Ιδανικοί αυτόχειρες 2007

Αν ξεκολλήσεις για λίγο καιρό από το παράλληλο σύμπαν της διεθνούς «μπλογκόσφαιρας», και επιστρέψεις μετά σαν βρεγμένη γάτα, αποδεχόμενος την ήττα και τον εθισμό, συνειδητοποιείς ότι έχεις χάσει πολλά και παράξενα επεισόδια. Μετά τις διακοπές, λοιπόν, και το σύνδρομο διάσπασης προσοχής του Σεπτέμβρη, όπου δεν μπορείς να κάτσεις σπίτι με τίποτε, άρχισα ξανά τις βόλτες στα γνωστά λημέρια του διαδικτύου. Ώσπου έπεσα πάνω σ' ένα post με τίτλο «Δεν είναι παιχνίδι: Ο μυστηριώδης θάνατος της Theresa Duncan». Τι έγινε, ρε παιδιά; Πότε πέθανε η Theresa Duncan; Στα μέσα Ιουλίου την είχα αφήσει στο κομψό και ψαγμένο και εναλλακτικά γκλάμορους μπλογκ της με τίτλο «wit of the staircase» («l'esprit d' escalier»: η επιφοίτηση που σου έρχεται καθυστερημένα) να παραληρεί καθημερινά γύρω από τα κολλήματά της: «φιλμ, φιλολογία, πόλεμος του Βιετνάμ, σπάνια και εκτός κυκλοφορίας αρώματα, συλλεκτικά βιβλία, φουτουρισμός, Ναπολέων Βοναπάρτης, ιστορία του ηλεκτρισμού». Λίγη τέχνη, λίγη ποίηση, λίγη μόδα, μπόλικη μανία καταδιώξεως από ένα σημείο και μετά, και πολύ-πολύ Kate Moss. Αυτή ειδικά η τελευταία ακατανόητη εμμονή με έκανε να βαρεθώ και να σταματήσω τις επισκέψεις, λίγες μέρες πριν η 40χρονη Duncan (πρωτοποριακή δημιουργός στα '90s «κοριτσίστικων» video games, όπως το Chop Suey, το Smarty και το Zero Zero, αλλά και της ταινίας History of Glamour) δώσει τέλος στη ζωή της με παραδοσιακά rock & roll τρόπο: μπέρμπον και χάπια.

Η nouveau μποέμ σαπουνόπερα που εκτυλισσόταν στο μπλογκ της και περιέγραφε τη ζωή της πλάι στον έρωτα της ζωής της, το σύντροφό της 35χρονο, πολλά υποσχόμενο καλλιτέχνη Jeffrey Blake -ζωή πλαισιωμένη από τα σωστά γκρουπ, τη σωστή λογοτεχνία, τα σωστά πάρτι, τις σωστές γνωριμίες- είχε λάβει πρόωρο και τραγικό τέλος. Που είχε ακόμα πιο τραγικό επιμύθιο, όταν δέκα μέρες αργότερα ο Blake έβγαλε τα ρούχα του, μπήκε στον ωκεανό και δεν ξαναβγήκε ποτέ...

Απίστευτο πραγματικά στόρι, που μοιάζει να παίρνει όσο περνά ο καιρός τη μορφή (άλλης) μιας πολύ παράξενης και σκοτεινής παραβολής για την εποχή μας και τους τρόπους που μπορεί να σαλτάρει κάποιος, ειδικά αν προσπαθεί να διαχειριστεί τόσα πολλά και αντιφατικά πράγματα μαζί: φιλοδοξία, διέγερση, λατρεία για το μποέμ ιδεώδες, εκτεταμένη χρήση ναρκωτικών ενδεχομένως, αναζήτηση των ορίων της καλλιτεχνικής έκφρασης, παράνοια... Είτε είσαι νέος, ωραίος, μορφωμένος, ψαγμένος, επιτυχημένος, φραγκάτος καλλιτέχνης που φαινομενικά τα έχει όλα αλλά θέλει να φτάσει στην κορυφή (ή να κατακτήσει το Χόλιγουντ) είτε είσαι χαμηλόμισθος παχύσαρκος μεσήλικας, καρφωμένος μόνιμα μπροστά στην τηλεόραση, δεν θέλει και πολύ για να «πηδήξεις το φράχτη» και να πειστείς ότι κάποια σκοτεινή δύναμη σού στερεί αυτό που δικαιωματικά σου ανήκει, καταλήγοντας αυτόχειρας ή δολοφόνος. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, το ζευγάρι είχε επιστρέψει στη Νέα Υόρκη από το Λος Άντζελες, με τσακισμένα τα νεύρα εξαιτίας πολλών ναυαγισμένων πρότζεκτ και φορτωμένο με την έμμονη ιδέα ότι τους έχουν βάλει στο μάτι μυστικές (όπως η περιβόητη ΜΚ ULTRA) και όχι τόσο μυστικές υπηρεσίες (όπως η CIA και οι Σαϊεντολόγοι, με επικεφαλής τον Τομ Κρουζ και τον Beck!). Η Duncan έγραφε στο μπλογκ της ότι «η παράνοια είναι πια το πατριωτικό μας καθήκον» (το θυμάμαι αυτό), ενώ συχνά η κατάσταση ολίσθαινε σε φάση «Λιακόπουλου», με προαιώνιες σκοτεινές δυνάμεις. Δύο μέρες πριν πεθάνει, είχε υποσχεθεί ένα κείμενο με τίτλο «Ο Διάβολος κι ο Ντικ Τσένι» (πιο προβλέψιμος στο ρόλο του Αρχιερέα του Κακού από τον Beck, πάντως), ενώ το τελευταίο τσιτάτο που φιλοξένησε ανήκει στη Σιμόν Βέιλ: «Η φαντασία και ο μύθος ξεπερνούν τα τρία τέταρτα της αληθινής ζωής μας».

Φυσικά, μετά την αποκάλυψη της τραγωδίας, έγινε (και συνεχίζεται) ο τρελός χαμός στα διάφορα συνωμοσιολογικά blogs. Πολλά από αυτά ανήκουν σε καθηγητές πανεπιστημίου και μπορεί να γίνουν πιο εθιστικά ακόμα κι από πόρνο sites, αν παρασυρθείς και το γράψιμο είναι καλό. Και συχνά είναι, θυμίζοντας Φίλιπ Ντικ -ο οποίος, ως γνωστόν, μέχρι και το θάνατό του πίστευε ακράδαντα ότι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν έπεσε ποτέ και όλοι ζούμε σε μια λούπα του χρόνου που έχει σταματήσει στο 50 μ.Χ.- τόσο στην παράνοια όσο και στο γλαφυρό ύφος. Μετά τον Γουόρχολ, θ' αρχίσει να επαληθεύεται κι ο Φίλιπ Ντικ; Αυτό μας έλειπε...

Το τι έχει γραφτεί για την υπόθεση, πάντως, ξεπερνά κάθε φαντασία. Και το κερασάκι στην τούρτα είναι φυσικά ότι «ο Blake σκηνοθέτησε το θάνατό του για να αποφύγει τη μοίρα της συντρόφου του». Υπάρχει βέβαια και η (πραγματικά συναρπαστική) θεωρία ότι το blog της Duncan (όπως και πολλές άλλες ψαγμένες αλλά «κενές» ουσιαστικά ιστοσελίδες) ήταν απλά μια βιτρίνα για πολύ εκλεπτυσμένα και σκοτεινά Παιχνίδια Εναλλακτικής Πραγματικότητας (ή ARG όπως είναι γνωστά από τα αρχικά των λέξεων Alternative Reality Game), τα οποία καμιά φορά ξεφεύγουν άσχημα και καθοδηγούνται από μυστηριώδεις «puppet masters»-πρωτοπόρους του διαδικτύου που θέλουν να είναι πάντα ένα βήμα μπροστά, θεωρητικούς των νέων μέσων, πάσης φύσεως αποκρυφιστές και ενδεχομένως κάποιους πολύ ενθουσιώδεις πράκτορες μυστικών υπηρεσιών). Κάποιοι υποστηρίζουν ότι το ζευγάρι είχε χωθεί βαθιά σ' αυτή την υποκουλτούρα και πράγματι, αν ξεπεράσεις την τραγική διάστασή της, η υπόθεση μοιάζει με ανάμνηση από κάποιο παράξενο ψαγμένο σύγχρονο θρίλερ που είδες αργά τη νύχτα, και είχε ως θέμα κάποιο τέτοιο Παιχνίδι Εναλλακτικής Πραγματικότητας.

Τελικά όμως -και δεν το τονίζω απειλητικά ή τίποτα τέτοιο- μήπως και το ίδιο το διαδίκτυο δεν είναι σε μεγάλο βαθμό ένα ARG;

Υ.Γ. Εβίτα, μήπως πρέπει ν' αλλάξεις όνομα στο μπλογκ σου; Δεν ξέρεις τι παιχνίδια παίζονται...