«Η αλήθεια είναι πως ύστερα απ' όλα αυτά τα σοβαρά, ποιητικά, πειραµατικά βιβλία νιώθω την ανάγκη µιας φυγής» γράφει στο ηµερολόγιό της η Βιρτζίνια Γουλφ για το «Ορλάντο», που γεννιέται τον Οκτώβρη του 1928 σαν ένα φωτεινό διάλειμμα για την ίδια ανάμεσα στο «Φάρο» και τα «Κύματα». Η συγγραφέας του το ονομάζει βιογραφία. Εμείς θα λέγαμε πως είναι μάλλον μια μυθιστορηματική φαντασίωση.

 

Ένα πλάσμα, χωρίς τους συνηθισμένους ανθρώπινους περιορισμούς του γήρατος και του θανάτου, ξεκινά τη ζωή του ως άγγλος ευγενής κατά την Ελισαβετιανή εποχή και φτάνει ως χειραφετημένη γυναίκα στον 20ο αιώνα. Ζει αναρίθμητες εμπειρίες, τόσο ως άνδρας όσο και ως γυναίκα, και δοκιμάζει τη ζωή με λύσσα επιζητώντας διαρκώς την βαθιά και πραγματική συνάντηση με τους ανθρώπους, αυτή τη «φωνή που απαντά σε μια άλλη φωνή».

 

Μπορούν όμως οι άνθρωποι να συναντηθούν; Τελικά είναι το φύλο, ο χρόνος, ο χώρος που μας φυλακίζουν σ' έναν μόνο εαυτό κι αυτός δεν αρκεί για να επικοινωνήσουμε ή μήπως είμαστε φτιαγμένοι από χιλιάδες διαφορετικούς εαυτούς αλλά το ανθρώπινο υλικό είναι το υλικό της αποτυχίας;

 

Η παράσταση

Η παράσταση τοποθετεί την Ορλάντο σε ενεστώτα χρόνο, στο 'εδώ' και στο 'τώρα' λίγο πριν το τέλος της. Σε μια οριακή στιγμή σαν αυτή, μας αφηγείται τις κορυφαίες εποχές της ζωής της σε μια ύστατη προσπάθεια για ανθρώπινη επαφή. Μέσα από τη μνήμη έρχεται ξανά αντιμέτωπη με τις πιο ακραίες εμπειρίες της, άλλοτε γήινες και φυσικές κι άλλοτε υπερβατικές. Πιάνει την ιστορία της από την αρχή, όπως πάντα κάνουμε όταν μας ζώνει το άγνωστο ή ο θάνατος.