Ο τίτλος της έκθεσης «The unseen hook» (Το αόρατο αγκίστρι) προέρχεται από το βιβλίο του Evelyn Waugh Brideshead Revisited - The Sacred & Profane Memories of Captain Charles Ryder (Επιστροφή στο Μπράιντσχεντ - Οι ιερές και ανόσιες αναμνήσεις του λοχαγού Τσαρλς Ράιντερ).

 

Το «αόρατο αγκίστρι» είναι εκείνο που μας δένει με το παρελθόν, όλα όσα μας καθόρισαν και μας διαμόρφωσαν, όλα όσα αγαπήσαμε και προδώσαμε, μας πλήγωσαν και πληγώσαμε. Με εκκίνηση τη συγκεκριμένη φράση, ο Ανδρέας Βούσουρας και ο Αλέξανδρος Μαγκανιώτης συναντώνται και παρουσιάζουν μια κοινή εικαστική πρόταση.  

 

Ο Ανδρέας Βούσουρας επικεντρώνεται στα στερεότυπα, τους ρόλους και τα σύμβολα, στις αντιφάσεις, τους διχασμούς και τις δυσλειτουργίες της ύπαρξης και της ανθρώπινης κατάστασης, σε συνθέσεις όπου το προσωπικό βίωμα συμβιώνει με την κοινωνική-πολιτική διάσταση, η ευαισθησία με τη σκληρότητα, η ειρωνεία με το καταλυτικό χιούμορ, το ενδόμυχο με το φανερό.

 

Οι συνθέσεις του Αλέξανδρου Μαγκανιώτη συγκροτούν αφηγήσεις, στο μεταίχμιο «φυσιολογικού», «παράδοξου» και «αμφίσημου». Η σχεδιαστική καθαρότητα, τα φωτεινά, σχεδόν διάφανα, χρώματα, η χρήση της φωτογραφίας, η σύνδεση λόγου-εικόνας και οι λογοτεχνικές παραπομπές (από τον Octavio Paz ως τον Paul Celan και τον Γιώργο Σεφέρη), το σουρεαλιστικό πνεύμα και η ποπ αισθητική, οι απροσδόκητες συναντήσεις και συνδυασμοί, το παιχνίδι των συνειρμών και των αντιμεταθέσεων, των μεταμορφώσεων και των μεταμφιέσεων, η προβολή ενδόμυχων φόβων, φαντασιώσεων και ονείρων, ενεργοποιούν μια διαφορετική συνθήκη, συστήνουν μια εναλλακτική πρόσληψη του κόσμου.