Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »

Συνέντευξη με τον καλλιτέχνη που έβαψε μπλε τα πρόβατα

Μια αποκλειστική συνομιλία με τον πολυσυζητημένο καλλιτέχνη Αμπουμπακάρ Φοφανά που προκάλεσε αντιδράσεις με την «Ευλογία Αφρικής», το έργο του για την documenta 14, στο οποίο έβαψε λουλακί 54 πρόβατα που φιλοξενούνται στη Γεωπονική Σχολή Αθηνών
4.5.2017 | 10:30

Ο χώρος του ελαιώνα της Γεωπονικής Σχολής Αθηνών είναι σαν εξοχή, όμορφος και ήσυχος. Περπατώντας ανάμεσα στα φυτώρια, στα ανθισμένα λουλούδια και στα δέντρα, χαλαρώνεις και ηρεμείς. Το ίδιο χαλαρά και ήρεμα μοιάζουν και τα 54 λουλακί πρόβατα του Αμπουμπακάρ Φοφανά που βόσκουν ανενόχλητα κάτω από τις ελιές, βαμμένα σε όλες τις αποχρώσεις του μπλε, προσφέροντας ένα απροσδόκητο θέαμα. Είναι περιφραγμένα σε έναν χώρο που μοιάζει με μεγάλο μαντρί –θα βρίσκονται εκεί μέχρι τις 25 Ιουνίου– και αποτελούν μέρος του πρότζεκτ του με τίτλο «Ευλογία Αφρικής» που παρουσιάζει στο πλαίσιο της documenta14. Ο Φοφανά είναι ο τελευταίος ομιλητής στο αμφιθέατρο συνεδριάσεων του πανεπιστημίου και την ώρα που εξηγεί από πού προέρχεται το λουλακί χρώμα, προβάλλοντας το βίντεο της διαδικασίας παραγωγής του, έξω από την αίθουσα υπάρχει μεγάλη αναστάτωση. Ακούγονται φωνές και συνθήματα και μια ομάδα νεαρών αγοριών και κοριτσιών μπαίνει στον χώρο συνεδριάσεων κρατώντας πανό και πλακάτ που γράφουν συνθήματα όπως «τα ζώα δεν είναι ο καμβάς σου», «η τέχνη είναι ελευθερία, όχι βασανισμός». Ακροβολίζονται στον τοίχο και διαμαρτύρονται για την εκμετάλλευση των ζώων, εκτοξεύοντας έννοιες που πρέπει να κάνεις google για να κατανοήσεις: μιλάνε για «σπισισμό» (κοινωνικό δόγμα που ισχυρίζεται την ανωτερότητα του ανθρώπου σε σχέση με τα υπόλοιπα ζώα, τη δυνατότητα επιβολής της εξουσίας των ανθρώπων στα υπόλοιπα ζώα) και «ανιμισμό» (η πεποίθηση περί πνευματικών υπάρξεων που εμψυχώνουν κάθε μορφή και εκδήλωση του φυσικού κόσμου).


Λίγο πριν μπουν στην αίθουσα, ο Φοφανά έχει δείξει ότι όλα τα χρώματα παρασκευάζονται από φυτά – με διαδικασία που στην Ινδία είναι διαφορετική απ' ό,τι στην πατρίδα του στην Αφρική, από έναν μύκητα του νερού που μετατρέπει το πράσινο σε βαθύ μπλε ή από τρίψιμο των φύλλων στις παλάμες του χεριού, που μετατρέπει το πράσινο σε μπλε από την οξείδωση. Εξηγεί, όπως και οι καθηγητές από τη Γεωπονική με τους οποίους συνεργάστηκε, ότι η βαφή είναι εντελώς φυσική και δεν προκαλεί προβλήματα. Ισχυρίζεται ότι όλα τα ζωντανά όντα είναι ίσα και τα σέβεται όπως και τους ανθρώπους και δείχνει συνέχεια τα χέρια του που έχουν ποτίσει από το μπλε χρώμα. Λέει ότι η βαφή έχει αντισηπτικές και θεραπευτικές ιδιότητες και ότι δεν θα εξέθετε τα ζώα σε κάτι που δεν θα έκανε στον ίδιο του τον γιο – ο οποίος πήρε μέρος στη διαδικασία της βαφής. Η συζήτηση, πάντως, δεν φαίνεται να οδηγεί πουθενά και τίθενται ερωτήσεις ακόμα και σχετικά με το αν αυτό θεωρείται σύγχρονη τέχνη. Μετά από αρκετό διάλογο και μια διαδικασία κουραστική για το ακροατήριο, η διαμαρτυρία λύνεται με ειρηνικό και αρκετά πολιτισμένο τρόπο και όλοι καταλήγουν με ένα smartphone στο χέρι να παίρνουν φωτογραφίες: οι διαδηλωτές selfies από τη δράση τους και ο υπόλοιπος κόσμος τον 46χρονο Φοφανά, μια επιβλητική, βιβλική παρουσία, έτσι όπως είναι ντυμένος. Πρωταγωνιστές, πάντως, και στις φωτογραφίες και στο ενδιαφέρον όλων, ήταν τα πρόβατα. Όπως μας πληροφορούν λίγο αργότερα, αν δεν τα επέλεγαν για το συγκεκριμένο καλλιτεχνικό έργο, θα είχαν καταλήξει σε κάποιο πασχαλινό τραπέζι. Το μαλλί τους είναι βαμμένο σε ορισμένα σημεία και η επιλογή του χρώματος δεν έχει καμία σχέση με την ελληνική σημαία, όπως έγραφαν διάφοροι. Ο αριθμός 54, δε, συμβολίζει τις 54 χώρες της Αφρικής.

 

Η τέχνη μου είναι μια συνεχής προσπάθεια να συνδεθώ με τη ζωή.


Ο Φοφανά, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μαλί, μετανάστευσε στο Παρίσι σε νεαρή ηλικία για να σπουδάσει. Επέστρεψε στη γενέτειρά του όταν έγινε 20 χρονών και έκανε σκοπό της ζωής του την εκμάθηση και διάσωση των παραδοσιακών τεχνικών βαφής της περιοχής όπου μεγάλωσε – παράλληλα, τις συνδυάζει με τις αρχαίες τεχνικές της Ιαπωνίας και της Ευρώπης. Σήμερα θεωρείται από τους κορυφαίους ειδήμονες στην τεχνική βαφής με λουλάκι (indigo).


«Η αρχική μου ιδέα όταν έκανα την πρόταση ήταν να γίνει το πρότζεκτ στην Αφρική, να καταγραφεί με βίντεο και στην Αθήνα να παιχτεί μόνο το φιλμ, αλλά δεν είχα καμία σχέση με αυτό το μέσο. Από την αρχή ήξερα ότι δεν θα ήταν εύκολο να κάνω το έργο εδώ» μας λέει ο Φοφανά όταν φεύγει ο κόσμος. Μιλάει αποκλειστικά στη LiFO και σε μια ανταποκρίτρια της «Guardian» που έχει μια μονίμως θυμωμένη έκφραση στο πρόσωπό της. Τον ακολουθεί συνέχεια σαν φύλακας-άγγελός του η επιμελήτριά του Monika Szewczyk. Καθώς πλησιάζουμε στον ελαιώνα, βλέπει μια χελώνα και δεν κρύβει την χαρά του, αφού, σύμφωνα με τις παραδόσεις της Αφρικής, αυτός είναι ο καλύτερος οιωνός για να κλείσει η μέρα.

 

Στην παράδοση του τόπου μου οι άνθρωποι δίνουν ιδιαίτερη προσοχή και στα δύο. Το τι φοράς (και το χρώμα του) δείχνει τη θέση σου στην κοινωνία. Το να μπορείς να φτιάχνεις τα δικά σου ενδύματα και να μοιράζεσαι αυτή σου την ικανότητα με άλλους ανθρώπους είναι κάτι βασικό για μένα. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Στην παράδοση του τόπου μου οι άνθρωποι δίνουν ιδιαίτερη προσοχή και στα δύο. Το τι φοράς (και το χρώμα του) δείχνει τη θέση σου στην κοινωνία. Το να μπορείς να φτιάχνεις τα δικά σου ενδύματα και να μοιράζεσαι αυτή σου την ικανότητα με άλλους ανθρώπους είναι κάτι βασικό για μένα. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO


«Είμαι καρπός της μετανάστευσης. Έφυγα από την Αφρική όταν ήμουν 10 και πήγα στην Ευρώπη. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχε καν βίζα για να πας από το Μαλί στη Γαλλία. Ήμουν το μόνο αγόρι σε μια οικογένεια με κορίτσια, η μητέρα μου θεώρησε σημαντικό να μου δώσει μια ευκαιρία για να σπουδάσω. Θα προτιμούσα να κάτσω σπίτι μου να παίζω με τις σαύρες. Ήταν μεγάλο τραύμα για μένα να αποχωριστώ το φυσικό περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσα και να πάω σε μια χώρα κρύα, όπου έπρεπε να είσαι συνέχεια κλεισμένος σε ένα δωμάτιο. Ασχολιόμουν με την καλλιγραφία πριν αρχίσω να δουλεύω με φυσικές ίνες και βαφές, όπως το indigo. Δεν περιορίζομαι όμως από κανένα μέσο. Θα μπορούσες να πεις ότι δουλεύω με τον κόσμο της φύσης».


— Τι σε έκανε να ασχοληθείς με τα υφάσματα και το χρώμα;

Δεν μπορώ να δώσω μια απλή απάντηση σε αυτό. Στην παράδοση του τόπου μου οι άνθρωποι δίνουν ιδιαίτερη προσοχή και στα δύο. Το τι φοράς (και το χρώμα του) δείχνει τη θέση σου στην κοινωνία. Το να μπορείς να φτιάχνεις τα δικά σου ενδύματα και να μοιράζεσαι αυτή σου την ικανότητα με άλλους ανθρώπους είναι κάτι βασικό για μένα.

 

— Πού θα κατέτασσες εικαστικά τη δουλειά σου;

Δεν θα ήθελα να κάνω κάτι τέτοιο. Η μεγαλύτερη έμπνευση μου έρχεται από την φύση. Αγαπώ π.χ. την δουλειά του Richard Serra όταν την βλέπω αλλά δεν τον σκέφτομαι όταν δουλεύω.

 
— Πώς ακριβώς φτιάχνεις τη βαφή;

Το indigo είναι και χρωστική ουσία και βαφή – σε αυτό είναι μοναδικό. Η χρωστική ουσία βγαίνει από το ομώνυμο φυτό. Υπάρχουν 800 περίπου είδη φυτών στον κόσμο που περιέχουν χρωστική λουλακί, από τα οποία 600 μπορείς να τα συναντήσεις στην Αφρική. Η διαδικασία του να βγάλεις την μπλε βαφή από τα πράσινα φύλλα παίρνει πολύ χρόνο και χρειάζεται ένα είδος αλχημείας.


— Είναι το λουλάκι το μόνο χρώμα που μπορεί να παραχθεί έτσι;

Το λουλακί είναι ένα χρώμα που γίνεται μέσα σε κάδο. Το χρώμα παράγεται από την οξείδωση του υφάσματος ή οποιουδήποτε υλικού βυθίζεται μέσα στο λουτρό. Η ελληνική πορφύρα (που προέρχεται από ένα θαλάσσιο σαλιγκάρι το οποίο λέγεται μύρηξ) είναι επίσης ένα χρώμα κάδου. Έτσι, το indigo δεν είναι το μόνο χρώμα κάδου. Έχει να κάνει με την παράδοση και την πνευματικότητα. Θα έλεγα ότι είναι κάτι περισσότερο από ένα χρώμα. Στην Αφρική θεωρείται το χρώμα της προστασίας. Είναι επίσης ένα ουράνιο χρώμα. Οι αποχρώσεις του, επίσης, έχουν διαφορετικές, συμβολικές προεκτάσεις.

 

To indigo στην Αφρική θεωρείται το χρώμα της προστασίας. Είναι επίσης ένα ουράνιο χρώμα. Οι αποχρώσεις του, επίσης, έχουν διαφορετικές, συμβολικές προεκτάσεις. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
To indigo στην Αφρική θεωρείται το χρώμα της προστασίας. Είναι επίσης ένα ουράνιο χρώμα. Οι αποχρώσεις του, επίσης, έχουν διαφορετικές, συμβολικές προεκτάσεις. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO


— Τι ακριβώς είναι το πρότζεκτ που έκανες για την Αθήνα;

Το πρότζεκτ ονομάζεται Ka touba Farafina yé, που μεταφράζεται αυτολεξεί ως «αφρικανική ευλογία από την Μπάμπαρα». Αφορά 54 πρόβατα. Κάθε ζώο λούζεται και μετά ένα μέρος από το μαλλί του βάφεται με το indigo. Καθένα λαμβάνει διαφορετική περιποίηση που βασίζεται σε μια διαισθητική απόφαση ανάλογα με την προσωπικότητά του και τη σωματική του διάπλαση. Όλα αυτά πραγματοποιήθηκαν σε στενή συνεργασία με τη Γεωπονική Σχολή της Αθήνας, ειδικότερα με τον καθηγητή Ιωσήφ Μπιζέλη, που είναι υπεύθυνος του τμήματος Ζωικής Παραγωγής, και με το εργαστήριο Γενικής και Ειδικής Ζωοτεχνίας και τον καθηγητή Σταύρο Βέμμο, που είναι υπεύθυνος για τις ορχιδέες στη δυτική πλευρά της σχολής αλλά και για τον ελαιώνα όπου βόσκουν τα ζώα αυτήν τη στιγμή. Τα μεταφέραμε εκεί από τους αχυρώνες της Ιεράς Οδού, που, απ' ό,τι έμαθα, είναι ο πιο παλιός δρόμος της Αθήνας. Βασικά, έχοντας τη βοήθεια και τη στήριξη του πανεπιστημίου και των τριών υπέροχων βοηθών μου και τη συνεργασία των προβάτων συνειδητοποίησα ότι εγώ είμαι αυτός που έχω ευλογηθεί.


— Γιατί αποφάσισες να δουλέψεις με ζώα, αρνιά και πρόβατα συγκεκριμένα; Ήταν δύσκολο;

Για πολλούς λόγους. Τα πρόβατα και οι κατσίκες αντιπροσωπεύουν τον πλούτο σύμφωνα με τις παραδόσεις μας – μας δίνουν μαλλί, γάλα και κρέας. Ξεκίνησα να τα φροντίζω όταν ήμουν μικρός, στο Μαλί, και στο σπίτι της μητέρας μου στη Γουινέα. Όταν βοσκούν τα ζώα, αναζητούν πιο πράσινα λιβάδια. Τα πρόβατα και οι κατσίκες δημιουργούν επίσης μια αλληγορία για τη μετανάστευση. Ως παιδί μετακόμισα από το Μαλί στη Γαλλία και είχα μια πολύ άμεση τέτοιου είδους εμπειρία. Η μετακίνηση των Αφρικανών στην Ευρώπη συνεχίζεται και αυξάνεται και ήθελα να επικεντρωθώ σε αυτήν τη διαδικασία σαν να είναι ένα μεγάλο πλεονέκτημα και πηγή πλούτου για την ευρωπαϊκή ήπειρο. Πάντα υπάρχει μια δυσκολία όταν δουλεύεις με ζώα, που σε κάνει όμως καλύτερο ως άνθρωπο.

 

Τα πρόβατα και οι κατσίκες αντιπροσωπεύουν τον πλούτο σύμφωνα με τις παραδόσεις μας – μας δίνουν μαλλί, γάλα και κρέας. Τα πρόβατα και οι κατσίκες δημιουργούν επίσης μια αλληγορία για τη μετανάστευση. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Τα πρόβατα και οι κατσίκες αντιπροσωπεύουν τον πλούτο σύμφωνα με τις παραδόσεις μας – μας δίνουν μαλλί, γάλα και κρέας. Τα πρόβατα και οι κατσίκες δημιουργούν επίσης μια αλληγορία για τη μετανάστευση. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO


— Συνεργάστηκες και με ανθρώπους από το «Μέντης» που παρευρίσκονταν στην παρουσίαση, όπως μάθαμε. Πώς ήταν η εμπειρία σου;

Ήταν μια μεγάλη ευκαιρία να δουλέψω με ένα ζωντανό μουσείο. Αυτά που κάνουν για να κρατήσουν ζωντανές τις παραδόσεις και τις παλιές τεχνικές είναι ό,τι προσπαθώ να πετύχω με τη δουλειά μου πάνω στο indigo και τις τεχνικές βαφής που βγαίνουν από λάσπη και άλλες παραδόσεις που απειλούνται με εξαφάνιση ή έχουν ξεχαστεί στη Δυτική Αφρική. Υπό αυτή την έννοια, ήταν μια πολύ φυσική και εξαιρετικά εποικοδομητική συνεργασία. Άρχισα, επίσης, να μαθαίνω αρκετά από τις ελληνικές παραδοσιακές τεχνικές υφασμάτων. Η διευθύντρια του Μέντη, η Βιργινία Ματσέλη, συνεχίζει να μου ανοίγει πόρτες στην Αθήνα και πέρα από αυτήν.


— Γνώριζες από πριν ότι υπήρξαν αντιδράσεις από τους ακτιβιστές υπέρ των δικαιωμάτων των ζώων. Ποιες ήταν οι σκέψεις σου και τα συναισθήματά σου σχετικά με ό,τι συνέβη;

Πιστεύω ότι υπήρξε μια παραγωγική ανταλλαγή απόψεων. Νομίζω ότι σε κάποιον βαθμό συμφωνούμε – δηλαδή όσον αφορά το να κατανοούμε καλύτερα τα ζώα και τη συνύπαρξή μας στην κοινωνία. Παρ' όλα αυτά, η γλώσσα όσων μιλούν για τα δικαιώματα των ζώων συχνά δεν έχει να κάνει με την πραγματική αλληλεπίδραση με τα ζώα, τα αποκλείει π.χ. από την τέχνη. Η τέχνη μου είναι μια συνεχής προσπάθεια να συνδεθώ με τη ζωή. Αυτό συμπεριλαμβάνει τα φυτά indigo, τους κάδους και τα υφάσματα, που πιστεύω ότι θα συνεχίσουν να υπάρχουν και μετά τη δική μου ενασχόληση με αυτά. Επίσης, εμπεριέχει τη συνεργασία με ζώα και δεν βγάζω τον εαυτό μου απ' έξω. Θεωρώ ότι και εγώ είμαι ένα από αυτά.

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

— Μπόρεσες να βρεις φυτά εδώ που θα μπορούσες να χρησιμοποιήσεις για να πετύχεις το χρώμα;

Υπάρχει μια ποικιλία κοινή στην Ευρώπη που ονομάζεται Κρητίδα, αλλά δεν τη βρήκα εδώ. Προσπαθήσαμε να πειραματιστούμε με άλλες με τη βοήθεια της καθηγήτριας Μαρίας Παπαφωτίου που είναι διευθύντρια του εργαστηρίου Ανθοκομίας και Αρχιτεκτονικής Τοπίου. Η Σχολή Καλών Τεχνών έχει έναν πανέμορφο κήπο και υπάρχει ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για την καλλιέργεια διαφόρων ποικιλιών του indigo και άλλων φυτών κάδου εκεί. Σε αυτό πρόσφεραν πολύτιμη βοήθεια οι Πάνος Χαραλάμπους, Φαίη Ζήκα και Αφροδίτη Λίτη, όπως και η Arnisa Zeqo από την documenta 14.


— Με οικονομικούς όρους, ποιο είναι το κόστος για την παραγωγή αυτών των χρωμάτων και πόσο αυτό συγκρίνεται με το κόστος της βαφής για μαζική παραγωγή;

Δεν συγκρίνονται. Για παράδειγμα, χρειάζεσαι 100 κιλά από φρέσκα φύλα για να βγάλεις 1 κιλό χρώματος. Για έναν κάδο 300 λίτρων χρειάζεσαι τρία κιλά βαφής. Δεν μπορεί να παραχθεί μαζικά. Είναι μια μεγάλη επένδυση και δεν με ενδιαφέρει κάτι τέτοιο.


— Με ποιον τρόπο η δουλειά σου είναι οικολογική;

Με κάθε τρόπο. Τα υφάσματά μου δημιουργούνται από φυσικά ή οργανικά υλικά, το ίδιο και οι βαφές. Το έχω προχωρήσει όμως και παραπέρα. Αυτή τη στιγμή χτίζω μια φάρμα μόνιμης καλλιέργειας έξω από το Μπαμάκο, ώστε να είναι αυτόνομη και βιώσιμη.


— Πώς σου φάνηκε η Αθήνα;

Ήρθα για πρώτη φορά εδώ τον Αύγουστο του 2016. Είναι πολύ όμορφη πόλη. Μου αρέσει και νιώθω άνετα εδώ. Ο περισσότερος κόσμος που έχω συναντήσει είναι πολύ φιλόξενος και έτοιμος να βοηθήσει. Μπορείς να κάνεις πολλά εδώ. Είναι πολύ παραγωγικό το περιβάλλον.

 

— Τι έμαθες από εδώ;

Ακόμα μαθαίνω. Με ρωτάς κάτι που δεν μπορώ να απαντήσω σε παρελθόντα χρόνο.

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Ιnfo
Ka touba Farafina yé (Ευλογία Αφρικής)

Το κοινό μπορεί να επισκεφτεί τα πρόβατα σε ειδικά προετοιμασμένο βοσκότοπο στη νότια πλευρά του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών (Ιερά Οδός 75) κάθε Σάββατο και Κυριακή 11:00-17:00 μέχρι τις 25 Ιουνίου.

Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
5 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
avatar Psineas 4.5.2017 | 12:24
Να φανταστώ λοιπόν ότι ο καλλιτέχνης είχε την γραπτή συναίνεση όλων των προβάτων ότι δεν είχαν αντίρρηση να βαφτούν μπλε εκτός από κάποια, που επέμεναν στο ριγέ.
Maggie Maggie 4.5.2017 | 19:33
Όταν κάφροι βάφουν αδέσποτα σκυλιά με ονοματα ομαδας ή κίτρινα κοκκινα πράσινα (πάλι χρώματα ομάδας) βγαίνουν και-ορθώς-τους κράζουν.
Mpan Mpan 4.5.2017 | 20:22
1ον αυτό το οποίο ξεχνάτε να αναφέρετε, κυρία Παππά, είναι πως το "έργο" αυτό στην Ελλάδα είναι ΠΑΡΑΝΟΜΟ. Ή μήπως θεωρείτε ότι η τέχνη είναι και υπεράνω κάθε νομοθεσίας; Για να μη μιλάω έτσι αυθαίρετα, παραθέτω και τον ίδιο το νόμο σε περίπτωση που, από δημοσιογραφική ευθύνη, αποφασίσετε να ενημερώσετε το άρθρο με αυτόν. Πρόκειται για το άρθρο 12 του νόμου 4039/2012 με το οποίο η ίδια έχω καταθέσει καταγγελία για αντίστοιχη περίπτωση η οποία και έγινε απόλυτα αποδεκτή από την ΕΛ.ΑΣ., μιας και πρόκειται για αυτεπάγγελτο αδίκημα. Συγκεκριμένα, ο νόμος αναφέρει: "Απαγορεύεται η χρησιμοποίηση κάθε είδους ζώου σε κάθε είδους θεάματα και άλλες συναφείς δραστηριότητες. 1. Απαγορεύεται η διατήρηση κάθε είδους ζώου σε τσίρκο ή σε θίασο με ποικίλο πρόγραμμα, εφόσον τα ζώα αυτά χρησιμοποιούνται με οποιονδήποτε τρόπο και για οποιονδήποτε σκοπό στο πρόγραμμα τους, πραγματοποιούν παραστάσεις ή παρελαύνουν ή εμφανίζονται ενώπιον κοινού.
Απαγορεύεται η διατήρηση κάθε είδους ζώου σε επιχειρήσεις ψυχαγωγικών παιχνιδιών, πίστας αυτοκινητιδίων, μουσικών συναυλιών, επιδείξεων, πανηγυριών ή άλλων καλλιτεχνικών ή ψυχαγωγικών εκδηλώσεων, εφ’ όσον τα ζώα χρησιμοποιούνται με οποιονδήποτε τρόπο και για οποιονδήποτε σκοπό στο πρόγραμμα τους." Επίσης, στο άρθρο 46 του νόμου 4235/2014 υπάρχει η εξής επεξήγηση:"Μετά την παρ. 2 του άρθρου 12 του ν. 4039/2012 προστίθεται παράγραφος 2α ως εξής: 2.α. Με την επιφύλαξη των διατάξεων του άρθρου 7, απαγορεύεται η χρησιμοποίηση ζώου σε υπαίθρια δημόσια έκθεση με σκοπό την αποκόμιση οικονομικού οφέλους". Θεωρείτε, λοιπόν, ή όχι ότι τίθεται ζήτημα -έστω νομικό, στην προκειμένη περίπτωση;
2ον ως υποστηρίκτρια της εν λόγω "άχρωμης" διαμαρτυρίας αλλά και άλλων παρεμφερών δράσεων (που καμμία σχέση δεν έχουν με τον ανιμισμό, αν είναι δυνατόν δηλαδή) οφείλω να σας ενημερώσω ότι εμείς οι περίεργοι άνθρωποι που διαμαρτυρόμαστε για τη χρήση ζώων που "σώθηκαν από πασχαλινά τραπέζια" και που "φαίνεται να περνούν καλά" δεν υποστηρίζουμε κανενός είδους χρήση ζώων και για κανέναν σκοπό, στο πλαίσιο μίας διευρυμένης αλληλεγγύης. Αυτό δεν μας κάνει περίεργους, υστερικούς ή παράλογους. Η συζήτηση για τη χρήση και την εκμετάλλευση των μη ανθρώπινων ζώων είναι ενεργή και πραγματοποιείται σε διαφορετικούς τομείς σε Πανεπιστήμια όλου του κόσμου καθώς άπτεται διαφορετικών ζητημάτων και κλάδων (ηθική για τα ζώα, περιβαλλοντική ηθική, ηθική των επιχειρήσεων, φιλοσοφία του νου, φιλοσοφία του δικαίου, βιοηθική, φιλοσοφία της βιολογίας, νευροεπιστήμες, ψυχολογία, κοινωνιολογία κ.ο.κ.). Οπότε αντί να απαξιώνετε άμεσα μία ειρηνική διαμαρτυρία αναζητήστε τα ονόματα μεγάλων φιλοσόφων όπως είναι ο Peter Singer, ο Tom Regan, o Gary Francione, o Gary Steiner, η Lori Gruen ή η Carol Adams. Γιατρών όπως είναι ο Gregers ή ο McDougall. Ψυχολόγων όπως είναι η Melany Joy. Αν θέλετε να μας την πείτε που δεν επικροτούμε τη "διάσωση" αυτών των προβάτων (τα οποία ή θα σφάζονταν ή θα γίνονταν έκθεμα, φοβερές εναλλακτικές) θα πρέπει να γνωρίζετε πως είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι που πραγματοποιούμε κάθε χρόνο διαμαρτυρία για όλα τα ζώα και επιμέρους διαμαρτυρίες για τη σφαγή των αρνιών του πάσχα. Τα ζώα αυτά δεν υπάρχουν για εμάς, για τη διασκέδαση και τις ορέξεις μας, για να τα χρησιμοποιούμε κατά βούληση και αυτό είναι αυτό που κάθε φορά και με κάθε αφορμή διεκδικούμε. Αν θεωρείτε ότι θα έπρεπε να νιώσουμε ανακούφιση που τα ζώα αυτά δεν σφάχτηκαν (λες και δεν θα σφαχτούν στο μέλλον!) μάλλον δεν έχετε καν κατανοήσει την ουσία του ζητήματος. Την ανακούφιση για το παραπάνω τη νιώθετε εσείς και ο κάθε άλλος άνθρωπος που συμμετέχει καθημερινά στη χρήση και την εκμετάλλευση αυτών των ζώων που, όπως είπε και ο ίδιος ο "καλλιτέχνης": "μας προσφέρουν το μαλλί, το γάλα και το κρέας τους". Εμείς δεν νιώθουμε καμμία ανακούφιση που αυτός ο κόσμος είναι τόσο άδικος και άσχημος που πρέπει να επικροτήσουμε μία τέτοια χρήση ζώων τα οποία ο ίδιος ο άνθρωπος που τα χρησιμοποιεί θεωρεί ότι είναι εδώ για να μας "προσφέρουν" κάποια πράγματα, ανάμεσα στα οποία και το ίδιο τους το σώμα! Πώς είναι δυνατόν να παρουσιάζετε μια τέτοια άποψη και να την στολίζετε με τόση αγνότητα και θετικά πρόσημα; Θεωρείτε ότι ποτέ κανένα ζώο επιθυμεί να "προσφέρει" το σώμα του, τη ζωή του, το μητρικό του γάλα, το παιδί του σε εμάς; Το κάθε πλάσμα υπάρχει για τον εαυτό του όπως θέλουμε να λέμε πως υπάρχουμε και εμείς, και εκεί μπαίνει μία τελεία. Διαβάστε, ενημερωθείτε και ενημερώστε και το άρθρο -αν σας ενδιέφερε θα το είχατε ήδη κάνει, αφού πέσατε πάνω στους "άχρωμους" ακτιβιστές που δεν τους δώσατε κανένα λόγο στη συζήτηση. Σε κάθε περίπτωση, παραμένουμε στη διάθεσή σας άμα θελήσετε να ακούσετε όσα έχουμε να πούμε. Άλλωστε η lifo ουκ ολίγες φορές έχει προωθήσει διαμαρτυρίες μας (όπως αυτές που προανέφερα) αλλά και ακόμα και το vegan festival που πραγματοποιούμε. Άρα σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι που ενδιαφέρονται και να ακούσουν και να προωθήσουν όσα έχουμε να πούμε.

Έλλη Στούρνα
woodstuck woodstuck 4.5.2017 | 21:22
Στα πλαίσια του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης, ο "καλλιτέχνης" να βάψει και να εκθέσει τον εαυτό του για τον ίδιο λόγο
avatar Ποκοπίκος 5.5.2017 | 04:09
Αν και τα ανιμαλιστικα μαμπο τζαμπο τα βρίσκω αρκετα πρωτόγονα για το 2017.

Αν και τον σπισισμο τον βρίσκω εξαιρετικα μεσο-αστικο και ανω υποκριτικά ηθικοπλαστικο, την στιγμή που όχι μονο δεχομαστε να ασκουμε απολυτη εξουσία ακομα και στα πιο προσφιλη ζωα (γατες/σκυλια με στειρώσεις, πότε και που θα κατουρίσουν, ποιους κανόνες θα τηρουν κτλ) αλλά η ίδια η φύση ανθρωπινες έννοιες όπως ηθικη και σεβασμό τις έχει παντελως γραμμενες, δείτε και κανα ντοκυμαντερ περαν των βιντεο στο fb με "αχουτα μωρε τα γλυκουλίνια", γενικά οι αστοι φιλοζωοι καλο είναι να μην πάτε σε πραγματικά φυσικα αγρια μερη...θα είστε οι πρώτοι που ΔΕΝ θα επιβιώσετε από την ίδια την φύση.

Αν και σε καμια περίπτωση δεν μπορώ το συγκεκριμενο μπογιατισμα να το θεωρήσω Τεχνη (δεν έχει καμια σχεση με την Αφρικανικη Τεχνη που εμμεσα κανει εκκληση ως μοντερνα τεχνη με "αφρικανικες επιρροες")

Αν και σε καμια περίπτωση δεν μπορώ να το θεωρήσω κακοποίηση ζωου, το χορταράκι τους το έχουν, το μαντρί τους το έχουν, μια χαρα ζωάρες κανουν τα έρμα.

Αν και όλα τα παραπάνω με κάνουν να θεωρήσω τους φιλοζωους υπερβολικους δεν μπορω για έναν και μόνο λόγο: Η Maggie παραπάνω έχει δικιο στην ενσταση της περι ισονομίας με την συγκριση που κάνει.

Υ.Γ.Πιασ' το προβατο και κουρευτο η περίπτωση

Υ.Γ.2. Ο δημιουργός είναι καλλιτεχνης επειδη τα δημιουργήματα του είναι Τεχνη ή τα δημιουργήματα του είναι Τεχνη επειδη αποφασίσαμε ότι δημιουργός είναι καλλιτεχνης; αυτή είναι μια ερώτηση που η μοντερνα Τεχνη οφείλει να απαντησει γιατί την εποχή της πληροφορίας κυκλοφορεί παρα-πολυ αλλα λίγη Τεχνη.
Προηγούμενα 1 Επόμενα

ΕΙΔΗΣΕΙΣ/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ/ΠΡΟΣΦΑΤΑ