Αθήνα, περασμένη Τετάρτη

Στη διαδήλωση εναντίον των οικονομικών μέτρων
Τετάρτη 05 Μαΐου

Ο Γιώργος έχει να κατέβει σε διαδήλωση καμιά εικοσαετία: όπως μου εξηγεί στον δρόμο, χάνει 9.000 ευρώ από μια σύνταξη των 1.400. «Ας κόψει απ' τους εξοπλισμούς», μου λέει. Σε λίγο τον χάνω. Στη γεμάτη, πλέον, Πατησίων το «χάσμα γενεών» γεφυρώνεται, πενηντάρηδες και εικοσάρηδες μπερδεύονται στα ίδια μπλοκ. Πέφτω πάνω στον δήμαρχο της γειτονιάς μου - δεξιός: «Έχω πάρει στεγαστικό κι έχω χάσει τον ύπνο μου». Σε λίγο θα περπατάει δίπλα σε ΣΥΡΙΖΑίους και αριστεριστές. Σε λίγο; Είμαστε απ' τις 11, είναι μιάμιση, ο χώρος μπροστά στο Μουσείο έχει γεμίσει ασφυκτικά και ακούω ότι, χωρίς το ΚΚΕ, η κεφαλή βρίσκεται ήδη στο Σύνταγμα· τι περιμένουμε; Στη Βουλή, λέει, γίνεται της κακομοίρας από ΠΑΜΕ και πασόκους: κάποιοι -ποιοι;- θέλουν να μπουν μέσα -πρωτόγνωρο- και φωνάζουν «έξω λαμόγια» και «να καεί». Να καεί επί δικαίους και αδίκους; Κι αύριο; Βγενόπουλος; Έκτακτη ανάγκη; Ή και τα δύο;

Δύο παρά δέκα: επιτέλους κινείται! Μπαίνουμε Πανεπιστημίου, οι πρώτοι επιστρέφουν. Σταδίου: κόσμος όσο βλέπει το μάτι. Κοντά στην Κλαυθμώνος, ένα κτίριο φλέγεται. Άνθρωποι στην ταράτσα. Παραμερίζουμε, περνούν πυροσβεστικά («πετάγαμε πέτρες», κατά τα «Νέα».). Εντάξει. Χτυπούν τηλέφωνα: «Ρε συ, υπάρχει νεκρός;». Τρεις; Σάστισμα, συντριβή. Τηλέφωνο: «Σπάσαν το Δίκτυο». Αύριο τι; Η Σταδίου απροσπέλαστη. Συντριβή. Δεν θα θυμόμαστε και δεν θα θυμώνουμε επιλεκτικά. Τους τρεις. Και τους 250.000.

Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος