Η Πολυάννα

Οι συνταξιούχοι κλαίγονται για τις ακριβές ντομάτες. Οι αγρότισσες, που θα αφήσουν τα κόκαλά τους στα χωράφια, λένε ότι ακρίβυνε το πετρέλαιο. Οι βενζινοπώλες βρίζουν γιατί χωρίς ρεύμα δεν λειτουργούν οι ταμειακές μηχανές. Οι εναερίτες φοβούνται την πανώλη από τα σκουπίδια. Οι υπάλληλοι καθαριότητας τα βάζουν με τους συμβασιούχους που κιότεψαν και σπάσανε την απεργία. Οι συμβασιούχοι βλαστημάνε που δεν υπάρχει λεωφορείο να πάνε στην επισφαλή δουλειά τους. Στην πιο ζόρικη περίοδο της μεταπολίτευσης, θέλουμε να βγάλουμε ο ένας το μάτι του άλλου. Δεν μιλάμε πλέον για εχθρότητα των τάξεων αλλά για την απόλυτη διάλυση του κοινωνικού ιστού. Δεν υπάρχουν ομάδες με κοινά συμφέροντα, δεν μπορείς να βρεις αλληλεγγύη βάσει εισοδημάτων, καταγωγής, επιτυχίας. Ο ένας θεωρεί τον άλλο αντίπαλο, ύποπτο, τεμπέλη, απατεώνα. Και, κατά την ίδια επικρατούσα αντίληψη,«όλοι τα παίρνουν». Όλοι πλην ενός: του Καραμανλή, που θεωρείται ακόμη ο καταλληλότερος πρωθυπουργός.

Η αντιπαλότητα μεταξύ εργαζομένων επιτρέπει την ψήφιση του Ασφαλιστικού. Η καραμελίτσα όλων των υπουργών είναι ότι ψηφίστηκαν για να κάνουν μεταρρυθμίσεις. Όλοι τους κάνουν τους παλαβούς όταν τους λένε ότι ο «καταλληλότερος» ψηφίστηκε επειδή εγγυήθηκε τα τρία ΔΕΝ του Ασφαλιστικού. Οι συντάξεις χρησιμοποιήθηκαν ως προεκλογικό μότο που κατέληξε σε κατάφωρο κυβερνητικό ψεύδος. Μας της έφεραν. Μήπως ήρθε η ώρα να απαντήσουν τα συνδικάτα με τον ίδιο τρόπο; Η ψήφιση του νομοσχεδίου δεν πρέπει επ' ουδενί να σημάνει το τέλος των κινητοποιήσεων. Άρα επόμενος στόχος είναι να μην εφαρμοστεί ο νόμος. Να υποχρεωθούν να φέρουν κάτι καινούργιο στη Βουλή, επαπειλούμενοι από μια επανάσταση της νέας εποχής.

Το πρώτο βήμα μπορεί να είναι η κατάληψη της δημόσιας τηλεόρασης για να υπάρξει επιτέλους ενημέρωση για τα αιτήματα. Αντί να ακούμε κάθε μέρα πόσοι τόνοι σκουπίδια σέρνονται στους δρόμους, να γίνει γνωστό ότι κάποιοι άνθρωποι τρίβονται κάθε μέρα στις σκουπιδοσακούλες μας, για ψίχουλα, χωρίς καν τη βεβαιότητα ότι σε λίγους μήνες δεν θα είναι πάλι απλήρωτοι ή άνεργοι. Κάποια απορριματοφόρα θα μπορούσαν να αδειάζουν το περιεχόμενό τους στο προαύλιο της Βουλής. Επίσης μπορούν να γίνουν απαγωγές βουλευτών και λοιπών παραγόντων που εξυπνακίζουν σε βάρος των αδυνάτων. Να υποχρεωθούν να δουλέψουν μερικά 24ωρα στα βαρέα, και το βράδυ να γυρίζουν σε κάποιο διαμερισματάκι 50 τετραγωνικών όπου θα είναι υποχρεωμένοι να κρατήσουν τα λογιστικά μιας οικογένειας που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με χίλια ευρώ.

Όλα αυτά ακούγονται σαν ανέκδοτα. Πρόκειται για κόσμους που δεν συγκλίνουν. Είναι αδύνατον να υπάρξει κατανόηση από τον όποιο Αλογοσκούφη, την όποια Πετραλιά, καθώς ομιλούν γλώσσα διαφορετική από αυτήν του μη προνομιούχου Έλληνα. Όταν αναφέρονται στους εξηντάρηδες, έχουν στο μυαλό τους καλοζωισμένους κυρίους, με γοητευτικά γκρι μαλλιά, καλοφτιαγμένα δόντια και απαλά χέρια. Δεν αναφέρονται στους εξηντάρηδες εκείνους που κοψομεσιάστηκαν και χαρακώθηκαν τα πρόσωπά τους από τη σκληρή δουλειά. Όταν αναφέρονται στη μητρότητα, έχουν στο μυαλό τους μια μάνα με οικιακή βοηθό και όχι την εργαζόμενη που τρέχει με ταχυπαλμία να προλάβει το παιδί που σχολάει.

Η πλειονότητα των Ελλήνων ανήκει στην πλευρά των απεργών. Έτσι, αν συνεχιστούν οι αγώνες και τις επόμενες μέρες, δεν έχουμε παρά να τις αντιμετωπίσουμε θετικά. Αν μας κόβεται το ρεύμα, θα δράττουμε την ευκαιρία να ανάψουμε ρομαντικά κεράκια. Όταν δεν έχει μέσα μεταφοράς, θα το βλέπουμε ως ευκαιρία για γυμναστική. Για όσα δεν επιδέχονται τη μέθοδο της «Πολυάννας με το μυστικό της ευτυχίας», απλά θα κάνουμε υπομονή.