Αυτή την περίοδο διαβάζω αργά -γιατί δεν θέλω να τελειώσουν- μερικά σπουδαία βιβλία. Μου έχει τύχει στο παρελθόν να ρουφήξω ένα βιβλίο και μετά το «ταξίδι» να μου λείπει… Γι’ αυτόν το λόγο διαβάζω με αυστηρή δοσολογία:

1 Ρομπέρτο Καλάσο, Οι γάμοι του Καδμου και της Αρμονίας.
Eκδόσεις Καστανιώτη

Το διαβάζω εδώ και ενάμιση χρόνο. Είναι ένα βιβλίο το οποίο πραγματεύεται την ελληνική μυθολογία μέσα από όλες τις ελληνικές γραμματείες. Κυριολεκτικά μου ανοίγει τα μάτια και αισθάνομαι ότι σαν Έλληνας είναι τόσο στοιχειώδη αυτά που γνωρίζουμε και τόσο σπουδαία αυτά που δεν ξέρουμε και χάνονται.

2
Νίκος Παναγιωτόπουλος. Σύσσημον, ή Τα Κεφάλαια.
Εκδόσεις Ίνδικτος. 

Για λιγότερο από ένα χρόνο διαβάζω ένα μεγάλο συγκεντρωμένο ποίημα, το Αισθάνομαι πολύ υπερήφανος για ένα τέτοιο δείγμα ελληνικής ποίησης. Διαβάζω λίγο, λίγο και αργά γιατί στην ποίηση δεν πρέπει να χάνεται το νόημα, πρέπει να μπορείς να στέκεσαι λίγο, να κατανοείς και να απολαμβάνεις. Βέβαια το ποίημα από μόνο του δεν με αφήνει. Είναι όπως το σούσι, δεν έχει νόημα να τρως μεγάλες ποσότητες και να χάνεις τη γεύση.

3
Stanislaw Witkiewigz. Η Αδηφαγία.
Eκδόσεις Κέδρος.

Πρόκειται για ένα φιλοσοφικό και πολιτικό μυθιστόρημα δοκιμιακού χαρακτήρα, όπου πραγματεύεται ένα πλήθος φιλοσοφικών και πολιτικών θεωρημάτων. Μου αρέσει πολύ.

4
Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Εκδόσεις Ίνδικτος.

Είναι ένα μεγάλο συναξάρι με τους βίους όλους των ορθόδοξων αγίων. Πρόκειται για μια εξαιρετική και πλήρη έκδοση από την Ίνδικτο. Εδώ θα ήθελα να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου στην ομάδα αυτού του εκδοτικού οίκου, που στη σημερινή, τόσο σφιχτή πραγματικότητα, μερικοί άνθρωποι, κόντρα στις υπάρχουσες συνθήκες, συνεχίζουν και καταφέρνουν τόσα.

5
Φιλίπ Λακού-Λαμπάρτ. Μετάφρασις και Το θέατρο του Χέλντερλιν.
Εκδόσεις Πατάκη.

Μόλις άφησα ένα δοκίμιο από τα χέρια μου. Μου το έδωσε ο φίλος μου Γιώργος Βέλτσος λόγω μιας συζήτησης που είχαμε σχετικά με τη μύηση στο θέατρο. Μου άρεσε πολύ γιατί μου υπενθύμισε κάποια πράγματα που είχα αφήσει πίσω. 

6

Στην Πολωνία που βρισκόμουν τον τελευταίο καιρό, διάβασα ένα μικρό ποίημα το οποίο βρέθηκε κρυμμένο στον κορμό ενός δέντρου. Πρόκειται για μερικούς στίχους από έναν Εβραίο για τα πάθη που τραβούσε αυτός, η οικογένειά του και η φυλή του αλλά ταυτόχρονα πρόκειται για στίχους μεγάλης αξίας. Πραγματικά με άγγιξαν.