Όπως ο Σοπενχάουερ υποστήριζε πως ο καταρχήν και απώτερος σκοπός μιας σχέσης είναι η τεκνοποίηση, έτσι και εγώ μπορώ να υποστηρίξω πως ο καταρχήν και απώτερος σκοπός μιας σχέσης ή μιας οποιαδήποτε έλξης είναι η αναζήτηση προς το άλλο μας μισό και προς την ολοκλήρωση του ανδρόγυνου και του ίδιου του εαυτού.


Μέσα από αυτό βέβαια γεννιούνται πολλά ερωτήματα του τύπου "υπάρχει άλλο μισό" "βρίσκουμε όλοι το άλλο μας μισό" "πως καταλαβαίνω πως είναι το άλλο μου μισό". Εκ του ασφαλούς μπορώ να απαντήσω σε οποιοδήποτε από τα παραπάνω ή μη επόμενα ερωτήματα.

 

Θεωρώ πως υπάρχει το άλλο μισό.
Το πρόβλημα μου είναι αν το άλλο μισό είναι μονόπλευρο η όχι. Αν δηλαδή κάποιος μπορεί να είναι το χαμένο κομμάτι του παζλ μου άλλα παράλληλα εγώ να μην είμαι για αυτόν.

 

Προφανώς και βρίσκουμε όλοι το άλλο μας μισό.
Απλά αυτή η ένωση μπορεί να μην διαρκέσει για μια Ζωή αλλά να διακοπεί. Μπορεί είτε να είναι μια νύχτα, ένας μήνας η μια ολόκληρη Ζώη. Δεν ξέρω αν μπορώ ή αν θέλω να πιστέψω πως το σύμπαν συνωμοτεί. Δεν ξέρω δηλαδή αν πιστεύω πως μετά την εύρεση του άλλου μισού θα ξαναυπάρξει ένωση. Μπορεί ναι, μπορεί και όχι.


Μπορεί επίσης να ξαναυπάρξει ένωση άλλα η ενέργεια που βγάζουν αυτά τα δυο άτομα να είναι τόσο δυνατή που να είναι αδύνατο να συνυπάρξουν. Το με ποιον μπορείς να συνυπάρξεις δεν έχει ουδεμία σχέση με το ποιος σε συμπληρώνει και σου σκεπάζει τον αφαλό με τη σάρκα του. Το ένα είναι ενέργεια. Το άλλο είναι πρακτικό πρόβλημα και συμβιβασμός.

 

Θα καταλάβεις πως ο άλλος είναι το άλλο σου μισό.
Θα σκέφτεστε τα ίδια πράγματα, θα λέει δυνατά τις σκέψεις σου, στα μάτια του θα βλέπεις όλα όσα σου λείπουν. Όταν αγγίζεις το δέρμα του θα πιάνεις μετάξι. Θα ακούς όλα όσα θέλει να σου πει απεγνωσμένα χωρίς καν να ανοίξει το στόμα του.


Θα τρέμεις σαν το ψάρι κάθε φορά που θα ακούς το όνομα του.
Όταν θα είσαι μόνος και θα νιώθεις όση μοναξιά μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος, θα τον νιώθεις εκεί. Θα νιώθεις την παρουσία του. Και μόνο τότε θα είσαι τόσο σίγουρος πως όσες θάλασσες και να σας χωρίζουν πρακτικά, εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή σε σκέφτεται και τον σκέφτεσαι.


Εκείνη τη στιγμή λοιπόν θα είστε και πάλι ένα. Όσο είστε ένα όταν δε μιλάτε ή όταν φιλιέστε ή έστω όταν φιληθήκατε πρώτη και τελευταία φορά. Θα είναι ένας άγνωστος κατά πάσα πιθανότητα. Δεν θα έχει κάτι να σου δώσει, κάτι να σε γεμίσει. Δεν θα σε κάνει να αισθάνεσαι καλύτερα με εσένα. Δεν θα σου κάνει καν κοπλιμέντα. Απλά θα ξέρεις πως είναι ο ένας.


Θα νιώσεις μια απίστευτη ενέργεια να σας στοιχειώνει, δεν θα υπάρχει κανένας άνθρωπος κοντά σας παρόλο που πρακτικά και ρεαλιστικά θα είστε περιτριγυρισμένοι από κόσμο. Όταν μπλέκεται τα δάχτυλα σας θα είναι σαν να κάνετε έρωτα. Όταν θα φιλιέστε θα είναι σαν να κάνετε έρωτα. Όταν κάνετε έρωτα δεν θα υπάρχει τίποτα άλλο.
Απλά το πρωί θα σας έχει χωρίσει ο Δίας για ακόμα μια φορά επειδή θα έχετε πάψει να είστε εποικοδομητικοί και θα έχετε πάψει να τον έχετε ανάγκη.Το ανδρόγυνο είναι Θεός. Για αυτό το φοβούνται οι Θεοί και κάνουν ο,τι περνάει από το χέρι τους να το χωρίσουν.


Το ανδρόγυνο είναι δύναμη. Για αυτό το φοβάται το κεφάλαιο και κάνει ο,τι μπορεί για να το πνίξει και να το ξεφτιλίσει σε μια καπιταλιστική κοινωνία. Και απλά το καταλαβαίνεις. Δεν καταλαβαίνεις το πως και το γιατί.
Θα το καταλάβεις απλά. Θα είναι τόσο δυνατά αυτά που νιώθεις που δεν θα μπορείς να τα εξηγήσεις και να τα χωρέσεις στο κεφάλι σου.


Κάθε φορά που θα το αμφισβητείς θα σου ρίχνεται μπροστά σου μια επιβεβαίωση.

Απλά όπως ανέφερα πάνω μπορεί και να μην τον ξαναδείς ποτέ. Μπορεί απλά να υπάρξει. Και στην τελική ας χαρείς που υπήρξε έστω. Δε θα μπορούσα να σκεφτώ από έναν τόσο άδικο Θεό που θα στερούσε αυτή τη μαγεία από οποιοδήποτε θνητό.

 

Εκεί που θέλω να καταλήξω όπως και να έχει είναι οι σχέσεις.
Ξεκίνησα να γράφω πως θεωρώ πως υποσυνείδητα η όποια σχέση ξεκινάει ως μια κραυγή απόγνωσης και αναζήτησης της τελειότητας και του άλλου μισού.
Ε λοιπόν εγώ ξέρω ποιοι άντρες δεν είναι αυτό που με ολοκληρώνει και παρ' όλ' αυτά επιδιώκω σχέσεις μαζί τους. Γιατί πολύ απλά δε μπορείς ούτε να ψάχνεις ούτε να περιμένεις το τέλειο.
Και πως μπορείς να το ψάχνεις όταν το έχεις βρει και το έχεις ζήσει;


Δεν θα μπορούσα να μιλήσω για τέτοια υπεράνθρωπα συναισθήματα αν δεν τα είχα βιώσει. Αυτό όμως δε σημαίνει πως πρέπει να εθελοτυφλώ σε έναν δικό μου κόσμο και να ζω στο παρελθόν. Για αυτό λοιπόν ο άνθρωπος πρέπει να βρίσκει καλούπια να του καλύπτουν τα κενά, είτε τα κενά είναι συναισθηματικά, είτε το ίδιο το αιδοίο.
Και το αιδοίο στην τελική έχει ικανότητες εκμαγείου και προσαρμόζεται σε κάθε πέος το οποίο εισχωρεί μέσα του. Κάτι σημαίνει και αυτό. Δεν είναι πως έχει ένα συγκεκριμένο σχήμα. Ξέρει να καταπίνει πλασίμπο και υποκατάστατα εκ φύσεως.