρημα.

Ναι, η ιστορια μια πρεπει να ειναι. Μια και μοναδικη, οπως και η αληθεια - μια ειναι.
Εαν βεβαια θελουμε να θεωρουμε την ιστορια ως επιστημη.
Ενδιαφέρον:
ΝΑΙ (24) ΟΧΙ (19)
Μένης Μένης 2.7.2013 | 04:08
αγαπητe/ή oak

συνηθίζεται στην αγγλόφωνη βιβλιογραφία να μην αναφέρουν τίτλους συγγραμάτων ως The history of.. αλλά A history of..
Ενδεχομένως να οφείλεται στο ότι οποιουδήποτε πράγματος η 'ιστορία' υπόκειται σε πολλαπλές αναγνώσεις με διαφορετικές σκοπιές ή προσεγγίσεις. Αυτή λοιπόν είναι Μια ιστορία της φιλοσοφίας. Κάποιος άλλος μπορεί να πει κάποια άλλη.
Simple as that.
Ενδιαφέρον:
ΝΑΙ (37) ΟΧΙ (2)
To A_History_of_Western_Philosophy είναι εξαιρετικό αλλά προσοχή γιατί περιέχει και κάποιες ανακρίβειες.
oak. oak. 2.7.2013 | 11:28
@Μένης
Μαλιστα. Οσο ζουμε, μαθαινουμε. Ευχαριστω.
Ενδιαφέρον:
ΝΑΙ (9) ΟΧΙ (2)
Integrin Integrin 1.7.2013 | 12:08
H Paltrow πρέπει να τιμωρηθει με φυλάκιση ούτως ή άλλως :p
three three 1.7.2013 | 12:54
Πάρα πολύ δύσκολη ερώτηση, συγχαρητήρια αγαπητή Α,μπα για τη λίστα σου, πάρα πολύ θα ήθελα να ήξερα ποια 13 δεν τα κατάφεραν στην τελική 11άδα.
Με κίνδυνο να ξυπνάω τις νύχτες και να θέλω να αυτομαστιγωθώ για κάποιο που ξέχασα ή δεν ανέφερα, δοκιμάζω δειλά-δειλά να δημιουργήσω την δική μου ασήμαντη, καθαρά προσωπική, μίνι-λίστα: Από δυστοπίες τα "Fahrenheit 451" του Bradbury Ray, "1984" του George Orwell και "Never let me go" του Ishiguro Kazuo, γιατί ίσως (μεγάλη ελπίδα κρυμμένη πίσω από αυτό το "ίσως") οι δυστοπίες καταφέρουν να μας διδάξουν όσα η ιστορία δεν κατάφερε αιώνες τώρα. Από παιδικά, που είναι όμως και τα πάντα εκτός από παιδικά, από τα βιβλία που γίνονται ο καθρέφτης σου και ο καθένας βρίσκει άλλα κομμάτια του εαυτού του και άλλα νοήματα στις σελίδες τους, η "Μόμο" του Michael Ende και όλα τα παραμύθια του Oscar Wilde. Επίσης η "Ονειρεμένη ιστορία" του Arthur Schnitzler για τον τρόπο της μέσα από την ονειρική της ατμόσφαιρα να οδηγεί όχι σε απαντήσεις αλλά, το κυριότερο, σε ερωτήσεις. Το "Of Mice and Men" του John Steinbeck και το "Lord of the flies" του William Golding, γιατί περιγράφουν με τον καλύτερο τρόπο την τραγωδία του να είσαι άνθρωπος. Από τους νεότερους συγγραφείς το "Freedom" του Jonathan Franzen, γιατί η ενηλικίωση δεν έχει να κάνει με την ηλικία και το "Bitter Moon" του Pascal Bruckner, γιατί όπως και οι "Μεγάλες προσδοκίες" δείχνει πολύ καλά πως στη ζωή κανείς δεν είναι μόνο θύμα ή μόνο θύτης. Επίσης "The Magus" του John Fowles, γιατί το διάβασα σε μια ηλικία και φάση ζωης που με βοήθησε πραγματικά, όπως μόνο ένας καλός φίλος θα μπορούσε να έχει βοηθήσει. Και όπως έναν καλό φίλο, ακόμα και αν δεν συνεννοούμαστε μετά από τόσα χρόνια όπως παλιά, δεν θα πάψω ποτέ να το αγαπώ και να το βάζω σε κάθε λίστα μου με πολυαγαπημένα βιβλία.
(Χμμ, δεν θέλω καν να σκέφτομαι πόσα έχω ξεχάσει)

ImmortalWind ImmortalWind 1.7.2013 | 15:44
Τελικά το Lord of the flies, μόνο σ'εμένα δεν άρεσε;
Irini Georgi Irini Georgi 1.7.2013 | 17:58
Καταλαβαίνω τι ήθελε να πει αλλά όχι ότι το αγαπούσα όσο το διάβαζα. Μάλλον το μισούσα.
Ενδιαφέρον:
ΝΑΙ (7) ΟΧΙ (3)
Der Salamander Der Salamander 1.7.2013 | 20:33
Lord of the flies, Catcher in the Rhye, Catch 44, The great bukofski, Of mice and men, The grapes of wrath, To kill a mockingbird... Κάποιες από τις πολλές προσπάθειες για το 'THE GREAT AMERICAN NOVEL' από συγγραφεις που θα προτιμούσαν να μείνουν μια ζωή οργισμένοι-καβλωμένοι έφηβοι
Ενδιαφέρον:
ΝΑΙ (25) ΟΧΙ (2)
Προηγούμενα 123456 Επόμενα
 

ΕΙΔΗΣΕΙΣ/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ/ΠΡΟΣΦΑΤΑ