Πώς είναι να δοκιμάζεις τα πάντα και να αποτυγχάνεις διαρκώς; Πώς είναι να προσπαθείς διαρκώς να πας ενάντια στο φόβο, την τρέλα και το θάνατο; Πώς είναι να είσαι διαρκώς υποχρεωμένος να υπάρχεις; Τα πρόσωπα διαρκώς αναμένουν. Διαρκώς οι προσδοκίες τους διαψεύδονται. Η ανθρώπινη φύση δε μπορεί εύκολα να αποδεχτεί την απουσία νοήματος στη ζωή. Οι χαρακτήρες προσπαθούν να κάνουν το χρόνο να κυλήσει αλλά η στασιμότητα παραμένει πεισματικά υπαρκτή. Συνηθισμένοι όπως είμαστε να βλέπουμε νέες καταστάσεις στην πορεία ενός έργου, νιώθουμε βαθύτατη έκπληξη μπροστά σε αυτή την επανάληψη των σκηνών. Και μας καταλαμβάνει η φρίκη που πάντοτε νιώθουμε όταν βλέπουμε ανθρώπους που υποφέρουν από αμνησία.