Βασισμένο στο memoir της Τζινέτ Γουόλς, το χρονικό της ανατροφής της από γονείς που δεν στέριωσαν πουθενά, και ειδικά από έναν πατέρα χαρισματικό και τερατώδη προς εκείνη και τα τρία αδέλφια της, το Γυάλινο Κάστρο γυροφέρνει τη ματαίωση μεγάλων υποσχέσεων και τα τραύματα, σωματικά και ψυχικά, της παιδικής ηλικίας, επιμένοντας στην ευάλωτη αξία της οικογένειας και του σπιτικού. Ο τίτλος αναφέρεται σε ένα ουτοπικό σχέδιο, την εστία που ο πατέρας υπόσχεται στη δεύτερη και αγαπημένη κόρη του, η οποία εξελίσσεται σε δημοσιογράφο και αποκτά την πολυτέλεια και τη σταθερότητα που πάντα ονειρευόταν, την ίδια στιγμή που οι γονείς της έχουν φύγει από τη θλιβερή κωμόπολη και ζουν κάνοντας κατάληψη στη Νέα Υόρκη, σαν άστεγοι παλαιο-χίπις, λίγο πιο μακριά από τη Wall Street στις μεγάλες της δόξες. Τα φλασμπάκ θυμίζουν πολύ το πρόσφατο και πολύ ανώτερο Captain Fantastic και η επιστροφή στο σήμερα της ταινίας θα μπορούσε να είναι η φανταστική κατάληξη των τρομερών παιδιών του Βίγκο Μόρτενσεν. Δυστυχώς, λείπουν η εξυπνάδα και η κόψη στους διαλόγους και η αιχμή στις καταστάσεις και συνολικά η πρωτοτυπία από μια αληθινή saga που μας ζητά να ρίξουμε μια συμπονετική ματιά σε έναν πολύπλοκο, βίαιο μέθυσο με τρυφερές αναλαμπές, σε ένα παρατεταμένο μελό που φαίνεται να έρχεται τουλάχιστον μισή ώρα πριν από το φινάλε.