Σε εμένα ειδικά δεν είναι καθόλου δύσκολο να τα παρατηρήσεις. Λίγο να κοιτάξεις τα χέρια μου, τους καρπούς μου. Παντού γρατζουνιές. Ναι, η αλήθεια είναι πως ο γάτος μου δεν με λυπάται καθόλου όταν "παίζουμε". Χάρη σε αυτόν πολλές όμορφες κοκκινίλες με στολίζουν (και στα πόδια καμιά φορά έτσι για να μην βαριέμαι) με αποτέλεσμα να με κοιτάει ενίοτε ο κόσμος και να ζωγραφίζεται η ανησυχία στο βλέμμα του, αν δεν ψυλλιαστεί κατευθείαν πως έχω γάτο.

 

Και ξέρεις, όταν με γρατζουνάει, τσαντίζομαι γιατί τσούζει και εγώ μένω να αναρωτιέμαι δυνατά και να του φωνάζω "τι σου έφταιξα αχάριστο πλάσμα" και ας τον λατρεύω μέχρι αηδίας. Με τα εξωτερικά αυτά "σημάδια" κανένα πρόβλημα δεν έχω να σου πω την αλήθεια. Με τα άλλα έχω ένα θέμα, τα εσωτερικά, αυτά που καμουφλάρωνται εύκολα και σε ξεγελούν.

 

Τον τελευταίο (πολύ) καιρό πολλοί έχουν έρθει και έχουν γρατζουνήσει το "μέσα" μου. Κάποιες γρατζουνιές έχουν ήδη αφήσει σημάδι, κάποιες άλλες πέρασαν και δεν άγγιξαν που λέμε και άλλες ακόμη επουλώνονται (το πιστεύεις;!) . Είναι αυτά τα σημάδια, τα οποία είναι νωπά ή και τάχα γιατρεμένα, που είναι πάντα εκεί, άγρυπνοι φρουροί του "είναι" μας, κατακλύζουν το μυαλό μας και ας μην το καταλαβαίνουμε. Είναι ύπουλα πολλες φορές γιατί εκεί που είσαι χαλαρός το εκμεταλλεύονται στο έπακρο, πετάγονται στο νου και καταστρέφουν όποια προσπάθεια είχες κάνει για να τα κουκουλώσεις.

 

"Let it be" λέει ο Lennon, "παράτα τα, είναι παρελθόν, δεν αξίζει πια, συγχώρα και προχώρα" λένε οι δικοί σου. Μα πώς να προχωρήσεις και -κυρίως- πώς να ξεχάσεις ανθρώπους και καταστάσεις που αδιαμφισβήτητα έχουν γίνει αχώριστο κομμάτι αυτού που ήδη είσαι; Ξέρεις, καμιά φορά σκέφτομαι τι ωραία που θα ήταν να είχαμε και εμείς ένα κουμπί "refresh", θα τα ξεκινούσαμε όλα από την αρχή χωρίς τα βάρη του παρελθόντος στην πλάτη και το μυαλό. Μα μετά σκέφτομαι επακόλουθα πως το κουμπί της ανανέωσης μόνο λύση δεν θα ήταν.

 

Ξέρω, έχεις και εσύ μάλλον πολλά σημάδια, όπως και εγώ. Ξέρεις ποιο είναι το σίγουρο; Θα αποκτήσεις και άλλα πολλά. Να εύχεσαι να συμβεί κάτι τέτοιο με όλη σου την καρδιά. Γιατί αυτό δείχνει πως έζησες χωρίς να φοβάσαι. Ξέρω τα σημάδια δεν είναι πάντα όμορφα, πολλά ακόμη σε πονάνε. Μα να τα δείχνεις, αυτά είναι η πανοπλία σου και πρέπει να είσαι περήφανος. Ναι, να είσαι γιατί απέδειξες πως κάποιος κάποτε προσπάθησε να σε πληγώσει μα εσύ δεν του έκανες τη χάρη, άντεξες.

 

Μάθε να αγαπάς όλες αυτές τις μικρές ιστορίες που έχεις χαραγμένες πάνω σου, μέσα σου. Ντύσε τις με χρυσό, όπως κάνουν οι Ιάπωνες στα σπασμένα αντικείμενα. Όσο τα όνειρα, το θάρρος, το χαμόγελό σου έχουν σθένος, στο εύχομαι να γεμίζεις "ψεγάδια". Γιατί ομορφιά χωρίς ψεγάδι δεν υπάρχει.