Στίχοι ίδιοι που σημαίνουν κάτι άλλο, ακόμα πιο μακρινό. Γιατί έχει περάσει ένας χρόνος κι ας έχουν αλλάξει λιγότερα από όσα περίμενες. Ένα τραγούδι για το καλοκαίρι, το κάτασπρο, το αστραφτερό, το ίδιο... Ποιον θα πείραζε να ήταν πάντα καλοκαίρι; Να μυρίζει τον ίδιο αέρα, να τον ακούει να ξεφυσάει το ίδιο τραγούδι, να του περισσεύουν οι ίδιες ευθύνες, να βλέπει τα ίδια σχέδια στον ουρανό, να κάνει τα ίδια βήματα στα ίδια πεζοδρόμια, στους ίδιους δρόμους, να περνάει τα ίδια φανάρια, να...


Το τραγούδι παίζει και ξαναπαίζει τις ίδιες φορές που έπαιζε και πέρυσι, τον Γενάρη. Κάνω μια λίστα με θαλασσινές λέξεις: πανιά, γελώ, νότος, ξεχνώ, αστερισμός, σκιές, ψυχή... Η μουσική φταίει που οι δρόμοι καθαρίζουν, που οι άνθρωποι σχεδόν πετούν, που τα λεωφορεία ξεμακραίνουν αλλά τα ακουμπάς, που τα πουλιά ακούγονται, που οι λέξεις ταξιδεύουν σε άλλες γειτονιές, που όλα είναι δίπλα, που όλα είναι εδώ. Ποια ήταν τελευταία φορά που όλα ήταν εδώ; Ποιο καλοκαίρι;


Το τραγούδι ξαναπαίζει περισσότερες φορές. Ο Γενάρης τελειώνει. Μετράς τις μέρες και ο αριθμός είναι τριψήφιος. Τώρα θα μετρήσεις τους μήνες, μήπως και ξανακοιτάξεις σε καθαρό ουρανό. Κάνω μια λίστα με θαλασσινές λέξεις: οι ίδιες... Η μουσική δονεί τις σκέψεις σου και τις μεταφέρει. Είναι μαγικό το πόσα ταξίδια μπορείς να κάνεις στη ζωή σου. Θα εκτιμήσεις έστω και ένα; Χειροκρότημα. Διαφορετική εκτέλεση. Άλλοι μουσική, άλλες ευχαριστίες. Η ευγνωμοσύνη αλλάζει χρώματα.


Το τραγούδι ξανάπαιξε. Θα το γράψεις σε CD μπας και κρατήσει για πάντα. Η μουσική κρατάει για πάντα. Είναι σε μια τσέπη, σ' ένα συρτάρι, στο πιο ψηλό ράφι, κάτω από το μαξιλάρι, στην τελευταία σελίδα του βιβλίου, σ' ένα καυτό δάκρυ που έπεσε στο τέλος της παράστασης κι ας το ήξερες ήδη... Θα κρύβεται παντού, για πάντα. Κι εσύ θα την κυνηγάς σε ένα ατέρμονο κυνήγι θησαυρού.