Στο σημερινό «Α μπα»: το κύτταρο της κοινωνίας

Στο σημερινό «Α μπα»: το κύτταρο της κοινωνίας Facebook Twitter
92

__________________
1.

Καλησπέρα σε όλους.
Αρχικά να πω Α,μπα πως έχω περάσει πολλές ώρες διαβάζοντάς σε και μάλιστα χωρίς να το καταλάβω. Έτσι, ήρθε η ώρα να σου ξαναστείλω τον δικό μου προβληματισμό μιας και δεν είχα πάρει κάποια απάντηση.
Είμαι πλέον τελειόφοιτος στην σχολή μου, και ενώ έχω κάποια σχέδια για το τι να κάνω , δεν μπορώ να τα εφαρμόσω. Στο μυαλό μου είναι όλα μπερδεμένα. Θα ήθελα πολύ να κάνω ένα μεταπτυχιακό στην Αθήνα. Το πρόβλημα είναι ότι, όντας σε μονογονεϊκή οικογένεια, ο πατέρας μου δεν μπορεί να με στηρίξει οικονομικά. Έτσι, πρέπει να δουλέψω μόνος μου και να μαζέψω τουλάχιστον τα χρήματα για τα δίδακτρα. Έχω στείλει κάποια βιογραφικά στην Αθήνα σε ,μάλλον, σοβαρές δουλειές, και περιμένω απαντήσεις. Το θέμα είναι ότι δεν ξέρω πως να το πω στον πατέρα μου ότι ψάχνω στην Αθήνα , μιας και ο ίδιος δείχνειι πάντα μια απαισιοδοξία για το αν θα τα καταφέρω ή όχι. Βέβαια, το κυριότερο είναι το εξσυνέχεια, αν τα έχω καταφέρει μέχρι εκεί, αν χάσω την δουλειά; Τι θα κάνω με το σπίτι;
Θέλω απλά μια κατεύθυνση. Είναι εφικτό να το καταφέρω αυτό ή ούτε να το σκέφτομαι; Και αν μπορώ πως πρέπει να το χειριστώ; Ποια είναι τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσω;
Σε παρακαλώ απάντησε μου και δώσε μου τα φώτα σου.
Ευχαριστώ πάντως για τον χρόνο που αφιέρωσες.ής: Βρίσκω κάποια δουλειά, πάω Αθήνα, βρίσκω και σπίτι. Για να ενοικιάσω το σπίτι θα χρειάζομαι τουλάχιστον 300 ευρώ, και μέχρι να πληρωθώ από την δουλειά εκείνη θα έχω και άλλα έξοδα. Πώς θα ξεκινήσω λοιπόν ; Και στην συνέχεια, αν τα έχω καταφέρει μέχρι εκεί, αν χάσω την δουλειά; Τι θα κάνω με το σπίτι;
Θέλω απλά μια κατεύθυνση. Είναι εφικτό να το καταφέρω αυτό ή ούτε να το σκέφτομαι; Και αν μπορώ πως πρέπει να το χειριστώ; Ποια είναι τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσω;
Σε παρακαλώ απάντησε μου και δώσε μου τα φώτα σου.
Ευχαριστώ πάντως για τον χρόνο που αφιέρωσες.

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Το μόνο που είναι σίγουρο είναι ότι δεν χρειάζεται να πεις τίποτα στον πατέρα σου μέχρι να βρεις τι θα κάνεις, ούτε χρειάζεσαι την ευλογία του, ούτε έχει σημασία αν είναι απαισιόδοξος ή όχι. Νομίζω ότι το πρώτο που πρέπει να κάνεις είναι να μαζέψεις λεφτά εκεί που είσαι. Μετά να βρεις ένα μεταπτυχιακό που μπορεί να γίνει με παράλληλη δουλειά. Μετά να βρεις δουλειά, και μετά να βρεις συγκάτοικο.

 

Πριν κάνεις οτιδήποτε όμως, σκέψου για ποιο λόγο θέλεις να κάνεις μεταπτυχιακό. Δεν είναι κακό να ζητάς τη γνώση για τη γνώση, κακό είναι να έχεις προσδοκίες από κάτι που τελικά, είναι αρκετά κοινό. Υπάρχει πολύς κόσμος με μεταπτυχιακό που δεν τον βοήθησε σε τίποτα, και ξόδεψε χρήμα και χρόνο χωρίς αντίκρισμα. Δεν είναι όλα τα μεταπτυχιακά ίδια. Κάνε καλή έρευνα πριν δεσμευτείς.

__________________
2.

Αγαπητή Αμπα, γεια σου, ελπίζω να είσαι καλά. Είμαι σχεδόν τρία χρόνια με μία κοπέλα, εγώ 30, αυτή 37. Στην αρχή ενώ μου άρεσε πολύ προσπάθησα να μην ξεκινήσω καν την σχέση, λόγω της διαφοράς ηλικίας, όμως μετά από δική της επιμονή και επειδή φυσικά κι εμένα μου άρεσε πολύ, το προχωρήσαμε. Μέσα στον πρώτο χρόνο άρχισε κάποιες νύξεις για παιδί. Της εξήγησα ότι εγώ δεν θέλω και της είπα ότι εφόσον θέλουμε διαφορετικά πράγματα, καλύτερα να χωρίσουμε. Δεν ήθελε με τίποτα και μου είπε ότι αρκεί να είμαστε μαζί. Στην συνέχεια άρχισε να με πιέζει να συγκατοικήσουμε κανονικά γιατί μένω μεν συνέχεια στο σπίτι της, αλλά δεν έχω φύγει τελείως από το πατρικό μου. Της είπα ότι χρειάζομαι και το χώρο και τον χρόνο μου κι οτι πιέζομαι και της είπα πάλι να χωρίσουμε. Πάλι δεν ήθελε. Δεν ξέρω τι να κάνω γιατί και την αγαπάω και μου είναι πολύ δύσκολο να χωρίσω, αλλά νιώθω και πίεση και φθορά στην καθημερινότητα αυτής της σχέσης. Εν τω μεταξύ, από όσο ξέρω συνήθως όταν κάποιος θέλει το κάτι παραπάνω από τον άλλο και δεν το παίρνει, τότε αυτός χωρίζει. Εδώ και δεν θέλει να χωρίσουμε και παράλληλα νιώθω αυτά που θέλει να με πιέζουν και έχω άγχος ότι της τρώω το χρόνο και γι αυτό της προτείνω να χωρίσουμε ενώ αυτό με πονάει πολύ. Ειλικρινά είμαι πολύ μπερδεμένος, κάθε γνώμη και οπτική θα είναι πολύ βοηθητική!!
- Κοκκινολαιμης


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Όταν θέλεις να χωρίσεις, δεν χρειάζεται να «θέλει» και ο άλλος. Αρκεί να θέλεις εσύ. Δεν είναι δικαιολογία, ούτε εξήγηση το «δεν θέλει». Επίσης, δεν σε συμφέρει να περιμένεις να κάνει ο άλλος αυτό που είναι το σωστό, όταν ξέρεις ποιο είναι αυτό, ειδικά όταν δεν χρειάζεσαι την συγκατάθεση του για να το κάνεις. Καταλαβαίνω την πρώτη φορά που επέστρεψες, γιατί σε ξεγέλασε λέγοντας ότι της αρκεί να είσαστε μαζί. Προφανώς, δεν της αρκεί να είσαστε μαζί όπως θέλεις εσύ να είσαστε. Όμως γύρισες πίσω δυο φορές. Ξέρεις τι μήνυμα δίνει αυτό; Ότι δεν εννοείς αυτά που λες. Η δεύτερη φορά δεν δικαιολογείται, κοκκινολαίμη. Οι χωρισμοί πονάνε πάντα, ακόμα και όταν είμαστε εμείς που πρέπει να τους πυροδοτήσουμε.

 

Φυσικά έχει ευθύνη και αυτή και τα λοιπά, αλλά δεν γίνεται να ζούμε την ζωή μας περιμένοντας να αναλάβουν οι άλλοι τις ευθύνες τους για λογαριασμό μας, γιατί καήκαμε. Δεν έστειλε αυτή την ερώτηση, αν την είχε στείλει πίστεψε με θα ήταν ανάλογη η απάντηση. Αφού ρωτάς εσύ, η ευθύνη που σου αντιστοιχεί είναι να ξεκαθαρίσεις άλλη μια φορά την θέση σου και αν δεν καταλαβαίνει, ή κάνει ότι δεν καταλαβαίνει, πρέπει να καταπιείς το πικρό ποτήρι και να χωρίσεις. Οριστικά. Σα να το εννοείς. Χωρίς να περιμένεις να δεις αν αυτή «θέλει» ή «δεν θέλει». Επειδή δεν θέλετε τα ίδια πράγματα.

__________________
3.

Πάντα διαβάζω την στήλη, ποτέ δεν έχω γράψει όμως. Και να που ήρθε η ώρα. Είμαι 34 χρονών σε σχέση και συγκατοίκηση εδώ και 4 χρόνια. Πριν ενα χρόνο αποφασίσαμε οτι θέλουμε να κάνουμε παιδί και μετα από καποιους μήνες το παιδάκι ήρθε. Τωρα που γραφω είμαι 5 μηνών έγκυος. Δουλευω σαν ελ. επαγγελματίας (μισθωτή μεν με μλοκάκι δε) που σημαινει οτι οταν θα σταματήσω να δουλευω θα σταματήσω να πληρώνομαι και θα πληρώνω κανονικά τις εισφορές μου. Χθες έλεγα στον φίλο μου το άγχος μου για την περίοδο αυτή που δεν θα δουλέυω σε σχέση πάντα με τα οικονομικά (το άγχος προκύπτει επειδή θα είναι η πρώτη φορα μετά από 13 χρόνια που θα σταματήσω να δουλευω και θα σταματησουν να μπαίνουν λεφτά κάθε μήνα στον λογαριασμό μου).
Γενικά έχω κάποια λεφτά στην άκρη, τόσα ώστε να μπορώ να ζήσω κανα χρόνο χωρίς δουλειά. Η απάντηση λοιπόν του φίλου μου στο άγχος μου ήταν οτι έχω λεφτά στην άκρη να μπορώ να συνεισφέρω 200-300 ευρώ το μήνα (περίπου όσα είναι τα έξοδα του σπιτιού για μένα τώρα), οπότε όλα καλά! Δεν έιπα τπτ γιατι ήθελα να το σκεφτώ, ΟΜΩΣ, η απάντηση που περίμενα ήταν οτι "μη φοβασαι εγω είμαι εδώ και όλα θα πάνε καλά". Το παιδί είναι και των 2 μας και πιστευω οτι με όλα αυτα που περνάει μια γυναικα (εγκυμοσύνη, τοκετός, ξενύχτια κτλ) το μόνο πράγμα που μπορεί να παρέχει ο πατέρας, τουλάχιστον για την αρχή, είναι το αίσθημα μιας γενικότερης ασφάλειας (και οικονομική εννοείται). Αυτό που σκέφτομαι συνέχεια είναι, δηλαδή αν δεν έιχα λεφτά στην άκρη θα με άφηνε να πεινάσω; όλα αυτά έρχονται να προστεθούν και στο ότι όοολο το σπίτι το έχουν φτιάξει οι δικοί μου γονείς ενώ οι δικοί του δε μας έχουν πάρει ούτε ένα σκαμπό. Οικονομικά οι γονείς του αλλα και ο ίδιος παίρνουν τα διπλάσια από τους γονείς μου και από μένα αντίστοιχα. Είμαι κάπου παράλογη;
- Δέτη

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Θα ήταν καλύτερο να τα είχατε συζητήσει και να τα είχες σκεφτεί όλα αυτά πριν μείνεις έγκυος.


Δεν υπάρχει σωστό και λάθος στην διαχείριση των οικονομικών ενός ζευγαριού. Ό,τι αποφασίσει ένα ζευγάρι, αν είναι και οι δύο εντάξει με τη συνεννόηση, είναι σωστό. Το «αν δεν είχα λεφτά στην άκρη τι θα γινόταν» δεν έχει νόημα, γιατί έχεις λεφτά στην άκρη. Εφόσον υπάρχουν λεφτά, και εφόσον είσαστε μαζί σε αυτό, κάποιος θα μπορούσε να πει ότι δεν έχει σημασία από ποια τσέπη βγαίνουν. Ο φίλος σου/άντρας σου απάντησε σε κάποιο άγχος που εξέφρασες. Δεν ήταν η απάντηση που ήθελες, αλλά εσύ πιστεύεις ότι σε άλλη περίπτωση θα σε άφηνε να πεινάσεις; Τότε μήπως έχετε πιο σοβαρά προβλήματα από αυτό;


Όπως φαίνεται, έχεις κάποια ανομολόγητα στην άκρη σχετικά με το σπίτι και τα έξοδα που έγιναν και την οικονομική διαφορά που έχουν οι δύο οικογένειες που δεν έχεις τολμήσει να ανακινήσεις. Η συζήτηση για τα λεφτά που έχεις στην άκρη πιστεύω ότι ήταν μόνο αφορμή για διάφορα που σκέφτεσαι και δεν έχεις πει. Και πάλι, θα ήταν καλύτερα αν αυτά τα είχατε λύσει πριν μείνεις έγκυος, γιατί ναι, μια εγκυμοσύνη όταν δεν υπάρχει κρατική πρόνοια βάζει μια γυναίκα σε ευάλωτη θέση και μπορεί να βρεθεί εξαρτημένη από τον άντρα/πατέρα του παιδιού της για ένα διάστημα. Οπότε, πριν γεννηθεί το παιδί ακόμα, νομίζω ότι πρέπει να πεις αυτά που σκέφτεσαι. Πες του ποια απάντηση περίμενες από αυτόν. Υπάρχει περίπτωση να έχετε παρεξηγηθεί μεταξύ σας. Υπάρχει περίπτωση επίσης να έχεις διάφορα δεδομένα στο μυαλό σου, που αυτός δεν έχει. Πάντως, μην παραβλέπουμε το γεγονός ότι το σπίτι είναι δικό σου και μόνο δικό σου, και αν δεν έχετε παντρευτεί, αυτός είναι στην ουσία φιλοξενούμενος. Γιατί να επενδύσει σε ένα σπίτι στο οποίο δεν έχει κανένα ουσιαστικό δικαίωμα; Μπορεί να έχει κι αυτός διάφορα που δεν έχει τολμήσει ακόμα να σου πει.


__________________
4.

Λοιπόν ψάχνω για δουλειά. Δηλαδή έχω δουλειά, αλλά ψάχνω για κατι καλύτερο απο οικονομικής αποψης αλλα και από άποψη τοποθεσίας γιατί με τρώνε τα χιλιόμετρα κάθε μέρα.
Με καλούν για συνέντευξη από εταιρεία συμβούλων εργασίας για εργασία στο αντικείμενό μου, την τάδε μέρα στις 14:00. Στις 13:55 χτυπάω το κουδούνι στο χώρο συνέντευξης μου ανοίγουν και μου λένε να καθίσω. Στις 14:30 ακόμα κάθομαι. Να σημειώσω οτι για να παω στη συνέντευξη έχω φύγει από την νυν εργασία μου στην οποία πρέπει να επιστρέψω γιατί το ωράριό μου είναι 9-5.
Σηκώνομαι λέω πως δεν μπορώ να περιμένω άλλο, καθώς το ραντεβού μου ήταν στις δύο, ευχαριστώ και γεια σας. Και φεύγω. Οταν με κάλεσαν ανέφερα οτι εργαζομαι 9-5, αυτοί που μου κλείσανε τη συνεντευξη το ήξεραν, περίμενα μισή ώρα και δεν εμφανιστηκε κανενας. Μήπως είμαι υπερβολική; έπρεπε να περιμενω και άλλο; πόσο; αν εγω τους έστηνα μισή ώρα τι εντυπωση υποψήφιου εργαζόμενου θα έδινα (Ξερω...ασυνεπή) έπρεπε να δώσω σε εκείνους την ευκαιρία; Είμαι εξαιρετικά συνεπής ανθρωπος σε ραντεβού και ωράρια, σιχαίνομαι το fashionably late και δεν έχω αργησει ποτέ σε ραντεβου συνεντευξη ή εργασία (με δική μου ευθύνη ) αντίθετα πολυ συχνά κοβω βόλτες κατω απο γραφεια και σπιτια για να περάσει η ώρα γιατι έχω φτάσει νωρίτερα. Μήπως αντέδρασα υπερβολικά που έφυγα; αλλά από την άλλη την ωρα της συνέντευξης δεν τη διάλεξα εγώ αλλά εκείνοι γιατί "ήταν η μόνη διαθέσιμη" Ε αν ήταν η μόνη διαθέσιμη δεν έπρεπε και να με δεχτούν κανονικά;
Ακόμα και αν δεν εργαζόμουν, αποκλείεται να είχα άλλη συνεντευξη, ή να πάρω το παιδί μου απο το σχολείο ή να παω στον οδοντίατρο;
Έπρεπε να κάνω κάτι άλλο εκτός από να φύγω;


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Θα μπορούσες να είχες κάνει κάτι άλλο, ναι. Το θέμα είναι ότι δεν ήθελες. Τώρα πάει η ευκαιρία, και δεν παίρνεις έξτρα πόντους για το ότι είχες δίκιο. Αυτό που θα μπορούσες να είχες κάνει είναι να ρωτήσεις αν υπάρχει λήξη στον ορίζοντα, γιατί δεν μπορείς να περιμένεις άλλο, και αν γίνεται να κανονίσετε ένα ραντεβού μια άλλη στιγμή. Φεύγοντας χωρίς να δώσεις ευκαιρία στον άλλον να διορθώσει το λάθος του, οδηγηθήκατε και οι δύο σε αδιέξοδο. Από την άλλη, όπως λες, αυτή είσαι, άρα έχει νόημα να συζητάμε πώς θα ήταν αν ήσουν κάποια άλλη;


__________________
5.

Με το αγόρι μου είμαστε μαζί 4 χρόνια και έχουμε χτίσει μια καλή σχέση, αλληλοεκτίμησης και σεβασμού. Εδώ και καιρό έκανε προσπάθειες να ασχοληθεί με τη δημοσιογραφία αλλά εδώ δεν ευδοκίμησαν και αποφάσισε να το κυνηγήσει για εξωτερικό. Η ευκαιρία λοιπόν του δόθηκε και αναχωρεί σε δύο μήνες, Μέχρι τώρα ήμουν πολύ υποστηρικτική και τον ενθάρρυνα να το κάνει, δυστυχώς όμως δεν είχαμε συζητήσει για το τι θα γίνει με εμάς τους δυο. Και εδώ ξεκινάει το 'δράμα', πριν από μένα το αγόρι μου είχε μια δύσκολη σχέση από απόσταση, η τότε κοπέλα του ενώ υποτίθεται ότι θα πήγαινε να τον βρει στην πόλη που ζούσε για να συγκατοικησουν δεν το κανε ποτέ και τον κεράτωσε και από πάνω. Είχε μια πρότερη τραυματική εμπειρία λοιπόν. Έτσι μου το ξεκαθάρισε ότι από τη στιγμή που θα φύγει δεν θα μαστε μαζί, αλλά δεν θα χουμε χωρίσει κιόλας γιατί λόγω υποχρεώσεων θα επιστρέφει και θα μένει σε μένα (αν εγω συμφωνώ φυσικά). Εγώ τον Σεπτέμβρη ξεκινάω ένα μεταπτυχιακό με σκεπτικό να κάνω διδακτορικό και μου πρότεινε μόλις τελειώσω από εδώ να κάνω μια προσπάθεια να τον ακολουθήσω. Και να η ερώτηση μου, πώς να κάνω ένα τόσο μεγάλο βήμα από τη στιγμή που δε θα μαστε μαζί, μιλάμε για ένα σχέδιο που αν υλοποιηθεί θα είναι σε 1,5 χρόνο από τώρα. Είναι εγωιστικό από μέρους μου να ζητήσω κάτι σαν 'εγγύηση' -ξέρω δεν υπάρχουν τέτοιες στις σχέσεις, αλλά μια κίνηση καλής θέλησης βρε αδερφέ. Θα μαστε ένα χρόνο ο καθένας τη ζωή του και μετά θα ξαναγίνουν όλα όπως πριν; Πως θα γίνει αυτό; Μήπως με χώρισε και όλα τα υπόλοιπα είναι φανφάρες για να του είναι πιο εύκολο; Και τελικά μήπως δεν έχουμε τη σχέση που νόμιζα;
- Εντονως προβληματισμενη


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Επειδή είχε μια κακή εμπειρία στο παρελθόν δεν έχει δικαίωμα να βάζει άλλους τώρα σε αναμονή. Δεν έχει κερδίσει έξτρα πόντους γαϊδουροσύνης επειδή η προηγούμενη του τον κεράτωσε. Δεν υπάρχει το «δεν θα είμαστε μαζί αλλά και δεν θα έχουμε χωρίσει κι όλας». Τι θα πει αυτό; Μπορεί να το προσδιορίσει; Σημαίνει ότι θα έχετε ανοιχτή σχέση;


Δεν είναι εγωιστικό να ζητάς εγγύηση, αλλά αυτό δεν γίνεται. Αυτό που μπορείς να ζητήσεις όμως είναι αυτό που θέλεις. Τι θέλεις; Θέλεις να έχετε σχέση από μακριά; Θέλεις να χωρίσετε και να δείτε σε ενάμιση χρόνο πώς νιώθετε για τη σχέση σας; Μην αναρωτιέσαι τι κάνει αυτός, αναρωτήσου τι θέλεις εσύ, βάλτο σε λόγια, και διεκδίκησε το.

 

__________________
6.


Λενάκι μου,
Είμαι φανατική της στήλης σου αν και δεν μπορώ να πω ότι συμμετέχω σε σχόλια και είναι η 1η μου φορά που στέλνω. Ξέρω βέβαια ότι η ερώτηση μου είναι κάπως συνηθισμένη. Είμαι με έναν άνθρωπο (ας τον πούμε Κ) εδώ και 3 χρόνια περίπου, εγώ 27 και αυτός 33. Τα πρώτα 2 χρόνια η σχέση μας ήταν εξ αποστάσεως, εγώ Αθήνα και αυτός Θεσσαλονίκη (είναι και γέννημα θρέμμα από εκεί). Με τα πολλά και αφού είδαμε ότι θέλουμε κάτι παραπάνω από μία σχέση εξ αποστάσεως αποφασίζουμε να ψάξει δουλειά Αθήνα και να μείνουμε μαζί, μιας και εγώ δυσκολευόμουν πολύ να βρω δουλειά πάνω, όντας πολιτικός μηχανικός και με μόλις 1,5 χρόνο προϋπηρεσία. Πραγματικά στο θέμα συγκατοίκησης μπορώ να πω ότι πήγαιναν όλα καλά μέχρι που άρχισαν να εμφανίζονται κάποια προβλήματα. Τράκαραν το αμάξι του, μπλεξίματα με ασφαλιστικές και εμπειρογνώμονες και τελικά η λύση του ήταν να αφήσει την προσωρινή δουλειά που είχε εδώ, να πάει σε μία επίσης προσωρινή αλλά με καλύτερα χρήματα Θεσσαλονίκη για να πάει και το αμάξι στον δικό του μηχανικό γιατί όλοι λέει εδώ κάτω είναι άσχετοι και εκμεταλλευτές. Οκ το δέχομαι μεν με γκρίνια γιατί έκλεισε να φύγει ανήμερα τα γενέθλιά μου και χωρίς να σκεφτεί ότι έδινα και αγγλικά για proficiency και θα ήθελα τον άνθρωπό μου κοντά μου, ειδικά αφού είχε το περιθώριο να καθυστερήσει την αναχώρηση του. Μετά από απουσία 3 εβδομάδων επιστρέφει, μένει 1 εδώ και ξαναπάει επάνω για άλλες 2 γιατί είχε υποσχεθεί να βοηθήσει το πρώην αφεντικό του. Γυρίζει πάλι για 1 βδομάδα μέχρι να ανακαλύψουμε ότι για μία καθυστέρηση πληρωμής στην εφορία τον έβγαλαν από τη ρύθμιση με αποτέλεσμα το υπόλοιπο 3000€ να μείνει εκτός ρύθμισης και τρελάθηκε από το άγχος του. Τα παράτησε όλα και ανέβηκε πάλι πάνω να κάνει ένσταση και παρόλο που δεν έγινε δεκτή όλοι οι λογιστές τον καθησύχασαν ότι για τέτοιο ποσό και ειδικά αν βάζει έστω ενδεικτικά ένα μικρό ποσό κάθε μήνα δεν υπάρχει περίπτωση να τον ενοχλήσει ποτέ κανείς. Και η λύση του? Να ανέβει επάνω 3-4 μήνες να δουλέψει εντατικά στο πρώην αφεντικό του να βγάλει τα χρήματα να ξεχρεώσει και βλέπουμε και να ψάξει μετά πάλι εδώ. Ε και Λένα μου συμφώνησα αλλά τουλάχιστον να κοιτάει και εδώ για δουλειά και αν εμφανιστεί κάτι να δώσει όσα έχει μαζέψει και μετά να πληρώνει λίγα κάθε μήνα και συμφώνησε. Περιττό να σου πω ότι δεν το έκανε ποτέ. Είναι πάνω εδώ και ένα μήνα και ξέρω ότι δεν έχει στείλει ούτε 1 βιογραφικό, ότι δεν κοιτάει καν, στην αρχή αρχή μάλιστα τον κάλεσαν για συνέντευξη και την απέρριψε εννοείται. Κάθε φορά που πάω να συζητήσω το συγκεκριμένο θέμα τσακωνόμαστε γιατί λέει δεν καταλαβαίνω τη θέση του, γιατί λέει αυτός άφησε τα πάντα (φίλους, δουλειά) για να έρθει εδώ και εγώ δεν έχω κάνει τίποτα για αυτόν, αλλά Λενάκι μου με τρώει να μην ξέρω τι έχει σχεδιάσει στο μυαλό του να κάνει γιατί όλο αυτό όπως το παρουσιάζει είναι πολύ αβέβαιο δε σημαίνει δηλαδή ότι όταν αυτός θα έχει ξεχρεώσει μέσα σε 3 μήνες όλες οι δουλειές θα τον περιμένουν εδώ και θα τον πάρουν αμέσως. Οπότε θα έχουμε πάλι τα ίδια προβλήματα. Και η ερώτηση μου είναι: με πονάει πολύ που ο άνθρωπός μου είναι μακριά και μιλάμε ελάχιστα έως καθόλου μέσα στη μέρα γιατί δουλεύει και φτάνω σε σημείο να με πιάνουν τα κλάματα γιατί μου έτυχαν 1-2 προβλήματα σοβαρά (όπως ότι με έκλεψαν με την απειλή μαχαιριού) και να μην μπορώ να τον βρω ή να τον βρίσκω μετά από ώρες και σε αυτόν να δείχνω ότι είμαι καλά για να μην τσακωνόμαστε? Πώς να το διαχειριστώ μέσα μου να αισθανθώ λίγο καλύτερα και να έχω καλύτερη διάθεση? Οι βόλτες με φίλους βοηθάνε, αλλά τις υπόλοιπες ώρες πάλι τα ίδια. Θα με βοηθούσε αν ήξερα ότι ψάχνει εδώ και προσπαθεί να γυρίσει, αλλά δεν τολμάω να το αναφέρω πλέον.


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Δεν θα έλεγα ότι είναι συνηθισμένη η ερώτηση. Λυπάμαι πολύ για την τραυματική εμπειρία που είχες (που σε λήστεψαν με απειλή μαχαιριού). Όμως πρέπει να δεχτείς ότι είναι ξεκάθαρο ότι θεωρεί σπίτι του τη Θεσσαλονίκη και δεν μπορεί – δεν θέλει – να προσαρμοστεί στην Αθήνα. Εκεί στρέφεται σε κάθε δύσκολη στιγμή, σε όσα ξέρει εκεί, και όχι σε σένα. Είναι ώρα να δεχτείς ότι δεν θέλει να μείνει μαζί σου στην Αθήνα. Αν έχεις φτάσει σε σημείο να μην μπορείς να αναφέρεις πια το θέμα, νομίζω ότι η συζήτηση πρέπει να αλλάξει.


Μπορεί να είναι δύσκολο να βρεις δουλειά στη Θεσσαλονίκη, αλλά είσαι διατεθειμένη να το κάνεις; Η συζήτηση αυτή πρέπει να γίνει μαζί του. Πες του ότι βλέπεις ότι θέλει να μείνει στη Θεσσαλονίκη, οπότε τι μπορείτε να σχεδιάσετε από κοινού με αυτό το δεδομένο; Ή θεωρείς ότι η σχέση σας πήρε μια τροπή που την βάζει σε άλλο μονοπάτι; Εσύ ξέρεις, αλλά αυτή την συζήτηση δεν μπορείς να την αποφύγεις.

_________________
7.

Καλημερα αγαπητη Α μπα! Θα ηθελα να σου παρουσιασω τη δικη μου προβληματικη κατασταση και ελπιζω να τη δημοσιευσεις γιατι εκτιμω τον τροπο που απαντας με την τεραστια δοση λογικης και αντικειμενικοτητας σου.
Λοιπον, το προβλημα μου ειναι η σχεση μου με τους γονεις και τον αδερφο μου. Ο πατερας μου ειναι κλασσικος και πατροποαραδοτος. Ενω εξω στην κοινωνια ειναι αγαπητος, στην οικογενεια θεωρει εμενα και τη μητερα μου υποχειρια του καθως μας ζηταει να του κανουμε και την παραμικρη δουλεια απο το να του δεσουμε τα κορδονια, να του παρουμε τσιγαρα, να του εχουμε τα παντα στο χερι! τα παντα! Η μητερα μου δυσανασχετει, αλλα αποδεχεται την κατασταση. Εγω πολλες φορες αντιδρω και του λεω να τα κανει μονος του γιατι μπορει. Κι ετσι με θεωρουν αντιδραστικη.. χωρις λογο, οπως λενε. Ο αδερφος μου απο την αλλη ειναι στην κοσμαρα του. Ενω μενει με την κοπελα του φερνει ρουχα για σιδερωμα στη μητερα μου πολλα, εκεινη πηγαινει και του καθαριζει το σπιτι και γενικα εχει τις ιδιες απαιτησεις με τον πατερα μου απο αυτη. Η κοπελα του δουλευει και λεει πως δεν μπορει να τα καταφερει με τις δουλειες. Προχθες λοιπον ειχαμε μια οικογενειακη συζητηση και ειπα και στους δυο πως ειναι ντροπη να τα ζητανε ολα απο τη μαμα ετοιμα και πως πρεπει να αλλαξουν μυαλα γιατι εχει δικαιωμα κι εκεινη να ξεκουραζεται. Εκεινοι τοτε ξεσηκωθηκαν εναντιον μου και αφησαν να εννοηθει πως ειμαι κακια και πως ζηλευω που η μητερα βοηθαει τον αδερφο μου. Αλλα ρε Α μπα μου , εγω παντα σκεφτομουν τους δικους μου και τους αγαπουσα πολυ. Ηθελα να ειναι καλα γι' αυτο και δεν θελω να ταλαιπωρειται η μητερα μου. Εκεινη ειπε μπροστα τους πως της αρεσει να κανει τις δουλειες, ενω σε εμενα εχει πει πως εχει κουραστει.Το συμπερασμα που εβγαλα ειναι πως ο αδερφος μου μετραει περισσοτερο και κατι μεσα μου παγωσε απο τοτε. Μηπως ειμαι υπερβολικη; μηπως ζηλευω; μηπως απλως σκεφτομαι σαν θυμα; Νιωθω πολυ αδικημενη μιας κι εκεινος παντα απολαμβανε βοηθεια οικονομικη για αυτοκινητο, αρραβωνες παροτι οι δικοι μου ειναι στριμωγμενοι κλπ κλπ. Εγω με τα λιγοστα χρηματα που παιρνω προσπαθω να μην επιβαρυνω και να βοηθαω.. εκεινος τιποτα. Μαλλον ειμαι θυμα. Ιδου η απορια..
-Φωτεινη


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Είσαι θύμα μιας γενικότερης κατάστασης που ισχύει έτσι κι αλλιώς κοινωνικά, αλλά στην οικογένεια σου είναι νόμος. Δεν μετράει μόνο ο αδερφός σου περισσότερο. Οι άντρες μετράνε περισσότερο, και οι γυναίκες πρέπει να έχουν τον ρόλο της υπηρέτριας, της τροφού, και της προσωποποίησης της θυσίας. Αν δεν μπορείς να δεις τον τρόπο με τον οποίο οι οικογενειακές σας σχέσεις κουμπώνουν σε κάτι μεγαλύτερο από όλους εσάς, τότε θα αμφιβάλλεις για το αν είσαι «κακιά», «υπερβολική», και αν «ζηλεύεις».


Ταυτόχρονα, πρέπει να καταλάβεις ότι οι σχέσεις που σε αφορούν είναι οι δικές σου με κάθε μέλος της οικογένειας. Οι επιλογές της μητέρας σου είναι δικές της, και δεν μπορείς να κάνεις κάτι για να αλλάξεις τα εκατό χρόνια συμμόρφωσης σε ένα κατεστημένο που τελικά, υποστηρίζει. Θα ήταν ωραία αν μπορούσες να αφυπνίσεις την επανάσταση, αλλά χρειάζεται να ξέρεις ότι για να αλλάξει κανείς τη ζωή του, πρέπει να το θέλει. Ο πατέρας σου και ο αδερφός σου δεν σκοπεύουν να αλλάξουν γιατί βολεύονται, οπότε τι προσπαθείς να κάνεις; Μόνο τον εαυτό σου μπορείς να ορίσεις.


Οπότε, επανέρχομαι: θα καταλάβεις καλύτερα τι γίνεται όταν ενσωματώσεις την οικογενειακή σου ιστορία στο πλαίσιο που μοιάζει να μην συνειδητοποιείς. Το προσωπικό, και σε αυτή την περίπτωση, είναι πολιτικό.

92

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

σχόλια

20 σχόλια
#2Εγώ πάντως λέω να μη σε κράξω. Μου φαίνεται ότι η κοπέλα είναι χειριστική και με τον τρόπο της δε σε αφήνει να φύγεις. Αν έχω δίκιο, φύγε και μην κοιτάξεις καθόλου πίσω!
Αγαπητή φίλη 3, κατ'αρχήν εύχομαι να πάει καλά η εγκυμοσύνη σου με να γεννήσεις με το καλό ένα υγιές μωρό! Η δική μου γνώμη είναι ότι υπάρχει σωστό στην διαχείριση των οικονομικών ενός ζευγαριού όταν υπάρχει και παιδί, και αυτή είναι το κοινό ταμείο. Πάντα με προϋποθέσεις και με παραλλαγές , αλλά δεν μπορώ να δεχτώ για παράδειγμα ένα σκηνικό όπου ο ένας θα βγάζει περισσότερα χρήματα από τον άλλο και να πει: αγάπη μου, εγώ θα πάω διακοπές με το παιδί στο Λονδίνο με το bonus που πήρα από την εταιρεία, κρίμα που δεν έχεις χρήματα να έρθεις! Αν ήσασταν οι δυο σας, θα μπορούσατε να κάνετε όποια συμφωνία θέλατε μεταξύ σας όσον αφορά το οικονομικό. Όμως τα πράγματα αλλάζουν όταν το ζευγάρι κάνει παιδιά. Κάνε άμεσα την κουβέντα, σίγουρα πριν γεννήσεις. Ο ερχομός ενός παιδιού είναι συνταρακτικό γεγονός για τους γονείς και δεν γίνεται να προσπαθείτε να λύσετε τα οικονομικά σας εκείνη την περίοδο για το ποιος θα πάρει πάνες σήμερα και ποιος θα πληρώσει τον παιδίατρο αύριο. Επίσης, δεν ξέρω για πόσο μεγάλο διάστημα πρόκειται να μην δουλεύεις πάνω στο επάγγελμά σου, αλλά έχε υπόψη σου, ότι το να μην δουλεύεις για να φροντίζεις το παιδί σας είναι και αυτό μία δουλειά, και αν είχατε κάποιον άνθρωπο να το κάνει αυτό, θα τον πληρώνατε. Τέλος, συμφωνώ απόλυτα με την εξωγήινη παραπάνω, πιστεύω ότι πρέπει να εξασφαλίσετε το παιδί με ένα γάμο, δεν βρίσκω το λόγο να μην παντρευτείτε. Δεν είναι τυπικό το θέμα είναι ουσιαστικό.
#7 Δυστυχώς ζεις σε μια πατριαρχική οικογένεια όπου η θέση των δύο φύλων είναι ξεκάθαρη για τους γονείς σου, κι ο αδερφός σου βολεύεται. Δεν ξέρω κατά πόσο μπορείς να φέρεις την επανάσταση στις ήδη εδραιωμένες απόψεις τον γονιών σου. Το οτι αγαπάς τους γονείς σου δε σημαίνει οτι πρέπει να συμφωνεις με τις απόψεις τους απαραίτητα. Αν το έχεις συζητήσει μαζί τους και απλά σε θεωρούν ζηλιάρα δε νομίζω οτι μπορείς να κάνεις και πολλά. Προσπάθησε να ανεξαρτητοποιηθείς οικονομικά και να ζήσεις όπως θες τη ζωή σου. Καλύτερα μακριά κι αγαπημένοι.
#5"Έτσι μου το ξεκαθάρισε ότι από τη στιγμή που θα φύγει δεν θα μαστε μαζί, αλλά δεν θα χουμε χωρίσει κιόλας γιατί λόγω υποχρεώσεων θα επιστρέφει και θα μένει σε μένα (αν εγω συμφωνώ φυσικά). "και;συμφωνείς;ωραίος ο φίλος σου.ζητάει να μην έχετε δεσμεύσεις μεταξύ σας, αλλά να κάνει το σπίτι σου ξενοδοχείο, επειδή δεν έχει που να μείνει όταν θα έρχεται, αν κι εσύ συμφωνείς!!!!αν δεν θέλεις να χωρίσεις, πες του το, αλλά μην μπαίνεις σε τέτοιες καταστάσεις φθοράς να τον εξυπηρετείς χωρίς να έχετε τπτ, η χωρίς να ξέρεις εσύ τι έχετε, ή στην ουσία, ούσα ΜΟΝΟ εσύ δεσμευμένη μιας και ούτε το σπίτι σου δεν θα μπορείς να ορίζεις για να πηγαινοέρχεται και να βολεύεται εκείνος.η χωρίστε ή μην χωρίστε,αλλά εντελώς.. κι αν στον 1.5 χρόνο αποφασίσεις να πας εκεί κι έχετε διάθεση κι οι δύο να τα βρείτε, το ξαναβλέπετε.αυτό που σου προτείνει τώρα είναι μονόπλευρη ΟΜΗΡΙΑ.μάντεψε ποιά είναι η όμηρος..
#4"έπρεπε να περιμενω και άλλο; πόσο; "το αντίθετο, ακριβώς.έπρεπε να περιμένεις λιγότερο.στα 10 λεπτά με τέταρτο το πολύ, έπρεπε να τους πείς ότι διέκοψες την εργασία σου και δεν έχεις άλλο χρόνο απο αυτόν που κανονίσατε διαθέσιμο, θα πρέπει να σε δουν άμεσα η να αποχωρήσεις.τόσο απλό.εσύ θεώρησες αυθαίρετα ότι δεν μπορούσαν να σε δουν, ενώ μπορεί μέσα να έλεγαν ανέκδοτα για να περάσει η ώρα, η να επισπεύσουν εν πάσει περιπτώσει...
#3"Δεν έιπα τπτ γιατι ήθελα να το σκεφτώ, ΟΜΩΣ, η απάντηση που περίμενα ήταν οτι "μη φοβασαι εγω είμαι εδώ και όλα θα πάνε καλά". Το παιδί είναι και των 2 μας.... είμαι κάπου παράλογη;"συγνώμη βρε κοπέλα μου, στους 5 μήνες μαθαίνεις τυχαία πως σκέφτεται να βοηθήσει ο πατέρας το παιδί και τις απόψεις του επι του θέματος?παράλογη δεν είσαι, αλλά έχεις κάνει σημαντικά λάθη, όπως ότι δεν εξασφάλισες την στήριξη του πατέρα στο παιδί του και σε σένα , πράγματα που τα κάνει αυτομάτως ένας γάμος, κι αν δεν θέλεις γάμο, πολύπλοκες νομικές ενέργειες που είναι πολύ πιό ξενερωτικές, αλλά και πιό αμφίβολες απο εναν ΓΑΜΟ.ποιος είναι ο λόγος?είσαι αντίθετη, η δεν τον ήθελε ο πατέρας του παιδιού?αν η άρνηση είναι του πατέρα, τότε έχεις πολύ σοβαρότερα προβήματα απο αυτά που φαίνονται και κακώς προχώρησες σε κάτι τέτοιο αν δεν είσαι σε θέση να το στηρίξεις μόνη σου, οικονομικά και με όποιον άλλον τρόπο..
Με το αγόρι μου είμαστε μαζί 4 χρόνια και έχουμε χτίσει μια καλή σχέση, αλληλοεκτίμησης και σεβασμού. Πηγή: www.lifo.gr#5 Δεν βλέπω πως το αγόρι σου σε εκτιμά και σε σέβεται όταν προτείνει, μετά από 4 χρόνια, να έχετε ελεύθερη σχέση γιατί θεωρεί οτι θα τον απατήσεις. Δε θέλει να χωρίσετε για να μπορεί να μένει σπίτι σου όταν έρχεται Ελλάδα όμως δε θέλει να έχετε σχέση όσο θα είστε μακριά...για μπορεί να έχει και τις περιπετειούλες του παράλληλα; Το οτι τον απάτησε η πρώη δεν είναι λόγος για την συμπεριφορά του, είναι μια δικαιολογία για να έχει και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο. Οταν πας εσύ στο εξωτερικό αν τα πράγματα είναι καλά θα είστε μαζί αν έχει βρει κάποια άλλη όμως δε θα χρειαστεί καν να χωρίσετε. Και παράλληλα θα έχει και το σπίτι (και μεταξύ μας από τον τρόπο που το λες είναι ο μόνο λόγος που δεν χωρίζετε).Εγγυήσεις δεν μπορείς να έχεις, ακόμα κι αν σου έλεγε οτι θα είστε μαζί γιατί εσύ πχ μπορείς να βρεις κάτι καλύτερο σε άλλη χώρα ή αυτός εν τέλει να μην θέλει να συνεχίσετε την σχέση. Και το γεγονός οτι σου λέει να έχετε ανοιχτή σχέση σου δίνει ακόμα λιγότερες "εγγυήσεις" για το μέλλον. Θα σου έλεγα να μην βασίσεις την επαγγελματική σου καριέρα και μην μετακομίσεις στο εξωτερικό μόνο και μόνο για να έχεις ελπίδες να είσαι μαζί του. Αν θες κι εσύ να πας έξω και η χώρα που μένει σου αρέσει κάντο όμως να έχεις υπ οψιν οτι η σχέση σας μπορεί να μην συνεχιστεί.
#3 Μου θυμίζεις πολύ μια φίλη μου, η οποία επειδή δεν έχει ξεκαθαρίσει με τον άντρα της αν έχουν κοινό ταμείο ή όχι και πώς θα μοιράζονται τα έξοδα, νιώθει (και είναι κατά τη γνώμη μου) ριγμένη. Οι γονείς της κοπέλας παρέχουν στο ζευγάρι στέγη και τροφή (ταπεράκι), η φίλη μου αν και με εποχιακή δουλειά καλύπτει όλα τα έξοδα του σπιτιού και ο άντρας της στα οικονομικά άφαντος (παρότι έχει δική του επιχείρηση και έχει ένα μικρό μεν, αλλά σταθερό εισόδημα).Άσχετα με τις οικονομικές δυνατότητες του καθενός, η διαχείριση των εξόδων είναι μια κουβέντα που πρέπει να γίνεται νωρίς στο ζευγάρι.Λες ότι τα έξοδά σου στο σπίτι είναι 200-300 Ε τώρα. Ο φίλος σου τι ποσό εξόδων καλύπτει; Τα έξοδα του μωρού τα έχετε συζητήσει; Στο σπίτι ζείτε με νοίκι ή είναι των δικών σου; Επενδύει ο φίλος σου χρήματα στο νοίκι; Έχετε ένα κοινό ταμείο (πέρα από το προσωπικό του καθενός);
Χωρίς να θέλω να κάνω τον δικηγόρο του διαβόλου να αναφέρω κάτι που ίσως δεν είναι γνωστό για τις εταιρείες. Για να μην απορείτε πώς ο φίλος της φίλης έχει δική του εταιρεία αλλά δεν συμβάλλει οικονομικά. (Μπορεί να είναι και καθίκι αλλά μπορεί και όχι.)Ας δούμε κι αυτή την περίπτωση. Αφενός οι εταιρείες έχουν πλέον υπερφορολόγηση και αναδρομικά τέλη αλληλεγγύης και ταμεία ληστρικά (OAEE) και σούξου μούξου μανταλάκια όπου αν δεν κάνεις φοροδιαφυγή δεν βγαίνεις με την καμμία (και πολλοί δεν βγαίνουν επειδή δεν είναι όλοι λαμόγια).Αφετέρου ακόμα και μονοπρόσωπη να είναι η εταιρεία το ταμείο της λογίζεται ως "φιξέ" έσοδα της εταιρείας στα οποία το αφεντικό δεν μπορεί να βάλει χέρι. Πρέπει να δικαιολογούνται ως έξοδα της εταιρείας λογιστικώς κάθε μήνα κι όχι ως ατομικά/οικογενειακά. Μπορεί δηλαδή να βγάζει και 5000 το μήνα και να μην μπορεί να πάρει ούτε ευρώ από αυτά νομίμως για τον εαυτό του! Το μόνο που μπορεί να κάνει σε μια τέτοια περίπτωση είναι να "κόψει" έναν μισθό για τον εαυτό του ως εργαζόμενο της εταιρείας και να τρώει από αυτά. Όμως αυτό έπειτα σημαίνει επιπλέον φορολόγηση προς το κράτος: και επί των εσόδων της εταιρείας ως εταιρεία και επί των εσόδων ως εργαζόμενος της εταιρείας! Και ως κάτοχος της εταιρείας φυσικά (έστω και μονοπρόσωπη). Δηλαδή τριπλό φόρο! Δεν βγαίνουν τα νούμερα. Γιατί την διατηρεί τότε την εταιρεία θα μου πεις και δε πάει να δουλέψει υπάλληλος; Πρώτον επειδή δεν βρίσκονται τόσο εύκολα δουλειές και πρώην αφεντικό δεν το προσλαμβάνει εύκολα κανείς (ξέρουν ότι θα τους φύγουν γρήγορα και δεν θα είναι "του χεριού τους"). Και δεύτερον για να πληρώνονται τα ταμεία ασφάλισης κι οι εισφορές συνταξιοδότησης. Όποιος έχει επιχείρηση στην Ελλάδα σήμερα είναι ήρωας.
karavan, δεν ειναι λογιστικο το θεμα.οποιος "επιχειρηματιας" δεν μπορει να στηριξει παιδια, να μην κανει. δεν εχει αναγκη αλλων παιδιων ο πλανητης.
#1 Ως μία εγραζόμενη-μεταπτυχιακή φοιτήτρια που χρηματοδοτεί μόνη της τις σπουδές της θα σου πω το εξής: μην βιάζεσαι.Πολύ ωραίο που θες να συνεχίσεις τις σπουδές σου, αλλά πρέπει να κάνεις πολύ προσεκτικά βήματα. Γύρνα στην πόλη σου, βρες μια δουλειά, περιόρισε τα έξοδά σου για να μαζέψεις κάποια χρήματα και ψάξε πολύ καλά ποιο μεταπτυχιακό θα κάνεις. Μεταπτυχιακό από μεταπτυχιακό διαφέρει τόσο στις γνώσεις που αποκτάς όσο και στην βαρύτητά του, στον ιδιωτικό τουλάχιστον τομέα.Επίσης, υπάρχουν στις μέρες μας πολύ καλά μεταπτυχιακά εξ αποστάσεως ή blended (και από πολύ καλά ξένα πανεπιστήμια-και πολλές φορές με καλύτερα προγράμματα από τα αντίστοιχα Ελληνικά- με αναγνωρισμένες μεταπτυχιακά). Έτσι μπορείς να σπουδάζεις και να δουλεύεις παράλληλα.Επίσης κοίταξέ το για καμιά υποτροφία στο εξωτερικό.Ούτως ή άλλως, πολλά καλά μεταπτυχιακά προγράμματα έχουν ως προαπαιτούμενο κάποια χρόνια προϋπηρεσίας. Και όπως είπε και η Λένα μην περιμένεις να κάνεις απόσβεση ποτέ αυτά τα χρήματα. Μπορεί ναι, μπορεί όχι. Η γνώση είναι πολύτιμη, αλλά κυριώς σε προσωπικό επίπεδο.
#2εγώ πάλι, δεν βλέπω κανέναν λόγο να χωρίσει ο κοκκινολαίμης, αφού δεν θέλει να χωρίσει.αρκεί που ξεκαθαρίζει την θέση του και το θυμίζει πάντα χωρίς να αφήνει θολούρες.και γιατι δλδ να μην πάρει η κοπέλα τις ευθύνες της???τι ευθύνες 'εχει αυτός εφόσον είναι ξεκάθαρος? αυτή είναι η ευθύνη του. να είναι ξεκάθαρος για το τι θέλει και τι δεν θέλει και να μην την δουλέψει. για το αν μένει με αυτές τις συνθήκες, εκείνη είναι υπεύθυνη.τον χρόνο της τον τρως αν την παραμυθιάζεις για να κερδίζεις χρόνο μαζί της.εφόσον είσαι ξεκάθαρος ,πάντα, ειναι ΣΑΦΕΣ ότι όσο είστε μαζί , είστε όπως είστε και τώρα και όχι κάπως αλλοιώς.αυτό εσενα σε καλύπτει και σου αρέσει κιόλας.αν εκείνην δεν την καλύπτει, ας φύγει! ποιός την κρατάει?γιατί πρέπει ο φίλος να γίνει κηδεμόνας της δλδ και να αποφασίσει για λογαριασμό της? δεν το καταλαβαίνω!
Το ιδανικό σενάριο για εκείνον θα ήταν είτε εκείνη να το βουλώσει είτε να τον χωρίσει.Αυτή ούτε σταματάει να τον πιέζει ούτε δίνει τέλος.Έτσι την έχει δει,δικό της πρόβλημα.Εκείνος,που ζορίζεται και γι'αυτό το λόγο έστειλε εδώ,τι κάνει;Ή πρέπει να χωρίσει ή να κάτσει εκεί σαν τον κεφτέ και να μην ξαναγκρινιάξει ποτέ.
Εαν ζοριζεται επειδη ξερει καλα οτι η κοπελα δεν ειναι ικανοποιημενη, φυσικα και να χωρισει εκεινος. Το θεμα εδω ειναι οτι η κοπελα ζοριζεται γιατι μενει σε μια σχεση που δεν της προσφερει αυτα που θελει.Υπαρχει μια σημαντικη λεπτομερεια ομως.ΣΥΜΦΩΝΗΣΑΝ ΜΑΖΙ να ειναι ετσι η σχεση τους. Δεν το αφησαν φλου. Αρα ποιος ειναι ανακολουθος κι ας εχει ολα τα δικια του κοσμου να θελει οτι θελει απο την σχεση τους;Η κοπελα.
#3Ένα ενδεχόμενο πάντως που μπορώ να σκεφτώ για το ότι οι γονείς του δεν συνεισέφεραν στο σπίτι είναι το ότι δεν έχετε παντρευτεί. Ίσως όταν επιπλώνατε το σπίτι στο μυαλό τους ήταν κάτι στον αέρα αφού μπορεί αύριο μεθαύριο να χωρίζατε. Είμαι γενικά υπέρ του να διαλέγει κάποιος αν θα παντρευτεί ή όχι αλλά όταν έρχεται ένα παιδί στην Ελλάδα, που το κράτος είναι ανύπαρκτο, χίλιες φορές να παντρευτείς και να είναι εξασφαλισμένο το παιδί σου (όσον αφορά και τα κληρονομικά του δικαιώματα από τους 'σφιχτούς' παππούδες). Καλές και οι μοντερνιές αλλά να εξασφαλίζουμε και τα παιδιά μας γιατί πολλά γίνονται. Ακούγομαι λίγο σαν θείτσα τώρα αλλά λίγες ιστορίες βλέπουμε γύρω μας, που μην τον είδατε τον Παναή; Εξάλλου πόσο πιο δεσμευτικός πια είναι ο γάμος σε ένα ζευγάρι που ήδη έχει δεσμευτεί για μια ζωή με ένα παιδί;Εν τω μεταξύ είναι ως και εξωφρενικό να μην τα έχετε συζητήσει αυτά τα θέματα από πριν μείνεις έγκυος. Υπόψιν ότι δεν είναι πια ο φίλος σου, αλλά ο πατέρας του παιδιού σου, παίρνει προαγωγή τουλάχιστον σε σύντροφο.
Αυτό που δεν υπάρχει σωστό και λάθος για τα οικονομικά του κάθε ζευγαριού, ενώ το κατανοώ κάπως μέσα μου δεν μπορώ να το δεχτώ. Στη δική μου λογική ένα ζευγάρι δεν είναι μόνο φρου φρου και έρωτες, είναι και μία συμμαχία για την αντιμετώπιση της ζωής και σε πρακτικό επίπεδο. Ειδικά αν ζουν μαζί και περιμένουν και μωρό, που από ότι κατάλαβα ήταν μία συνειδητή απόφαση. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο τα έσοδα και οι υποχρεώσεις είναι κοινά. Και προφανώς ο ένας θα στηρίξει οικονομικά τον άλλο όταν χρειαστεί, είτε πρόκειται για περίοδο λοχείας (όπως στην περίπτωση της φίλης μας), είτε αν ο ένας από τους δύο χάσει τη δουλεία, ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο. Καταλαβαίνω απόλυτα την απογοήτευση της φίλης. Νομίζω ωστόσο ότι πρέπει να γίνει μία συζήτηση πιο ξεκάθαρη - παίζει δηλαδή και το ενδεχόμενο να έγινε παρεξήγηση, και ο άλλος απλώς να πίστευε ότι με αυτό τον τρόπο τη βοηθάει να μην νιώθει ξεκρέμαστη (η ίδια για τον εαυτό της, όχι για τα κοινά έξοδα). Αν το δικό του εισόδημα επιτρέπει να καλύψει για όσο χρειαστεί αυτά τα 300 ευρώ που λες ότι είναι το μερίδιό σου αλλά παρόλα αυτά εννοεί αυτό που είπε... καλύτερα να μην πω αυτό που σκέφτομαι γιατί θα ακουστώ πολύ σκληρή!
4. Θα μπορούσες κι έπρεπε να περιμένεις κι άλλο. Θα μπορούσες να ρωτήσεις γιατί ο υπεύθυνος αργεί. Θα μπορούσες να κανονίσεις ραντεβού για κάποια άλλη στιγμή. Τώρα που το έπαιξες ντίβα, τι κατάλαβες δηλαδή; Έδειξες τουπέ κι απόλυτη συμπεριφορά, σκέψου λίγο τι δείχνεις έτσι σε αυτούς που θέλεις να σε προσλάβουν. Ε, όχι στους συγκεκριμένους, γιατί έχασες την ευκαιρία, αλλά στους επόμενους στο μέλλον2. Εσένα σου άρεσε αλλά εκείνη έκανε την κίνηση, εσύ δεν ήθελες και τόσο αλλά εκείνη επέμενε, εσύ είπες να χωρίσετε αλλά εκείνη σε "ξεγέλασε"... Δεν αναλαμβάνεις καμιά ευθύνη, και σου αναλογούν πολλές. Ως αποτέλεσμα, τις αναλαμβάνει εκείνη κι εσύ νιώθεις ότι πιέζεσαι. Ούτε το θάρρος να χωρίσετε δεν έχεις, από εκείνη το περιμένεις κι αυτό. Μα πόσο κελεπούρι είσαι πχια...1. Δεν ξέρω πόσο απαισιόδοξος είναι ο πατέρας σου, η ερώτηση σου όμως μάλλον δείχνει ότι εσύ είσαι. Πριν αποφασίσεις να κάνεις οποιοδήποτε μεταπτυχιακό, να βάλεις στο μυαλό σου ότι είναι δική σου υποχρέωση κι όχι του μπαμπά σου. Και να κάνεις μια πολύ καλή έρευνα πρώτα, γιατί γέμισε ο τόπος ανέργους με μεταπτυχιακά. Είναι ήδη κορεσμένος ο τομέας σε αυτό που θες να κάνεις; Αν ναι, άλλαξε λίγο πορεία πλεύσης. Μην σκέφτεσαι μόνο με βάση το τώρα, σκέψου και τι θα γίνει σε 5-10 χρόνια στον τομέα που επέλεξες. Καλή τύχη :)
#1 αυτό που δεν κατάλαβα είναι αν θέλεις να κάνεις μεταπτυχιακό στην Αθήνα έτσι γενικά και αόριστα ή αν σε ενδιαφέρει ένα συγκεκριμένο μεταπτυχιακό το οποίο προσφέρεται μόνο στην Αθήνα.
#2.Εκείνη το κυνήγησε για τη σχέση,εκείνη την οδηγεί,από εκείνη περιμένεις να το λήξει.Είσαι ένα βαρίδι μέσα σε μια πηχτή μάζα,που προσπαθεί να το τραβήξει.Εκείνη ας κάνει ό,τι θέλει.Δικός της λογαριασμός.Εσύ όμως αυτό θέλεις από τον εαυτό σου;Να κάθεσαι στον πάτο και να αντιστέκεσαι;Τελείωσε το.Οριστικά και ξεκάθαρα.Πιθανόν γίνομαι προσβλητική,αλλά ίσως αυτό σε θυμώσει λίγο και πάρεις μια πρωτοβουλία.Κι η δική σου ζωή χαραμίζεται έτσι.Πουθενά δεν πας.
Στην ερώτηση #3, όπως το κατάλαβα εγώ, δεν είναι το ακίνητο ιδιοκτησία της κοπέλας (ή της οικογένειάς της), αλλά η οικοσκευή (όοολο το σπίτι το έχουν φτιάξει οι δικοί μου γονείς ενώ οι δικοί του δε μας έχουν πάρει ούτε ένα σκαμπό. Πηγή: www.lifo.gr). Το "σκαμπό" με πονήρεψε, διορθώστε με αν κάνω λάθος.Όσον αφορά το πρόβλημα της κοπέλας, ναι, πιστεύω ότι θέλει μία συζήτηση που να συνοδεύεται από μολύβι και χαρτί: Τόσα έχω στην άκρη, τόσα θα χρειαστώ για τον τοκετό, τόσα είναι οι εισφορές που θα πληρώνω κερατιάτικα όσο δεν εργάζομαι, τόσον καιρό δεν θα πληρώνομαι λόγω λοχείας κ.λπ. κ.λπ. και να συντάξετε έναν προϋπολογισμό τον οποίο θα υπογράψετε αμφότεροι.
Haif...είναι 5 μηνων, τι να συντάξουνε και τι να υπογράψουνε; λιγο αργα είναι για επι της ουσίας προγαμιαία συμβόλαια, ας πει...κοινο παιδί, κοινη ζωή, κοινα τα εξοδα...δεδομενου ότι η απαντηση του δεν ήταν απλα μια αγαρμπη προσπάθεια να την καθησυχάσει, και αυτος πατερας θα γίνει...δεν είναι και το πιο αδιαφορο πραγμα συναισθηματικα.Εμενα περισσότερο μου φαίνετε ότι και οι δύο έχουν πανικοβληθει, καλυτερα μου φαίνεται απο το να την φρικάρουμε με τα χειρότερα δυνατον σενάρια να την ηρεμήσουμε στο πιο λογικοφανες, ότι ο τυπος με αγαρμπο τρόπο πήγε να την καθησυχάσει. Δεν λεω ότι κανει σιγουρα λαθος αλλα μου φαίνεται ότι είναι σε συναισθηματικη φόρτιση λογο ότι θα φέρει το πρώτο τους παιδί στον κόσμο και λογικα και ο αλλος θα είναι σε συναισθηματικη φορτιση, "τι θα κανουμε, πως θα τα βγάλουμε περα και είμαστε ετοιμοι; τι πα να κανουμε και όχι μια χαρα θα είμαστε, θα τα καταφέρουμε κτλ" και να μην της τα λεει για να μην την αγχώσει περισσότερο.
Έλα, μωρέ, τι προγαμιαίο; Ένα δεφτεράκι να έχουν να βάλουν κάτω τα έσοδα και έξοδα και να ΣΥΜΦΩΝΗΣΟΥΝ και φυσικά να φροντίζουν να είναι εντός προϋπολογισμού. Τα 200-300 ευρώ το μήνα συνεισφοράς που της ζητάει μπορεί να αυξηθεί μετά τον τοκετό (για πάνες, γάλατα, πιπίλες κ.ο.κ.) και φυσικά δεν γνωρίζουμε τι ποσοστό εκφράζει επί του συνόλου των εσόδων/εξόδων. Όσο για τα χρήματα που είναι στην άκρη, υποθέτω (τονίζω, ΥΠΟΘΕΤΩ) ότι είναι της κοπέλας και όχι κοινό ταμείο, τα οποία εξανεμίζονται γρήγορα αν πληρώνεις εισφορές χωρίς να έχεις έσοδα. Άσε που μας διαβάζει κιόλας και θα αγχωθεί περισσότερο.Πάντως, κοπελιά, το οικονομικό κουτσά στραβά παλεύεται. Η ασυνεννοησία δεν παλεύεται, αλλά περίμενε πρώτα να γεννήσεις και επανέρχεσαι στο θέμα (άλλωστε, αν λάβουμε υπόψη τον χρόνο αναμονής στο α,μπα, θα πρέπει να είσαι έτοιμη).
Haif γενικα οταν ακουω (πιανομαι απο εσενα αλλα περισσότερο για την γενικη λογικη μιλαω) να συζητάνε για οικονομικα με τρόπο εταιρικο όταν είναι θεματα οικογενειακα ή φιλικα, σαστίζω και ψιλοστεναχωριέμαι. Γιατί σαστίζω; Ως λογιστης τα οικονομικα τα γνωρίζω ως εταιρικα αλλα το συντροφευειν είναι το ακριβως αντίθετο απο τον οποιοδήποτε εταιρικο κανονα (οι διασημοτητες είναι περιφερόμενες εταιρίες και κακο παράδειγμα), δηλαδη εαν δεν είναι αυτονόητο σε ζευγάρια ότι τα οικονομικα είναι κοινα και όχι αναλογα με τις "μετοχες" του καθενος τι σόι ζευγάρια είναι; Γενικα είμαι περισσότερο του ρεφενε ανθρωπος. Βγάζεις λιγοτερα απο εμενα; δεν πειράζει θα βγεις για καφε, για ποτο ισότιμα και όχι αναλογικα της "εισφορας", θα μοιραστουμε τα παντα απο διασκεδάσεις εως υποχρεώσεις και ας μην έχουμε μοιρασμενες τις "μετοχες" 50/50. Η λογικη τα λεφτα μου, τα λεφτα σου, τι δινεις, τι περνεις, εγω εδωσα περισσότερα, εσυ λιγοτερα κτλ...είναι συμπεριφορες συνέταιρων και όχι συντρόφων. Τα τελευταία χρόνια το βλέπω να θερίευει αυτη η λογικη κυρίως στις μικρότερες γενιες και δεν μ'αρεσει καθολου. Και στεναχωρίεμαι διοτι απο αυτη την λογικη προέρχεται καιτο επιχειρημα σε όποια ζευγάρια την εφαρμοζανε στο παρελθον, ο αντρας (αυτος που δουλευε) ήταν και αυτος που είχε τον πανω "λογο" πανω στα της οικογενείας και όλοι γνωρίζουμε τα αποτελεσματα αυτου του μοντελου. Εαν καποιος δεν μπορει ή δεν θελει να μοιραστει τα υλικα αγαθα του (και χρήμα) καλο είναι να μην μοιράζεται και την καθημερινότητα σε επιπεδο ζευγους (ή και παραπάνω με την ίδια ομως λογικη). Ισως επειδη ξαναρχισα την ποίηση βλεπω λιγοτερο κυνικα τους ανθρώπους...τελος παντων τα αψυχα εταιρικα αφήστε τα σε μας τους λογιστες και οι υπολοιποι καντε το προφανες κοινη ζωή κοινο πορτοφόλι και παραδώστε το στον/ην πιο ορθολογιστη εκ των δυο και ξοδεψτε μετα απο κοινη συζητηση.
Σουση εαν και οι δύο είναι συνετοι ορθολογιστες αλλα όχι τσιγκουνιδες τοτε εχεις δικιο. Σπάνια όμως δύο άνθρωποι είναι ομοιοι στις ικανότητες ποσο μαλλον σε ζευγάρια, θεωρητικα (και σε λιγες παραγματικες εξαιρεσεις) εχεις δίκιο, αλλα ποσο συνηθες είναι;
Μαλλον δεν το εθεσα σωστα, δεν εννοώ το πορτοφόλι ως αντικειμενο, τυπου κατσε να βγάλω να σου δώσω χαρτζιλικι. Εννοω ότι υπολογισιμα εξοδα δεν γίνονται ατομικα και ότι τον ελεγχο πρεπει να τον εχει ο πιο ορθολογιστης, δηλαδη σε ενα ζευγαρι ο τσιγκουνης ή ο σπαταλος δεν πρέπει να έχει ακηδεμονευτη προσβαση, ή θα βρεθουνε να μην εχουν να πληρώσουν την ΔΕΗ ή θα εχουν ενα σκασμο λεφτα και δεν θα τα χαιρονται, προσβαση και λογο θα εχει (αλλιως δεν νοήται κοινο πορτοφόλι) απλα πρεπει ο ορθολογιστης να εχει το νου του/της σε περιπτωση που θα τα χρειαστουν για αλλα εξοδα. Να το πω διαφορετικα υπάρχουν ανθρωποι με τρυπια χερια και είναι και πολλοι και θα ζευγαρωθουν...και δεν θα ζευγαρωθουν αναγκαστηκα με ομοιους τους.Σε φίλο το εχω πει: δωσε τα λεφτα σου στη γυναίκα σου και χωρις την εγκριση της μην κανεις τίποτα. Ειδικα με την κρίση εχω βαρεθει να μου ερχονται "ρε συ τι να κανω;" και στην πλειοψηφία η λυση είναι...δωσε το πορτοφόλι στον/στην αλλο/η, όταν λεω δωσε δεν εννοώ το πορτοφόλι σαν αντικειμενο αλλα μην κανεις εξοδα χωρις να συμφωνίσει ο/η αλλη.Εγω το λεω απο τώρα: το "πορτοφόλι" θα το παραδωσω, αφου με το που αγχώνομαι γίνομαι παραλογα φειδωλος και με το που ξε-αγχώνομαι ξοδευω μεχρι ενα σημείο πριν να χρειαστω βοήθεια απο τριτο.
7. Έχω ακριβώς το ίδιο πρόβλημα και επίσης το έχουν και πολλές άλλες οπότε αρχικά να ξέρεις ότι δεν είναι κάτι ασυνήθιστο. Είναι μία αντίληψη ριζωμένη για χρόνια η οποία δεν αλλάζει. Σε όσες λοιπόν αρνούμαστε να δεχτούμε αυτά που μας ορίζει η κοινωνία σχετικά με τη θέση της γυναίκας ακούμε τα χειρότερα! Όσες φορές προσπάθησα να πω και εγώ στον πατέρα μου και τον αδερφό μου πως η μάνα μας δεν είναι δούλα και πρέπει και οι ίδιοι (ειδικά ο αδερφός μου) να κάνουν έστω τα πράγματα που έχουν σχέση με τον εαυτό τους, η απάντηση τους ήταν "Κανονικά εσύ θα έπρεπε να μας τα κάνεις τώρα!"..Η απάντηση της μαμάς μου "Ζηλεύεις τον αδερφό σου, τον έχεις φάει!" ή "Αφού ξέρεις πως οι άντρες δεν ενδιαφέρονται έτσι και αλλιώς, ποιος θα τα κάνει; Οπότε πρέπει να τα κάνω εγώ. Άντρες είναι!". Επίσης αυτό που ακούω συχνά και από τους τρεις είναι "Μόνο εσύ έχεις βγει έτσι αντιδραστική! Οι άντρες έτσι θέλουν, εσένα ποιος θα σε πάρει αν ξέρει ότι δε θα του τα έχεις έτοιμα;;; Είδες οι άλλες τι καπάτσες, όλα στο χέρι και να πως παντρεύονται!" Οπότε θα συμφωνήσω εδώ με την απάντηση της Άμπα..για να μην τρελαθείς και εσύ και εγώ και όσες ζούμε μέσα σ' αυτό πρέπει να δεχτούμε ότι έτσι είναι αυτοί, δεν αλλάζουν και κάθε προσπάθεια να τους πείσεις ότι και εσύ ως γυναίκα έχεις δικαιώματα και δεν είσαι η παραδουλεύτρα των αντρών καταλήγει αποκλειστικά σε τσακωμό. Με λυπεί, προσπαθώ να μην αποδεχτώ τέτοιες συμπεριφορές όσον αφορά την προσωπική ζωή μου αλλά πραγματικά δεν ξέρω κατά πόσο είναι εφικτό να βρεις τέτοια άτομα πλέον. Είναι φαύλος κύκλος, τους μεγαλώνουν έτσι και συνεχίζουν το πρόγραμμά τους!
Αδιανόητη λογική αυτών των μανάδων και εδώ που τα λέμε μπράβο σ αυτά τα κορίτσια που ενώ μεγάλωσαν έτσι αναγνωρίζουν και απορρίπτουν όλη αυτή την παράνοια!
#4 Αχ.... πόσες φορές την είχα πατήσει ψάχνοντας για δουλειά και καθόμουν και περίμενα από ντροπή. Ώσπου μία φορά τσαντίστηκα με τη συμπεριφορά τους σε μία εταιρία και σηκώθηκα κι έφυγα και πολύ το χάρηκα που επιτέλους αντέδρασα!! Νομίζω πάντως ότι πολύ καλά έκανες κι ας έχασες μία συνέντευξη. Όπως εσύ σέβεσαι το χρόνο τους, είσαι τυπική στην ώρα σου, έτσι θα πρέπει να είναι και ο άλλος. Το ότι εκείνος είναι αυτός που προσφέρει εργασία δεν του δίνει το δικαίωμα να σπαταλάει τον χρόνο σου, ακόμα και αν ήσουν άνεργη! Πόσο μάλλον όταν εργάζεσαι και πρέπει να είσαι τυπική και στην τωρινή σου δουλειά.
Καλα οι Θεσ/κεις είναι απο άλλο πλανήτη (όχι με την κακη έννοια, απλα αλλη λογικη τα παλικάρια), τρακαρε το αμαξι του....ήξερε καλυτερο μηχανικο στην Σαλονικα....λογικη: παρατάω την δουλεια και συντροφο εδω και παω να δουλεψω κοντα στον μηχανικο.....δε σου εχω συμβουλη γιατί εμπλεξες με σαλονικιο....all bets are off.
Ναι αλλά τέτοια τρελή δικαιολογία μα το θεό δεν έχω ματαξανακούσει.Τράκαραν τ αμάξι μου κ μεταναστεύω για να το φτιάξω?? Ρε κορίτσι σε δουλεύει...
Οχι δεν θα ήτανε, δηλαδη επειδη οι δημαρχέοι μας υπογράψανε ειρήνη αυτο σημαίνει ότι θα την τηρήσουμε κιόλας; (κανε εικονα ενα μικρο παιδι που χτυπιέται στα πατώματα) Είναι Θεσσαλονικεις, είναι Θεσσαλονικεις και καλαμακι ειναι όχι σουβλάκι, Τέλος!Καμίμη είσαι προδότης ρε! Εναν υγιή τοπικιστικο ανταγωνισμο είχαμε και πατε να μας την χαλάσετε.Υ.Γ. Καπου εκει εξω υπάρχει ενας Σαλονικιος που με νοιώθει.
Ήθελα να σχολιάσω το ίδιο. Έχω παρόμοια εμπειρία με θεσ/κιο. Γι αυτούς φίλοι και οικογένεια είναι πάνω απ όλα και δεν γίνεται να διανοηθούν ότι μπορείς να κάνεις και την δική σου οικογένεια. Οι γυναίκες είναι απλά διακοσμητικές γκόμενες που έρχονται και φευγουν. Οκ μιλάω απλά για τον πρώην μου αλλά υπάρχουν και άλλοι εκεί πέρα. Την έχω βιώσει αρκετά αυτήν την νοοτροπία . '' δεν θα έρθω να σε επισκεφτώ στο νοσοκομείο στην Αθήνα που νιώθεις απαισια και με χρειάζεσαι για να μην χαλάσω μέρες από την άδεια μου που θα την περάσουμε ολη διακοπές στο χωριό μου τώρα που θα μετακομίσεις εσύ θες/νικη "
PersonaΑπλα δεν νοιαζοταν για σένα αρκετα. Σχόλια τυπου"Έχω παρόμοια εμπειρία με θεσ/κιο. Γι αυτούς φίλοι και οικογένεια είναι πάνω απ όλα"οπου βαζεις τουλαχιστον 500.000 άτομα σε μια κατηγορία, μου φαινονται ατυχή και επιδερμικά.Ακου "γι'αυτους"....
Αχαχαχαχα!Λες και μιλας για καμια μακρινη φυλη στην παπουα- νεα- γουινεα...Αν δεν θελετε να φτανετε σε λαθος συμπερασματα να σκεφτεστε ΑΠΛΑ.με την περιγραφη που κανεις κι εσυ κι ειδικα η κοπελα της ερωτησης, ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΓΟΥΣΤΑΡΑΝ ΑΡΚΕΤΑ.μην ψαχνετε βαθυτερα νοηματα. Δεν φταιει η γεωγραφια, η χημεια φταιει
Persona ελπιζω ότι αντιλαμβάνεσαι ότι δεν τον εννοώ τον στερεοτυπισμο περι Σαλονικιων, περα του ότι όντως έχουν μια ελαφρως διαφορετικη νοοτροπία (όπως καθε τόπος αλλωστε) αλλα ελαφρως... απαραδεκτους θα βρεις παντου, δεν είναι θεμα γεννετηρας.
Είμαι Θεσσαλονικια και το λέω χωρλις φόβο και πάθος.Αυτά που λέτε είναι απλά αστεία,μπορεί να έχουμε αλλη νοοτροπία αλλά καμια σχέση με αυτά που λέτε. Και ειδικα αυτλο με τους φίλους και την οικογένεια με εξόργισε. Όχι επειδή εσύ γνώρισες έναν μαλάκα να μας βγάλετε όλους έτσι ρε παιδια! Έλεος δηλαδή, ο γκόμενος σου ήταν απαράδεκτος και αντί να πεις τι μαλάκας το αποδίδεις στην καταγωγή του;Άντε να αρχίσω κι εγω΄να λέω για Αθηναίους γκόμενους που είχα να δούμε αν θα βγάλουμε άκρη ποτέ!Ακούς εκει διακοσμητικές γκόμενες,αυτό ήταν απίστευτα προσβλητικό!
"Οκ μιλάω απλά για τον πρώην μου αλλά υπάρχουν και άλλοι εκεί πέρα" δεν ειπα οτι ειναι ολοι ετσι. Ειπα οτι υπαρχουν κι αλλοι εκει περα. Δεν ειπα αριθμο η ποσοστο πληθυσμου. Υπαρχουν σιγουρα αλλοι 4 εκει περα* αν προτιματε. Ουτε ειπα οτι δεν υπαρχουν αλλου. Απο μονη μου πηρα πισω τα λεγομενα μου. Τα σχολια σας ηταν τοσο ανουσια οσο ανουσιο ηταν και το σχολιο μου
και βασικα η θεσσαλονικη αν και συμπρωτευουσα εχει κουλτουρα πιο αδρανη και απο καποιες επαρχιακες πολεις της ελλαδας. ελπιζω να δω καποια ερευνα σχετικη. η ιστορια παντως μπορει να υποστηριξει τις παρατηρησεις μου και τις συναισθηματικα φορτισμενες μου γενικευσεις.
Franny, σουβλα = μεταλικη συμπαγης βεργα (υποκ. σουβλακι), καλαμι = ξυλινη συμπαγης βεργα (υποκ. καλαμακι, π.χ καλαμι ψαρεματος),σωληνας = κενος στο εσωτερικο του κυλινδρος (παρατηρουντε συχνα σε εργα υδρευσης, αποχετευσης, αντλιες κτλ). Σ'εχω franny, σ'εχω.Υ.Γ. Το ξερα πως υπηρχε Σαλονικια εκει εξω που με νοιώθει.
Αγαπητο 5, είστε και οι δύο ανώριμοι. ο ενας θελει σχεση μονο στην Ελλάδα αλλα στο εξωτερικο ελευθερο πουλι, εσυ σαν αντιδραση σκεφτεσαι τι εγγυήσεις να ζητήσεις.....Είναι ταλέντο αυτο που κανετε και οι δύο, ο ένας θρασος ή εσυ θυμα. Και ναι λεω θυμα διότι προφανώς και δεν θελεις 50/50 σχεση αναλογα τον γεωγραφικο τοπο.Λεω θυμα διότι αν σου έλεγε: Στην Αθηνα έχουμε σχέση αλλα στην Θεσ/κη όχι....θα σκεφτόσουνα "εγγυήσεις" ή θα έλεγες: "σε βαρεσε η βλακία στο κεφάλι αγόρι μου; τι μπιμπ είναι αυτες που λες; Νομίζω ότι είναι πλεον ξεκάθαρο προς που τεινω....