©Franziska Barczyk
©Franziska Barczyk

 

Τις τελευταίες μέρες ήρθα σε επαφή με άτομα και μέρη που κάποτε ήταν πολύ σημαντικά για εμένα. Παρατήρησα λοιπόν πως σε κάποιες περιπτώσεις ένιωθα σαν να είναι όλα ένα μακρινό παρελθόν και σε άλλες ένιωθα κάτι μέσα μου να σπάει, σαν να μπορούσα να δω όλες τις αναμνήσεις μπροστά μου να παίζονται σαν να βρίσκομαι σε ταινία.

 

Οπότε τελικά αυτό που γύριζε στο μυαλό μου σαν ερώτημα είναι το τι είναι αυτό που κάνει το χρόνο όντως γιατρό και εξαφανίζει μία πληγή ή μία κακή κατάσταση και τι είναι αυτό που ο χρόνος δεν μπορεί να αλλάξει.

 

'Ισως τελικά ανάλογα με το πόσο έντονο είναι αυτό που ζήσαμε, κάνουμε και τον ανάλογο χρόνο να το ξεπεράσουμε. Πόσο δηλαδή σημαντικό υπήρξε κάτι για εμάς. Πόσο μας επηρέασε σαν προσωπικότητα. Μην ξεχνάς ότι ο άνθρωπος μέχρι τα 30 αλλάζει διαρκώς. Είναι λογικό κάποιες καταστάσεις να μας επηρεάζουν και κάποιες όχι. Αυτές λοιπόν που μας επηρεάζουν σε ένα βαθμό μας αλλάζουν.

 

Σκεφτόμουν πως πολλές φορές δεν μας πονάει τόσο η φυγή ενός ανθρώπου ή μία αλλαγή, αλλά ο εαυτός μας. Μας λείπει δηλαδή η εικόνα που βλέπαμε στα μάτια του άλλου, το συναίσθημα. Τις περισσότερες φορές η νοσταλγία είναι παροδική, μία σκέψη της στιγμής που συνοδεύεται από ένα μικρό χαμόγελο.

 

Όμως υπάρχουν και καταστάσεις που ο χρόνος δεν της σβήνει. Πολλές φορές ένας άνθρωπος μας έχει αφήσει κομμάτια του και εμείς σε αυτόν. Το καλό με το να μην ξέρεις πως νιώθεις είναι ότι όταν καταφέρεις να ξανανιώσεις θα υπάρχουν μόνο τα συναισθήματα που άξιζαν να μείνουν.