Η Γειτονιά της Εβδομάδας: Γαλάτσι.

Ωραιος και προσγειωμενος τυπος φαινεται απο τα λεγομενα του, σε αντιθεση με την πρωτη εντυπωση, που δινει λογω εμφανισης :)
Thumbs up!

Έχοντας ζήσει δύο χρόνια στο Γαλάτσι η περιγραφή του Dear Quentin μου ξύπνησε αναμνήσεις... Είναι ωραίο να αγαπάς το μέρος που ζεις ή, ακόμη περισσότερο, να ξέρεις γιατί αγαπάς το μέρος που ζεις!

Δεν ξέρω εάν θα το λάβεις το μήνυμα έτσι, το κείμενο είναι τέλειο . γραφώ και εγώ ένα νούμερο για επιθεώρηση μόλις το τελειώσω θα στο στύλο .Θέλω και μια φωτογραφία σου για κάντρα άλλα έξω λίγη δουλιά , γιορτάζει ένα από τα
τέσσερα κολομπατσα από κάτω και ετοιμάζω τα απεριτίφ

"... θα στο στύλο.." χαχαχαχα, από τα πιό διασκεδαστικά ορθογραφικά λάθη.

To kalitero In Da Hood os tora! Bravo!

Πραγματικά σε ζηλεύω, κύριε Dear Quentin! Είμαι κι εγώ Γαλατσιώτισσα, γέννημα θρέμμα και μάλιστα Ναξιώτισσα, αλλά δυστυχώς ποτέ δεν μπόρεσα να αγαπήσω το "Γαλατσικό Χωριό", παρά μόνο το δρόμο που μεγάλωσα και τους πρώτους παράλληλους και κάθετους, που το πλαισίωναν... Το Γαλάτσι πάντα με κρατούσε μακριά, μου φαινόταν επιθετικό και με έκανε να αισθάνομαι ξένη... αν και έζησα εκεί 27 ολόκληρα χρόνια! Με τρόμαζαν οι κεντρικοί δρόμοι του, η φασαρία της Βεΐκου, τα trendy μαγαζιά της, η κίνηση της Γαλατσίου. Εξαίρεση, αποτελούσε το άλσος Βεΐκου. Εκεί ένιωθα πιο ντόπια! Τώρα, έχω πάει λίγο πιο πέρα... στην Κυπριάδου ή καλύτερα στα Άνω Πατήσια (όπως προτιμάω να λέω). Αν και ζω εδώ λίγα μόνο χρόνια, η περιοχή με έχει κάνει να την αγαπήσω. Δεν έχω βρει ακόμα το γιατί... Μέρα παρά μέρα, όμως, επισκέπτομαι το "γαλατσικό" δρόμο που μεγάλωσα!

Κάθε φορά που φεύγουμε από ένα μέρος, αφήνουμε πίσω μας κάτι από τον εαυτό μας· μένουμε εκεί, κι ας φεύγουμε. Και υπάρχουν πράγματα δικά μας, μέσα μας, που δεν μπορούμε να τα ξαναβρούμε, παρά μόνον πηγαίνοντας σ’ εκείνο το συγκεκριμένο μέρος. Ταξιδεύουμε προς εμάς τους ίδιους, πηγαίνουμε προς τον εαυτό μας, όταν ο μονότονος χτύπος των τροχών στις ράγες μας μεταφέρει σ’ έναν τόπο όπου περάσαμε ένα κομμάτι της ζωής μας –όσο μικρό κι αν ήταν αυτό.

Μερσιέ Πασκάλ

Σημα κατατεθέν, τουλάχιστον για εμάς που μεγαλώσαμε στο γαλάτσι είναι οι μικρές πλατείες (άλλες πιο ομορφες, άλλες πιο άσχημες- αλλά που εμένα μου αρέσουν-) οι οποίες ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια ανάμεσα στις πολυκατοικίες. Εκεί περάσαμε ατελείωτες ώρες παιχνιδιού με τα παιδιά της γειτονιάς. Επίσης, το σουβλατζίδικο του Γ...που κλείνει και ανοίγει, και συνεχίζουμε να πηγαίνουμε, και φυσικά το απίστευτο ψιλικατζίδικο-σουπερ μάρκετ του Κυρ Παναγιώτη στη Μεσσηνίας. Κλωστές, είδη δώρων, φωτοτυπίες, ταχυδρομείο, επιτραπέζια, άδεια dvd, πάντα χαμόγελο και ό τι ζητήσεις θα το βρεις!!!

Ο κυρ-Παναγιώτης και το ψιλικατζίδικό του είναι στην Αφαίας!
:)

to psilikatzidiko einai sthn afaias.!

Ο περίπατος Γαλάτσι- Παλαιό Ψυχικό είναι από τους καλύτερους της πόλης.
Επίσης διαφωνώ με την μπουγάτσα του ΧΑΡΜΑ. Όποιος πάει ΧΑΡΜΑ πρέπει να δοκιμάσει την πίτσα.

Επίσης η ΓΚΡΑΒΑ αν και δεν ανήκει στο Γαλάτσι, είναι Γαλάτσι και έχει πολλά να αφηγηθεί.

ωράια περιγραφή, ποιητική αλλά το βλέπω διαφορετικά το γαλάτσι.
θα ήταν καλύτερο αν δεν είχε τόσο υψηλό συντελεστή δόμησης ,εχει γεμίσει με τεράστιες πολυκατοικίες με αποτέλεσμα αυτοκίνητα.κίνηση, θόρυβο και καυσαέριο.
Δεν έχει ενα ούτε ενα ωραίο μπαράκι. ολα τα bar-καφετέριες είναι trendy με δυνατή μουσική, με αποτέλεσμα να έχω χρόνια να βγω στο Γαλάτσι
έχει μόνο ένα καλό εστιατόριο τις λευκες.
το εμπορικό κεντρο Αλέξανδρος δεν το θεωρώ εμπορικό αφού έχει ελάχιστα μαγαζιά.
θα συμφωνήσω μαζί σου για την συγκοινωνία την θεωρώ χάλια.

9 χρόνια έμενα Γαλάτσι και παρόλο που σε αρκετούς φίλους το χαρακτήριζα "αδιάφορο", κυρίως γιατί δεν έχει μια πλατεία μεγάλη να αράξεις παρά μόνο τα απαισιότατα καφέ-μπαρ-κλαμπ της Βείκου, οφείλω να πω ότι έχει τα εξής πολύ καλά: παρά το μεγάλο συντελεστή δόμησης και τις ψηλές πολυκατοικίες, σχεδόν όλα τα σπίτια έχουν ήλιο, μπαίνει φως, ίσως λόγω ανηφόρας-κατηφόρας. Λόγω του ήλιου δεν έχει κατσαρίδες (σε αντιθεση με τις σκοτεινές πολυκατοικίες Κυψέλης- Πατησίων), είναι επίσης πρώτης τάξεως σχολή να μάθεις να παρκάρεις άψογα, σε ανηφόρα με χειρόφρενο σε μια τόση δα θεσούλα και γυναίκα να είσαι γίνεσαι ξεφτέρι στον πρώτο μήνα, έχει το κα-τα-πλη-κτι-κο ζαχαροπλαστείο "Εύα" στην Καραϊσκάκη με την πιο ανυπέρβλητη σοκολατόπιτα, το "χαγιάτι" για υπέροχα σουβλάκια και ψητό κοτόπουλο, καλοσυνάτους γείτονες που σου δίνουν και φαγητό άμε σε βλέπουν ταλαιπωρημένη από τη δουλειά (ε και λίγο κουτσομπόληδες βεβαια, αλλά έτσι είναι ακόμα πιο χωριό το συναίσθημα), απίστευτα πράγματα να αγοράσεις στο "σφραγίδα και υπογραφή" τσιμπημένα μεν, πάντα ιδιαίτερα δε, και το υπέροχο ότι είσαι κέντρο-απόκεντρο και δίπλα από όλα, μια ευθεία μέσω Κυψέλης και είσαι Εξάρχεια, μια ευθεία και είσαι Κηφισίας ή Πατησίων ή Μαρούσι ή Αττική Οδό (δυστυχώς όντως με κάκιστη συγκοινωνία), τελικά το Γαλάτσι δεν είναι καθόλου αδιάφορο, το αγαπάς αφού το έχεις αφησεις.
nansy who

Το αγαπώ μιας και εκεί μεγάλωσα, αλλά επειδή υπάρχουν αυτά τα θετικά που προαναφέρατε (κέντρο απόκεντρο, εξαιρετικό κλίμα, θα προσθέσω και την αντισεισμικότητα (!)), θυμώνω με τους εκάστοτε δημάρχους και με την υπομονή των δημοτώ... Πολύ απλά αν είχε προβλεφθεί το θέμα του συντελεστή δόμησης θα ήταν μια από τις καλύτερες περιοχές αντικειμενικά, και για μένα η καλύτερη (κέντρο, κηφισιά και πειραιάς εξ ίσου προσβάσιμα (πάντα με αμάξι- τι αντίφαση!). Το συνειδητοποιεί κανείς όταν κατέβει από τα Καμίνια στο Ψυχικό, και συνειδητοποιεί οτι η μια μεριά του βουνού αν και καλύτερη από πλευράς τοποθεσίας,ηλιοφάνειας και τα σχετικά είναι τίγκα στο τσιμέντο και η άλλη πλευρά σφίζει στο πράσινο.
Η συγκοινωνία ασχολίαστη. ένας τεράστιος πληθυσμιακά δήμος χωρίς μετρό...